Συντάκτης: admin

Ο ΣΥΡΙΖΑ οδεύει σε ένα συνέδριο που κατά κοινή ομολογία έχει αργήσει, με αποτέλεσμα να έχουν συσσωρευτεί πολλά ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει και ελπίζουμε ότι θα επιλύσει.

Πρώτο και σημαντικότατο ζήτημα στο πλαίσιο του συνεδρίου αποτελεί προφανώς ο επαναπροσδιορισμός της πολιτικής του κόμματος, δεδομένου ότι η συνθηκολόγηση και η υπογραφή του Μνημονίου το καλοκαίρι του 2015 επιβάλλει τη διαμόρφωση νέου πλαισίου σε επίπεδο στρατηγικής, ώστε η κυβερνητική πολιτική να υποστηριχθεί στη βάση πολλαπλών, σύνθετων επιλογών, οι οποίες θα αντισταθμίζουν, κατά το δυνατόν, τα μέτρα που υπαγορεύονται από τις μνημονιακές επιταγές με αντίμετρα που υπαγορεύονται σταθερά από τις δεδομένες θέσεις και αρχές του κόμματος.

Πρόκειται για εμφανώς δύσκολη συνδυαστική προσπάθεια, η οποία όμως πρέπει να συντείνει στη δημιουργία μιας θεωρητικής βάσης, που θα στοχεύει αφενός την υλοποίηση του συλλογικού μας οράματος μέσα από το ξεπέρασμα της επιβολής της μνημονιακής πολιτικής και αφετέρου θα θέτει τα θεμέλια και τον σχεδιασμό για την παραπέρα εφαρμογή αριστερής πολιτικής.

Ωστόσο η ανάγκη στήριξης της κυβερνητικής πολιτικής στις παρούσες συνθήκες αντιμετωπίζει ένα σοβαρότατο εμπόδιο. Το γεγονός ότι τα μέλη μας, ναι μεν κατανοούν τις συνθήκες που μας οδήγησαν στην ανάγκη υλοποίησης πολιτικών που δεν συνάδουν με το πρόγραμμά μας, δυσκολεύονται όμως να υποστηρίξουν με τον ενθουσιασμό του παρελθόντος επιλογές που είναι προϊόν συνθηκολόγησης.

Δεύτερο, επομένως, και εξίσου σημαντικό ζήτημα, ώστε να αντιμετωπιστεί η παραπάνω δυσκολία, συνιστά ο επανασχεδιασμός της συλλογικής λειτουργίας σε όλα τα επίπεδα. Και στο πλαίσιο της κυβέρνησης και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, αλλά και σε ό,τι αφορά τα όργανα του κόμματος. Βασική προϋπόθεση γι’ αυτό αποτελεί η λειτουργία όλων αυτών μέσα από τη λογική των συγκοινωνούντων και επικοινωνούντων δοχείων.

Αυτό με τη σειρά του προϋποθέτει να θεσμοθετηθεί με απόφαση του Συνεδρίου ο τρόπος λειτουργίας, συλλειτουργίας καλύτερα, όλων των υπαρχουσών δομών και -εν ανάγκη- η διαμόρφωση νέων ή η αναμόρφωση των υφισταμένων. Αναμφίβολα οι ρόλοι κυβέρνησης, Κοινοβουλευτικής Ομάδας και κόμματος οφείλουν να είναι διακριτοί. Αλλά τούτο δεν αποκλείει τον συντονισμό τους. Αντιθέτως οι συγκυρίες απαιτούν συντονισμό και διαλεκτική σχέση μεταξύ τους.

Ο συντονισμός κυβέρνησης και Κοινοβουλευτικής Ομάδας απαιτεί αναβάθμιση του ρόλου της δεύτερης, καθώς είναι αυτονόητο ότι οι βουλευτές έχουν τη δυνατότητα -και την υποχρέωση- να λειτουργούν ως συνδετικοί κρίκοι μεταξύ κυβέρνησης και τοπικών κοινωνιών. Συχνά έχουν πληρέστερη αντίληψη των τοπικών ή περιφερειακών θεμάτων και είναι σε θέση να τα κοινωνήσουν προς τα πάνω. Και κυρίως είναι -ή πρέπει να γίνουν- εκείνοι που θα προωθούν προς τις οργανώσεις τούς σχεδιασμούς και τις αποφάσεις της κυβέρνησης.

Παράλληλα, και προκειμένου η παραπάνω σχέση (κυβέρνησης – Κ.Ο.) να έχει αντίκρισμα, είναι αυτονόητο ότι απαιτείται ο συντονισμός των οργάνων του κόμματος. Συνεπώς είναι αναγκαίο η Κεντρική Επιτροπή με την επικουρία της Κ.Ο. (συμμετέχει άλλωστε στις ΕΠΕΚΕ) να αποκτήσει ουσιαστικό ρόλο, καλύτερη και συχνή επικοινωνία με τις οργανώσεις. Αυτό απαιτεί τη θεσμοθέτηση της αντιπροσώπευσης όλων των οργανώσεων -και κυρίως της περιφέρειας- στην Κεντρική Επιτροπή.

Αυτό θα επιτρέψει από κάθε Περιφερειακό Συντονιστικό και από κάθε Νομαρχιακή Επιτροπή να μεταφέρονται άμεσα στην ΚΠΕ οι προβληματισμοί και οι αποφάσεις των οργάνων και αντίστροφα. Επιπλέον αυτό απαιτεί η ΚΠΕ να αναθέτει συγκεκριμένα καθήκοντα στις οργανώσεις, που θα αφορούν είτε τοπικά ζητήματα είτε τον αναπτυξιακό σχεδιασμό των περιοχών ευθύνης τους.

Έτσι φαινόμενα υποτονικότητας στη λειτουργία τους ή επιρρέπεια σε αναλύσεις που κινούνται περισσότερο σε επίπεδο μικροπολιτικής, παρά παράγουν πολιτική, φαινόμενα που παρατηρήθηκαν το τελευταίο διάστημα, είναι λογικό να εκλείψουν, εφόσον γίνει αντιληπτό ότι έχουν λόγο και ρόλο, άρα και αυξημένες ευθύνες. Και μόνο έτσι διαμορφώνεται η προοπτική να ανοίξει το κόμμα στην κοινωνία και να οικοδομηθεί σχέση εμπιστοσύνης με τις κοινωνικές ομάδες που το στήριξαν.

