Συντάκτης: admin

Μπορεί σωρευτικά να έχουν επιδράσει αρνητικά όλα τα Μνημόνια, με τελευταία τα δυσβάστακτα μέτρα για το ασφαλιστικό και το φορολογικό, αλλά είναι πολλά τα κακώς κείμενα στον ΣΥΡΙΖΑ. Θα αναφερθώ μόνο σε δύο: α) την πολιτική στελεχών και β) την επικοινωνιακή πολιτική του κόμματος.

α) Δεν υπάρχει πολιτική στελεχών στον ΣΥΡΙΖΑ. Τι υπάρχει; Υπάρχουν οι τασικές σχέσεις και επιρροές, οι προσωπικές γνωριμίες, η αξιοποίηση “προσωπικοτήτων” και οι μεταγραφές. Έτσι στελεχώθηκε η κυβέρνηση, αλλά και όλες οι θέσεις. Ευτυχώς η κυβέρνηση είναι το δέκα το καλό της υπόθεσης. Οι περισσότεροι βαθμολογούνται με λίαν καλώς έως άριστα (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων).

Δεν μπορώ να πω το ίδιο για την Κοινοβουλευτική Ομάδα, την Κεντρική Επιτροπή, τις Νομαρχιακές Επιτροπές και τη στελέχωση σε όλα τα μήκη και τα πλάτη των υπουργείων, των οργανισμών, των διοικήσεων διαφόρων φορέων. (Στην καταμέτρηση και αξιολόγηση εξαιρώ μερικές δεκάδες έμπιστα πρόσωπα των υπευθύνων διαφόρων φορέων, που δικαιούνται να χρησιμοποιούν).

Γιατί συνέβη και συνεχίζει να συμβαίνει αυτό; Γιατί στη στελέχωση κυριαρχούν οι μέτριοι, οι ανεπαρκείς, οι βολεμένοι και οι ιδιοτελείς; Η απάντηση είναι πολύ απλή. Η στελέχωση δεν έγινε με κάποιο στοιχειώδη θεσμικό τρόπο. Ένα αόρατο κέντρο χωρίς συλλογικές διαδικασίες, διαφάνεια, αξιοκρατία αποφάσισε και συνεχίζει να αποφασίζει. Αποτέλεσμα: οι περισσότεροι βρίσκονται σε διάφορες θέσεις για να βολευτούν προσωπικά και όχι να υπηρετήσουν την κυβέρνηση, την κοινωνία και τελικά τον ΣΥΡΙΖΑ.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ:

1. Κατάργηση των τάσεων. Η λειτουργία των τάσεων δεν συμβαδίζει με τη δημοκρατία, τη διαφάνεια, τη συλλογικότητα και την αξιοκρατία. Οι τάσεις υπάρχουν μόνο για την εξουσία. Την εξουσία στο κόμμα, στην κυβέρνηση, στις διάφορες θέσεις. Αλλά, όπως είπα παραπάνω, δεν είναι όλοι ικανοί, κατάλληλοι και άξιοι. Βρίσκονται εκεί όπου βρίσκονται γιατί ανήκουν σε κάποια τάση.

Ο αντιπρόεδρος σ. Δραγασάκης κατά καιρούς έχει αναφερθεί «στις βαρονίες, στα φέουδα, στις κλειστές ομάδες». Στο τελευταίο του σημείωμα στην «Αυγή» (17.07.2016), επαναλαμβάνει πολλά απ’ αυτά τα σωστά πράγματα. Αναρωτιέμαι, τόσο δύσκολο είναι να μπει μπροστά μια διαδικασία επίλυσής τους;

2. Το Συνέδριο να γίνει ύστερα από έξι μήνες (το νωρίτερο), ώστε συστηματικά το κόμμα να μαζικοποιηθεί με την εγγραφή νέων μελών. Το υποψήφιο μέλος ν’ απαντά σ’ ένα συγκεκριμένο ερωτηματολόγιο και, για λόγους διαφάνειας, να δέχεται ότι αυτό το βιογραφικό θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να δημοσιοποιηθεί.

3. Να επανεξεταστεί η τοποθέτηση όλων όσους χρησιμοποιεί το κόμμα σε διάφορες θέσεις. Η νέα κρίση και η επαναξιολόγηση να γίνει με έναν στοιχειώδη θεσμικό τρόπο. Η νέα διάταξη των στελεχών να εξυπηρετεί την ενίσχυση του κόμματος στους διάφορους μαζικούς φορείς ώστε, σε βάθος χρόνου, να έχει αξιοπρεπή εκπροσώπηση στον συνδικαλισμό, στην αυτοδιοίκηση κ.λπ.

Αντιλαμβάνομαι ότι μ’ αυτή την πρόταση γίνομαι δυσάρεστος στην τωρινή νομενκλατούρα του κόμματος. Νομίζω, όμως, ότι έτσι πρέπει να πράξει ένα στοιχειωδώς σοβαρό κόμμα, πόσο μάλλον ένα κόμμα της Αριστεράς.

β) Επικοινωνία: Οι μόνοι που κάνουν ουσιαστική επικοινωνιακή πολιτική δουλειά για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ο Τσίπρας, ο Καρτερός και ο… Λαζόπουλος (Aλ Τσαντίρι). Φαίνεται ότι το ίδιο αόρατο κέντρο επιθυμεί η επικοινωνιακή δουλειά να γίνεται μόνο από την κυβέρνηση και όχι από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλά αν δεν οργανωθεί συστηματικά η επικοινωνιακή δουλειά από το κόμμα, και δεν συμμετάσχει το σύνολο των μελών του, τότε… αποχαιρέτα την την Αλεξάνδρεια…

Διακινδυνεύω την εκτίμηση και την πρόβλεψη ότι το αόρατο κέντρο, η ηγετική ομάδα, η νέα νομενκλατούρα, που λέγαμε, δεν ενδιαφέρεται για την τύχη του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμματος μακράς πνοής και μακράς προοπτικής. Ενδιαφέρεται για τη διατήρηση των προνομίων μερικών δεκάδων στελεχών και πέραν τούτου ουδέν. Εννοείται μετά την απώλεια της κυβερνητικής εξουσίας.

Η κίνηση – τάση, Ανένταχτοι (δηλαδή ατασικοί) Συριζαίοι, ναι, συριζοφρουροί (δηλαδή άκριτοι χειροκροτητές), όχι, έχει έναν και μοναδικό στόχο: την κατάργηση των τάσεων. Η εκλογή στο συνέδριο και στα διάφορα όργανα θα γίνεται με κλήρωση. Μπορεί να προβλέπεται και εναλλαγή κ.λπ.

* Ο Σούλης Φωτίου είναι μέλος της Οργάνωσης Μελών Χολαργού – Παπάγου

Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ πραγματοποιείται υπό συνθήκες πρωτόγνωρες για κόμμα της Αριστεράς. Αφενός, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στην κυβέρνηση, αποτελώντας τον κορμό της. Επομένως εκ των πραγμάτων τα στοιχεία που συνθέτουν την κυβερνητική πολιτική συμπλέκονται με τον ιδεολογικό – πολιτικό προσανατολισμό του κόμματος. Αφετέρου, η πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση είναι εν πολλοίς αναγκαστική, λόγω συνθηκών, δεδομένου ότι η χώρα εδώ και πολλά χρόνια είναι υπό επιτροπεία.

Ταυτόχρονα, το συνέδριο είναι συνέχεια του ιδρυτικού συνεδρίου, κατά το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ μετασχηματίστηκε από κόμμα συνιστωσών σε κόμμα μελών. Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς που εκπροσωπεί τον κόσμο της εργασίας. Συγχρόνως, υπό τις παρούσες συνθήκες επιτροπείας της χώρας και βίαιου κοινωνικού μετασχηματισμού, με τη φτωχοποίηση των μεσαίων στρωμάτων και την πληβειοποίηση των κατώτερων στρωμάτων, η κοινωνική εκπροσώπηση του ΣΥΡΙΖΑ εκτείνεται και σε αυτά τα στρώματα, των οποίων το βιοτικό επίπεδο έχει καταβαραθρωθεί.

Συνεπώς, εκτός της επαναβεβαίωσης του ιδεολογικού – πολιτικού πλαισίου του κόμματος, γεγονός που προσδίδει μία οραματική και εκ των πραγμάτων μακροπρόθεσμη διάσταση στην πολιτική του, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να απευθυνθεί στον Έλληνα πολίτη, να υποβάλλει προτάσεις και να προτείνει λύσεις για την καθημερινότητά του, δεδομένου ότι αυτός (ο Έλληνας πολίτης), μετά τη βίαιη υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου του, εξακολουθεί «να τα φέρνει δύσκολα».

Τα συνέδρια των κομμάτων δεν πραγματοποιούνται εν κενώ και δεν συνιστούν ασκήσεις επί χάρτου. Απευθύνονται στην κοινωνία και τους πολίτες. Η ζώσα πραγματικότητα απαιτεί πολιτικές προτάσεις και λύσεις που να είναι ρεαλιστικές, εφικτές, να συνδέονται με τις συγκεκριμένες συνθήκες και να λαμβάνουν υπόψη τους συσχετισμούς δυνάμεων. Συγχρόνως, οι πολιτικές προτάσεις και λύσεις εξ ορισμού έχουν προοδευτικό ή συντηρητικό πρόσημο.

Η αναγκαστική ψήφιση του τρίτου Μνημονίου έχει δημιουργήσει ένα πλαίσιο κανόνων και ρυθμίσεων προς υλοποίηση, που, χωρίς αμφιβολία, δυναστεύει την ελληνική κοινωνία.

Επομένως, εκτός από τη μάχη που διεξάγεται για τη διευθέτηση του μη βιώσιμου δημόσιου χρέους, χρειάζονται αντισταθμιστικές πολιτικές που να αμβλύνουν τις υφεσιακές και αντικοινωνικές αιχμές των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Οι τομείς στους οποίους υπάρχει δυνατότητα να εκτυλιχθούν οι αντισταθμιστικές πολιτικές, είναι η Δημόσια Διοίκηση, η εκπαίδευση, η Υγεία και οι επενδύσεις που μπορούν να δώσουν ανάσες και να οδηγήσουν σε ανάπτυξη και σε δημιουργία θέσεων εργασίας.

Η Δημόσια Διοίκηση αποτελεί τον «μεγάλο ασθενή» του ελληνικού κράτους. Λειτουργεί ως τροχοπέδη για την προσέλκυση και στήριξη επενδύσεων και για την εξυπηρέτηση του πολίτη. Η σύγχυση που δημιουργεί η πολυνομία και η γραφειοκρατία μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσω συγκεκριμένων τομών, όπως η οργανωτική ανασύνταξη των δομών του Δημοσίου, η λογοδοσία, η διαφάνεια και η ορθολογική αξιοποίηση του προσωπικού.

