Συντάκτης: admin

O ΣΥΡΙΖΑ τάχθηκε από την ίδια την κοινωνία, μέσα σ’ ένα παραπαίον διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, να εκφράσει τη λαϊκή αντίσταση απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό, ανδρώθηκε από τα κινήματα, μετουσιώθηκε στις «δομές αλληλεγγύης» και δεσμεύτηκε να δώσει λύση στα προβλήματα του τόπου, που σωρεύτηκαν 40 χρόνια τώρα.

Το 2015, χρονιά-ορόσημο για την Αριστερά, ήταν η στιγμή που οι λαϊκές τάξεις, μεγάλα τμήματα της μισθωτής εργασίας, νέοι επιστήμονες και άνεργοι ξεπέρασαν τις μέχρι πρότινος κομματικές ταυτότητες και «ανέθεσαν» στον ΣΥΡΙΖΑ να εκφράσει ελπίδες, πόθους και οράματα ενός λαού δοκιμασμένου από την κρίση και τις μνημονιακές πολιτικές.

Και λέω «ανέθεσαν» γιατί το κόμμα δεν μπόρεσε τη δεδομένη στιγμή να εντάξει στους κόλπους του αυτόν τον κόσμο που τον έφερε στην εξουσία. Ατόνησε η εμπλοκή των οργανώσεων, και, μετά τον Αύγουστο του 2015, έμοιαζε η αμηχανία για τη συμφωνία του καλοκαιριού να κατατρώγει κάθε διάθεση για αντίσταση και αγώνα.

Η κομματική οργάνωση, εγκλωβισμένη πολλές φορές σε συμβατικές πρακτικές που ταίριαζαν στο κόμμα του 3%, δεν μπόρεσε να μπολιάσει τις ιδέες και τα οράματά μας με την κοινωνία, δεν μπόρεσε να ανοίξει σε νέα μέλη που θα συνέβαλλαν στη δημιουργία μετώπου συνειδητού απέναντι στην προπαγάνδα των ΜΜΕ, που διαστρέβλωνε και διόγκωνε τις συνέπειες των αποφάσεων, κυρίως στο οικονομικό επίπεδο.

Παρ’ όλ’ αυτά στις στιγμές των αποφάσεων και της ψήφισης δύσκολων μέτρων, οι πολίτες που δεν ήταν εγγεγραμμένα μέλη του κόμματος ήταν αυτοί που στήριξαν την πολιτική μας, την ίδια στιγμή που μέλη του κόμματος έμοιαζαν να ενεργοποιούν μηχανισμούς ενός κλειστού κόμματος.

Χρειάζεται, επομένως, σχεδιασμένη πολιτική διεύρυνσης του κόμματος και οι διεργασίες για το 2ο Συνέδριο είναι ο κατάλληλος χρόνος. Η κοινωνική δυναμική πρέπει να αντιστοιχηθεί με τη δύναμη του κόμματος, οι ιδέες της Αριστεράς του 21ου αιώνα, ακόμα και η ουτοπία καμιά φορά, είναι ανάγκη να μετουσιωθούν σε αιτήματα της κοινωνίας, όπως ακριβώς έγινε στις δομές αλληλεγγύης, με προεξάρχουσες εκείνες για την αντιμετώπιση του προσφυγικού, όπου αναδείχθηκαν δυνάμεις έξω από κομματικά στεγανά και που μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για νέες αναζητήσεις.

Οι κοινωνικοί αγώνες που θα συνεχίσουν δεν μπορούν να μας φοβίζουν και να μας εγκλωβίζουν σε μια αέναη αυτοκριτική και απαισιοδοξία. Για να κρατήσουμε ζωντανή τη σχέση με την κοινωνία και τους προβληματισμούς της, οι κομματικές οργανώσεις χρειάζεται να ανοίξουν σε νέα μέλη, ξεχνώντας τις παλιές πρακτικές. Δεν έχουμε ανάγκη από «πιστοποιητικά αριστεροσύνης» αλλά πιστοποίηση της πεποίθησης πως μόνο με την Αριστερά μπορούμε να προσδοκούμε κοινωνική δικαιοσύνη. Δεν είμαστε αναγκαστικά μόνο εμείς οι πρωτοπόροι, ούτε μόνο εμείς οι ιδεολόγοι, ούτε μόνο εμείς οι διανοούμενοι. Ό,τι δεν κοινωνείται μαραίνεται, ό,τι μένει σαν αναζήτηση μόνο στα στενά κομματικά μας πλαίσια είναι καταδικασμένο να χαθεί.

Η κομματική βάση του 3% αποτέλεσε τη μήτρα για τους κοινωνικούς αγώνες και την αντίσταση του λαού αλλά την ξεπέρασε η ανάγκη. Τώρα είναι η ώρα οι άνθρωποι που δίνουν μάχες ενάντια στην αδικία και τη διαφθορά, τον ρατσισμό και τον φασισμό, και συμφωνούν πολιτικά με τις θέσεις μας να ενώσουν τους αγώνες τους ως μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, να έχουν λόγο και ρόλο ενεργό στη διαμόρφωση της πολιτικής μας και μέσω αυτής στη διακυβέρνηση της χώρας. Ο στόχος είναι η κυρίαρχη παρουσία μας σε όλους τους φορείς και συλλογικότητες της ελληνικής κοινωνίας, παρουσία και αγώνας που θα φέρει την αριστερή συνείδηση και δράση ηγεμονεύουσα. Έχουμε πίστη στις αξίες και τα οράματα της Αριστεράς και θέλουμε να τα κάνουμε συνειδητή επιλογή και ελπίδα για ακόμα περισσότερους.

Δεν διαπραγματευόμαστε τις αρχές μας, τις αξίες μας, τα οράματά μας. Χτίζουμε το μέλλον με αυτά, πάνω σ’ αυτά, προσδιορίζοντας πού θέλουμε να φτάσουμε. Εκείνο που επαναπροσδιορίζουμε είναι η σχέση μας με την κοινωνία των πολιτών που μας έφερε μέχρις εδώ. Γιατί χωρίς τον λαό κοινωνό και συνδιαμορφωτή δεν πάμε πουθενά.

 
* Ο Γιάννης Στέφος είναι βουλευτής Ιωαννίνων του ΣΥΡΙΖΑ

Ένα από τα χαρακτηριστικά του κόμματος της σύγχρονης Αριστεράς είναι να ξέρει πώς και τι συζητά. Μόνο έτσι μπορούν να αναδειχτούν οι συμφωνίες και διαφωνίες, ενδεχομένως και νέες προτάσεις, τις οποίες πρωτίστως έχουμε ανάγκη.

Έχω, λοιπόν, την πεποίθηση από τον μέχρι τώρα διάλογο για το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ότι η πρόταση της απερχόμενης Κεντρικής Επιτροπής, δηλαδή οι Θέσεις, δεν έχει συζητηθεί. Στις συνεισφορές που έχουν μέχρι τώρα δημοσιευθεί απουσιάζουν οι αναφορές στο συγκεκριμένο κείμενο. Αν αυτό συνεχιστεί, δεν θα μπορέσουμε να βγάλουμε συμπεράσματα για το αν οι Θέσεις για το συνέδριο υιοθετούνται ή απορρίπτονται από τα κομματικά μέλη ή τουλάχιστον ποιες υιοθετούνται και ποιες απορρίπτονται, ποιες χρήζουν διόρθωσης και τροποποίησης. Αναρωτιέμαι μήπως η Επιτροπή των Θέσεων, της οποίας υπήρξα ενεργό μέλος, απέτυχε στον στόχο να προκαλέσει τον απαιτούμενο διάλογο διά του κειμένου που συνέταξε και προτείνει στο κόμμα.

Βασικά ερωτήματα που γεννώνται και απαιτούν συλλογικές απαντήσεις είναι: Ποιοι ήταν οι λόγοι που ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύθηκε από το όριο της εκλογικής επιβίωσης στους κυβερνητικούς θώκους; Ήταν λόγοι αντικειμενικοί, υποκειμενικοί ή συνδυασμός και των δύο; Γιατί οι πολίτες επέλεξαν το δικό μας κόμμα και όχι άλλο κόμμα ή κόμματα της Αριστεράς; Μήπως γιατί υπήρξαμε καλύτεροι «δημαγωγοί», όπως λένε οι αντίπαλοί μας, κυρίως τα πρώην κυβερνητικά κόμματα; Επέλεξαν οι πολίτες πρόγραμμα ή πρόσωπα και πόσο μέτρησε στην επιλογή τους το πρόσωπο του δικού μας ηγέτη έναντι των επιλογών των άλλων κομμάτων; Επειδή στην πολιτική καθοριστικό λόγο παίζει το λεγόμενο «timing», μήπως ο λόγος για τις εκλογικές μας νίκες, ιδιαίτερα για εκείνη του Ιανουαρίου 2015, ήταν ότι πήραμε τις σωστές αποφάσεις την κατάλληλη στιγμή; Και ποιες ήταν αυτές οι αποφάσεις κατά κύριο λόγο; Πώς είχαν τοποθετηθεί στις αποφάσεις αυτές οι διάφορες συνιστώσες ή τάσεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ;

Τα προαναφερθέντα ερωτήματα αφορούν την περίοδο προτού ο ΣΥΡΙΖΑ να κερδίσει τις εκλογές και να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες. Από τον Ιανουάριο 2015 και ύστερα, υπάρχει νέα σειρά κρίσιμων ερωτημάτων γύρω από τη διαπραγματευτική τακτική της κυβέρνησης και γενικότερα για τα πεπραγμένα της.