Είναι αυτονόητο ότι θέλουμε ένα κόμμα με τέτοιες δομές που θα διασφαλίζουν ότι, όσο μεγάλο κι αν είναι, όσο διαφορετικές απόψεις και αν υπάρχουν σε αυτό, η προσήλωσή του στα ιδανικά του σοσιαλισμού και της δημοκρατίας αλλά και η στήριξη των πιο αδύνατων κοινωνικών στρωμάτων και η υπεράσπιση των δικαίων του λαού δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει. Αυτό μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο μέσα από τη συμμετοχή και τη συνεργασία όλων.

Οι όποιες λύσεις ή κατευθύνσεις δοθούν από το συνέδριο δεν θα μετατραπούν σε γράμμα κενό, εάν υπάρξει ένα δυνατό και με έμπνευση κόμμα, που θα αλληλεπιδρά με αυτόν στον οποίο απευθύνεται, τον ελληνικό λαό, και θα συνδιαμορφώνουν τις προτάσεις για το μέλλον του τόπου.

*Ο Κώστας Μορφίδης είναι βουλευτής Καβάλας του ΣΥΡΙΖΑ

Από τις εκλογές του 2012 μέχρι σήμερα, παραμονές του 2ου Συνέδριου του ΣΥΡΙΖΑ, διαδραματίστηκαν σημαντικές πολιτικές εξελίξεις και γεγονότα στη χώρα μας, σε τόσο πυκνό πολιτικό χρόνο, αναφορικά με το παρόν και το μέλλον της και σίγουρα θα επηρεάσουν τις εξελίξεις στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα αποκαλύψει, στο αφήγημά του, γιατί η ιστορία άρχισε να σπρώχνει τόσο γρήγορα τον χρόνο στο πρώτο ραντεβού της ελληνικής κοινωνίας με την πρώτη εκλεγμένη κυβέρνηση της Αριστεράς, που σε άλλες εποχές θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί σαν μια ταινία ζωής με διάρκεια αρκετών δεκαετιών.

Πάμε για το 2ο Συνέδριο του κόμματός μας έχοντας τη διακυβέρνηση της χώρας στα χέρια μας από τον Ιανουάριο του 2015, με επεξεργασία απόψεων, θέσεων και αποφάσεων που θα προκύψουν από τις εργασίες του, οι οποίες δεν θα αφορούν ένα κομματικό ακροατήριο μικρό ή μεγάλο, αλλά μια ολόκληρη κοινωνία η οποία εδώ και οκτώ χρόνια μαστίζεται από μια πρωτόγνωρη για καιρό ειρήνης κρίση, που στην Ευρώπη δεν έχει προηγούμενο.

Ποια είναι λοιπόν η προσφορά και ο ρόλος που πρέπει να παίξει το συνέδριό μας και ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια εντελώς νέα πολιτική πραγματικότητα σε σχέση με το προηγούμενο συνέδριο;

Οι ευθύνες μεγάλες, οι προσδοκίες αλλά και οι απαιτήσεις της κοινωνίας υψηλές. Σημαντικές πολιτικές αποφάσεις για τη διακυβέρνηση της χώρας, με βασικούς άξονες την κοινωνία, την ανάπτυξη, τις πραγματικά δημοκρατικές θεσμικές αλλαγές.

Το μεγάλο ζητούμενο για τη χώρα είναι η ανάπτυξη, η δίκαιη ανάπτυξη, που δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν συνδυαστεί με βασικές και επιμέρους θεσμικές αλλαγές που βαθαίνουν τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, δημιουργούν την αμφίδρομη σχέση εμπιστοσύνης πολίτη και πολιτείας, αλλάζουν την ψυχολογία και προετοιμάζουν την κοινωνία για το επόμενο βήμα.

Η κεντρική και αποκεντρωμένη Δημόσια Διοίκηση, οι Περιφέρειες και οι δήμοι αποτελούν σημαντικούς πυλώνες της ελληνικής πολιτείας για την προώθηση της εθνικής, της περιφερειακής και της τοπικής ανάπτυξης.

Έχουν ωριμάσει πλέον οι συνθήκες για να αναγνωρισθεί στην Τοπική Αυτοδιοίκηση η δυνατότητα συμβολής της στην αναπτυξιακή πορεία της χώρας, παράλληλα με τον πολιτικό, τον διοικητικό, τον κοινωνικό της ρόλο.

Αποτελεί αναγκαιότητα για τη δομή της πολιτικής εξουσίας που οραματίζεται η Αριστερά μια βαθιά τομή με πρόγραμμα οργάνωσης και ηλεκτρονικής διακυβέρνησης των Περιφερειών και δήμων, με νέο νομοθετικό πλαίσιο, στον πολιτικό, θεσμικό, και οικονομικό τομέα.

Κύρια χαρακτηριστικά της η δίκαιη κατανομή δημόσιων πόρων, η ριζική αποκέντρωση με προγράμματα και αρμοδιότητες που θα φθάνουν έως τα τοπικά δημοτικά συμβούλια, με ουσιαστική κοινωνική συμμετοχή.

Η παραχώρηση εκ μέρους της πολιτείας δημόσιων χώρων και ακίνητης περιουσίας (όπως το παραθαλάσσιο μέτωπο της περιοχής των πρώην Λιπασμάτων στον Δήμο Κερατσινίου, 32 στρεμμάτων του Ασύρματου στον Δήμο Αγίου Δημητρίου, τον εμβληματικό χώρο των προσφυγικών πολυκατοικιών της Λ. Αλεξάνδρας στην Περιφέρεια Αττικής, την παραχώρηση του θαλάσσιου μετώπου της Πάτρας στον Δήμο Πατρέων, την ανάπλαση του πρώην στρατοπέδου Παύλου Μελά στη δυτική πλευρά της Θεσσαλονίκης κ.ά.), βάσει των σχέδιων αξιοποίησής τους προς όφελος των πολιτών, δείχνει τη βούληση της κυβέρνησης να αναδείξει την Τοπική Αυτοδιοίκηση σε μοχλό ανάπτυξης.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η μελέτη του σημαντικού προγράμματος για τη δημιουργία επιχειρηματικών πάρκων τοπικής εμβέλειας, που θα δώσει νέα ώθηση στον αναπτυξιακό σχεδιασμό της χώρας, με τη σύμπραξη και του ιδιωτικού τομέα.

Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση να δοθεί η δυνατότητα για καινοτόμες αναπτυξιακές πρωτοβουλίες, οικονομικών κοινοπραξιών, κοινωνικών συμπράξεων με όμορους οργανισμούς και φορείς, για επενδύσεις με τοπικό αναπτυξιακό προσανατολισμό. Με τα νέα χρηματοδοτικά εργαλεία (ΕΣΠΑ 2014-2020, ΕΤΕπ, ΤΠΔ κ.λπ.) να επεξεργαστεί προγράμματα από κοινού με τις τοπικές κοινωνίες συμβάλλοντας αποφασιστικά στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση, εκτός από την παραδοσιακή δραστηριότητά της, πρέπει να διευρύνει και να εδραιώσει τον ρόλο της σε νέους τομείς σύγχρονων προβλημάτων, προγράμματα κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, απασχόληση στην περιοχή, στήριξη και αξιοποίηση των νέων, παιδεία, υγεία, υποστήριξη μικρομεσαίων επιχειρήσεων, αγροτική οικονομία και μεταποίηση, νησιωτική πολιτική, εξοικονόμηση ενέργειας, προστασία φυσικών πόρων και περιβάλλοντος κ.ά.

Το κόμμα μας μέσα από τις αποφάσεις του 2ου Συνεδρίου του, με την πολιτική του, την πείρα και την εμπειρία του από τη μέχρι τώρα διακυβέρνηση της χώρας θα πρέπει να δώσει μια άλλη πολιτική προοπτική στην κοινωνία σε προοδευτική κατεύθυνση, απαλλαγής της χώρας από τα Μνημόνια και την επιτροπεία, διεύρυνσης της Δημοκρατίας, παραγωγικής ανασυγκρότησης και δίκαιης ανάπτυξης.

Πρέπει να αναπτύξει τη στρατηγική του σχετικά με τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που υπάρχουν και εξελίσσονται στη χώρα αλλά και διεθνώς.

Την ανάληψη των κυβερνητικών του ευθυνών για ένα κόμμα της Αριστεράς, τη δυνατότητα να προσαρμόζει την πολιτική τακτική και επικοινωνία, για τις ανάγκες της καθημερινής πολιτικής πρακτικής.

Να καθορίσει τον ρόλο του κόμματος, με τους θεσμούς και την κυβέρνηση, έναν ρόλο διακριτό και παράλληλο, που θα παρέχει τη δυνατότητα του ελέγχου και της στήριξης της κυβερνητικής πολιτικής.

 
* Ο Γιάννης Γούμενος είναι μέλος της Σ.Ε. της Ο.Μ. Χολαργού – Παπάγου με αρμοδιότητα για την Τοπική Αυτοδιοίκηση

Παρατηρώντας τις πολιτικές, οικονομικές και γεωπολιτικές εξελίξεις στη γειτονιά μας, στην Ευρώπη και στον κόσμο, διαπιστώνουμε την πολύπλοκη και την όλο πιο αβέβαιη και ρευστή πραγματικότητα που καλούμαστε να διαχειριστούμε.

Ταυτόχρονα το ζήτημα του περαιτέρω εκδημοκρατισμού της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ζωής της χώρας μας, αλλά και της Ε.Ε συνολικά, αποτελεί αναγκαιότητα στο πλαίσιο της στρατηγικής εξόδου από την πολύπλευρη κρίση με επίκεντρο τις λαϊκές ανάγκες.

Σε αυτό το πλαίσιο ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να ανασυγκροτήσει τον ρόλο και τη λειτουργία του ως σύγχρονου κόμματος της Αριστεράς. Οφείλει να συνυπολογίσει τις ευκαιρίες και τις προκλήσεις της εποχής και να αποτελέσει έναν πολιτικό χώρο που θα διερευνά τις πιθανές μελλοντικές εξελίξεις, θα καλλιεργεί όραμα μέσα από οργανωμένες συμμετοχικές διαδικασίες και οι σχεδιαζόμενες πολιτικές του θα εντάσσονται στο ευρύτερο πλαίσιο ενός ολοκληρωμένου στρατηγικού σχεδιασμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή τη σύντομη περίοδο διακυβέρνησης της χώρας έχει αποδείξει μέχρι στιγμής πως τολμά να συγκρουστεί με κατεστημένες αντιλήψεις και συμφέροντα που χαρακτηρίζουν μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας χωρίς να υπολογίζει το πολιτικό κόστος. Σε αυτή τη λογική οφείλει να τολμήσει τον εκσυγχρονισμό και την ανανέωση της λειτουργίας του με σκοπό όχι μόνο την πολιτική του αναβάθμιση, αλλά και τη σηματοδότηση μιας νέας εποχής για τη πολιτική ζωή του τόπου και τις μεθόδους άσκησης διακυβέρνησης με απώτερο στόχο πάντα την κοινωνική δικαιοσύνη και ευημερία.

Σε ένα σύγχρονο κόμμα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς κυρίαρχο ρόλο οφείλει να διαδραματίζει η συμμετοχή των πολιτών. Είναι κοινά αποδεκτό πως η συμμετοχικότητα μπορεί να αυξήσει τα επίπεδα κοινωνικής νομιμοποίησης και διαφάνειας των εφαρμοζόμενων πολιτικών, ως εκ τούτου ο ΣΥΡΙΖΑ επιβάλλεται να λειτουργήσει προς αυτή την κατεύθυνση.

Σε αυτόν τη λογική ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να προχωρήσει στην ενίσχυση της περιφερειακής διάστασης της δομής του ενισχύοντας τον ρόλο των περιφερειακών του οργανώσεων. Σε επίπεδο περιφέρειας κρίνεται αναγκαία η ανάπτυξη δικτύων διαλόγου και διαβούλευσης ανά θεματικό τομέα με τοπικούς θεσμούς, φορείς, και κινήσεις πολιτών. Για παράδειγμα ΑΕΙ (Πανεπιστήμια – ΤΕΙ), ερευνητικά κέντρα, επιμελητήρια, επαγγελματικές ενώσεις, βιομηχανικούς συνδέσμους, φορείς εργαζομένων και γενικότερα όλους τους εμπλεκόμενους στην παραγωγική, πολιτική και αναπτυξιακή διαδικασία μιας περιφέρειας.