Η εκπαίδευση χρειάζεται εκ βάθρων αναδιάρθρωση. Να συνδεθεί με την ανθρωπιστική διάσταση της Παιδείας, με σκοπό την ανάδειξη ενεργών δημοκρατικών πολιτών αλλά και με την παραγωγή, ώστε το επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό της χώρας να μπορεί να απορροφάται από τους τομείς της οικονομίας στους οποίους δίδεται προτεραιότητα.

Στον τομέα της Υγείας, που αποτελεί τη σημαντικότερη παράμετρο της κοινωνικής πολιτικής, απαιτείται να υπάρξει εξορθολογισμός της συνέργειας των νοσοκομειακών μονάδων, των Κέντρων Υγείας, των ΠΕΔΔΥ, του εξοπλισμού με τους διατιθέμενους πόρους, ώστε η ιατρική περίθαλψη να

είναι προσβάσιμη σε όλους τους πολίτες, και κυρίως στους κατοίκους της περιφέρειας.

Οι επενδύσεις πρέπει να ανταποκρίνονται στο νέο παραγωγικό πρότυπο, το οποίο περιλαμβάνεται στον σχεδιασμό της κοινωνικά δίκαιης παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Να είναι στοχευμένες σε τομείς της οικονομίας που συνδέονται με την παραγωγή, δημιουργούν υπεραξία και θέσεις εργασίας. Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο πρωτογενής τομέας, συνδυαστικά με τη μεταποίηση και την οργανωμένη διάθεση των αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, αλλά και την προσφορά επαγγελματικών ποιοτικών αγροτουριστικών υπηρεσιών, αποτελεί προτεραιότητα. Όπως επίσης και η παραγωγή προϊόντων που ενσωματώνουν καινοτομικές πρωτοβουλίες και δράσεις και μπορούν να διατεθούν στην αγορά. Επιπλέον, ο τουρισμός και η ενέργεια μπορούν να αποτελέσουν άξονες ανάπτυξης.

Η μάχη κατά του συστήματος διαπλοκής και διαφθοράς συνεχίζεται, επιδεικνύοντας επιτυχίες, όπως η νομοθέτηση και υλοποίηση της αδειοδότησης των τηλεοπτικών συχνοτήτων, η σταδιακή εκκαθάριση των διαφόρων λιστών, η ενεργοποίηση της δικαιοσύνης σε θέματα που χρειάζονται διαλεύκανση και εκκαθάριση, με σκοπό την απόδοση όσων οφείλονται στο Ελληνικό Δημόσιο και συνακόλουθα την επιστροφή στην «κανονικότητα» και την αποκατάσταση του αισθήματος δικαίου του ελληνικού λαού.

Αυτή η πολιτική πρέπει και μπορεί να συνοδευτεί από πρωτοβουλίες που να επιδιώκουν προοδευτικές συμμαχίες σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Το διεθνές και το ευρωπαϊκό περιβάλλον είναι εξαιρετικά ασταθή. Πλέον στην Ευρώπη και όχι μόνον, ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις αμφισβητούν τη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία και εκ των πραγμάτων οδηγούν τις πολιτικές δυνάμεις του κεντροαριστερού χώρου (δυστυχώς πλην Ελλάδος) στον απεγκλωβισμό τους από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Η σχετική υπερβατική διαδικασία απαιτεί χρόνο.

Σ’ αυτό το κοινωνικό και πολιτικό εσωτερικό, ευρωπαϊκό και διεθνές πλαίσιο, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να διαδραματίσει την αποστολή του, ως κόμματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς, το οποίο έχει αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες. Έχει καθήκοντα στήριξης αλλά και ελέγχου της κυβέρνησης της Αριστεράς. Στήριξη δεν σημαίνει άκριτη αποδοχή της κυβερνητικής πολιτικής, αλλά γόνιμη συμμετοχή στη διαμόρφωσή της και εν συνεχεία ανάδειξή της και ενεργή αντιπαράθεση με τις αντιτιθέμενες σ’ αυτήν πολιτικές. Ο δε έλεγχος της κυβερνητικής πολιτικής δεν μπορεί να περιορίζεται σε ατεκμηρίωτη κριτική, αλλά, μέσω της κριτικής, πρέπει να επιδιώκεται η γονιμοποίηση της κυβερνητικής πολιτικής με στοιχεία που την καθιστούν καλύτερη και αποτελεσματικότερη.

Προκειμένου να ασκήσει αυτή την αποστολή και να κρατήσει ζωντανή τη σχέση του με την κοινωνία και τα προβλήματά της, το κόμμα πρέπει να λειτουργεί ανοιχτά, δημοκρατικά, πλουραλιστικά, με μέλη ενεργά και τέτοιου αριθμού, ο οποίος να αντιστοιχεί πολιτικά στην εκλογική δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ.

 
* Ο Γιώργος Παπαηλιού είναι βουλευτής Αρκαδίας του ΣΥΡΙΖΑ

Τρεις σύντομες παρατηρήσεις που στόχο έχουν να τονίσουν ζητήματα που βάζουν οι Θέσεις.

1. Ζήτημα θεωρίας

Η πορεία προς τον σοσιαλισμό είναι μια πορεία προς έναν άγνωστο τόπο. Η πολυπλοκότητά της και η διάρκειά της είναι αδύνατον να προβλεφθούν. Οι Θέσεις, εκτιμώντας τις ιστορικές εμπειρίες που αφορούν τις προσπάθειες εφαρμογής του σοσιαλισμού αναφέρουν: «τα δυο ρεύματα (…) Σοσιαλδημοκρατικό (…) Κομμουνιστικό (…) απέτυχαν να κάνουν πράξη το όραμα της κοινωνικής και ανθρώπινης απελευθέρωσης. Η κατάρρευση του ‘υπαρκτού σοσιαλισμού’ (…) οδήγησε σε κρίση το σύνολο της Αριστεράς ανεξαρτήτως των κομματικών της εκφράσεων».

Οι ηγεσίες αυτές δεν κατάφεραν να αποδώσουν τα προσδοκώμενα από τους λαούς τους και γι’ αυτό δεν άντεξαν την πίεση του καπιταλισμού. Σήμερα είναι ιστορικές παρενθέσεις από τις οποίες μπορούμε να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα.

* Γιατί αφομοιώθηκαν, κατέρρευσαν ή μεταλλάχθηκαν (π.χ. Κίνα) αυτές οι εξουσίες;

* Γιατί λαϊκές μάζες εγκαταλείπουν την Αριστερά και χειραγωγούνται από εθνικιστές και φασίστες;

* Γιατί έχασε την ελκτική της δύναμη η Αριστερά παρότι αγωνίζεται ενάντια στη λιτότητα και τον αυταρχισμό;

Αυτά είναι μόνο κάποια από τα ερωτήματα που ανακύπτουν. Δυστυχώς αυτή η ιστορική πραγματικότητα μας πείθει πως ο σοσιαλισμός δεν υπήρξε. Ως αποτέλεσμα, έχουμε την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού στον πλανήτη και τις εκ νέου εμφανίσεις εθνικιστών και φασιστών.

Προτείνω ο ΣΥΡΙΖΑ, σε συνεργασία με το ΚΕΑ, να βάλει προς συζήτηση το σοβαρό ζήτημα της θεωρίας, γιατί οι επιμέρους έως σήμερα προσεγγίσεις δεν επαρκούν. Το πρόβλημα φυσικά δεν είναι μόνο θεωρητικό, είναι και τι ιδεολογικούς, πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες αναπτύσσουμε σε συνάρθρωση με τα κοινωνικά κινήματα. Η θεωρία του σοσιαλισμού πρέπει να «επαναθεμελιωθεί» με «σύγχρονους όρους», γιατί ο σοσιαλισμός δεν είναι μια ανεφάρμοστη δογματική ουτοπία ή ένα αποτυχημένο πολιτικό σύστημα που εφαρμόστηκε, είναι μια εφικτή ιστορική αναγκαιότητα ανοιχτή στον άνθρωπο και το μέλλον του.

2. Συμμετοχικός σοσιαλισμός

Επειδή στον σύγχρονο κόσμο οι έννοιες Δημοκρατία και ελευθερία έχουν κακοποιηθεί, θεωρώ ότι το να λέμε πως αγωνιζόμαστε: “για σοσιαλισμό με Δημοκρατία και ελευθερία» δεν αρκεί. Νομίζω ότι εάν προσθέσουμε και την έννοια συμμετοχή, θα έχουμε έναν πιο σαφή προσδιορισμό της ουσίας του σοσιαλισμού.

Η έννοια συμμετοχή βέβαια είναι διάσπαρτη στις Θέσεις, μπαίνει όμως αποσπασματικά και όχι ως γενικός προσδιορισμός του σοσιαλισμού. Ιστορικά, όπου και για όσο υπήρξε ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών στα πολιτικά δρώμενα, τα αποτελέσματα ήταν εξαιρετικά. Το πρόβλημα είναι πως αυτή η συμμετοχή ήταν προσωρινή γιατί εκτοπιζόταν από κομματικές γραφειοκρατίες. Είναι αυτονόητο πως δεν μπορούμε πλέον να φανταστούμε τον Σοσιαλισμό χωρίς Δημοκρατία, ελευθερία και ουσιαστική θεσμοθετημένη συμμετοχή των πολιτών.
Ο σοσιαλισμός ή θα είναι συμμετοχικός ή δεν θα υπάρξει

3. Παράλληλο πρόγραμμα και ΣΥΡΙΖΑ

Το τρίτο Μνημόνιο, ως αποτέλεσμα εκβιασμών, προφανώς δεν επιλύει προβλήματα που συσσώρευσαν τα δυο προηγούμενα. Η κυβέρνηση, παρά τις δεσμεύσεις του Μνημονίου, προσπαθεί με το παράλληλο πρόγραμμα να αντιμετωπίσει την ανθρωπιστική κρίση χαράσσοντας έτσι και τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά. Η ενίσχυση και η ένταξη του παράλληλου προγράμματος σε ένα ευρύτερο πολιτικό σχέδιο που θα μας οδηγήσει σε βαθιές ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις και μετασχηματισμούς μπορεί να μας βγάλει από τα ερείπια των Μνημονίων.

Στις μάχες που θα δοθούν εναντίον του διεφθαρμένου παλαιού συστήματος ο διάλογος και ο κοινός αγώνας με άλλες πολιτικές δυνάμεις που έχουν τον ίδιο στόχο θα ανανεώσει και θα διευρύνει τις συμμαχίες μας. Σε αυτόν τον δύσβατο δρόμο, ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κόμμα των μελών του και όχι ως γραφειοκρατικός οργανισμός, θα πρέπει να ενεργοποιηθεί συλλογικά, με μέθοδο, για την υλοποίηση του προγράμματός του.