Επισήμανση πρώτη. Σε σχέση με τη μετά τον Ιανουάριο περίοδο, καλό θα είναι να μη γίνεται αυθαίρετος διαχωρισμός του κόμματος από την κυβέρνηση, αφού σε μεγάλο -αν όχι σε μέγιστο- βαθμό- κυβέρνηση ήταν το κόμμα, πρωθυπουργός ο πρόεδρός του και τα κορυφαία στελέχη του υπουργοί είτε ήταν μέλη της Κ.Ε., είτε βουλευτές. Απλό μέλος μεταξύ των υπουργών είναι μόνο ο σύντροφος Τρύφων Αλεξιάδης αν δεν κάνω λάθος. Άρα είναι λάθος να λέγεται ότι την περίοδο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛΛ., το κόμμα έμεινε στο περιθώριο κ.λπ.

Επισήμανση δεύτερη. Καλό θα είναι να ξεφύγουμε από τον διαχωρισμό, που βέβαια έχει τις ιστορικές ρίζες του, ανάμεσα στην ηγεσία που υποχωρεί και στη βάση που έχει το αλάθητο και είναι ανυποχώρητη. Αντίληψη που εκφράστηκε και με την ακραία άποψη ότι η συμφωνία του Ιουλίου 2015, δηλαδή το τρίτο Μνημόνιο, ήταν «νέα Βάρκιζα»! Σε κόμματα σαν τον ΣΥΡΙΖΑ, που είναι ανοιχτά και δημοκρατικά μέχρι υπερβολής, τέτοιες αντιλήψεις δεν έχουν θέση.

Έχω συναίσθηση ότι έχω ήδη θέσει πολλά ερωτήματα. Ωστόσο, προσθέτω ακόμα μερικά. Ο απολογισμός της απερχόμενης Κ.Ε., δηλαδή της συλλογικής ηγεσίας του κόμματός μας, είναι θετικός; Η διάσπαση του Αυγούστου 2015 προκλήθηκε λόγω της επώδυνης συμφωνίας ή είχε προαναγγελθεί από τη στιγμή που υπήρχαν στρατηγικού και όχι τακτικού χαρακτήρα διαφορές, όπως η θέση της Ελλάδας στην Ευρωζώνη; Τι λέει ο λαός του ΣΥΡΙΖΑ, τα μέλη και οι φίλοι του, για το σήμερα και το αύριο της παράταξής μας; Τι για τις συμμαχίες, σημερινές και αυριανές; Τι για την Αριστερά του 21ου αιώνα που θέλουμε να εκπροσωπούμε στην Ελλάδα και διεθνώς;

Στο κείμενο των Θέσεων επιχειρούνται απαντήσεις -περισσότερο ή λιγότερο ικανοποιητικές- και σε τέτοια ερωτήματα. Ας το συζητήσουμε.

Τέλος, επειδή πολλοί στον ΣΥΡΙΖΑ δηλώνουμε μαρξιστές, παραπέμπω για τον εσωκομματικό μας διάλογο όχι σε τόμους, αλλά σε ένα εξαιρετικά περιεκτικό και συνάμα συναρπαστικό κείμενο του Μαρξ. Πρόκειται για το “Κομμουνιστικό Μανιφέστο”, που πολύ αμφιβάλλω αν έχει διαβαστεί και μελετηθεί από τους σημερινούς κομμουνιστές. Μόνο ένα τσιτάτο: «Πολλοί φιλόσοφοι έχουν εξηγήσει τον κόσμο με τον έναν ή άλλο τρόπο. Το ζήτημα είναι να τον αλλάξεις». Αυτό καλούμαστε να κάνουμε κι εμείς, πρωτίστως για τη χώρα μας, επιλέγοντας τα σωστά βήματα και όχι αεροβατώντας.

* Ο Πάνος Τριγάζης είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ και της Επιτροπής Θέσεων

Το κόμμα μας τον τελευταίο χρόνο, ειδικά μετά την ψήφιση του Μνημονίου αλλά και τη διάσπαση, βρίσκεται σε μια συνεχή αμηχανία, πολιτική και οργανωτική. Mια αμηχανία εύκολα κατανοήσιμη, που όμως σε αυτό το Συνέδριο, που άργησε έναν ολόκληρο χρόνο, πρέπει να μπει στην άκρη για να βάλουμε μπροστά ξανά το σχέδιο της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Σε αυτή τη νέα κατάσταση πρέπει να καταφέρουμε να κάνουμε το κόμμα αλλά και τους συντρόφους μας ξανά ενεργούς στις εσωτερικές διαδικασίες και χρήσιμους στις κοινωνικές μάχες.

Οι περισσότεροι σύντροφοι και συντρόφισσες πολλές φορές νιώθουν ότι δεν έχουν κανένα ρόλο να επιτελέσουν μέσα στις οργανώσεις τους, αλλά και οι ίδιες οι συζητήσεις στις Ο.Μ. έχουν ως κύριο θέμα τον σχολιασμό του κυβερνητικού έργου είτε θετικά είτε αρνητικά. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι συζητήσεις μέσα στις οργανώσεις να γίνονται με έναν ολοένα μειούμενο αριθμό μελών, χωρίς σχεδιασμό που να αφορά την κάθε περιοχή. Η ενίσχυση του κόμματός μας και η επαναφορά στη βάση αλλά και στους κοινωνικούς χώρους είναι από τα μεγαλύτερα στοιχήματα που πρέπει να κερδίσουμε.

Στο Συνέδριο το κόμμα οφείλει να βγει με ισχυρές θέσεις, σεβαστές από όλους. Με θέσεις που θα πατάνε στη γη και θα δίνουν απαντήσεις στην καθημερινότητα των ανθρώπων και που ταυτόχρονα θα κάνουν ξεκάθαρο ότι το Μνημόνιο δεν είναι “το πρόγραμμά μας”και ότι εμείς θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να σταματήσουμε τη λιτότητα και την επιτροπεία. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να έχει θέσεις που θα πιέζουν στην κυβέρνηση, βάζοντας στόχους μικρούς, καθημερινούς αλλά και πιο μεγάλους. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να μιλήσει ξανά για τα ζητήματα του κόσμου της δουλειάς, για τα προβλήματα της νεολαίας, για το περιβάλλον. Οφείλει να μιλήσει για την κατάσταση στην Ευρώπη και για τις συμμαχίες τού αύριο.

Το κόμμα οφείλει επιτέλους να αποφασίσει όχι μόνο τι θέλει να κάνει στα μεγάλα ζητήματα, αλλά και τι θέλει να κάνει στα μικρά, για να οικοδομήσει ξανά τις συμμαχίες του με την κοινωνία. Να ξεκαθαρίσουμε τι θέλουμε από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, τον αθλητισμό, τους πολιτιστικούς συλλόγους, να εμπιστευτούμε και να ακούσουμε τα μέλη που μετέχουν σε αυτά τα ενεργά κύτταρα της κοινωνίας και να τα εντάξουμε στο συνολικό αντιπαραθετικό μας σχέδιο, την οργάνωση της ζωής και της καθημερινότητας.

Είναι καιρός η ενημέρωσή μας να σταματήσει να γίνεται από τα δελτία ειδήσεων και τα non-paper του Μαξίμου, ακόμα κι αν τα δεύτερα κινούνται σε θετική κατεύθυνση. Ακόμα πιο σημαντικό είναι να μην μπαίνουμε στη διαδικασία να ενημερωνόμαστε και να νομιμοποιούμε sites που ξεφύτρωσαν από το πουθενά και θυμίζουν πρακτικές που δεν έχουν καμία σχέση με την Αριστερά.

Είναι ώρα να εμπιστευτούμε ξανά το κόμμα και τα μέλη του, κάθε σύντροφο και συντρόφισσα που θέλει να προσφέρει στην υπόθεση της Αριστεράς. Να ξαναβρούμε τη συντροφικότητά μας, να κάνουμε τις ιδεολογικές κουβέντες που τόσο πολύ μας λείπουν, να προστατεύσουμε το κόμμα μας.

Να μην αφήσουμε στιγμή τις δυσκολίες της καθημερινότητας να μας πάρουνε όλα αυτά τα στοιχεία που μας κάνουν να θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Να μην πιστέψουμε στιγμή ότι δεν μπορούμε να τον αλλάξουμε.

 
* Ο Αντώνης Γεωργαντάς είναι μέλος της Γραμματείας του Κ.Σ. της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον και αγωνία τις δημοσιεύσεις για τον προσυνεδριακό διάλογο, όπως και πολλές άλλες συζητήσεις για τις προτεραιότητες και την ιδεολογική ταυτότητα του κόμματος. Παρατηρώ όμως ότι στις διάφορες εισηγήσεις δεν συμπεριλαμβάνεται η εναλλακτική προοπτική, μια αντίληψη πέρα από την πατριαρχική ιδεολογία της κυριαρχίας, του εργαλειακού ορθολογισμού και την καρτεσιανή κοσμοθεωρία (επέκταση της οποίας είναι και ο νεοφιλελευθερισμός).

Θεωρώ ωστόσο ότι το κόμμα, και η κυβέρνηση κατ’ επέκταση, έχουν ανάγκη από τη φρεσκάδα και τη φαντασία αυτής της επονομαζόμενης εναλλακτικής άποψης. Πιστεύω ότι μέσα από την επεξεργασία προτάσεων πάνω σε συγκεκριμένα θέματα, όπως η Υγεία, η περιγεννητική φροντίδα, ο θηλασμός και η Παιδεία, μπορεί να αναπτυχθεί ένα εναλλακτικό υπόδειγμα που θα βασίζεται στη θεωρία συστημάτων και στην ολιστική προσέγγιση.

Όσον αφορά τον τομέα της Υγείας, θεωρώ ότι, εκτός από την «ανάταξη» του συστήματος, είναι απαραίτητη μία αλλαγή στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε την υγεία και τη φροντίδα της, όχι μόνο ως η απουσία της ασθένειας αλλά ως ευεξία και δημιουργικότητα. Οι εναλλακτικές θεραπείες, όπως η ομοιοπαθητική, ο βελονισμός, η βοτανοθεραπεία, η νηστειοθεραπεία, αποτελούν την πιο άμεση έκφανση αυτής της διαφορετικής κοσμοαντίληψης και ως εκ τούτου θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για την καλύτερη οργάνωση της περίθαλψης.