Αξιοποιώντας τις δυνατότητες του Διαδικτύου και των ΤΠΕ και με τη δημιουργία πλατφορμών διαλόγου ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να πετύχει την αύξηση της συμμετοχής των πολιτών στη διαμόρφωση της πολιτικής και στη λήψη αποφάσεων σε κάθε επίπεδο. Ο επιτελικός ρόλος λοιπόν του κόμματος θα μπορούσε να κινητοποιήσει την κοινωνική πλειοψηφία και μέσα από τη δημιουργία ενός νέου δημοκρατικού πλαισίου συμμετοχής να μπορέσει να δημιουργήσει χώρο για τη λογική της αλληλεγγύης, της δημοκρατίας και της συλλογικής κουλτούρας στη βάση της ικανοποίησης των κοινωνικών αναγκών.

Ένα από τα κυρίαρχα διακυβεύματα της τρέχουσας περιόδου είναι η ανατροπή του νεοφιλελεύθερου αναπτυξιακού προτύπου. Το στελεχικό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ, βασιζόμενο στις εξελισσόμενες μαρξιστικές, κεϋνσιανές και σουμπετεριανές οικονομικές θεωρίες και σε συνεργασία με επιστημονικά ινστιτούτα προοδευτικού προσανατολισμού, θα πρέπει να θέσει ως προτεραιότητα τον σχεδιασμό ρεαλιστικής οικονομικής αναπτυξιακής πολιτικής.

Για παράδειγμα η συνεταιριστική επιχειρηματικότητα έντασης γνώσης με εξωστρεφή προσανατολισμό θα μπορούσε να είναι ένα πεδίο κοινής δράσης δυνάμεων εντός και εκτός του ΣΥΡΙΖΑ, με σκοπό την ανάληψη πρωτοβουλιών και τη δημιουργία κοινού αναπτυξιακού οράματος.

Το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ πραγματοποιείται σε μια εποχή ραγδαίων και πολυδιάστατων αλλαγών εντός και εκτός Ελλάδας. Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν ή θα παρακολουθήσει αμέτοχος τις εξελίξεις ή θα αναλάβει να συγκροτήσει την πλατιά κοινωνική συμμαχία που θα διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για τον σοσιαλισμό με δημοκρατία, γνώση, ελευθερία και διαρκή μάθηση. Η μέχρι στιγμής πορεία έχει αποδείξει πως ο ΣΥΡΙΖΑ τολμά και οδηγεί τις εξελίξεις αντί να παραιτείται και να τις παρακολουθεί.

* Ο Άκης Καλαμαράς είναι μέλος της Ο.Μ. Βορειοανατολικού Βόλου

Αγαπητοί αναγνώστες, συντρόφισσες και σύντροφοι΄ καταθέτω άμεσες πρακτικές πολίτικες Προτάσεις, για τον εσωκομματικό διάλογο και το 2ο Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ.

Στην πορεία για εξομάλυνση της οικονομικής ανάπτυξης ο κυριότερος εχθρός είναι η γραφειοκρατία και οι γραφειοκράτες. Πρέπει να διδαχθούμε από το παρελθόν ότι το μεγάλο κράτος δεν σημαίνει απαραίτητα και περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη προς τους αδύναμους οικονομικά πολίτες. Η  διαχρονική συζήτηση που πρέπει επιτελούς να υλοποιήσουμε  είναι η ηλεκτρονική διακυβέρνηση, η νομοθέτηση σύγχρονων τρόπων, η λήψη αποφάσεων στον δημόσιο τομέα, η έμπρακτη οικονομική υποστήριξη της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Να σταματήσει η σπάταλη του δημόσιου χρήματος για «λύσεις» που ήδη υπάρχουν΄ ενδεικτικά αναφέρουμε: να εκμεταλλευτούμε τα Α.Π.Ε για εξοικονόμηση ενέργειας στα ιδιόκτητα κτίρια των κρατικών υπηρεσιών.

Επίσης, μια σημαντική συμβολή για την ελληνική οικονομία θα μπορούσε να είναι η παράγωγη γεωργικών προϊόντων για βιοκαύσιμα. Με την, με ορθολογικό τρόπο, παραγωγή βιοκαυσίμων θα μειώσουμε την εξάρτηση μας από τον ορυκτό πλούτο (πετρέλαιο, λιγνίτη και άνθρακα ) και θα διατηρήσουμε σίγουρο εισόδημα του αγρότες.

Να προσθέσουμε και την λύση της Βιομάζας. Προϊόντα γεωργικών καλλιεργειών και οικιακά απορρίμματα, αντί να γίνονται σκουπίδια, με κατάλληλη επεξεργασία και με ελεγχόμενη καύση, μπορούν να γίνουν καύσιμη ύλη για την παράγωγη ενέργειας. Αυτό υλοποιείται από την τοπική αυτοδιοίκηση.  Επίσης θα πρέπει υλοποιηθεί ένα ενιαίο χωροταξικό σχέδιο στην τοποθέτηση Α.Π.Ε. (φωτοβολταϊκά τόξα, ανεμογεννήτριες), στις βιομηχανικές ζώνες, στις ιχθυοκαλλιέργειες κλπ.

Το διαμετακομιστικό εμπόριο είναι για εμάς ένα καλό πλεονεκτήματα, λόγω της γεωγραφικής θέσης μας. Και μπορεί ν΄ αποτελέσει εξισορροποιητικό παράγοντα στο ισοζύγιο πληρωμών και στα τρέχοντα έσοδα του κράτους.

Στο θέμα της ορθής χωροθέτησης και ισόρροπης κατανομής τμημάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης: ακόμα και σήμερα γεννιούνται πολλά ερωτηματικά για την βιωσιμότητα των τμημάτων, για την αξιοπιστία των παροχών σπουδών και κατάρτισης.  Είμαστε διατεθειμένοι να διατηρήσουμε επ΄ αόριστον ένα πλαίσιο ανταγωνιστικότητας μεταξύ τμημάτων και ομοειδών σχολών, ενώ θα μπορούσαμε να έχουμε στην θέση τους περισσότερες και διαφορετικές καινοτόμες ειδικότητες. Λόγω της τεχνολογικής εξέλιξης οι ανώτερες σπουδές μπορεί να παρακολουθούνται εξ αποστάσεως και μέσω της ψηφιακής σχολικής τάξης (e-class ) χωρίς να επιβαρύνονται με επιπρόσθετα έξοδα διαβίωσης οι φοιτητές και οι οικογένειές τους, με παράλληλη μείωση στα λειτουργικά έξοδα των σχολών. Σημαντικοί παράγοντες για την ορθολογιστική κατάρτιση είναι η εισαγωγή στα ανώτερα τμήματα να γίνεται μέσω ενός προπαρασκευαστικού τμήματος, ανά τμήμα σπουδών, αντί των πανελληνίων εξετάσεων που εξασφαλίζει μεν αντικειμενικότητα, άλλα δεν υπάρχει σωστή στόχευση καριέρας, ούτε παρακολούθηση μέσω του ΟΑΕΔ της ζήτησης ανά τομέα φοίτησης.