 
* Ο Μένιος Αϊδίνης είναι φίλος της Οργάνωσης Μελών ΣΥΡΙΖΑ Αγίας Παρασκευής

Mένουν λίγες εβδομάμες για την διεξαγωγή του 2ου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί θα έχουμε την ευκαιρία να αναστοχαστούμε για τον ενάμιση χρόνο αριστερής διακυβέρνησης στη χώρα μας, να σημειώσουμε τα θετικά σημεία αυτής της προσπάθειας, να εντοπίσουμε λάθη και παραλείψεις και να προβούμε σε διορθώσεις και νέες θέσεις για την έξοδο της χώρας από την κρίση. Θα έχουμε, επίσης, την ευκαιρία να αναστοχαστούμε πάνω στη σχέση κυβέρνησης, κόμματος και κοινωνίας και να προτείνουμε ιδέες για τον εμπλουτισμό και την αναζωογόνηση αυτής της σχέσης.

Αυτού του είδους ο αναστοχασμός είναι αναγκαίος εάν επιθυμούμε -και πράγματι το επιθυμούμε- να στεφθεί με επιτυχία το παράδειγμα της αριστερής διακυβέρνησης στη χώρα μας· ένα παράδειγμα που δεν έπαψε ποτέ να εμπνέεται από τις ιδέες για σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, για κοινωνική δικαιοσύνη, πρόοδο, αλληλεγγύη, ισότητα και αδελφοσύνη. Σε αυτό το πλαίσιο, στο κείμενο που ακολουθεί παρουσιάζονται μερικές προτάσεις κοινωνικού και πολιτικού προβληματισμού, ως συμβολή στον προσυνεδριακό διάλογο.

Α. Ανάγκη για ένα νέο αφήγημα και μια νέα ιδεολογική ταυτότητα της Αριστεράς

Στον ενάμιση χρόνο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ έγινε σαφές ότι ο κυβερνών ΣΥΡΙΖΑ οφείλει και πρέπει να είναι άλλο πράγμα από τον ΣΥΡΙΖΑ της αντιπολίτευσης. Αυτό γιατί κυβερνάω σημαίνει πως από τον αντίλογο και την άρνηση περνάω στην κατάφαση, ότι από το πεδίο της κριτικής περνάω στο πεδίο της απόφασης και της δράσης. Κυβερνάω σημαίνει, επίσης, συγκρούομαι με το χθες, σημαίνει διαπραγματεύομαι, υποχωρώ, υπολογίζω αν μου βγαίνει ο λογαριασμός, σημαίνει ακόμα ακόμα ότι διαπερνώ και ορισμένες από τις κάποτε αδιαπραγμάτευτες κόκκινες γραμμές.

Με αυτή την έννοια το πέρασμα του ΣΥΡΙΖΑ από την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση (και μάλιστα σε καθεστώς οικονομικής και κοινωνικής ασφυξίας) είναι σαφές ότι πρέπει να οδηγήσει σε ιδεολογικές και προγραμματικές διορθώσεις και, μέσω αυτών, σε μια νέα πολιτική και ιδεολογική ταυτότητα της Αριστεράς και σε ένα νέο συμβόλαιο με τον λαό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ της διακυβέρνησης, επομένως, οφείλει να γράψει ένα νέο αφήγημα· το αφήγημα της κυβερνώσας Αριστεράς και μαζί το αφήγημα ενός νέου αριστερού και ευρωπαϊκού ανθρωπισμού.

To νέο αυτό αφήγημα θα πρέπει να έχει τρεις βασικούς πυλώνες αναφοράς, οι οποίοι, εκ των πραγμάτων, θα είναι και πλαίσια δεσμεύσεων και υποχρεώσεων: α) τις θεμελιώδεις και διαχρονικές αξίες της Αριστεράς, β) το ευρωπαϊκό κεκτημένο, απότοκο των αρχών του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης και γ) τις μνημονιακές υποχρεώσεις της χώρας.

Έχει ο ΣΥΡΙΖΑ έως σήμερα προχωρήσει στις αναγκαίες πολιτικές και ιδεολογικές διορθώσεις; Έχει, με άλλα λόγια, γράψει το νέο αφήγημα της Αριστεράς; Η απάντηση στο ερώτημα είναι πώς μάλλον όχι, δεν το έχει γράψει! Και όσο δεν το έχει γράψει, οι παλινωδίες, η αμφιταλάντευση και η αμφισημία στη λήψη των αποφάσεων και η ομοιότητα, η μίμηση και η ταύτιση με τις πολιτικές του παρελθόντος φαίνεται αναμενόμενη έως και αναπόφευκτη.

 
Β. Όχι μόνο διαχειριστική λογιστική, αλλά και τολμηρές μεταρρυθμίσεις με αριστερό πρόσημο

Από τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2016 έως και την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης του τρίτου Μνημονίου (Μάιος – Ιούνιος 2016) η κυβέρνηση βρέθηκε σε ένα καθεστώς ιδιότυπης πολιτικής ομηρείας. Το κύριο μέλημα της κυβέρνησης ήταν να συμφωνηθούν τα απαραίτητα μνημονιακά μέτρα, ώστε οι δανειστές να δώσουν το πράσινο φως για την έναρξη και την ολοκλήρωση της αξιολόγησης. Η προσήλωση της κυβέρνησης στην αξιολόγηση την ώθησε σε μια σαφώς διαχειριστική λογική, με τις ανάγκες και τα προβλήματα του καθημερινού ανθρώπου να μπαίνουν, κατ’ ανάγκην, στο περιθώριο.

Η αξιολόγηση, εντούτοις, ολοκληρώθηκε! Η κυβέρνηση απέκτησε τον πολιτικό χρόνο που της χρειαζόταν για να ανασάνει. Είναι ώρα, επομένως, η κυβέρνηση να επικεντρωθεί σε πολιτικές και νομοθετικές πράξεις που είναι συμβατές με το αξιακό φορτίο της Αριστεράς· με τις έννοιες της ισότητας, της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης, με τις ανάγκες και τις αγωνίες του καθημερινού ανθρώπου, με την πράσινη και ανθρωποκεντρική ανάπτυξη και με την προστασία και φροντίδα του περιβάλλοντος.

Τέτοιες πολιτικές και νομοθετικές πράξεις θα είχαν να κάνουν π.χ. με την ενίσχυση του κράτους πρόνοιας, με τον σχεδιασμό ενός μοντέλου ανάπτυξης φιλικό προς τον άνθρωπο και το περιβάλλον, με πρόνοιες για την προστασία της εργασίας και την καταπολέμηση της ανεργίας, με μέτρα εναντίον της διαπλοκής και της διαφθοράς κ.ο.κ.

Αυτά τα απτά έργα -που θα έδιναν νέο περιεχόμενο και νέο νόημα στην καθημερινότητα των ανθρώπων- είναι που θα κρίνουν, εν τέλει, την επιτυχία και την μακροβιότητα της σημερινής κυβέρνησης και θα αναζωογονήσουν την ελπίδα για ένα καλύτερο και δικαιότερο μέλλον για τον κόσμο.

Γ. Εκσυγχρονισμός, αξιοκρατία, διαφάνεια

Η τρίτη προϋπόθεση για την επιτυχία της προσπάθειας της σημερινής κυβέρνησης συνδέεται με την εδραίωση ενός καθεστώτος αξιοκρατίας και διαφάνειας σε όλο το φάσμα του δημόσιου βίου (υπηρεσίες, διοίκηση, τοπική αυτοδιοίκηση κ.ο.κ.). Είναι καιρός η κυβέρνηση με τολμηρές νομοθετικές ρυθμίσεις να προχωρήσει σε εκτεταμένο και βαθύ εκσυγχρονισμό του κράτους, ώστε να πλήξει στη ρίζα τις μολυσματικές νοοτροπίες του παρελθόντος που συνδέονται με τη γραφειοκρατία, τον κρατισμό, τη διαπλοκή, την οικογενειοκρατία, τις πελατειακές σχέσεις κ.ά.

Η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να νομοθετήσει και με αυτόν τον τρόπο να δείξει στον κόσμο ότι μια άλλη αντίληψη στην άσκηση της εξουσίας και ένα άλλο μοντέλο διακυβέρνησης, διοίκησης και ανάπτυξης είναι εφικτό είναι σίγουρο πως στο μέλλον θα αποδειχθεί το μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα της Αριστεράς.

Και είναι αυτή η διακριτά προοδευτική λειτουργία της κυβέρνησης σε σχέση με τους πολιτικούς της αντιπάλους που θα οδηγήσει, εν τέλει, στην κατίσχυση της αριστερής πολιτικής φιλοσοφίας απέναντι στη νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα που αυτή τη στιγμή ηγεμονεύει στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο.

 
Δ. Κυβέρνηση, κόμμα, κοινωνία, κινήματα

Τέταρτη και, ίσως, σημαντικότερη προϋπόθεση για την κυριάρχηση των ιδεών του αριστερού πολιτικού εγχειρήματος απέναντι στη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία φαίνεται πως είναι η δημιουργία και η ενδυνάμωση μιας νέας σχέσης της κυβέρνησης με το κόμμα, την κοινωνία και τα κινήματα, καθώς και η ενίσχυση των πρακτικών της άμεσης και συμμετοχικής δημοκρατίας.

Πράγματι, είναι γεγονός πως η ανάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν συνοδεύτηκε από την αποκατάσταση μιας οργανικής σχέσης ανάμεσα στην κυβέρνηση, το κόμμα και την κοινωνία. Επίσης η προσήλωση της κυβέρνησης στην εκπλήρωση των μνημονιακών της υποχρεώσεων (αξιολόγηση του τρίτου Μνημονίου) είχε συνέπεια τόσο την αποσάθρωση των δεσμών της κυβέρνησης με το κόμμα όσο και τη δυσκολία και την αμηχανία των Οργανώσεων Μελών (Ο.Μ.) του κόμματος να παρακολουθήσουν και να υποστηρίξουν τις κυβερνητικές επιλογές.

Ένα είναι σίγουρο, πάντως. Πως, εάν οι σχέσεις κυβέρνησης – κόμματος είναι προβληματικές και το κόμμα βρίσκεται σε συνθήκες οργανωτικής και ιδεολογικής αμηχανίας, τότε οποιαδήποτε επαφή της κυβέρνησης με την κοινωνία και τα κινήματα καθίσταται αδύνατη, αφού το κόμμα αποτελεί εν τέλει τη ζωτική συγκολλητική ουσία των σχέσεων κυβέρνησης, κοινωνίας και κινημάτων.

Φαίνεται να απαιτείται, επομένως, ένας ισχυρός επανακαθορισμός της σχέσης κυβέρνησης – κόμματος και μία ριζική αναδιοργάνωση της λειτουργίας του κόμματος.

Το νέο και αναβαπτισμένο κόμμα οφείλει και πρέπει να έχει ισχυρά χαρακτηριστικά αυτονομίας, να είναι ο θεματοφύλακας των αριστερών παραδόσεων και αξιών και να έχει ισχυρή παρουσία και δικτύωση με την κοινωνία και τα κινήματα. Να στηρίζει τις κυβερνητικές επιλογές όταν αυτές έχουν σαφή αριστερό και προοδευτικό προσανατολισμό, αλλά να αναλαμβάνει και την ευθύνη της κριτικής όταν και όποτε αυτό χρειάζεται.