Αντίστοιχης βαρύτητας είναι η φροντίδα που παρέχουμε στις μητέρες και στα μωρά τους. Οι σημερινές μέθοδοι στον τομέα της μαιευτικής θεωρούνται από διεθνείς φορείς, όπως ο ΠΟΥ και ο ΟΗΕ, ότι αποτελούν παράδειγμα αντιεπιστημονικής πρακτικής και μια μορφή καταπάτησης των δικαιωμάτων των γυναικών. Είναι ένα χρόνιο πρόβλημα που καλείται να αντιμετωπίσει η σημερινή κυβέρνηση· ταυτόχρονα είναι και ευκαιρία για μια μετατόπιση από την ιατρικοποίηση της γέννας σε ένα άλλο μοντέλο, περιγεννητικής φροντίδας, όπου οι φυσικές ικανότητες των γυναικών και των μωρών τους θα συμπληρώνονται από την τεχνο-επιστήμη όταν εμφανίζεται η ανάγκη.

Παρόμοια είναι η κατάσταση στον μητρικό θηλασμό, όπου τα ποσοστά είναι εξαιρετικά χαμηλά. Όμως και εδώ η αντικατάσταση του ελέγχου της βρεφικής διατροφής από τις εταιρείες και τους «ειδικούς» από την εγγενή γνώση των μητέρων και των παιδιών μπορεί να επιφέρει μια ανατροπή αυτής της κατάστασης. Υπάρχουν σύλλογοι και εθελοντικές ομάδες που δραστηριοποιούνται προς αυτή την κατεύθυνση. Μένει στο κόμμα και στην κυβέρνηση να σταθούν στο πλευρό τους…

Η Παιδεία και η Εκπαίδευση εντάσσονται διαχρονικά στις προτεραιότητες της Αριστεράς. Κι εδώ γίνονται σημαντικά βήματα, όπως η κατάργηση των προαγωγικών εξετάσεων στο Γυμνάσιο και η μείωση των αρχαίων. (Θέλω να) πιστεύω ότι εντάσσονται σε μια γενικότερη φιλοσοφία που προτάσσει την ελευθερία, την αυτονομία, την πρωτοβουλία, τη συντροφικότητα, τη δημιουργικότητα και την κριτική σκέψη των παιδιών, όπως και των δασκάλων. Σε αυτό το πλαίσιο, η υιοθέτηση ενός ελευθεριακού, ανοιχτού και ευέλικτου προτύπου θα ήταν προτιμότερη, πολιτικά πιο συνεπής και επιχειρησιακά πιο αποτελεσματική από την αποκατάσταση και βελτίωση του σημερινού συστήματος.

Καταλήγοντας θα ήθελα να συμμετάσχω στον ιδεολογικό προβληματισμό για την ταυτότητα του κόμματος, και της Αριστεράς κατ’ επέκταση. Πιστεύω λοιπόν ότι επιβάλλεται, διατηρώντας τις παραδοσιακές αξίες της ισότητας, της ελευθερίας και της δικαιοσύνης, να επιδιώξουμε μια υπέρβαση του εργαλειακού ορθολογισμού, της άκριτης πίστης στην επιστήμη, την τεχνολογία και την πρόοδο που ενυπάρχει σε μια νευτώνεια – καρτεσιανή αντίληψη.

Αντίθετα θα ήταν χρήσιμο, και πιο συνεπές με τα ανθρωπιστικά πιστεύω της Αριστεράς, να αντιτάξουμε μια κοσμοθεωρία που θα βασίζεται στη φιλοσοφία της θεωρίας συστημάτων, της σχέσης αλληλεξάρτησης μεταξύ όλων των φυσικών και κοινωνικών φαινομένων, όπως αυτές εκφράζονται στα πεδία του φεμινισμού, της οικολογίας, των εναλλακτικών κινημάτων.

Αυτό το μέρος της ταυτότητας του ΣΥΡΙΖΑ πιστεύω ότι πρέπει να αναπτύξουμε για να κρατήσουμε ζωντανό το όραμα και την ελπίδα, και να ισχυροποιήσουμε την επαφή με κοινωνικά κινήματα, νέες ιδέες και μια εναλλακτική προοπτική!

 
* Η Μυρτώ Χρονάκη είναι μέλος στην Ο.Μ. Ανατολικού Βόλου

Το 2ο Συνέδριο του κόμματος έρχεται σε μια κρίσιμη στιγμή για τη χώρα και για το ίδιο το κόμμα, ειδικά ύστερα από την υπογραφή του νέου Μνημονίου που μας επιβλήθηκε. Κι αυτό γιατί το κόμμα μας πρέπει να αποδείξει ότι μέσα σε δύσκολες συνθήκες μπορεί να ασκήσει πραγματικά αριστερή πολιτική, την οποία τα μέλη πρέπει να χωνέψουν πρώτα τα ίδια και μετά να την εκλαϊκεύσουν και να την περάσουν στον λαό. Πράγμα διόλου εύκολο από τη στιγμή που μιλάμε για σκληρά και δυσάρεστα μέτρα. Αυτό φυσικά απαιτεί πολλά και υψηλού επιπέδου μέλη και στελέχη.

Ήδη στον απολογισμό που γίνεται στο κείμενο των θέσεων της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ αναγνωρίζεται η ευθύνη της ηγεσίας για την μη υλοποίηση της απόφασης για την ένταξη νέων μελών και την ανάδειξη νέων στελεχών. Εγώ θα πρόσθετα ότι η ευθύνη αυτή βαρύνει και τα μέλη των Ο.Μ. και των Νομαρχιακών Επιτροπών, δηλαδή και τη βάση. Από την προσωπική μου εμπειρία διαπιστώνω αρρυθμία στη λειτουργία πολλών Ο.Μ., οι οποίες ως κύτταρα του κόμματος θα έπρεπε να σφύζουν από ζωή και να έχουν έντονη κομματική δράση, κάτι που δυστυχώς δεν συμβαίνει πάντοτε.

Άλλωστε, στις Ο.Μ. που είναι τα κύτταρα της κομματικής ζωής, θα γίνουν οι κατάλληλες θεωρητικές ζυμώσεις και επεξεργασίες ώστε να εκμηδενιστούν οι εμφανείς σε πολλές περιπτώσεις αντιλήψεις των πελατειακών σχέσεων και των μηχανισμών.

Σε ό,τι αφορά τις σχέσεις κυβέρνησης και κόμματος, το κόμμα, όπως επισημαίνεται και στο κείμενο Θέσεων, δεν πρέπει να βρίσκεται ούτε μπροστά ούτε πίσω από την κυβέρνηση. Θα τολμούσα να πω ότι πρέπει να είναι η ενεργός και ζώσα συνείδηση που θα αποτρέπει την κυριαρχία του κυβερνητισμού και της εξουσιολαγνείας που πλήττει πολλά μέλη και στελέχη σε ολόκληρη την κλίμακα της κυβέρνησης.

Οφείλουμε να επαγρυπνούμε και να εναντιωνόμαστε στον κυβερνητισμό.

Παράλληλα, ως Πρώτη Φορά Αριστερά στη διακυβέρνηση της χώρας, πρέπει να αποκτήσουμε και τη σχετική κουλτούρα.

Τέλος, κλείνοντας τη σύντομη και ελάχιστη συνεισφορά μου στον προσυνεδριακό διάλογο, επιγραμματικά επισημαίνω:

1. Αρχή της κυβέρνησης σε ό,τι αφορά τη δημόσια διοίκηση πρέπει να είναι η παροχή των καλύτερων υπηρεσιών στον πολίτη με το μικρότερο κόστος και όχι η ικανοποίηση συνδικαλιστικών απαιτήσεων. Αυτό ώς έναν βαθμό σημαίνει σύγκρουση με κατεστημένες νοοτροπίες, ακόμη και απώλεια συμπαθειών και ψήφων, αλλά δεν γίνεται αλλιώς.

2. Πολύ ωραίο είναι το θεωρητικό μοντέλο της θέσης 19 για την αγροτική παραγωγή κ.λπ., αλλά φοβάμαι ότι μέχρι σήμερα όλη η μέριμνα κυβέρνησης και κόμματος είναι πώς να ευχαριστήσουμε τους αγρότες και μόνο, αντί να τους καλέσουμε να συμπαραταχθούν μαζί μας στην αναγέννηση του πρωτογενούς τομέα.

* Η Βάλια Ζαπώνη είναι μέλος του συντονιστικού της Ο.Μ. Φαλήρου Θεσσαλονίκης και του συντονιστικού του Θεματικού Τμήματος Παιδείας Θεσσαλονίκης

Τα συνέδρια των πολιτικών κομμάτων από μόνα τους είναι ένα πολιτικό γεγονός. Το συνέδριο ενός αριστερού κόμματος είναι συνήθως τομή για τη δράση του, πολύ περισσότερο όταν ταυτόχρονα αυτό το κόμμα είναι στην κυβέρνηση και ασκεί την εξουσία. Οι ευθύνες σε αυτή την περίπτωση είναι σημαντικές γιατί καλείται να παντρέψει τον ιδεολογικό οραματικό του λόγο με την πολιτική πρακτική. Πρέπει να μπορεί να δώσει ορατές πειστικές λύσεις στα προβλήματα της κρίσης προς όφελος των κοινωνικών στρωμάτων που θέλει να εκπροσωπεί και να προστατεύει κατοχυρώνοντας τα δικαιώματά τους.