Η εξυγίανση των αγροτικών συνεταιρισμών από χρέη προς το δημόσιο, τα ασφαλίστηκα ταμεία και τις τράπεζες. Όπως έχω αναφερθεί ξανά σε παλαιότερο άρθρο («Για το νέο αγροτικό συνεταιριστικό κίνημα») χρειάζεται συλλογική αξιοποίηση της πρότυπης πιστοποίησης «Βιολογικά προϊόντα, DEMETER, NaTrue» και αξιοποίηση των σύγχρονων μεθόδων προώθησης ενός αγροτικού προϊόντος.

Ζούμε σε ένα διαρκή θρησκευτικό πόλεμο ανατολής και δύσης, αλματώδη αύξηση της τεχνολογίας, το έγκλημα έχει χιλιάδες μορφές στο ίντερνετ, οι διαπροσωπικές σχέσεις δηλητηριασμένες με το φαίνεσθαι, οι καταρρακωμένες Ανθρώπινες προσωπικότητες, που η οικονομική κρίση δεν είναι το αίτιο, αλλά η ευκαιρία. Ανθρώπινα Δικαιώματα δεν είναι μια πολιτική έκφραση ελευθερίας, άλλα μια συνειδητοποιημένη αντιμετώπιση της ζωής.

Τέλος, ο Σύριζα και η Κυβέρνηση θα πρέπει ν’ αναδείξουν τα ζητήματα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την πρόοδο της ελληνικής κοινωνίας.

*Ο Κώστας Μεσσήνης είναι μέλος της ΝΕ Λευκάδας του ΣΥΡΙΖΑ

«Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από εσένα μόνο στο μέτρο που τους προσφέρεις το αληθινό σου πρόσωπο. Αυτή η σχέση καθορίζει την αξία της προσφοράς σου μα και το ίδιο σου το πρόσωπο» Τ. Λειβαδίτης

Το 2ο Συνέδριό μας πραγματοποιείται είκοσι ένα μήνες μετά τη μεγάλη νίκη στις 25.1.2015 και τον ερχομό του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, και βέβαια, έπειτα από τρεις νικηφόρες εκλογικές μάχες.

Η χώρα βρίσκεται σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Τα προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί πρωτόγνωρα. Χιλιάδες συμπολίτες μας ζουν στην ανέχεια και την αβεβαιότητα. Χρέος μας είναι να μπούμε μπροστά, να εξηγήσουμε με καθαρό τρόπο τις ευθύνες όλων αυτών που μας κυβέρνησαν τα προηγούμενα χρόνια και έστησαν ένα κράτος διαπλοκής, διαφθοράς και ανομίας, και από την άλλη να εξηγήσουμε τη δική μας εναλλακτική πρόταση.

Οι εξελίξεις στη γειτονιά μας (Τουρκία, Ουκρανία, Συρία κ.λπ.) είναι πολύ σοβαρές, και το άμεσο αποτέλεσμά τους, που είναι το προσφυγικό, καθιστούν ακόμη πιο ευάλωτες τις ισορροπίες στον γεωπολιτικό χάρτη.

Η κυβέρνηση, μετά το πρώτο οκτάμηνο της διαπραγμάτευσης και τον επώδυνο συμβιβασμό του περασμένου καλοκαιριού, δίνει μια ουσιαστική μάχη για το ξεπέρασμα αυτών των δυσκολιών και την αρχή για την έξοδο από την κρίση, τα Μνημόνια και την επιτήρηση. Μπορούμε μαζί με τα υπόλοιπα μέτρα της συμφωνίας να εφαρμόσουμε ένα άλλο συνολικό σχέδιο που θα βελτιώσει τη ζωή των ανθρώπων, μα κυρίως θα μειώσει την ανεργία.

Κυρίαρχη προτεραιότητα της κυβερνητικής μας πολιτικής γι’ αυτό πρέπει να γίνει τώρα η παραγωγική ανασυγκρότηση, οι επενδύσεις και η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, με στόχο βέβαια τη δίκαιη ανάπτυξη. Μια ανάπτυξη που δεν θα βελτιώσει μόνο τους αριθμούς (οικονομικοί δείκτες) αλλά θα στοχεύσει και σε μια πιο δίκαιη κοινωνία, με λιγότερους ανέργους. Δική μας λοιπόν ευθύνη και η μόνη επιλογή είναι η αλλαγή σελίδας στην πολιτική ιστορία της χώρας μας να φέρει τη σφραγίδα της Αριστεράς.

Το Συνέδριό μας αποτελεί μια μεγάλη ευκαιρία να επανασχεδιάσουμε τη στρατηγική μας, αλλά και να φτιάξουμε ένα κόμμα στις τωρινές συνθήκες, που ο ρόλος του θα είναι πιο σημαντικός από ποτέ, να πάμε επιτέλους σε ένα ενιαίο κόμμα, με σεβασμό στη διαφορετική άποψη αλλά και στο δικαίωμα ύπαρξης διαφορετικών τάσεων, χωρίς όμως ομαδοποιήσεις και παραγοντισμούς. Να ξεκαθαριστεί η σχέση του κόμματος με την κυβέρνηση, και να καθορίσουμε τους ρόλους του καθενός. Να σταματήσει η απαξίωση του κόμματος, και ως προς τις θέσεις και ως προς τη λειτουργία των μελών.

Το κόμμα δεν πρέπει και δεν μπορεί να γίνει ο χειροκροτητής της κυβέρνησης, ούτε βέβαια και ο προθάλαμος κυβερνητικών στελεχών μόνο.

Πρέπει να λειτουργεί με τη λογική και την οργανωτική άποψη ενός κόμματος της Αριστεράς, μιας Αριστεράς όμως του παρόντος και του μέλλοντος, απαλλαγμένης από τα οργανωτικά και ιδεοληπτικά βαρίδια του παρελθόντος.

Οι πολιτικές αποφάσεις πρέπει να παίρνονται εντός κόμματος και όχι έξω από αυτό.