Θα πρέπει, με άλλα λόγια, το κόμμα να μετατραπεί σε ένα πραγματικό κόμμα των μελών και φίλων με βασική οργανωτική αρχή την αρχή της άμεσης και συμμετοχικής δημοκρατίας. Να είναι ένα κόμμα ανοιχτό στην κοινωνία και τον κόσμο, ζωντανό κύτταρο δημοκρατίας και, μαζί, δραστήριο κέντρο έρευνας, πολιτισμού και πολιτικού προβληματισμού της τοπικής κοινωνίας.

Με αυτές τις νέες λειτουργίες και δράσεις είναι δυνατόν το κόμμα (σε στενή συνεργασία και σε οργανική σύνδεση με την κυβέρνηση) να αποκαταστήσει τη χαμένη επαφή του με την κοινωνία και να επιτύχει τον αναγκαίο εμπλουτισμό του με νέους φίλους και φίλες.

 
Αν όχι τώρα πότε, αν όχι εμείς ποιοι;

Αγαπητοί φίλοι και φίλες, αν μας ενώνει κάτι, αυτό είναι η κοινή επιθυμία να επιτύχει στη χώρα μας το μεγάλο εγχείρημα δημοκρατίας, πολιτισμού και ανθρωπισμού που επιχειρείται από τη σημερινή κυβέρνηση. Να επιτύχει, με άλλα λόγια, η πολιτική πρόταση για ένα άλλο μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας και ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης και προόδου που -στον αντίποδα της ηγεμονίας των αριθμών και των οικονομικών δεικτών- νοηματοδοτείται από τις ανάγκες και τις ελπίδες των καθημερινών ανθρώπων και από την ανάγκη για πράσινη και βιώσιμη ανάπτυξη.

Το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί πρόκριμα και ασφαλές προγεφύρωμα για την ολοκλήρωση αυτής της προσπάθειας. Να γιατί έχει νόημα να βοηθήσουμε όλοι και όλες στην επιτυχία αυτού του συνεδρίου!

 
* Ο Απόστολος Κ. Καρύδας είναι εκπαιδευτικός της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης από τη Θεσσαλονίκη

Με αφορμή την έναρξη των διαπραγματεύσεων με τους θεσμούς για τη δεύτερη αξιολόγηση ανακινούνται διάφορα θέματα που έχουν να κάνουν με την προστασία των εργαζομένων στους τόπους δουλειάς και με τις συνδικαλιστικές τους ελευθερίες.

Ήδη στο Τμήμα Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ έχουν ξεκινήσει από καιρό οι συζητήσεις γι’ αυτά τα ζητήματα και αρκετοί σύντροφοι και συντρόφισσες έχουν καταθέσει σημαντικές προτάσεις.

Οι παρακάτω σκέψεις αποτελούν τη δική μου συμβολή σ’ αυτό τον διάλογο, με συγκεκριμένες παρατηρήσεις κατ’ άρθρον στον υπάρχοντα Ν. 1264/82.

Επιτρέψτε μου, όμως, πριν από αυτό, να αναφερθώ, για ιστορικούς λόγους στο τι προϋπήρχε του Ν. 1264/82.

Πριν από τη δικτατορία, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας και μέχρι το 1982, η λειτουργία των συνδικάτων διέπονταν από τις διατάξεις του Ν. 330 επονομαζόμενου του νόμου Λάσκαρη, και επικρατούσαν τα εργοδοτικά και εργοτοπατεριστικά σωματεία.

Τα προοδευτικά συνδικάτα, κύρια μετά τη Μεταπολίτευση, εκφράζονταν μέσα από διάφορες μορφές συντονισμού, όπως ΣΕΔΟ, ΣΑΔΕΟ κ.λπ., διεκδικώντας τον εκδημοκρατισμό του συνδικαλιστικού κινήματος.

Ο Ν. 1264/82 αποτέλεσε τομή για το συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας μας και ήταν αποτέλεσμα μακροχρόνιων αγώνων των προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων η ψήφισή του.

Περιέχει σημαντικές διατάξεις που κατοχυρώνουν και προστατεύουν τη συνδικαλιστική δράση, απαγορεύουν την ανάμειξη του/της εργοδότη ή εκπροσώπου του/της στη δράση του σωματείου, όπως απαγορεύεται η εγγραφή ως μελών του σωματείου διευθυντικών στελεχών.

Υποχρεώνει τον/την εργοδότη σε μια σειρά παραχωρήσεις προς το σωματείο (παραχώρηση γραφείου, πινάκων ανακοινώσεων, χώρου για τη διενέργεια των γενικών συνελεύσεων κ.ά.).

Τα επισημαίνω αυτά για να φανεί η αναγκαιότητα να γνωρίσουν οι νέοι, νέες συνάδελφοι τις δυνατότητες που τους δίνονται για να αναπτύξουν συνδικαλιστική δράση.

Συγκεκριμένες παρατηρήσεις και προτάσεις για τροποποίηση στον Ν. 1264/82:

Άρθρο 1 παρ. 1 Είναι μέλη του ίδιου σωματείου όσοι, όσες απασχολούνται με οποιαδήποτε μορφή εργασίας στον ιδιωτικό ή δημόσιο τομέα, στα ΝΠΔΔ και τους ΟΤΑ, μετανάστες και μετανάστριες.

Παρ. 2 α και β Για τις δημοσιογραφικές οργανώσεις και τους ναυτεργάτες υπάρχει εξαίρεση και υπάρχει ανάγκη συνεννόησης με δυνάμεις αυτών των χώρων για να υπάρξει βελτίωση της υπάρχουσας κατάστασης.

Άρθρο 6. παρ. 2 Επειδή αφορά ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, ίσως χρειάζεται τροποποίηση και, αντί για υπογραφή ΕΓΣΣΕ, να ορίζεται ότι υπάρχει η δυνατότητα να εισπράττεται η εισφορά των μελών μέσω της μισθοδοσίας.

 
Οπόταν απαλείφεται η παρ. 3 του άρθρου

Να επισημάνω σε σχέση και με το άρθρο 5 ότι το ζήτημα δεν είναι μόνο η αξιοποίηση της χρηματοδότησης των συνδικάτων, αλλά προϋποθέσεις χρηματοδότησης των συνδικάτων με βάση αριθμό μελών, δραστηριότητες σε όφελος των εργαζομένων, απολογισμός και αξιολόγηση αποτελεσμάτων για την επόμενη χρηματοδότηση. Αν δεν πληρούνται κάποιες προϋποθέσεις, το συνδικάτο δεν επαναχρηματοδοτείται. Τα προηγούμενα χρόνια έγινε κατασπατάληση πόρων από συνδικάτα που πρόσκεινταν στο εκάστοτε κυβερνών κόμμα και συνδικάτα που είχαν αξιόλογη δράση δεν είχαν καμία οικονομική βοήθεια.

Άρθρο 9 παρ. 3 δεύτερη πρόταση… εκλέγει τους αντιπροσώπους της για τη γ/θμια οργάνωση και όχι ομοσπονδία.

Άρθρο 12 παρ. 5 Απαλείφεται η ρύθμιση και επιβάλλεται η εφαρμογή της απλής αναλογικής.

Θα ήταν οξύμωρο να έχει ψηφιστεί η απλή αναλογική ως εκλογικός νόμος του κράτους και να υπάρχει στα συνδικάτα είδος απλής αναλογικής με μπόνους εδρών για την παράταξη με το μεγαλύτερο υπόλοιπο ψήφων για τη δεύτερη, τρίτη κατανομή εδρών και τις αδιάθετες έδρες.

Προστίθεται παρ. 7, ως εξής Συγχρόνως με τις αρχαιρεσίες για ανάδειξη των μελών του Δ.Σ. και εκπροσώπων για τις δευτεροβάθμιες οργανώσεις, διενεργούνται αρχαιρεσίες και για την εκλογή μελών για την Επιτροπή Υγιεινής και Ασφάλειας, σύμφωνα με όσα ορίζει ο Ν. 3850/10.

Σε περίπτωση μη διενέργειας αρχαιρεσιών για ανάδειξη μελών της ΕΥΑΕ, οι αντιπρόσωποι του σωματείου δεν δύνανται να συμμετέχουν στα συνέδρια των β/θμιων οργανώσεων.

Η αιτιολογία γι’ αυτή την πρόταση είναι ότι στη συντριπτική πλειονότητα των επιχειρήσεων, 31 χρόνια μετά τον Ν. 1568/85 «Υγιεινή και Ασφάλεια των εργαζομένων», δεν έχουν συσταθεί Επιτροπές Υγείας και Ασφάλειας των Εργαζομένων (ΕΥΑΕ), με αποτέλεσμα την πλημμελή οργάνωση και παροχή υπηρεσιών υγείας και ασφάλειας τους εργαζομένους, -ες των επιχειρήσεων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Έχουν σοβαρή ευθύνη γι’ αυτό οι συνδικαλιστικοί φορείς, που βλέπουν ανταγωνιστικά την ύπαρξη και λειτουργία των ΕΥΑΕ.

Άρθρο 16 παρ. 8. Η Εργατική Εστία καταργήθηκε. Πρέπει να προταθεί φορέας που θα εισπράττει το πρόστιμο. Και βέβαια αναπροσαρμόζονται τα ποσά.

Άρθρο 19 παρ. 2. Γνώμη μου είναι ότι πρέπει να απαλειφθεί, γιατί έγινε κατάχρηση του περιεχομένου της ρύθμισης και σχεδόν όλες οι απεργίες σ’ αυτούς τους χώρους κηρύσσονταν παράνομες και καταχρηστικές, σε κάθετη αντίθεση με την παρ. 3 του άρθρου 22. Ιδιαίτερα μετά το 1985, δεν υπήρχε απεργία που οι δικαστικές αρχές να μην τη χαρακτήριζαν παράνομη και καταχρηστική, υιοθετώντας ανάλογη θέση των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ηγεσίας της ΠΑΣΚΕ. Τα αριστερά συνδικάτα δεινοπάθησαν από αυτή την διάταξη.

Άρθρο 21. Η εμπειρία μου είναι ότι σε αρκετές περιπτώσεις το προσωπικό ασφαλείας που υποχρεούται να ορίσει το συνδικάτο είναι περισσότερο από το υπηρετούν προσωπικό (βλ. χώρους Υγείας και αλλού, όπως αναφέρονται στην παρ. 2 του άρθρου 19).

Πρέπει να καθορίζεται το προσωπικό ασφαλείας ανάλογα με το υπηρετούν προσωπικό, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες που υπάρχει υποστελέχωση. Διαφορετικά τα συνδικάτα θα βρίσκονται υπόλογα στην επιχείρηση κατά την ημέρα απεργίας για προσωπικό ασφαλείας που δεν υφίσταται. Υπάρχει εμπειρία αντίστοιχη από τα νοσοκομεία και γενικότερα από χώρους κοινωνικής προσφοράς.