Ο δρόμος που διανύσαμε όλοι μαζί στον ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια είναι μακρύς και γεμάτος εμπειρίες. Θα έλεγα ότι μας ωρίμασε ιδεολογικά και πολιτικά. Μας έκανε να δούμε την πραγματικότητα κατάματα. Καταφέραμε σημαντικές νίκες, αλλά σημειώσαμε και ήττες που τραυμάτισαν το κόμμα και τους πολίτες που μας στήριξαν. Κάποιες αναλύσεις μας όσον αφορά την πορεία που ακολουθήσαμε δεν επιβεβαιώθηκαν και μας οδήγησαν σε ήττα και συμφωνία με το ευρωπαϊκό κατεστημένο και τη νεοφιλελεύθερη οικονομική του ατζέντα. Αλλά ο στόχος δεν χάθηκε.

Οφείλουμε να πρωτοπορήσουμε στον ευρωπαϊκό δρόμο αλλαγής των συσχετισμών και της οικονομίστικης αντίληψης της Ευρώπης. Οφείλουμε να πρωτοστατήσουμε στην αλλαγή με αριστερό πρόσημο της νεοφιλελεύθερης αντίληψης μιας δυσλειτουργικής Ευρώπης. Θεωρώ ότι η τριπλή νίκη στις τελευταίες εκλογές μάς δικαίωσε ως κόμμα και νομιμοποίησε τις επιλογές μας.

Η επιλογή της παραμονής μας στην Ευρώπη είναι ξεκάθαρη. Θέλουμε την Ευρώπη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πολιτικών και κοινωνικών, την Ευρώπη της δημοκρατίας και της ελευθερίας, του πολιτισμού, της βιώσιμης ανάπτυξης για όλα τα μέλη της, την Ευρώπη του περιβάλλοντος και της οικολογίας, την Ευρώπη της ανεκτικότητας και της αλληλεγγύης.

Έχουμε δρόμο γι’ αυτό το όραμα. Η σημερινή κατάσταση είναι πολύ μακριά από το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Ο αγώνας ενάντια στην Ευρώπη της λιτότητας εναντίον των συντηρητικών και ξενοφοβικών ρατσιστικών κύκλων είναι ένας αγώνας που κυρίως δίνει και πρέπει να δώσει με μεγαλύτερη ένταση ο ΣΥΡΙΖΑ.

Οι οικονομικές παροχές και το ρουσφέτι στο σημερινό στενό πλαίσιο έχει τελειώσει. Η λογική του βολέματος δεν ήταν ποτέ συμβατή με την κουλτούρα της Αριστεράς. Τα καταγγέλλαμε όλο το προηγούμενο διάστημα και ως κυβέρνηση και έχουμε πάρει μέτρα σε αυτή την κατεύθυνση. Σήμερα λοιπόν η μάχη για αλλαγή των ευρωπαϊκών συσχετισμών και της ευθύνης για έξοδο από την κρίση είναι άρρηκτα δεμένη με τις δομικές – διαρθρωτικές αλλαγές που μπορούμε να προωθήσουμε στην ελληνική κοινωνία.

Είναι όμως έννοιες που έχουν χρησιμοποιηθεί από τους πιο αντιδραστικούς κύκλους, εγχώριους και ξένους. Χρέος μας είναι να ξαναεπικαιροποιήσουμε τις έννοιες των δομικών-διαρθρωτικών αλλαγών με αριστερό περιεχόμενο και κατεύθυνση και ταξικό προσανατολισμό. Αυτές οι αλλαγές έχουν μηδενικό σχεδόν οικονομικό κόστος, αλλά αλλάζουν το κράτος και τη ζωή των πολιτών στην κατεύθυνση των οραμάτων της Αριστεράς.

– Απλή αναλογική σε όλες τις εκλογές διαδικασίες γενικών εκλογών και εκλογών για Α’ και Β’ βαθμό αυτοδιοίκησης.

– Αλλαγή στο πολιτικό σύστημα. Θεσμοθέτηση Βουλής και Γερουσίας, μείωση αριθμού βουλευτών, αλλαγή εκλογικών περιφερειών.

– Διάλογος για τη συνταγματική αναθεώρηση για ένα Σύνταγμα γενικό, σύγχρονο, μακριά από νεοφιλελεύθερες ρυθμίσεις.

– Να εξετάσουμε τη δημιουργία συνταγματικού δικαστηρίου.

– Θεσμούς ελέγχου της εξουσίας όχι σαν ανεξάρτητες αρχές, αλλά θεσμών με δημοκρατική νομιμοποίηση και λογοδοσία.

– Δημόσιος τομέας λειτουργικός. Κατάργηση γραφειοκρατικών διαδικασιών και φιλικότερη σχέση με τον πολίτη.

– Διάλογος για πλήρη μεταρρύθμιση σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

– Στην Υγεία, κάλυψη θέσεων νοσηλευτικού προσωπικού, αλλαγές στη λειτουργία Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Υγείας.

– Τέλος, εργασιακές σχέσεις στην κατεύθυνση κατοχύρωσης σε ό,τι έχει κατακτηθεί μέχρι σήμερα και έχει παρθεί πίσω και σε διαδικασία ανάπτυξης και κατοχύρωσης νέων δικαιωμάτων που απαντούν στη σύγχρονη πραγματικότητα.

Η κυβέρνηση και ο πρόεδρος μέχρι σήμερα έχουν πετύχει πάρα πολλά. Θεωρώ κορυφαία την ψήφιση της απλής αναλογικής. Τέθηκε το ζήτημα της συνταγματικής αναθεώρησης και των αλλαγών στο πολιτικό σύστημα. Ο νόμος για τα ΜΜΕ, η ένταση στους ελέγχους της φοροδιαφυγής και των λιστών. Το χτύπημα της διαπλοκής είναι ενταγμένο σε αυτό το πλαίσιο. Η προσπάθεια στήριξης των πιο αδύναμων στρωμάτων. Το κλείσιμο της αξιολόγησης με πολλή προσπάθεια αλλά και απώλειες. Το στοίχημα από τώρα και μέχρι το τέλος της τετραετίας πρέπει να είναι η ανάπτυξη.

Μια ανάπτυξη που πρέπει να επιμείνουμε να έχει εκτός του ιδιωτικού τομέα και ένα στιβαρό δημόσιο – κοινωνικό βραχίονα. Πρέπει να προβάλουμε την αναδιανομή και τη δίκαιη ανάπτυξη απέναντι στη λιτότητα και τον περιορισμό. Πρέπει να φύγουμε από τη μιζέρια της υπερφορολόγησης, της στασιμότητας, της υποβάθμισης της ζωής μας.

Σε αυτή την προσπάθεια θα χρειαστούμε ένα σύγχρονο μαζικό αριστερό ριζοσπαστικό κόμμα. Ένα κόμμα μελών που θα πρωτοπορεί, θα οραματίζεται, θα συνδιαλέγεται με την κοινωνία, θα λειτουργεί σαν συλλογικός διανοούμενος. Θέλουμε ένα κόμμα ζωντανό που θα ελέγχει την κυβέρνηση και θα τη βοηθάει με την ιδεολογική του ζωντάνια. Θα εμπλουτίζει τον προβληματισμό και θα διορθώνει τα λάθη που μοιραία γίνονται. Θέλουμε ένα κόμμα ιδεολογικής πολλαπλότητας και αναζητήσεων αλλά και πολιτικής ενότητας στη δράση.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, έχουμε διανύσει πολύ δρόμο από τότε που ήμασταν ένα μικρό κόμμα διαμαρτυρίας. Οφείλουμε να προχωρήσουμε, να ανοίξουμε δρόμους που δεν υπάρχουν. Να συμμαχήσουμε με νέες δυνάμεις και στο εσωτερικό και στην Ευρώπη που έχουν τον ίδιο στόχο με εμάς. Το ίδιο όραμα για δίκαιη ανάπτυξη, κοινωνική αλληλεγγύη, ισχυρή δημοκρατία. Έξοδο από την κρίση με όρθια την κοινωνία. Όλοι μαζί μπορούμε συλλογικά να το πέτυχουμε. Όλοι μαζί μπορούμε να νικήσουμε.