Για να ξεπεραστεί το οργανωτικό τέλμα, πρέπει να ανοιχτούμε στην κοινωνία, στους φορείς, τα συνδικάτα, την τοπική αυτοδιοίκηση. Να συμμαχήσουμε με προοδευτικούς πολίτες. Να δημιουργήσουμε συνθήκες και πλαίσιο λειτουργίας που να ενθαρρύνει όλα αυτά και όχι να τα υπονομεύει. Να φτιάξουμε ένα κόμμα καθρέφτη των αναγκών της κοινωνίας, πραγματικό εργαλείο στα χέρια των πολιτών και καλοπροαίρετο κριτή της κυβέρνησης. Οφείλουμε λοιπόν να κοιτάξουμε το μέλλον με σιγουριά, με αυτοπεποίθηση και με αριστερή ματιά, και όχι να βασανιζόμαστε μόνο με αστοχίες του παρελθόντος.

Στον χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, μπορούμε άμεσα, με συλλογικό τρόπο, να προχωρήσουμε στη συγκρότηση των δημοτικών κινήσεων αλλά και των επικεφαλής. Δεν πρέπει να επαναλάβουμε το λάθος των εκλογών του 2014. Δηλαδή 4-6 μήνες πριν από τις εκλογές να «τραυματίζουμε» τις οργανώσεις μας με εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη των υποψηφίων. Και αυτό, βέβαια, οφείλει να συνδυαστεί με τη συντόμευση του χρόνου των αλλαγών στο θεσμικό πλαίσιο του «Καλλικράτη».

Αντέξαμε στα πολύ δύσκολα, προχωράμε στα δύσκολα και κοιτάμε μπροστά με αισιοδοξία και πίστη.

Το μέλλον μάς ανήκει.

* Ο Αναστάσιος (Τάσος) Πρατσόλης είναι βουλευτής Εύβοιας του ΣΥΡΙΖΑ

Κανείς πια δεν φαίνεται να διαφωνεί ότι στην Ελλάδα διανύουμε μια μεταβατική φάση άγνωστης διάρκειας, που σηματοδοτεί το τέλος της Μεταπολίτευσης και το πέρασμα σε μια νέα ιστορική περίοδο. Η νέα περίοδος θα μπορούσε να είναι η συνολική ανατροπή όλων των αίτιων της στρεβλής ανάπτυξης, της υπερχρέωσης, της λεηλασίας, της κοινωνικής εξαθλίωσης μιας πανέμορφης χώρας με πανάρχαιο πολιτισμό και τεράστιες δυνατότητες. Θα μπορούσε κάτω από προϋποθέσεις να είναι η ολιστική Ανασυγκρότησή της, η Αναγέννησή της, πολιτική – κοινωνική – διοικητική – πολιτισμική, έπειτα από μια μακρά περίοδο παρακμής που την κατέστησε να προσομοιάζει με δοσοεξαρτημένη αποικία χρέους, με οικονομικό προτεκτοράτο των δανειστών της. Μερικές σκέψεις για τις προϋποθέσεις:

Πρώτη: Η έναρξη της Αναγεννητικής περιόδου δεν μπορεί να γίνει σε συνθήκες οικονομικής εξάρτησης. Μπορεί να γίνει όταν τα δεδομένα της δημοσιονομικής εξυγίανσης, της επανεκκίνησης – ανάκαμψης της οικονομίας, των ώριμων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, της ευρωπαϊκής «κανονικότητας», της παραγωγικής ανασυγκρότησης, του δημοκρατικού μετασχηματισμού του κράτους, της ποιοτικής αναβάθμισης της δημόσιας διοίκησης, της κοινωνικής προστασίας, των ρυθμών ανάπτυξης, της βιωσιμότητας εξυπηρέτησης του τεράστιου χρέους αποδεικνύουν ότι η Ελλάδα μπορεί να επανακτήσει τη δυνατότητά της να σχεδιάζει χωρίς μνημονιακές δεσμεύσεις – χωρίς εντολές από δανειστές – «κηδεμόνες», το μέλλον της κοινωνικής – οικονομικής ζωής στη χώρα και της δίκαιης – ορθόλογης – βιώσιμης ανάπτυξής της, με βάση την πλήρη αξιοποίηση των συγκριτικών της πλεονεκτημάτων – κύρια του ανθρώπινου δυναμικού της.

Δεύτερη: Ο ΣΥΡΙΖΑ – ως κυβερνητικό κόμμα, κορμός της αναγεννητικής προσπάθειας – αναλύει με επάρκεια στο 2ο Συνέδριό μας τα αίτια για την υποτίμηση κρίσιμων παραγόντων, για τις αυταπάτες του, τα λάθη, τις παραλείψεις, την αδυναμία υλοποίησης του Προγράμματος της ΔΕΘ, τον οδυνηρό συμβιβασμό του περυσινού καλοκαιριού. Καταλήγει σε συμπεράσματα και επιλογές που δεν θα επιτρέψουν την αναπαραγωγή του βολονταρισμού και των αυταπατών, κατακτά την ιδεολογικοπολιτική ηγεμονία των προγραμματικών στοχεύσεων -των θεσμικών αλλαγών- του εθνικού αναπτυξιακού σχεδίου – των ριζοσπαστικών Μεταρρυθμίσεων που οδηγούν στην Αναγέννηση της χώρας.

Τρίτη: Το κόμμα, η Κεντρική Επιτροπή, τα τμήματα, η Κοινοβουλευτική Ομάδα, η κυβέρνηση, το ηγετικό επιτελείο, γίνονται μια αρμονική ορχήστρα – χορωδία διεύθυνσης της Ανασυγκρότησης – Αναγέννησης της χώρας. Αυτό απαιτεί μια σειρά τολμηρών οργανωτικών αλλαγών – καταστατικών και λειτουργικών, που διευκολύνουν αυτήν τη στόχευση. Το κόμμα γίνεται μαζικό – ελκυστικό κόμμα δραστήριων μελών, που αποδέχονται τη Διακήρυξη Αρχών και την καταστατική πρόβλεψη ότι εντάσσονται σε ένα διεθνιστικό κόμμα ταξικής μεροληψίας στη σύγκρουση κεφαλαίου – εργασίας, σε ένα κόμμα που παραμένει αντικαπιταλιστικό. Οι όποιες οργανωτικές προσχωρήσεις φίλων – ψηφοφόρων του κόμματος γίνονται σε έναν ΣΥΡΙΖΑ που παραμένει κόμμα του κοινωνικού μετασχηματισμού, το οποίο επιδιώκει μια νέα «έφοδο στους ουρανούς» -τον Σοσιαλιστικό Μετασχηματισμό με ελευθερία και δημοκρατία, την κοινωνία της ανθρώπινης χειραφέτησης- χωρίς εκμετάλλευση και αλλοτρίωση. Οι τάσεις στο κόμμα γίνονται ιδεολογικά ρεύματα -όχι οργανωτικές φράξιες-, με ανοιχτές λειτουργικές διαδικασίες, που δεν παρεμβαίνουν στη συγκρότηση των οργάνων και της κυβέρνησης.