Άρθρο 22, παρ. 2 Ήδη σε συνάντηση των κοινωνικών εταίρων και του υπουργού Εργασίας υπήρξε συμφωνία ότι δεν χρειάζεται κατάργηση της ρύθμισης.

Άρθρο 23 Οι ποινικές διατάξεις πρέπει να αφορούν και το Δημόσιο, που μέχρι σήμερα έχει το ανεξέλεγκτο, και να μετατραπούν σε ευρώ.

Άρθρο 24 Δεν γνωρίζω αν σήμερα υπάρχουν απολυμένοι/ες συνδικαλιστές/τριες για να παραμείνουν οι διατάξεις του άρθρου ή αν χρειάζεται να τροποποιηθούν κάποιες παράγραφοι.

Άρθρο 25 Έχω τη γνώμη ότι πρέπει να παραμείνει ως έχει, γιατί με τον κυβερνητικό συνδικαλισμό δεν γνωρίζουμε τι κατάσταση επικρατεί στα συνδικάτα. Σίγουρα μένουν “ουρές” από τον παλιό εργατοπατερισμό που είναι και οι μπαλαντέρ στα συνέδρια εργατικών κέντρων, ομοσπονδιών και τριτοβάθμιων οργανώσεων.

Άρθρο 26 Επειδή εισάγεται το σύστημα της απλής αναλογικής στο άρθρο 12, κρίνω σκόπιμο να παραμείνει το άρθρο ως έχει, με τις μεταβατικές διατάξεις.

Άρθρο 27 Αν είμαι καλά ενημερωμένη, ο ΟΔΕΠΕΣ καταργήθηκε. Πάγιο αίτημα των δυνάμεων της Αριστεράς. Οπότε το άρθρο απαλείφεται και αλλάζει η μετέπειτα αρίθμηση των άρθρων.

Άρθρο 28. Τροποποιείται η παράγραφος 1 Μέσα σε έναν χρόνο από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου εκδίδεται το εκλογικό συνδικαλιστικό βιβλιάριο. Μέχρι την έκδοση του εκλογικού συνδικαλιστικού βιβλιαρίου ο,η εργαζόμενος/η συνεχίζει να χρησιμοποιεί το ασφαλιστικό του βιβλιάριο.

Άρθρο 29. παρ. 1 Προστίθεται: …Εκδίδονται σε 6 μήνες από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου.

Παρ. 2 Υπάρχει εμπειρία χρόνων και δεν συντρέχει λόγος για γνώμη της πιο αντιπροσωπευτικής τριτοβάθμιας οργάνωσης.

Άρθρο 30 Γνώμη μου είναι ότι το Δημόσιο ως εργοδότης δεν πρέπει να συνεχίσει να είναι ανεξέλεγκτο. Γι’ αυτό προτείνω να απαλειφθούν οι εξαιρέσεις από τα άρθρα 14 παρ. 3-10, αρθ. 16 παρ. 7-10 και άρθ. 22 παρ. 1 και 2.

Για τα άρθρα 24 και 27 ισχύει ότι πιο πάνω ανέφερα.

Στο Δημόσιο, στα ΝΠΔΔ και στους ΟΤΑ η Επιθεώρηση Εργασίας δεν έχει δικαίωμα να ελέγξει τήρηση ωραρίων, χορήγηση ρεπό και αδειών και καθυστέρηση καταβολής δεδουλευμένων.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι προνομιούχοι για να στερούνται δικαιώματα που ισχύουν για τους/τις εργαζόμενους/ -ες του ιδιωτικού τομέα.

Άρθρο 31 Από το 1982 μέχρι σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει στον Τύπο. Ηλεκτρονική έκδοση εφημερίδων, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ιστολόγια με εργαζόμενους/ες ανυπεράσπιστους και χρειάζεται να υπάρξει σχετική ρύθμιση.

Άρθρο 32 Δεν έχουν νόημα σήμερα αυτές οι ρυθμίσεις. Προτείνω να απαλειφθεί.

Συμπερασματικά, παρά τις προτάσεις για συγκεκριμένες τροποποιήσεις που καταθέτω, αν είναι να χαθούν στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης κεκτημένα, καλύτερα να μείνει ως έχει ο Ν. 1264/82..

Η στρατηγική ήττα του περασμένου καλοκαιριού δεν ήταν απλώς μια ήττα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛΛ., αλλά και ήττα για την Αριστερά συνολικά, η οποία δεν κατάφερε να αρθρώσει ένα ρεαλιστικό εναλλακτικό σχέδιο διεξόδου. Η αμηχανία των οργανώσεων και των κομμάτων της υπόλοιπης Αριστεράς υπερβαίνει ακόμη και την -λογική- παγωμάρα του ΣΥΡΙΖΑ.

Η περιθωριοποίηση των κομματιών της Αριστεράς που αποσπάστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ και η αδυναμία συγκρότησης ενός υποτυπώδους φορέα είναι ενδεικτική. Η κατηγορία πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ασπαστεί το “Τhere is no alternative” πέφτει μάλλον στο κενό εάν κανείς σκεφτεί ότι μέχρι και σήμερα, ένα χρόνο και κάτι μετά, το περιβόητο εναλλακτικό σχέδιο αγνοείται.

Ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε, ορθώς, να μην εγκαταλείψει τη μάχη και να διατηρήσει το “οχυρό” της κυβέρνησης, η οποία ακόμα και κάτω από τον συντριπτικό συσχετισμό και τους εκβιασμούς αποτελεί το φως απέναντι στο σκοτάδι που απλώνεται στην Ευρώπη.

 
Τα προβλήματα κάτω από το χαλί παραμένουν προβλήματα

Για να καταλήξουμε όμως σε ουσιώδη συμπεράσματα για την επόμενη μέρα του κόμματος θα πρέπει με ειλικρίνεια να δούμε μερικές από τις προβληματικές που αναδείχθηκαν όλο το προηγούμενο διάστημα:

* Η υιοθέτηση του Μνημονίου ως πολιτικού προγράμματος από στελέχη εντός και εκτός κυβέρνησης. Η προσπάθεια των διαβόητων “κύκλων” να αποτινάξουν την λογική της επιβολής και του εκβιασμού και να αγκαλιάσουν το πρόγραμμα ουδεμία σχέση έχει με τον ΣΥΡΙΖΑ και αποτελεί ευθεία προσβολή για τα μέλη του κόμματος που, ενώ είδαν να καταρρέουν μπροστά τους οράματα, ελπίδες χρόνων παρέμειναν στον χώρο για να παλέψουν.

* Ο τυφλός κυβερνητισμός από μέλη του κόμματος. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που τα μέλη του κόμματος έχουν βρεθεί να υποστηρίζουν την κάθε κίνηση και επιλογή της κυβέρνησης, υιοθετώντας, πολλές φορές, επιχειρηματολογία που μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ και την Αριστερά δεν ταιριάζει.

* Το αφήγημα ενός αριστερού “success story” και ο δρόμος προς την ανάπτυξη. Η ανάπτυξη γενικώς και αορίστως δεν υπήρξε λογική του ΣΥΡΙΖΑ. Το Μνημόνιο αποτελεί μια έκτακτη συνθήκη η οποία υπαγορεύει συγκεκριμένης κατεύθυνσης πολιτικές. Η κυβέρνηση έχει επιχειρήσει σαφώς να κάνει βήματα στην κατεύθυνση της αναδιανομής και της ελάφρυνσης των λαϊκών στρωμάτων, ωστόσο η ύπαρξη της επιτροπείας δυσχεραίνει κάθε κίνηση προς την εφαρμογή ενός αντιπαραθετικού σχεδίου απέναντι στη λιτότητα.

* Η πρόταξη του “ρεαλισμού” έναντι του οράματος. Η Αριστερά οφείλει να μάχεται στις δοσμένες συνθήκες και συσχετισμούς με στόχο την ανατροπή τους. Σαφώς η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί “λάθος” στη σημερινή ευρωπαϊκή κατάσταση, κάτι που έχει φανεί σε σειρά ζητημάτων, με πιο λαμπρό παράδειγμα τη διαχείριση του προσφυγικού. Την ίδια όμως στιγμή, υποχωρήσεις σε θέματα δημοκρατίας, δικαιωμάτων αλλά και η υιοθέτηση πτυχών του νεοφιλελελυθερου προγράμματος αποτελούν μια επικίνδυνη ατραπό. Να μην δεχτούμε ότι είχαμε “αυταπάτες”. Είχαμε σχέδιο το οποίο ηττήθηκε κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και υπό την πίεση ανυπέρβλητων πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων σε Ελλάδα και Ευρώπη. Χρειαζόμαστε νέο σχέδιο, όχι να πετάξουμε στα σκουπίδια τις επεξεργασίες και θέσεις χρόνων.

* Οι καίριες θέσεις ευθύνης που δόθηκαν σε ανθρώπους του αντιπάλου και έδρασαν υπονομευτικά. Δεν είναι μακριά το παράδειγμα Σαγιά, ο ρόλος του Στέργιου Πιτσιόρλα στο τιμόνι του ΤΑΙΠΕΔ και άλλες περιπτώσεις. Οι ταξικοί αντίπαλοι που θεωρούν τσιφλίκι τους το κράτος δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχτούν ότι οι “ξυπόλητοι” βρίσκονται στην κυβέρνηση και σε επιτελικά πόστα. Θα κάνουν ό,τι μπορούν προκειμένου να αλλάξουν αυτή την κατάσταση όσο το δυνατόν συντομότερα.

Αριστερά χωρίς κόμμα δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική. Κόμμα χωρίς την Αριστερά δεν μπορεί να είναι χρήσιμο.

Η επόμενη μέρα του συνεδρίου οφείλει να φέρει ένα κόμμα που λειτουργεί ξανά ως τέτοιο. Με λειτουργία των οργανώσεων, συμμετοχή των μελών στην ενημέρωση, τη λήψη και υλοποίηση αποφάσεων. Ένα κόμμα με ουσιαστικό ρόλο μέσω των τμημάτων του στη διαμόρφωση της κυβερνητικής πολιτικής και που παράλληλα θα μπορεί να στέκεται κριτικά απέναντι σε αποφάσεις που ξεπερνούν το πλαίσιο αξιών και αρχών του.

Να προχωρήσει η κυβέρνηση χωρίς φόβο και με πείσμα στη νομοθέτηση μέτρων για τη νέα γενιά, για την προστασία της εργασίας, για τη θωράκιση της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων, την προστασία των δημόσιων αγαθών αλλά και των λαϊκών στρωμάτων.

Είναι αναγκαίες όσο ποτέ οι ανασυνθετικές διαδικασίες εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ. Χρειαζόμαστε ρεύματα και τάσεις ιδεολογικού χαρακτήρα που εντάσσονται στον γενικό συλλογικό σκοπό, όχι γραφειοκρατικούς μηχανισμούς που είτε νέμουν την εξουσία είτε στοιχίζονται πίσω από πρόσωπα. Με ειλικρίνεια να ενωθούν δυνάμεις, τα χέρια και τα μυαλά των συντρόφων και των συντροφισσών προκειμένου να ανοίξουμε την κουβέντα και να απαντήσουμε στο ποιος είναι σήμερα ο χαρακτήρας και ο ρόλος της σύγχρονης Αριστεράς και του κόμματος της. Η ιστορική εμπειρία της Ελλάδας είναι μια σπουδαία παρακαταθήκη.