 
* Ο Χρηστός Ρίσβας είναι μέλος της γραμματείας της Ο.Μ. Νέας Σμύρνης

Η πορεία του κόμματος ,ο ρόλος του σε ταραγμένους καιρούς, η σχέση του με την κυβέρνηση , η οργάνωση, η λειτουργία των  οργάνων του και η διεύρυνση της κοινωνικής του βάσης θα αποτελέσουν βασικά αντικείμενα διαβούλευσης κατά το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.
Το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι η απομάκρυνση του από την κοινωνική πλειοψηφία που το ανέδειξε σε κυβέρνηση ,την πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς στη βαθιά νεοφιλελεύθερη Ενωμένη Ευρώπη.Η αναντιστοιχία του νικηφόρου εκλογικού αποτελέσματος και των εγγεγραμμένων μελών του κόμματος είναι μια απογοητευτική διαπίστωση και αποδεικτικό στοιχείο συρρίκνωσης και αποδυνάμωσης του κόμματος ,που δεν βοηθά την κυβέρνηση στο δύσκολο έργο της και δε συμβάλλει αποτελεσματικά στον αναγκαίο εκδημοκρατισμό της κοινωνίας.Ούτε βέβαια στο δύσκολο έργο του εκδημοκρατισμού της Ευρώπης, στο οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να πρωταγωνιστεί πιο δυναμικά ,αφού η Ευρώπη παραπαίει στα αδιέξοδα και τον δημοκρατικό αποπροσανατολισμό της.Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει χρέος να στηρίξει τις πρωτοβουλίες του Προέδρου για τη διεύρυνση των Ευρωπαϊκών συμμαχιών και δη του Ευρωπαϊκού Νότου, στην προσπάθεια αλλαγής ρότας της Ευρώπης και την αποκατάσταση της Δημοκρατικής λειτουργίας της.
Οι αραιές επαφές του κόμματος με τους πολίτες,η μη ενημέρωση τους για το κυβερνητικό έργο και σχέδιο επιτρέπουν την μεγαλύτερη αποδυνάμωση της κυβέρνησης από τον πόλεμο προπαγάνδας που δέχεται, με σκοπό να αποτελέσει” παρένθεση” και οι φορείς του πολιτικού κατεστημένου να ανακαταλάβουν την εξουσία και να συντελέσουν στη μεγαλύτερη εξουθένωση της Δημοκρατίας.Πρέπει να παραδεχτούμε την έλλειψη θάρρους, τη διστακτικότητα  των μελών μας να διαλεχθούν με τους πολίτες ,να ακούσουν τα παράπονα τους, τις προτάσεις τους ,να αντιπροτείνουν επιχειρήματα, να πείσουν.Ακόμα και για το τελευταίο φυλλάδιο ”αλλάζουμε σελίδα” δεν υπήρξε η θέληση και το κουράγιο να μοιραστεί σε διευρυμένους κοινωνικούς χώρους και να αποτελέσει αφορμή διαλόγου και αποκάλυψης της αλήθειας ,που κρύβεται ή αλλοιώνεται επιδέξια από τα συστημικά ΜΜΕ.
Συχνά εξάλλου τα κομματικά όργανα περιοριζόμαστε σε τυπικές συνεδριάσεις και πλαισιώνουμε απλά τις αφίξεις και ομιλίες κυβερνητικών στελεχών.
Στο Συνέδριο αν δεν βρούμε τρόπους να γειωθεί το κόμμα στην κοινωνία, με συγκεκριμένες τακτικές και μεθόδους ,θα εξακολουθεί να αναδεικνύεται αδύναμο και η διάτρητη Δημοκρατία μας θα παραμένει χώρος ,που θα αλίσκεται από τους επιτηδείους.Η Κεντρική Επιτροπή είναι αδήριτη ανάγκη ,για να ξεφύγουν τα περιφερειακά όργανα από αυτήν την ηττοπάθεια και την εσωστρέφεια,να χαράξει και να ελέγχει το σχέδιο δράσης των ΟΜ και των ΝΕ και να ενημερώνεται μηνιαία για το πρόγραμμα δράσεων και εξορμήσεων ,καθώς και για τα αποτελέσματα τους.Είναι αναγκαίο οι ΟΜ και οι ΝΕ να συνεδριάζουν κάθε μήνα,να υπάρχει στενότερη συνεργασία με τους βουλευτές και τα κυβερνητικά στελέχη και η από κοινού διαμόρφωση του προγράμματος κοινωνικών επαφών,εκδηλώσεων,ομιλιών.Είναι αναγκαίο ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβερνών κόμμα να έχει και τα ανάλογα κοινωνικά ερείσματα, τις κοινωνικές πλειοψηφίες εξασφαλισμένες για να συνεχίσει η κυβέρνηση του το δύσκολο έργο,με κατεύθυνση την απαλλαγή της χώρας και του Ελληνικού λαού από τα μνημόνια και την επιτροπεία,προκειμένου να αποκαταστήσει τη γνήσια Δημοκρατία στην πατρίδα μας,μέσα από την οικονομική, την κοινωνική ανάταση και τη δίκαιη ανάπτυξη.
Είναι παράλληλα απαραίτητη η δημοκρατικότερη λειτουργία των κομματικών οργάνων μας και η συλλογική λήψη αποφάσεων, για να απηχούνται οι αρχές και το πνεύμα της Αριστεράς.Ένα άλλο ζήτημα είναι ότι η νεολαία έχει παραμεληθεί από το ΣΥΡΙΖΑ και δεν φαίνεται ένα οργανωμένο σχέδιο προσέγγισης της.Εδώ πρέπει να εξυφανθούν συγκεκριμένοι τρόποι επαφών και να προβλεφθεί και να χρηματοδοτηθεί η δημιουργία κέντρων νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και συνεχείς συζητήσεις αρμοδίων φορέων του κόμματος και της κυβέρνησης με τους νέους ,με κεντρική στόχευση την ισχυροποίηση της βάσης της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ,αφού θα είναι το μέλλον του κόμματος και της δημοκρατικής διακυβέρνησης της χώρας μας.
Ταυτόχρονα είναι δεδομένο ότι το κόμμα μας είναι δημοκρατικό,πλουραλιστικό ,μπολιάζεται συνεχώς με νέες ιδέες,στηριζόμενο στο ανθρωπιστικό αξιακό σύστημα ,στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ,μεροληπτώντας υπέρ των ασθενέστερων κοινωνικών τάξεων.Οφείλει όμως ενόψει και του Συνεδρίου να δρα ενιαία ,χωρίς μηχανισμούς ,χωρίς συνιστώσες και χωρίς κόμματα μέσα στο κόμμα,έχοντας την πικρή εμπειρία του παρελθόντος.Έχουμε χρέος να λειτουργήσουμε συνεκτικά, με κοινές λίστες και κανονισμούς ,καθώς είμαστε κυβερνών κόμμα και όχι κόμμα διαμαρτυρίας. Έχουμε ευθύνη να πετύχουμε τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα και να αφήσουμε το Αριστερό αποτύπωμα στην κοινωνία και την καθημερινότητα του πολίτη.Η σχέση μας με την κυβέρνηση πρέπει να τοποθετείται στην τριπλή βάση, την άσκηση κριτικής ,τη διεκδίκηση και τη στήριξη.Το κόμμα οφείλει να πιέζει και να στρέφει την κυβέρνηση στην προάσπιση της ισχυρής Δημοκρατίας,στην αποδέσμευση της χώρας μας από την επονείδιστη εξάρτηση,τον περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας και τη λεηλασία του εθνικού πλούτου μας.Δεν μπορεί να νομιμοποιούμε τις παράλογες απαιτήσεις των δανειστών και να απεμπολείται η Δημοκρατία στη χώρα που τη γέννησε.Έχουμε χρέος να προτάξουμε το Δημοκρατικό πολίτευμα ,τα εθνικά δίκαια,το Ευρωπαϊκό και διεθνές δίκαιο και να προασπιστούμε τα δικαιώματα του λαού και της χώρας μας.Το κόμμα μας οφείλει να υπενθυμίζει στην κυβέρνηση τα αιτήματα των πολιτών ,την ανάγκη ανακούφισης τους και να στρέψει τα βέλη της υπερφορολόγησης  στον πλούτο και να λυτρώσει τους φτωχούς.Η δίκαιη ανάπτυξη υπαγορεύει ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα στηρίξει τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου μας,επιστρατεύοντας όλους τους ακινητοποιημένους μηχανισμούς παραγωγής ,ενισχύοντας τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας ,τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που σβήνουν ή μεταναστεύουν,προκειμένου να δημιουργηθούν και θέσεις εργασίας και να μπορέσει η πολιτεία να διευρύνει το κοινωνικό κράτος και να εξασφαλίζει τα κοινωνικά,δημόσια αγαθά.
Οφείλουμε να κάνουμε υπερβάσεις για το σύνολο,την πάσχουσα Ελληνική κοινωνία,αλλά και την Ενωμένη Ευρώπη .Είμαστε πρότυπο και ελπίδα για πολλούς λαούς της Ευρώπης και το ηθικό πλεονέκτημα και οι αξίες της Αριστεράς θα καθορίσουν πολλές εξελίξεις.Προτεραιότητα για μας είναι οι συλλογικοί στόχοι και μάχες και όχι οι προσωπικές φιλοδοξίες ή ιδιοτελείς επιδιώξεις.Εμείς θα αναδείξουμε την αξία της Αριστεράς στην Ελλάδα και την Ευρώπη, ως πρωταγωνίστρια στον άνισο αγώνα κατά του οχυρού του νεοφιλελευθερισμού και ως θεματοφύλακας των Δημοκρατικών και ανθρωπιστικών ιδεωδών.Αξίζει να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων με αγωνιστικότητα και αυταπάρνηση.

*Η Χρυσάνθη Καμπουράκη είναι μέλος της Ν.Επιτροπής Ηρακλείου Κρήτης

Σε λιγότερο από δύο μήνες, ο κομματικός κορμός του ΣΥΡΙΖΑ καλείται να συζητήσει, προτείνει και λάβει αποφάσεις για το παρόν και μέλλον του κόμματος. Μία διεργασία επικύρωσης αλλά και επαναπροσδιορισμού θέσεων, στάσεων και πρακτικών, στην οποία δεν μπορεί να μη συνυπολογιστούν η σωρευμένη κυβερνητική αλλά και αντιπολιτευτική εμπειρία, οι υφιστάμενες οικονομικές και κοινωνικοπολιτικές συνθήκες τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και σε διεθνές επίπεδο, καθώς και η επιβεβλημένη αναγκαιότητα περαιτέρω αντιστοίχισης κόμματος και κοινωνίας.

Στο επικείμενο συνέδριο, θα δοθούν απαντήσεις σε ερωτήματα που θα καθορίσουν σε σημαντικό βαθμό την πολιτική ρότα του ΣΥΡΙΖΑ. Πρωτίστως όμως θα πρέπει να καταστεί πασιφανές ότι παθογένειες του παρελθόντος, αποτέλεσμα ελιτίστικων απόψεων και στάσεων που είχαν εμφανιστεί στο εσωτερικό του κόμματος, όπως και εσωκομματικοί μηχανισμοί οι οποίοι έφτασαν να δρουν σε ρόλο στείρας αντιπολίτευσης προς το ίδιο το κόμμα, δεν μπορούν παρά να αποτελούν παρελθόν. Η λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμματος εξουσίας με ευθύνη απέναντι στο σύνολο του ελληνικού λαού -χωρίς βέβαια αυτό να υπονοεί τον επαναπροσδιορισμό του ταξικού προσανατολισμού της πολιτικής του ταυτότητας- και όχι ως ενός αποκλειστικά αντιπολιτευτικού κομματικού μηχανισμού, οφείλει να καταστεί επίσης σαφής. Τέλος, η προσπάθεια ανοίγματος του κόμματος προς την κοινωνία, λαμβανομένης υπόψη και της επιδίωξης αντιστοίχισής του με αυτή, δεν αρκεί να επαφίεται μόνο στην ποσοτική αύξηση της δυναμικότητάς του, αλλά απαιτείται μία αποτελεσματική και περισσότερο αντιπροσωπευτική αξιοποίηση στελεχών διαφορετικού κοινωνικοπολιτισμικού προφίλ και επαγγελματικής τάξης, εντός μάλιστα ενός εξορθολογισμένου πλαισίου πληθυσμιακής και γεωγραφικής αντιπροσωπευτικότητας.