Η Κοινοβουλευτική Ομάδα συνεδριάζει τακτικά, εκλέγει τα όργανά της, τους κοινοβουλευτικούς εκπρόσωπους, τους συντονιστές των ΕΠΕΚΕ, έχει ευαίσθητα αντανακλαστικά στη συζήτηση καυτών επίκαιρων ζητημάτων παράλληλα ή ταυτόχρονα με την Κεντρική Επιτροπή. Η συνεργασία κόμματος – τμημάτων – υπουργών – ΕΠΕΚΕ γίνεται άψογη, ελέγχεται τακτικά από τα μέλη της Πολιτικής Γραμματείας για τον τομέα ευθύνης τους, από τη γ.γ. της κυβέρνησης, από τη γραμματεία της Κ.Ο. Οι υπουργοί λογοδοτούν με κείμενό τους για την εκπλήρωση των προγραμματισμένων καθηκόντων τους κάθε εξαμήνου. Τα δικαιώματα των μελών – περιλαμβανομένων και αυτών που αφορούν τους υποψήφιους βουλευτές, καθώς και των Ο.Μ. γίνονται απόλυτα σεβαστά υλοποιώντας την επαγγελία για κόμμα των μελών του.

Τέταρτη: Η φράση «το καραβάνι προχωρεί και τα σκυλιά ας γαβγίζουν» έχει μετατραπεί από αρκετά στελέχη μας και υπουργούς σε κλισέ που επιχειρεί να δικαιολογήσει κάθε διαφωνία με συγκεκριμένες ενέργειες και επιλογές. Οφείλουμε να αποδεικνύουμε στον λαό με στοιχεία -τεκμήρια-, σοβαρά επιχειρήματα ότι το κυβερνητικό καραβάνι του ΣΥΡΙΖΑ προχωρεί σωστά στον δρόμο της Ανασυγκρότησης, ότι οι αιτιάσεις της αντιπολίτευσης είναι άδικες, ότι δεν πρέπει ο λαός να επιτρέψει τη νεοφιλελεύθερη – διαπλεκόμενη παλινόρθωση. Οφείλουμε να αποδεικνύουμε τη σαφή διαφοροποίησή μας από το φαύλο σύστημα εξουσίας που κυβέρνησε τη χώρα, την ορθότητα των αποφάσεών μας, την ενότητα θεωρίας και πράξης, τη συνεχή διεύρυνση της εσωκομματικής δημοκρατίας στη λήψη των κρίσιμων αποφάσεων, την αντιαυταρχική – αδιάφθορη συμπεριφορά μας, την ανοιχτή συμμετοχικότητα στη διακυβέρνηση της χώρας. Καταλήξαμε στην υιοθέτηση της απλής αναλογικής ως πάγιου εκλογικού συστήματος. Αυτό προδιαγράφει πολιτική κουλτούρα απλής αναλογικής με πρωτοπόρο τον ΣΥΡΙΖΑ, κουλτούρα προγραμματικών συγκλίσεων, συνεννοήσεων, επίμονου πολιτικού και κοινωνικού διαλόγου για θεσμικές αλλαγές, μεταρρυθμίσεις, κυβερνητικά μέτρα. Προδιαγράφει αξιόπιστη πολιτική συμμαχιών πάνω στο σχέδιο Ανασυγκρότησης – Αναγέννησης της χώρας με κεντρικό άξονα το Παράλληλο Πρόγραμμα, αξιόπιστη επιλογή κυβερνητικών στελεχών με διαφανείς κανόνες αξιοκρατίας, διαχρονικού ελέγχου της εντιμότητας, της συνεργασιμότητας, της δημοκρατικής πολιτικής συμπεριφοράς.

Πέμπτη: Ο ιστορικός -για τα ελληνικά δεδομένα- συμβιβασμός της 13ης Ιουλίου, μας οδήγησε σε συνθήκες οικονομικής ασφυξίας – σκληρών εκβιασμών των δανειστών στην υπέρβαση των αποτελεσμάτων του περυσινού δημοψηφίσματος και στην επιλογή να παραμείνουμε στην Ενωμένη Ευρώπη παρά την οξύτατη σύγκρουση με το Διευθυντήριο – Κονκλάβιο της Ε.Ε. Ανέτρεψε την επιλογή του 1ου Συνεδρίου «καμία θυσία για το ευρώ, καμία αυταπάτη για τη δραχμή», προκάλεσε τη διάσπαση του κόμματος και αποχωρήσεις αγαπητών συντρόφων μας που κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι αυτή η Ευρώπη των ελίτ -του ιερατείου- της ανελέητης δημοσιονομικής πειθαρχίας στη μονόπλευρη λιτότητα… δεν μπορεί να αλλάξει. Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε ένα κόμμα -οργανικό τμήμα της σύγχρονης ριζοσπαστικής- κινηματικής Ευρωπαϊκής Αριστεράς του 21ου αιώνα που πρωταγωνιστεί σε αντίξοες συνθήκες για να αλλάξουν ριζικά οι συσχετισμοί στην Ε.Ε. Να διεκδικήσουμε την ανατροπή του κυρίαρχου νεοφιλελεύθερου δόγματος και της σημερινής αρχιτεκτονικής της Ε.Ε. που προκαλεί αποσχιστικές τάσεις και άνοδο της Ακροδεξιάς. Να διεκδικήσουμε τη δημοκρατική επανίδρυση και εμβάθυνσή της, την ΑΛΛΗ ΕΥΡΩΠΗ που «βάζει τον άνθρωπο πάνω από τα κέρδη του κεφαλαίου». Την ΕΥΡΩΠΗ του Ουμανισμού, του Διαφωτισμού, των δικαιωμάτων και των δίκαιων θεσμοθετημένων υποχρεώσεων, της Αλληλεγγύης για όλους, του εργασιακού πολιτισμού, της συμμετοχικής Δημοκρατίας, της ειρηνικής συμβίωσης λαών με διαφορετικότητες, της οικολογικής ευαισθησίας, της ποιότητας ζωής… σε ένα νέο Πολιτικό – Κοινωνικό Συμβόλαιο, μια νέα Συντακτική Συνθήκη που θα αντικαταστήσει αυτές του Μάαστριχτ, του Άμστερνταμ, της Λισσαβώνας, της Νίκαιας.