Να έρθουμε ξανά σε επαφή με τον κόσμο εκείνο που βρέθηκε δίπλα μας στα κινήματα, στον πολιτικό αγώνα ενάντια στις προηγούμενες κυβερνήσεις, στην εκλογική μάχη του Ιανουαρίου, στον ιστορικό και σπουδαίο αγώνα του Όχι. Κανείς και καμία δεν περρισεύει. Να αλλάξουμε το κλίμα της αποστράτευσης και της απογοήτευσης. Η Αριστερά είναι οι άνθρωποί της και οι λαϊκοί πόθοι. Δίχως αυτά, είναι γυμνή.

Να προστατεύσουμε την Αριστερά. Είναι σπουδαίο πράγμα η παραμονή του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, όμως κάποια στιγμή η κυβέρνηση θα αλλάξει. Αν η Αριστερά έχει χαθεί και περιθωριοποιηθεί έως τότε, όλα όσα αγωνιζόμαστε σήμερα να κερδίσουμε θα μοιάζουν με αδειανό πουκάμισο.

Να προχωρήσουμε με βάθος, επιμονή και συνέπεια στη διαδικασία της θεωρητικής επαναθεμελίωσης. Η κοινωνική χειραφέτηση και ο σοσιαλισμός οφείλουν να παραμείνουν οι στρατηγικοί στόχοι. Κάτι που είναι αδύνατον χωρίς θεωρητικά εργαλεία βασισμένα στις παραδοσιακές διδαχές του Μαρξισμού, εμπλουτισμένα από την ιστορική εμπειρία του σήμερα, της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στην Ευρώπη. Χρειαζόμαστε τις εις βάθος επεξεργασίες και τη συμβολή συντρόφων και συναγωνιστών εντός και εκτός του κόμματος, εντός και εκτός Ελλάδας.

Η Ιστορία φόρτωσε στις δικές μας πλάτες το καθήκον να πρωτοστατήσουμε απέναντι στην Ευρώπη των τεράτων. Την Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού, του ρατσισμού, της λιτότητας. Μας έδωσε όμως και το ιστορικό καθήκον να κρατήσουμε την Αριστερά ζωντανή και για πρώτη φορά μετά “το τέλος της ιστορίας” σε ρόλο πρωταγωνιστή.

* Να μην ξεχάσουμε από πού ερχόμαστε για να μην χάσουμε το πού θέλουμε να πάμε.

*Ο Σπύρος Ραπανάκης είναι μέλος της Γραμματείας του ΚΣ της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

1. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομική κρίση, που στο επίκεντρό της είναι η φτώχεια και ο πλούτος. Κυρίαρχος ο καπιταλισμός με όσες δυνάμεις διαθέτει (όπλα – τράπεζες – πολιτικές) πολεμά τις δυνάμεις της φτώχειας και της εργασίας για συνέχιση της κυριαρχίας του. Ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός με το νεοφιλελεύθερο όχημά του προτιμά να ισοπεδώσει πολίτες και λαούς, προκειμένου να επιβάλλει την πολιτική του. Είναι επιτακτική ανάγκη η σύγχρονη Αριστερά να επεξεργαστεί ένα ανταγωνιστικό, επίκαιρο πρόγραμμα και να καλέσει τους εργαζόμενους και τους λαούς να παλέψουν για την υλοποίησή του. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να συμβάλλει στη συγκρότηση αυτού του προγράμματος και να συμμετέχει στις διεργασίες για την ανασύσταση της Αριστεράς στον 21ο αιώνα.

2. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε και αποτελεί ανάχωμα στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Μικρό μεν, αλλά η σπορά του έπεσε και άρχισε να βλασταίνει ,όπως φαίνεται και από τις εξελίξεις σε χώρες όπως η Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία και αλλού. Για το πώς και γιατί φτάσαμε στην υπογραφή της συμφωνίας το καλοκαίρι του 2015 τα έχουμε πει. Οι διακηρυγμένες μας θέσεις για μια άλλη πολιτική στην Ελλάδα και την Ευρώπη είναι δεδομένες. Το ζητούμενο είναι να συνεχίσουμε στον δρόμο που χαράχτηκε τον Ιανουάριο του 2015. Η καθημερινότητα, η εξουσία, οι πιέσεις από μέσα και απέξω δεν πρέπει να μας σπρώχνουν σε κινήσεις συμβιβασμού. Το ηθικό πλεονέκτημα που έχει η αριστερά με περγαμηνές ανιδιοτέλειας πρέπει να κυριαρχήσουν και στην κυβερνητική πολιτική.

3. Γι’ αυτήν την πρωτόγνωρη κατάσταση για τους συντρόφους στην κυβέρνηση, η συμβολή του κόμματος πρέπει να είναι καθοριστική, να συνδέει τις ανάγκες της κοινωνίας με την κυβέρνηση. Είναι έτοιμο το κόμμα να συμβάλλει σε αυτήν την κατεύθυνση και παράλληλα να αποτελεί προωθητική δύναμη στην κοινωνία, να δημιουργεί εποικοδόμημα για το μεγάλο όραμα και τον σοσιαλισμό; Είναι ευκαιρία σύντροφοι στο 2ο Συνέδριό μας να συζητήσουμε όσο πιο τολμηρά μπορούμε για το κόμμα, τη δημοκρατία, τη διαφάνεια, τη γραφειοκρατία στο κόμμα, την αποτελεσματικότητα και την εξωστρέφειά του και τελικά για τον ρόλο των Ο.Μ. Θέλουμε οργανώσεις βάσης; Θέλουμε οργανώσεις μελών με τη σημερινή τους συμβολή; Θεωρητικά όλοι συμφωνούμε ότι οι Ο.Μ. είναι ο βασικός κρίκος του κόμματος με την κοινωνία, τα κοινωνικά στρώματα που εκπροσωπεί και τις συμμαχίες του. Τι γίνεται όμως στην πράξη;

Α) Οι αποφάσεις της Κ.Ε. δεν υλοποιούνται, ή αν υλοποιούνται κάποια κομμάτια δεν υλοποιούνται από όλο το κόμμα.

Β) Οι αποφάσεις των Ο.Μ. δεν υλοποιούνται ή υλοποιούνται από μικρό αριθμό συντρόφων.

Γ) Οι επεξεργασίες προτάσεων των Ο.Μ. προς την κοινωνία και στη συνέχεια προς τις Νομαρχιακές Επιτροπές και την Κ.Ε. δεν λειτουργούν.

Δ) Αποφάσεις των Νομαρχιακών Επιτροπών δεν συζητιούνται στις Ο.Μ.

Ε) Η πολιτική και οργανωτική σχέση των Ο.Μ. με τα ανώτερα όργανα είναι εξαιρετικά χαλαρή.

ΣΤ) Υπάρχουν ΟΜ που θεωρούνται επιρροές τάσεων, βουλευτών, στελεχών.

Ζ) Για τις δε κλαδικές τι να πρωτοπούμε…

Η) Η πολιτική ανάδειξης νέων στελεχών είναι στα χέρια των τάσεων.

Θ) Οι Ν.Ε. εκλέγονται και λειτουργούν με βάση τους ενδοκομματικούς συσχετισμούς και όχι τις ανάγκες για προώθηση της δουλειάς και της εύρυθμης λειτουργίας του κόμματος.

Ι) Υπάρχουν Ο.Μ. που δεν έχουν σύνδεση με τις τοπικές κοινωνίες, τους πολίτες. Η συμβολή των ΝΕ προς αυτήν την κατεύθυνση είναι ανύπαρκτη, μόνο τσιτάτα (βάλτε νέα μέλη).

Μήπως είμαστε λίγο χύμα;

4) Πώς μπορούμε να παρέμβουμε σε όλα τα παραπάνω, ανατρέποντας ταυτόχρονα και το κλίμα απογοήτευσης και αποστράτευσης; Είναι απαραίτητο να γίνουν τα ακόλουθα:

I) Οι γραφειοκράτες των τάσεων σε όλο το φάσμα του κόμματος να επανεξετάσουν τη στάση τους μέσα στο κόμμα. Να βγάλουν στην επιφάνεια την αριστερή τους συνείδηση, την ανιδιοτέλεια που έδειξαν στη ζωή τους, ανοίγοντας δρόμους αξιοκρατίας στο κόμμα και όχι επιβουλής των απόψεών τους.

ΙΙ) Η αποτελεσματικότητα στη δράση μας να είναι μέγεθος μετρούμενο και συγκρίσιμο. Η Κ.Ε. να ξεκινήσει από τις αποφάσεις της, πώς και γιατί δεν υλοποιούνται, και αν υλοποιούνται σε ποιο βαθμό, με ανάλογα συμπεράσματα που θα βγουν και που πρέπει να γνωρίζουμε.

ΙV) Η λειτουργία των τμημάτων των Περιφερειακών και Νομαρχιακών Επιτροπών πρέπει να είναι ουσιαστικός και ο ρόλος τους σαφής στην επεξεργασία θέσεων, που θα ξεκινάει από τις Ο.Μ. και στη συνέχεια θα γίνονται αποφάσεις από τα αντίστοιχα όργανα του κόμματος. Το πόσο σημαντική θα είναι η εμπλοκή των Ο.Μ. σε αυτή τη διαδικασία είναι νομίζω κατανοητή. Και δημιουργεί έρεισμα στις Ο.Μ. να ασχοληθούν με τα προβλήματα στις περιοχές τους και να αναδειχτούν στελέχη από το μαζικό κίνημα.

V) Πολιτική ανάδειξης και αξιοποίησης του στελεχιακού δυναμικού του κόμματός μας με συγκεκριμένες πλευρές που να αφορούν την αποτελεσματικότητα, την εργατικότητα, το ήθος, την αφοσίωσή του στις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς και όχι τασικών επιλογών.

 * Ο Τάσος Παπαντωνίου είναι μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Α’ Θεσσαλονίκης

Στο πρώτο συνέδριο και με την ενοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργήθηκαν οι βάσεις για την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από ένα κόμμα της σύγχρονης Αριστεράς. Η κοινωνία πίστεψε και στήριξε αυτήν την προσπάθεια. Στις εκλογές του Ιανουαρίου, ο ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύεται σε πρώτη πολιτική δύναμη, αναλαμβάνοντας τη διακυβέρνηση, αλλά και την ευθύνη, ως η μόνη πολιτική δύναμη που μπορεί και θέλει πραγματικά να βγάλει τη χώρα από την κρίση, στην οποία οδήγησαν οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., παρέα με τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Με ένα φιλόδοξο πρόγραμμα, το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, το οποίο σκόνταψε στις παράλογες απαιτήσεις των εταίρων δανειστών της χώρας. Παρά τις δυσκολίες πολλά τμήματα του προγράμματος προχωράνε, όπως τα μέτρα για την προστασία των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων, ο αναπτυξιακός νόμος, η εξυγίανση του τηλεοπτικού τοπίου και οι μεταρρυθμίσεις στη δημόσια διοίκηση και στο πολιτικό σύστημα.