Οφείλουν να δοθούν απαντήσεις στο αν το ζητούμενο είναι βελτιωτικές παρεμβάσεις ως αποτέλεσμα ενδελεχούς επεξεργασίας της συνολικής πορείας του ΣΥΡΙΖΑ, της αλληλεπιδραστικής του σχέσης με την κοινωνία σαν αντιπολίτευση αλλά κυρίως ως κυβερνώσα Αριστερά, και της λειτουργίας και αναγκαστικής προσαρμογής του σε ένα κατά βάση, παρά τις όποιες διαφαινόμενες προοπτικές αλλαγών, μη φιλικό περιβάλλον ακραιφνούς νεοφιλελευθερισμού με εμφανή στοιχεία αντιευρωπαϊσμού και μισαλλοδοξίας, ή αν ως στόχευση και προσανατολισμός τίθεται μία αναδιατύπωση θέσεων και αρχών με άρωμα αποριζοσπαστικοποίησης.

Ρητορικού χαρακτήρα το προηγούμενο ερώτημα. Για τη διατήρηση όμως ενός ριζοσπαστικού αριστερού πολιτικού πρόσημου απαιτείται σειρά ενεργειών. Με τον κίνδυνο απώλειας του κινηματικού χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ να ελλοχεύει, ο επαναπροσδιορισμός των σχέσεων κόμματος και Κινήματος, ενός Κινήματος σε ρόλο κινητήριας δύναμης και μοχλού αναζωογόνησης τόσο για το κόμμα όσο και για την κοινωνία, με ταυτόχρονη όμως αποφυγή βεβιασμένων, άκριτων, και δυνάμει ανεπιτυχών συμπορεύσεων, καθίσταται επιβεβλημένος.

Η αθρόα και ανιδιοτελής ενεργός συμμετοχή μελών και φίλων του ΣΥΡΙΖΑ σε δράσεις αλληλεγγύης με αφορμή το προσφυγικό ζήτημα επανέφερε στο προσκήνιο και ουσιαστικοποίησε αξίες που χαρακτηρίζουν την Αριστερά, ενώ παράλληλα έδρασε ως μοχλός επαναδραστηριοποίησης πληθώρας συντροφισσών και συντρόφων συσφίγγοντας τους δεσμούς εντός του κόμματος αλλά και μεταξύ κόμματος και κοινωνίας. Η ανάδειξη της αλληλεγγύης, τόσο προς τους πρόσφυγες όσο και προς κάθε ευάλωτη και ευπαθή πληθυσμιακή ομάδα, ως καίρια κομματική προτεραιότητα, οφείλει να αποτελέσει άμεση βασική στόχευση και να αναδειχθεί σε έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους της εφαρμογής του αξιακού συστήματος της Αριστεράς που διέπει τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο αυξητικός ρυθμός εμφάνισης αλλά και αποδοχής συμπεριφορών και φαινομένων διεπόμενων από μισαλλοδοξία με την παράλληλη αναβίωση ακροδεξιών ιδεολογικών καταλοίπων, οι καταιγιστικές εξελίξεις σε τεχνολογία και επικοινωνία, οι διαφαινόμενες αλλαγές στους μηχανισμούς λειτουργίας της νεοφιλελεύθερης οικονομίας, αποτελούν θεματικές περιοχές που δύναται να αποτελέσουν αντικείμενο εκτενούς μελέτης εστιασμένης στην ελληνική πραγματικότητα με αποτελέσματα τα οποία να συνεκτιμούνται στη λήψη πολιτικών αποφάσεων. Ρόλος του κόμματος η ενίσχυση των ήδη υπαρχόντων δομών και μηχανισμών με την εύρεση και περαιτέρω αξιοποίηση ενός ικανού ανθρώπινου στελεχιακού δυναμικού από τη βάση του, με χαρακτηριστικά την αριστερή ριζοσπαστική συνείδηση, τη γνωστική επάρκεια, τη σχετική εμπειρία αλλά και την ικανότητα τεχνοκρατικών προσεγγίσεων και παρεμβάσεων.

Ταυτόχρονα όμως είναι επιβεβλημένος ο μη παραμερισμός της σωρευτικής κομματικής εμπειρίας αναγνωρίζοντας όχι μόνο τα ορθά αλλά κυρίως εντοπίζοντας και αντιμετωπίζοντας οργανωτικές αδυναμίες και λάθη. Οι κατά καιρούς αναφορές και ενδείξεις περί οργανωτικών δυσλειτουργιών, μη επαρκούς κομματικής πληροφόρησης, επικοινωνιακών ατοπημάτων, ελλιπούς αντιμετώπισης της προπαγάνδας και παραπληροφόρησης του συστημικού γραπτού και ηλεκτρονικού τύπου, συνιστούν προβλήματα η διαχείριση των οποίων μόνο συντεταγμένα, σε οργανωμένη βάση και βάσει κατάλληλου σχεδιασμού μπορεί να καταστεί επιτυχής.

Ας γίνει κατανοητό ότι η εποχή της αποδόμησης έχει λήξει. Ευθύνη όλων πλέον είναι η βάσει ρεαλιστικού σχεδίου και τρόπου δράσης αναδόμηση του κράτους και της κοινωνίας με γνώμονα την κοινωνική δικαιοσύνη, την ισότητα, την ελευθερία, αλλά και τη βελτίωση της καθημερινότητας και του βιοτικού επιπέδου του λαού. Στην παραπάνω διαδικασία πρωτεύοντα ρόλο θα διαδραματίσει αναντίρρητα το ίδιο το κόμμα, ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ας μην εθελοτυφλούμε, ο δρόμος μακρύς και δύσβατος ήταν και παραμένει. Η προσπάθεια όμως άοκνη με οδηγό τις αρχές και αξίες μας, αρωγό τον ελληνικό λαό και μόνο στόχο ένα καλύτερο αύριο για τη χώρα, την κοινωνία, την Αριστερά. Καλή δύναμη και καλή συνέχεια.

* Ο Κώστας Μπαλτζής είναι συντονιστής Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ Πέλλας (Γιαννιτσών), μέλος Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ ΑΕΙ – Ερευνητικών Κέντρων Θεσσαλονίκης

Ίσως αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο στα πολιτικά πράγματα ένα μικρό κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, της διαμαρτυρίας και του ακτιβισμού, να γίνει κυβέρνηση μιας χώρας και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

Και να αποτελεί σήμερα ως αριστερή κυβέρνηση σε ευρωπαϊκή χώρα πολιτικό παράδειγμα και σημείο αναφοράς για πολιτικές δυνάμεις που αμφισβητούν τις συνταγές της λιτότητας και του νεοφιλελευθερισμού. Και απ’ ό,τι φαίνεται ο σπόρος που έσπειρε ο ΣΥΡΙΖΑ αρχίζει να φυτρώνει και σε άλλες χώρες που οι άνθρωποι πλήττονται βάναυσα.

Για να γίνει κυβέρνηση, βέβαια, βοήθησαν οι οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες στη χώρα με την εφαρμογή των Μνημονίων, η παρακμή, η διαφθορά και η σήψη του παλιού διαπλεκόμενου συστήματος, αλλά ήταν η πρώτη φορά ιστορικά μετά την Εθνική Αντίσταση και τον Εμφύλιο που η Αριστερά ζήτησε ευθαρσώς να κυβερνήσει, έχοντας μπροστάρη έναν νέο άνθρωπο με ικανότητες και προοπτική.

Χωρίς, ταυτόχρονα, το κόμμα μας τα προηγούμενα χρόνια να έχει κατορθώσει να αποκτήσει γερές ρίζες στην κοινωνία, στην Αυτοδιοίκηση, στα συνδικάτα όπως το ΠΑΣΟΚ το 1981 που έγινε κυβέρνηση.

Όσο και αν τα πράγματα δεν ακολούθησαν την πεπατημένη φυσιολογική εξέλιξη, ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα από δυσκολίες και συμπληγάδες έπειτα από τρεις εκλογικές αναμετρήσεις, είναι κυβέρνηση της χώρας, και με τη βούλα που λέει ο λαός. Δυστυχώς ή ευτυχώς για την κοινωνία, έχει να διαχειριστεί τεράστια θέματα και προβλήματα μιας κατεστραμμένης χώρας και με την ωρολογιακή βόμβα του προσφυγικού στα χέρια του.

Υποχώρησε προσωρινά, εκβιάστηκε, συμβιβάστηκε εμπρός σε υπέρτερες δυνάμεις, αγωνίζεται όμως τίμια και ειλικρινά μέσα από λάθη και παλινωδίες για το καλό της κοινωνίας, για το συμφέρον της χώρας.

Σε αυτήν τη δύσκολη φάση που όλοι οι δαίμονες (τρόικες, ΔΝΤ, νταβατζήδες, διαπλοκή, ΜΜΕ) δίνουν τον υπέρ πάντων αγώνα ο καθένας για τα συμφέροντά του, δεν έχουμε την πολυτέλεια να βρισκόμαστε ακόμα σε σύγχυση, σε μελαγχολία και κατάθλιψη για το τι είχε ο καθένας στο μυαλό του για την Αριστερά…

Οι μάχες δίνονται καθημερινά μέσα στη ζωή, μέσα στην κοινωνία, με καθαρή σκέψη και ρεαλισμό και όχι με γκρίνια, μιζέρια και εγκατάλειψη. Πολύ γρήγορα κυβέρνηση και κόμμα πρέπει να κάνουν restart διορθώνοντας τις αδυναμίες τους, τις παραλείψεις και τα λάθη τους, κάτι που έχει ήδη αρχίσει να γίνεται το τελευταίο διάστημα με αρκετές και αξιόλογες πρωτοβουλίες. Το μέσο διαχρονικά είναι ένα, ο λόγος, η αλήθεια, η πειθώ, η επικοινωνία. Και εδώ είναι το βασικό μας πρόβλημα -ακόμα και τα καλά που κάνουμε δεν τα επικοινωνούμε.

Αν θέλουμε και επιθυμούμε βαθιά να αφήσουμε το χνάρι μας, την πατημασιά μας στην Ιστορία αυτής της χώρας, να βάλουμε το λιθαράκι μας για ένα καλύτερο μέλλον με αξίες, κοινωνική δικαιοσύνη, δημοκρατία, πρέπει από εδώ και πέρα να τρέξουμε με χίλια, που λέει και ο σοφός λαός.

Οφείλουμε να φτιάξουμε ένα κόμμα νέου τύπου που θα αυτενεργεί, θα παίρνει πρωτοβουλίες, θα σχεδιάζει και θα δρα συλλογικά μέσα στη σύγχρονη πραγματικότητα παράγοντας πολιτική, θα εμπνέει την κοινωνία και τη νέα γενιά. Δημιουργώντας συμμάχους, συνοδοιπόρους, συντρόφους και μέλη μέσα από τους αγώνες για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες, μέσα από τα κοινωνικά κινήματα και τις διάφορες συλλογικότητες, τους αγώνες για το περιβάλλον.

Χρειαζόμαστε ένα κόμμα σύγχρονο, αγαπητό στην κοινωνία, εκφραστή και συμπαραστάτη των δίκαιων αιτημάτων της, θεματοφύλακα του ήθους και των αξιών της Αριστεράς, που να αποτρέπει διολισθήσεις και λάθος συμπεριφορές.

Ένα κόμμα – σχολειό σκέψης και γνώσης, σύνθεσης και ανάλυσης της σύγχρονης πραγματικότητας, της γεωστρατηγικής μας θέσης ως χώρας, έναν χώρο αναμόρφωσης και ανάδειξης στελεχών, κύτταρο δημοκρατίας και απαραίτητο ιδεολογικό εργαστήρι.

Για να αλλάξει η κατάσταση για την κοινωνία προς το καλύτερο πρέπει να ξεκινήσουμε από τα μικρά που δεν έχουν κόστος και θα βελτιώσουν την καθημερινότητα των πολιτών, τη λειτουργία του δημόσιου τομέα, την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς, τη στήριξη των αδύναμων, την καλυτέρευση των συνθηκών στα νοσοκομεία και στον χώρο της Υγείας, την τιμωρία των φοροφυγάδων, τον πολιτισμό, που είναι όπλο στα χέρια μας και δεν το ξέρουμε.

Να ανοιχτούμε στην κοινωνία βγαίνοντας από τη μικρή μας στενάχωρη και γκρινιάρικη αυλή του 4%, χωρίς φοβίες και προκαταλήψεις, να κολυμπήσουμε στις μεγάλες θάλασσες με αυτοπεποίθηση και όραμα. Να δώσουμε ευκαιρίες στους νέους, στους τίμιους και στους δουλευτάδες, βάζοντας τα θεμέλια για μια σύγχρονη Ελλάδα του 21ου αιώνα, με ανάπτυξη, αξιόλογο πρωτογενή τομέα, νέες τεχνολογίες, μια πατρίδα που της αξίζει ένα καλύτερο μέλλον.

Πρέπει να αντιστοιχηθούμε με τις επιλογές και την εκτίμηση της ελληνικής κοινωνίας στο πρόσωπό μας, δείχνοντας καθημερινά με τις πράξεις μας ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι και ότι μπορεί να χάσαμε μια μάχη, αλλά ο πόλεμος δεν χάθηκε, συνεχίζεται..

Πρέπει να πιστέψουμε εν τέλει ότι το πείραμα ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν θα αποτελέσει αριστερή παρένθεση, αλλά ήρθε για να μείνει καιρό.

Είναι στο χέρι μας!

 
* Ο Ανδρέας Πιλάλης είναι μέλος της Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ 2ου Διαμ. Περιστερίου και συντονιστής της Δημοτικής παράταξης «Ενεργοί Πολίτες για την Ανατροπή στο Περιστέρι»

Από τις εκλογές του 2012 μέχρι σήμερα, παραμονές του 2ου Συνέδριου του ΣΥΡΙΖΑ, διαδραματίστηκαν σημαντικές πολιτικές εξελίξεις και γεγονότα στη χώρα μας, σε τόσο πυκνό πολιτικό χρόνο, αναφορικά με το παρόν και το μέλλον της και σίγουρα θα επηρεάσουν τις εξελίξεις στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα αποκαλύψει, στο αφήγημά του, γιατί η ιστορία άρχισε να σπρώχνει τόσο γρήγορα τον χρόνο στο πρώτο ραντεβού της ελληνικής κοινωνίας με την πρώτη εκλεγμένη κυβέρνηση της Αριστεράς, που σε άλλες εποχές θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί σαν μια ταινία ζωής με διάρκεια αρκετών δεκαετιών.

Πάμε για το 2ο Συνέδριο του κόμματός μας έχοντας τη διακυβέρνηση της χώρας στα χέρια μας από τον Ιανουάριο του 2015, με επεξεργασία απόψεων, θέσεων και αποφάσεων που θα προκύψουν από τις εργασίες του, οι οποίες δεν θα αφορούν ένα κομματικό ακροατήριο μικρό ή μεγάλο, αλλά μια ολόκληρη κοινωνία η οποία εδώ και οκτώ χρόνια μαστίζεται από μια πρωτόγνωρη για καιρό ειρήνης κρίση, που στην Ευρώπη δεν έχει προηγούμενο.

Ποια είναι λοιπόν η προσφορά και ο ρόλος που πρέπει να παίξει το συνέδριό μας και ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια εντελώς νέα πολιτική πραγματικότητα σε σχέση με το προηγούμενο συνέδριο;

Οι ευθύνες μεγάλες, οι προσδοκίες αλλά και οι απαιτήσεις της κοινωνίας υψηλές. Σημαντικές πολιτικές αποφάσεις για τη διακυβέρνηση της χώρας, με βασικούς άξονες την κοινωνία, την ανάπτυξη, τις πραγματικά δημοκρατικές θεσμικές αλλαγές.

Το μεγάλο ζητούμενο για τη χώρα είναι η ανάπτυξη, η δίκαιη ανάπτυξη, που δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν συνδυαστεί με βασικές και επιμέρους θεσμικές αλλαγές που βαθαίνουν τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, δημιουργούν την αμφίδρομη σχέση εμπιστοσύνης πολίτη και πολιτείας, αλλάζουν την ψυχολογία και προετοιμάζουν την κοινωνία για το επόμενο βήμα.

Η κεντρική και αποκεντρωμένη Δημόσια Διοίκηση, οι Περιφέρειες και οι δήμοι αποτελούν σημαντικούς πυλώνες της ελληνικής πολιτείας για την προώθηση της εθνικής, της περιφερειακής και της τοπικής ανάπτυξης.

Έχουν ωριμάσει πλέον οι συνθήκες για να αναγνωρισθεί στην Τοπική Αυτοδιοίκηση η δυνατότητα συμβολής της στην αναπτυξιακή πορεία της χώρας, παράλληλα με τον πολιτικό, τον διοικητικό, τον κοινωνικό της ρόλο.

Αποτελεί αναγκαιότητα για τη δομή της πολιτικής εξουσίας που οραματίζεται η Αριστερά μια βαθιά τομή με πρόγραμμα οργάνωσης και ηλεκτρονικής διακυβέρνησης των Περιφερειών και δήμων, με νέο νομοθετικό πλαίσιο, στον πολιτικό, θεσμικό, και οικονομικό τομέα.

Κύρια χαρακτηριστικά της η δίκαιη κατανομή δημόσιων πόρων, η ριζική αποκέντρωση με προγράμματα και αρμοδιότητες που θα φθάνουν έως τα τοπικά δημοτικά συμβούλια, με ουσιαστική κοινωνική συμμετοχή.

Η παραχώρηση εκ μέρους της πολιτείας δημόσιων χώρων και ακίνητης περιουσίας (όπως το παραθαλάσσιο μέτωπο της περιοχής των πρώην Λιπασμάτων στον Δήμο Κερατσινίου, 32 στρεμμάτων του Ασύρματου στον Δήμο Αγίου Δημητρίου, τον εμβληματικό χώρο των προσφυγικών πολυκατοικιών της Λ. Αλεξάνδρας στην Περιφέρεια Αττικής, την παραχώρηση του θαλάσσιου μετώπου της Πάτρας στον Δήμο Πατρέων, την ανάπλαση του πρώην στρατοπέδου Παύλου Μελά στη δυτική πλευρά της Θεσσαλονίκης κ.ά.), βάσει των σχέδιων αξιοποίησής τους προς όφελος των πολιτών, δείχνει τη βούληση της κυβέρνησης να αναδείξει την Τοπική Αυτοδιοίκηση σε μοχλό ανάπτυξης.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η μελέτη του σημαντικού προγράμματος για τη δημιουργία επιχειρηματικών πάρκων τοπικής εμβέλειας, που θα δώσει νέα ώθηση στον αναπτυξιακό σχεδιασμό της χώρας, με τη σύμπραξη και του ιδιωτικού τομέα.

Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση να δοθεί η δυνατότητα για καινοτόμες αναπτυξιακές πρωτοβουλίες, οικονομικών κοινοπραξιών, κοινωνικών συμπράξεων με όμορους οργανισμούς και φορείς, για επενδύσεις με τοπικό αναπτυξιακό προσανατολισμό. Με τα νέα χρηματοδοτικά εργαλεία (ΕΣΠΑ 2014-2020, ΕΤΕπ, ΤΠΔ κ.λπ.) να επεξεργαστεί προγράμματα από κοινού με τις τοπικές κοινωνίες συμβάλλοντας αποφασιστικά στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση, εκτός από την παραδοσιακή δραστηριότητά της, πρέπει να διευρύνει και να εδραιώσει τον ρόλο της σε νέους τομείς σύγχρονων προβλημάτων, προγράμματα κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, απασχόληση στην περιοχή, στήριξη και αξιοποίηση των νέων, παιδεία, υγεία, υποστήριξη μικρομεσαίων επιχειρήσεων, αγροτική οικονομία και μεταποίηση, νησιωτική πολιτική, εξοικονόμηση ενέργειας, προστασία φυσικών πόρων και περιβάλλοντος κ.ά.

Το κόμμα μας μέσα από τις αποφάσεις του 2ου Συνεδρίου του, με την πολιτική του, την πείρα και την εμπειρία του από τη μέχρι τώρα διακυβέρνηση της χώρας θα πρέπει να δώσει μια άλλη πολιτική προοπτική στην κοινωνία σε προοδευτική κατεύθυνση, απαλλαγής της χώρας από τα Μνημόνια και την επιτροπεία, διεύρυνσης της Δημοκρατίας, παραγωγικής ανασυγκρότησης και δίκαιης ανάπτυξης.

Πρέπει να αναπτύξει τη στρατηγική του σχετικά με τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που υπάρχουν και εξελίσσονται στη χώρα αλλά και διεθνώς.

Την ανάληψη των κυβερνητικών του ευθυνών για ένα κόμμα της Αριστεράς, τη δυνατότητα να προσαρμόζει την πολιτική τακτική και επικοινωνία, για τις ανάγκες της καθημερινής πολιτικής πρακτικής.

Να καθορίσει τον ρόλο του κόμματος, με τους θεσμούς και την κυβέρνηση, έναν ρόλο διακριτό και παράλληλο, που θα παρέχει τη δυνατότητα του ελέγχου και της στήριξης της κυβερνητικής πολιτικής.

 
* Ο Γιάννης Γούμενος είναι μέλος της Σ.Ε. της Ο.Μ. Χολαργού – Παπάγου με αρμοδιότητα για την Τοπική Αυτοδιοίκηση

Ο ΣΥΡΙΖΑ οδεύει σε ένα συνέδριο που κατά κοινή ομολογία έχει αργήσει, με αποτέλεσμα να έχουν συσσωρευτεί πολλά ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει και ελπίζουμε ότι θα επιλύσει.

Πρώτο και σημαντικότατο ζήτημα στο πλαίσιο του συνεδρίου αποτελεί προφανώς ο επαναπροσδιορισμός της πολιτικής του κόμματος, δεδομένου ότι η συνθηκολόγηση και η υπογραφή του Μνημονίου το καλοκαίρι του 2015 επιβάλλει τη διαμόρφωση νέου πλαισίου σε επίπεδο στρατηγικής, ώστε η κυβερνητική πολιτική να υποστηριχθεί στη βάση πολλαπλών, σύνθετων επιλογών, οι οποίες θα αντισταθμίζουν, κατά το δυνατόν, τα μέτρα που υπαγορεύονται από τις μνημονιακές επιταγές με αντίμετρα που υπαγορεύονται σταθερά από τις δεδομένες θέσεις και αρχές του κόμματος.

Πρόκειται για εμφανώς δύσκολη συνδυαστική προσπάθεια, η οποία όμως πρέπει να συντείνει στη δημιουργία μιας θεωρητικής βάσης, που θα στοχεύει αφενός την υλοποίηση του συλλογικού μας οράματος μέσα από το ξεπέρασμα της επιβολής της μνημονιακής πολιτικής και αφετέρου θα θέτει τα θεμέλια και τον σχεδιασμό για την παραπέρα εφαρμογή αριστερής πολιτικής.

Ωστόσο η ανάγκη στήριξης της κυβερνητικής πολιτικής στις παρούσες συνθήκες αντιμετωπίζει ένα σοβαρότατο εμπόδιο. Το γεγονός ότι τα μέλη μας, ναι μεν κατανοούν τις συνθήκες που μας οδήγησαν στην ανάγκη υλοποίησης πολιτικών που δεν συνάδουν με το πρόγραμμά μας, δυσκολεύονται όμως να υποστηρίξουν με τον ενθουσιασμό του παρελθόντος επιλογές που είναι προϊόν συνθηκολόγησης.

Δεύτερο, επομένως, και εξίσου σημαντικό ζήτημα, ώστε να αντιμετωπιστεί η παραπάνω δυσκολία, συνιστά ο επανασχεδιασμός της συλλογικής λειτουργίας σε όλα τα επίπεδα. Και στο πλαίσιο της κυβέρνησης και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, αλλά και σε ό,τι αφορά τα όργανα του κόμματος. Βασική προϋπόθεση γι’ αυτό αποτελεί η λειτουργία όλων αυτών μέσα από τη λογική των συγκοινωνούντων και επικοινωνούντων δοχείων.

Αυτό με τη σειρά του προϋποθέτει να θεσμοθετηθεί με απόφαση του Συνεδρίου ο τρόπος λειτουργίας, συλλειτουργίας καλύτερα, όλων των υπαρχουσών δομών και -εν ανάγκη- η διαμόρφωση νέων ή η αναμόρφωση των υφισταμένων. Αναμφίβολα οι ρόλοι κυβέρνησης, Κοινοβουλευτικής Ομάδας και κόμματος οφείλουν να είναι διακριτοί. Αλλά τούτο δεν αποκλείει τον συντονισμό τους. Αντιθέτως οι συγκυρίες απαιτούν συντονισμό και διαλεκτική σχέση μεταξύ τους.

Ο συντονισμός κυβέρνησης και Κοινοβουλευτικής Ομάδας απαιτεί αναβάθμιση του ρόλου της δεύτερης, καθώς είναι αυτονόητο ότι οι βουλευτές έχουν τη δυνατότητα -και την υποχρέωση- να λειτουργούν ως συνδετικοί κρίκοι μεταξύ κυβέρνησης και τοπικών κοινωνιών. Συχνά έχουν πληρέστερη αντίληψη των τοπικών ή περιφερειακών θεμάτων και είναι σε θέση να τα κοινωνήσουν προς τα πάνω. Και κυρίως είναι -ή πρέπει να γίνουν- εκείνοι που θα προωθούν προς τις οργανώσεις τούς σχεδιασμούς και τις αποφάσεις της κυβέρνησης.

Παράλληλα, και προκειμένου η παραπάνω σχέση (κυβέρνησης – Κ.Ο.) να έχει αντίκρισμα, είναι αυτονόητο ότι απαιτείται ο συντονισμός των οργάνων του κόμματος. Συνεπώς είναι αναγκαίο η Κεντρική Επιτροπή με την επικουρία της Κ.Ο. (συμμετέχει άλλωστε στις ΕΠΕΚΕ) να αποκτήσει ουσιαστικό ρόλο, καλύτερη και συχνή επικοινωνία με τις οργανώσεις. Αυτό απαιτεί τη θεσμοθέτηση της αντιπροσώπευσης όλων των οργανώσεων -και κυρίως της περιφέρειας- στην Κεντρική Επιτροπή.

Αυτό θα επιτρέψει από κάθε Περιφερειακό Συντονιστικό και από κάθε Νομαρχιακή Επιτροπή να μεταφέρονται άμεσα στην ΚΠΕ οι προβληματισμοί και οι αποφάσεις των οργάνων και αντίστροφα. Επιπλέον αυτό απαιτεί η ΚΠΕ να αναθέτει συγκεκριμένα καθήκοντα στις οργανώσεις, που θα αφορούν είτε τοπικά ζητήματα είτε τον αναπτυξιακό σχεδιασμό των περιοχών ευθύνης τους.

Έτσι φαινόμενα υποτονικότητας στη λειτουργία τους ή επιρρέπεια σε αναλύσεις που κινούνται περισσότερο σε επίπεδο μικροπολιτικής, παρά παράγουν πολιτική, φαινόμενα που παρατηρήθηκαν το τελευταίο διάστημα, είναι λογικό να εκλείψουν, εφόσον γίνει αντιληπτό ότι έχουν λόγο και ρόλο, άρα και αυξημένες ευθύνες. Και μόνο έτσι διαμορφώνεται η προοπτική να ανοίξει το κόμμα στην κοινωνία και να οικοδομηθεί σχέση εμπιστοσύνης με τις κοινωνικές ομάδες που το στήριξαν.

Είναι αυτονόητο ότι θέλουμε ένα κόμμα με τέτοιες δομές που θα διασφαλίζουν ότι, όσο μεγάλο κι αν είναι, όσο διαφορετικές απόψεις και αν υπάρχουν σε αυτό, η προσήλωσή του στα ιδανικά του σοσιαλισμού και της δημοκρατίας αλλά και η στήριξη των πιο αδύνατων κοινωνικών στρωμάτων και η υπεράσπιση των δικαίων του λαού δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει. Αυτό μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο μέσα από τη συμμετοχή και τη συνεργασία όλων.

Οι όποιες λύσεις ή κατευθύνσεις δοθούν από το συνέδριο δεν θα μετατραπούν σε γράμμα κενό, εάν υπάρξει ένα δυνατό και με έμπνευση κόμμα, που θα αλληλεπιδρά με αυτόν στον οποίο απευθύνεται, τον ελληνικό λαό, και θα συνδιαμορφώνουν τις προτάσεις για το μέλλον του τόπου.

*Ο Κώστας Μορφίδης είναι βουλευτής Καβάλας του ΣΥΡΙΖΑ