Μετά το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015 και τη διάσπαση που ακολούθησε, πήγαμε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, με μπούσουλα το παράλληλο πρόγραμμα που καταθέσαμε και το οποίο στάθηκε ικανό για να μας ξαναδώσει ο λαός την πρωτοκαθεδρία στο πολιτικό σκηνικό, για να συνεχίσουμε απρόσκοπτα το έργο μας. Το παλιό και διεφθαρμένο πολιτικό και μιντιακό σύστημα άρχισε να αντιδρά, ήδη από τις εκλογές του Ιανουαρίου με στόχο την αριστερή παρένθεση, κάτι που τελικά δεν κατέστη εφικτό. Η κοινωνική βάση του ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώθηκε από έναν κοινωνικό χώρο, ανθρώπων που άρχισαν μετά το 2010 να βιώνουν την οικονομική ασφυξία, σε μια πρωτόγνωρη οικονομική κρίση.

Από το 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ απέκτησε σταθερή εκλογική και κοινωνική βάση, στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2016, παρά τη διάσπαση που προηγήθηκε και τον βρόμικο ρόλο της πλειοψηφίας των ΜΜΕ, κράτησε σταθερό το εκλογικό ποσοστό από τις εκλογές του Ιανουαρίου, ηγεμονεύοντας στο πολιτικό σκηνικό. Η κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να κάνει πράξη αυτό που ο λαός αποκαλεί αυτονόητο, να στραφεί στην καθημερινότητα, δίνοντας λύσεις, προχωρώντας ταυτόχρονα τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, για την επανίδρυση του κράτους. Ενός κράτους δικαιοσύνης και ισότητας, που θα σέβεται τον πολίτη, κάτι που για τους προηγούμενους ήταν ψιλά γράμματα ενώ τα αυτονόητα για αυτούς ήταν μόνο η διευκόλυνση των ημετέρων και ενός συστήματος που ήταν χωμένο βαθιά στη διαπλοκή και τρέφονταν από αυτήν.

Στο δεύτερο συνέδριο πρέπει να αποφασίσουμε τι κόμμα θέλουμε. Ένα κόμμα που θα είναι ουρά της κυβέρνησης ή ένα κόμμα που θα βρίσκεται και θα στηρίζει τις κοινωνικές αναζητήσεις, ένα κόμμα μπροστάρη. Σίγουρα το δεύτερο. Θέλουμε ένα κόμμα μέσα στην κοινωνία για την κοινωνία, που θα στηρίζει την κυβέρνηση της Αριστεράς, με προτάσεις, ένα κόμμα ενεργών πολιτών, ένα κόμμα που θα εκφράζει τη σύγχρονη ελληνική και ευρωπαϊκή Αριστερά. Που δεν θα στελεχώνεται από την Κουμουνδούρου έως το Σύνταγμα, αλλά θα αξιοποιεί όλα τα στελέχη χωρίς παραγοντισμούς και αποκλεισμούς. Ένα σύγχρονο αριστερό κόμμα, που μπορεί να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις με υπευθυνότητα και ρεαλισμό, κρατώντας το ήθος και τις αξίες της Αριστεράς.

Στο σύντομο διάστημα που ο ΣΥΡΙΖΑ ασκεί τη διακυβέρνηση της χώρας αντιμετώπισε αντίξοες συνθήκες και πάρθηκαν γενναίες και σοβαρές αποφάσεις, πάντα με γνώμονα το συμφέρον της χώρας και του λαού. Μαγικά ραβδάκια δεν υπάρχουν, αλλά επίπονη προσπάθεια και προσήλωση στον στόχο, που δεν είναι άλλος από την έξοδο της χώρας και του λαού από την κρίση με δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη, σε όφελος του συνόλου της κοινωνίας.

* Ο Φραγκίσκος Σέργης είναι έμπορος – αντιπρόεδρος Εμπορικού Συλλόγου Χίου και αναπληρωτής συντονιστής Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Χίου

O ΣΥΡΙΖΑ τάχθηκε από την ίδια την κοινωνία, μέσα σ’ ένα παραπαίον διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, να εκφράσει τη λαϊκή αντίσταση απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό, ανδρώθηκε από τα κινήματα, μετουσιώθηκε στις «δομές αλληλεγγύης» και δεσμεύτηκε να δώσει λύση στα προβλήματα του τόπου, που σωρεύτηκαν 40 χρόνια τώρα.

Το 2015, χρονιά-ορόσημο για την Αριστερά, ήταν η στιγμή που οι λαϊκές τάξεις, μεγάλα τμήματα της μισθωτής εργασίας, νέοι επιστήμονες και άνεργοι ξεπέρασαν τις μέχρι πρότινος κομματικές ταυτότητες και «ανέθεσαν» στον ΣΥΡΙΖΑ να εκφράσει ελπίδες, πόθους και οράματα ενός λαού δοκιμασμένου από την κρίση και τις μνημονιακές πολιτικές.

Και λέω «ανέθεσαν» γιατί το κόμμα δεν μπόρεσε τη δεδομένη στιγμή να εντάξει στους κόλπους του αυτόν τον κόσμο που τον έφερε στην εξουσία. Ατόνησε η εμπλοκή των οργανώσεων, και, μετά τον Αύγουστο του 2015, έμοιαζε η αμηχανία για τη συμφωνία του καλοκαιριού να κατατρώγει κάθε διάθεση για αντίσταση και αγώνα.

Η κομματική οργάνωση, εγκλωβισμένη πολλές φορές σε συμβατικές πρακτικές που ταίριαζαν στο κόμμα του 3%, δεν μπόρεσε να μπολιάσει τις ιδέες και τα οράματά μας με την κοινωνία, δεν μπόρεσε να ανοίξει σε νέα μέλη που θα συνέβαλλαν στη δημιουργία μετώπου συνειδητού απέναντι στην προπαγάνδα των ΜΜΕ, που διαστρέβλωνε και διόγκωνε τις συνέπειες των αποφάσεων, κυρίως στο οικονομικό επίπεδο.

Παρ’ όλ’ αυτά στις στιγμές των αποφάσεων και της ψήφισης δύσκολων μέτρων, οι πολίτες που δεν ήταν εγγεγραμμένα μέλη του κόμματος ήταν αυτοί που στήριξαν την πολιτική μας, την ίδια στιγμή που μέλη του κόμματος έμοιαζαν να ενεργοποιούν μηχανισμούς ενός κλειστού κόμματος.

Χρειάζεται, επομένως, σχεδιασμένη πολιτική διεύρυνσης του κόμματος και οι διεργασίες για το 2ο Συνέδριο είναι ο κατάλληλος χρόνος. Η κοινωνική δυναμική πρέπει να αντιστοιχηθεί με τη δύναμη του κόμματος, οι ιδέες της Αριστεράς του 21ου αιώνα, ακόμα και η ουτοπία καμιά φορά, είναι ανάγκη να μετουσιωθούν σε αιτήματα της κοινωνίας, όπως ακριβώς έγινε στις δομές αλληλεγγύης, με προεξάρχουσες εκείνες για την αντιμετώπιση του προσφυγικού, όπου αναδείχθηκαν δυνάμεις έξω από κομματικά στεγανά και που μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για νέες αναζητήσεις.

Οι κοινωνικοί αγώνες που θα συνεχίσουν δεν μπορούν να μας φοβίζουν και να μας εγκλωβίζουν σε μια αέναη αυτοκριτική και απαισιοδοξία. Για να κρατήσουμε ζωντανή τη σχέση με την κοινωνία και τους προβληματισμούς της, οι κομματικές οργανώσεις χρειάζεται να ανοίξουν σε νέα μέλη, ξεχνώντας τις παλιές πρακτικές. Δεν έχουμε ανάγκη από «πιστοποιητικά αριστεροσύνης» αλλά πιστοποίηση της πεποίθησης πως μόνο με την Αριστερά μπορούμε να προσδοκούμε κοινωνική δικαιοσύνη. Δεν είμαστε αναγκαστικά μόνο εμείς οι πρωτοπόροι, ούτε μόνο εμείς οι ιδεολόγοι, ούτε μόνο εμείς οι διανοούμενοι. Ό,τι δεν κοινωνείται μαραίνεται, ό,τι μένει σαν αναζήτηση μόνο στα στενά κομματικά μας πλαίσια είναι καταδικασμένο να χαθεί.

Η κομματική βάση του 3% αποτέλεσε τη μήτρα για τους κοινωνικούς αγώνες και την αντίσταση του λαού αλλά την ξεπέρασε η ανάγκη. Τώρα είναι η ώρα οι άνθρωποι που δίνουν μάχες ενάντια στην αδικία και τη διαφθορά, τον ρατσισμό και τον φασισμό, και συμφωνούν πολιτικά με τις θέσεις μας να ενώσουν τους αγώνες τους ως μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, να έχουν λόγο και ρόλο ενεργό στη διαμόρφωση της πολιτικής μας και μέσω αυτής στη διακυβέρνηση της χώρας. Ο στόχος είναι η κυρίαρχη παρουσία μας σε όλους τους φορείς και συλλογικότητες της ελληνικής κοινωνίας, παρουσία και αγώνας που θα φέρει την αριστερή συνείδηση και δράση ηγεμονεύουσα. Έχουμε πίστη στις αξίες και τα οράματα της Αριστεράς και θέλουμε να τα κάνουμε συνειδητή επιλογή και ελπίδα για ακόμα περισσότερους.

Δεν διαπραγματευόμαστε τις αρχές μας, τις αξίες μας, τα οράματά μας. Χτίζουμε το μέλλον με αυτά, πάνω σ’ αυτά, προσδιορίζοντας πού θέλουμε να φτάσουμε. Εκείνο που επαναπροσδιορίζουμε είναι η σχέση μας με την κοινωνία των πολιτών που μας έφερε μέχρις εδώ. Γιατί χωρίς τον λαό κοινωνό και συνδιαμορφωτή δεν πάμε πουθενά.

 
* Ο Γιάννης Στέφος είναι βουλευτής Ιωαννίνων του ΣΥΡΙΖΑ

Όταν ολοκλήρωνε τις εργασίες του το πρώτο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα σε κλίμα ευφορίας αλλά και κόπωσης από τις διελκυστίνδες μεταξύ τάσεων και συνιστωσών, δεν θα μπορούσε κανείς να πιστέψει τον χρόνο και το πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο θα διεξαγόταν το δεύτερο συνέδριο του κόμματος. Πολλοί δεν ήθελαν και άλλοι δεν φαντάζονταν καν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε διανύσει έναν βραχύ και βίαιο δρόμο προς την ωρίμανση, ότι θα άντεχε και θα ύψωνε ανάστημα μπροστά σε οικονομικά και πολιτικά μεγαθήρια και ότι τελικά θα κατάφερνε να εκφράσει έναν ολόκληρο λαό.

Ένα ολόκληρο σύστημα είχε σκηνοθετήσει την αριστερή παρένθεση με σκοπό τη συκοφάντηση και την ακύρωση του αριστερού ριζοσπαστικού πειράματος στη χώρα μας. Είναι, νομίζω, προφανές ότι η ακύρωση των σχεδιασμών αυτών συνδυάστηκε με τακτικές υπαναχώρησης από τις αρχικές προγραμματικές μας θέσεις. Ωστόσο πρέπει σήμερα να απαντήσουμε με πειστικό τρόπο γιατί εμείς και όχι αυτοί μπορούμε να βγάλουμε τη χώρα από την κρίση με την κοινωνία όρθια.

Το κλειδί για την οριστική έξοδο από τα Μνημόνια είναι η στροφή προς την ανάπτυξη της χώρας. Μια ανάπτυξη που θα διασφαλίζει την κοινωνική δικαιοσύνη και θα μοιράζει τα κέρδη της δίκαια σε όλους τους πολίτες. Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο ανάπτυξης όχι μόνο είναι άδικο, αλλά, όπως ομολόγησε κυνικά και ο προέδρος της Ν.Δ. στη Βουλή, ευνόησε έναν κρατικοδίαιτο καπιταλισμό. Συντήρησε μια σχέση διαπλοκής με τα μεγάλα συμφέροντα και οδήγησε τη χώρα και την κοινωνία στην εξαθλίωση.

Η ανάπτυξη του τόπου πρέπει να συνδεθεί με την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με επίκεντρο την ενίσχυση των μικρών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Ταυτόχρονα η ανάπτυξη θα πρέπει να συνδυαστεί με την αλλαγή του οικονομικού μοντέλου της χώρας που σήμερα κυριαρχείται από τον τριτογενή τομέα και χαμηλής ποιότητας υπηρεσίες. Η στροφή στην ποιότητα, στην ανάπτυξη του αγροτοδιατροφικού τομέα και των νέων τεχνολογιών είναι απόλυτη προτεραιότητα στον σχεδιασμό μιας χώρας ανεξάρτητης και οικονομικά αυτοδύναμης.

Όμως η ανάπτυξη για να είναι δίκαιη πρέπει να αποτελεί το μέσο για την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής του συνόλου της κοινωνίας. Αυτό σημαίνει ότι η ανάπτυξη θα πρέπει να δημιουργήσει νέες θέσεις σταθερής και μόνιμης απασχόλησης. Για τον λόγο αυτό, θα πρέπει να αξιοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα χρηματοδοτικά μέσα, με έμφαση στη ρήτρα απασχόλησης. Το φαινόμενο που παρουσιάστηκε στους προηγούμενους αναπτυξιακούς νόμους, μια θέση εργασίας να επιδοτείται με 350.000 ευρώ, δεν μπορεί να υπάρξει ξανά.

Τα σχέδια για ανάπτυξη όμως, όσο λαμπρά και αν έχουν νομοθετηθεί, δεν μπορεί να πραγματοποιηθούν χωρίς την εμπλοκή φορέων, συνδικάτων και κοινωνίας -γιατί το δικό μας αναπτυξιακό πρότυπο ξεκινά από τις ανάγκες της κοινωνίας και εξαρτάται από αυτήν άρρηκτα και ουσιαστικά.

Είναι μεγάλη η ανάγκη το κόμμα να εμπλακεί ενεργά στη δραστηριοποίηση κομματιών της τοπικής κοινωνίας προς αυτόν τον σκοπό. Χρειαζόμαστε οι Ν.Ε. μας και τα μέλη μας να εμπνεύσουν και να θέσουν σε δράση ασύνδετα, προς το παρόν, κομμάτια της κοινωνίας σε μια αναπτυξιακή κατεύθυνση, με βάση τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς και με περιφερειακά χαρακτηριστικά.

Αν όχι εμείς, τότε ποιοι μπορούν να συμμεριστούν τις ιδέες των νέων για τη δημιουργία σχημάτων κοινωνικής οικονομίας σε τοπικά επίπεδο και να βοηθήσουν στην υλοποίησή τους βήμα – βήμα;

Αν όχι εμείς, τότε ποιοι μπορούν να συμπορευτούν για να βοηθήσουν στη δημιουργία clusters για την αξιοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων της περιοχής μας;

Αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ, που μεγάλωσε απότομα λόγω συνθηκών και που θα ζήσει σε λίγες μέρες το δεύτερό του -μόνο- συνέδριο, έχει καταφέρει ήδη να κυβερνά χωρίς να κυβερνιέται, να ανατρέπει κατεστημένα χρόνων και να μπορεί να κοιτάξει στα μάτια όσους σπρώχτηκαν στο περιθώριο.

Με τη σκέψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, έστω και ακροβατώντας και με καθημερινή πάλη, είναι η γέφυρα ανάμεσα στις παραδοσιακές αξίες της Αριστεράς και στο μοντέλο του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα με δημοκρατία και ελευθερία, εύχομαι να γίνουμε συμμέτοχοι σε έναν εποικοδομητικό προσυνεδριακό διάλογο και σε ένα ωραίο και ελπιδοφόρο συνέδριο.

 
*Ο Νεκτάριος Σαντορινιός είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Δωδεκανήσου, συντονιστής ΕΠΕΚΕ Ανάπτυξης

Η αντίσταση του λαού μας, η διορατική και μαχητική στάση του κόμματός μας οδήγησαν σε μια μεγάλη ανατροπή τον Γενάρη του 2015, στην πρώτη κυβέρνηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς σε όλη την Ευρώπη! Γεγονός συγκλονιστικό από μόνο του. Η κυβέρνηση αυτή ανέδειξε τα δίκαια αιτήματα του λαού μας, προέβαλε παντού έναν δρόμο διεξόδου από την κρίση που θα έλυνε προβλήματα χωρίς να γονατίζει την ήδη χειμαζόμενη κοινωνία. Και συγκρούστηκε σφοδρά για το πετύχει με δυνάμεις εκτός αλλά κι εντός της χώρας.

Έφτασε τη διαπραγμάτευση στα άκρα και οδηγήθηκε στον συμβιβασμό, οδυνηρό καθώς οδήγησε σε νέο Μνημόνιο και συνέχιση της επιτροπείας, αναγκαστικό για να αποφευχθούν τα χειρότερα. Έγιναν λάθη; Υπήρχαν αυταπάτες; Προφανώς, αλλά το κύριο ήταν η μάχη, μάχη με δυνάμεις υπέρτερες και μάλιστα κάποιες αδίστακτες. Ο λαός μας το κατάλαβε και, παρά τη διάσπαση του κόμματος, ξαναέδωσε την κυβέρνηση στον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές που όλοι θέλουν να ξεχάσουν ότι έγιναν, τον Σεπτέμβρη του 2015.

Θεωρώ πολύ σημαντικό γεγονός τη δεύτερη εκλογή. Δείχνει ότι ένα μεγάλο μέρος του λαού μας έχει αυτονομηθεί, απεγκλωβιστεί οριστικά από τις δυνάμεις του δίπολου Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ, εμπιστεύεται τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Α. Τσίπρα και γι’ αυτό, παρά τις μεγάλες δυσκολίες, αντέχει, στηρίζει, ελπίζει. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια λευκή επιταγή.

Το θέμα είναι ότι καλά οι αντίπαλοι δεν θέλουν να θυμούνται τον Σεπτέμβρη του 2015, και κάποιοι πρώην σύντροφοι επίσης που τέθηκαν εκτός Κοινοβουλίου, αλλά παρατηρείται πως και μέρος των κομματικών μας δυνάμεων νιώθει τουλάχιστον περίεργα, άβολα. Κατανοητό σε έναν βαθμό, καθώς καλείται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛΛ. να υλοποιήσει Μνημόνιο. Δεν το περιμέναμε. Κι έτσι παρατηρείται απογοήτευση, γκρίνια και αποστράτευση στις γραμμές μας. Επηρεάζει και η χυδαία προπαγάνδα των αντιπάλων…

Όμως η κυβέρνηση πορεύεται διαπραγματευόμενη συνεχώς, με σχέδιο, εν μέσω παροξυσμού των δυνάμεων του παλαιοκομματισμού και της διαπλοκής, χωρίς επικοινωνιακά ερείσματα, χωρίς συνδικαλιστική στήριξη, χωρίς αυτοδιοικητικές δυνάμεις εφαρμόζοντας μνημονιακές δεσμεύσεις δύσκολες αλλά προσπαθώντας, στα μέτρα των δημοσιονομικών δυνατοτήτων, να ασκεί και κοινωνική πολιτική.

Δεν μπορεί να πορεύεται και να νικήσει η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ με το κόμμα σε αυτήν την κατάσταση. Χρειάζεται ένα κόμμα αρχών, μαζικό αλλά και με μια δημοκρατική εσωτερική λειτουργία. Στήριγμα της κυβέρνησης αλλά και παραγωγός της πολιτικής της. Κέντρο των αποφάσεων. Αυτονομία μεν κυβέρνησης, Κοινοβουλευτικής Ομάδας και κόμματος, αλλά αλληλοτροφοδότηση και κοινός βηματισμός.

Η έκφραση «άλλο το κόμμα και άλλη η κυβέρνηση» δεν πρέπει να εκφράζει το εγχείρημά μας. Αποκέντρωση του στελεχικού δυναμικού. Υποχρεωτική εκλογή στελεχών από κάθε περιφέρεια στην Κ.Ε., ανάδειξη νέων ανθρώπων. Περιφερειακή συγκρότηση του κόμματος με πολύπλευρη στήριξη αλλά και χωρίς να χάνεται η αυτόνομη τοπική κομματική πρωτοβουλία. Ανάδειξη από τις οργανώσεις τοπικών προταγμάτων και ένταξή τους σε ένα συνεκτικό πρόγραμμα. Δημιουργία συνδικαλιστικής παράταξης με προσαρμογή στις νέες συνθήκες που δεν θα ετεροπροσδιορίζεται από άλλες δυνάμεις, κυρίως της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Ο αγώνας που δίνουμε είναι πρωτόγνωρος, συναρπαστικός, με την έκβασή του αβέβαιη, γιατί παλεύουμε «θεούς και δαίμονες». Όμως έχουμε δυνατότητες, αν δουλέψουμε ομαδικά, τουλάχιστον να αφήσουμε θετικά αποτυπώματα παντού. Στην οικονομία, στην παιδεία, στην υγεία, στον κρατικό μηχανισμό.

Ραντεβού στο Συνέδριο. Έχουμε μια κοινωνία να αλλάξουμε!

* Ο Δημήτρης Καρβούνης είναι συντονιστής ΣΥΡΙΖΑ ΑΜ_Θ και συντονιστής ΣΥΡΙΖΑ Δράμας