Η κορυφαία αυτή επιλογή, που κατανοεί ότι η διάλυση της Ενωμένης Ευρώπης σε ανταγωνιζόμενα κράτη – έθνη δεν αντιστοιχεί σε ένα σχέδιο της Αριστεράς του 21ου αιώνα, πρέπει να αναλυθεί τεκμηριωμένα στο 2ο Συνέδριο για την αναγκαιότητα του συμβιβασμού και να επικυρωθεί από τους συνέδρους του 2ου Συνεδρίου.

Μέχρι τότε οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε τα σκληρά ζητήματα της δεύτερης Αξιολόγησης, τα νέα προαπαιτούμενα. Νομίζω ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει το κόμμα, η Κοινοβουλευτική Ομάδα να αποδεχθούμε νέους εκβιασμούς για αποδοχή ομαδικών απολύσεων και ακύρωσης της επαναθεσμοθέτησης των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων. Ένας νέος ανεπίτρεπτος συμβιβασμός στα εργασιακά ζητήματα θα ήταν ταπεινωτικός και καταστροφικός και για την ιδεολογικοπολιτική φυσιογνωμία μας και για την πρωταγωνιστική δράση μας να επηρεάσουμε τις διεργασίες, τις πολιτικές εξελίξεις και σε άλλες χώρες προς τα αριστερά, να αλλάξουμε ριζικά τους συσχετισμούς υπέρ της Αριστεράς στην Ενωμένη Ευρώπη, συμβάλλοντας στη ριζοσπαστικοποίηση και τμημάτων της Σοσιαλδημοκρατίας.

 
* Ο Σάκης Παπαδόπουλος είναι βουλευτής Τρικάλων του ΣΥΡΙΖΑ, συντονιστής ΕΠΕΚΕ Υγείας

1. Νομίζω ότι στην ηγεσία υπήρχε η αυταπάτη ότι η “δημιουργική ασάφεια” ως προς την ύπαρξη δυο διαφορετικών πολιτικών σχεδίων μας έλυνε τα χέρια για διαφορετική δράση ανάλογα με την στάση των δανειστών και λειτουργούσε και πολυσυλλεκτικά από εκλογική άποψη. Σε επίπεδο εκτίμησης η Αριστερή Πλατφόρμα αποδείχτηκε ότι είχε δίκιο, και ότι η πλειοψηφία είχε αυταπάτες.  Απλά το σχέδιο της Αριστερής Πλατφόρμας δεν μπορούσε να υλοποιηθεί γιατί δεν συγκέντρωσε σε καμιά φάση της διαπραγμάτευσης λαϊκή πλειοψηφία, και μάλιστα όχι απλή συγκατάθεση, αλλά πλειοψηφία αποφασισμένη να αντιμετωπίσει μαχητικά τις σοβαρές δυσκολίες που θα είχαμε. Δεν δημιουργήθηκε παρά τον αρχικό ενθουσιασμό από την αντίσταση της κυβέρνησης και παρά την ιταμή στάση των δανειστών. Αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις της εποχής (και δεν έχουμε άλλο διαθέσιμο εργαλείο) η συντριπτική πλειοψηφία (περίπου 75%) επέλεγε σταθερά όλη την διάρκεια της κρίσιμης περιόδου, την παραμονή στο ευρώ. Άρα ένας συμβιβασμός ήταν λίγο-πολύ υποχρεωτικός, αρκεί να μπορούσε να εξασφαλιστεί συμφωνία καλλίτερη από αυτή που φέρνανε οι ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Αν δεν μπορούσαμε να πετύχουμε ούτε αυτό, τότε φυσικά η ρήξη θα ήταν αναπόφευκτη, με ότι αυτό συνεπαγόταν.  Παράγωγο λάθος ήταν ότι η επίτευξη καλής συμφωνίας προβλήθηκε περίπου σαν υπόσχεση, το ίδιο και το “πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης” και μάλιστα ανεξάρτητα από την έκβαση της διαπραγμάτευσης. Αυτό οδήγησε σε μια απογοήτευση ή και σε έντονη εχθρότητα μέρους των ψηφοφόρων μας, και τροφοδοτεί την άθλια προπαγάνδα της διαπλοκής για ψεύτικες υποσχέσεις κτλ.
2. οι θέσεις δικαιολογούν την σωστή επιλογή της υπογραφής, με λάθος (μη πολιτικό, οικονομίστικο) τρόπο, δηλαδή με τις «απρόβλεπτες συνέπειες» της ρήξης. Προφανώς την ρήξη θα ακολουθούσε μια περίοδος έντονων οικονομικών και κοινωνικών δυσκολιών, αλλά αυτό δεν θα ήταν αποτρεπτικό αν υπέρ της σχηματίζονταν λαϊκή πλειοψηφία. Με τις διατυπώσεις των θέσεων α) υπάρχει κίνδυνος να πέσουμε στην λογική του μονόδρομου, με αποτέλεσμα εκτός των άλλων να φαίνεται η εξάμηνη διαπραγμάτευση σαν κωλυσιεργία, ή ακόμα χειρότερα σαν θέατρο β) δαιμονοποιούμε την ρήξη, ενώ πρέπει να την έχουμε ακόμα σαν απειλή, και ίσως να χρειαστεί να την ακολουθήσουμε στο μέλλον, εφόσον δεν έχουμε την αυταπάτη ότι τα δύσκολα τελειώσανε. Οι συμφωνίες εξάλλου αντανακλούν τους συσχετισμούς της στιγμής και αλλάζουν όταν αυτοί αλλάξουν. Τέλος δεν φαίνεται η εκτίμηση των θέσεων να αντιστοιχεί στα πραγματικά γεγονότα, που αν τα μάθαμε σωστά, ήταν το ίδιο πιθανό να μην επιτευχθεί συμφωνία (ο σ. Τσίπρας είχε αποχωρήσει σχεδόν από τις διαπραγματεύσεις και ξαναγύρισε σε μια ύστατη προσπάθεια του Τούσκ).
3. Μια αδυναμία εκτίμησης των πραγματικών συσχετισμών, διαπερνά όλην την πολιτική μας κουλτούρα, ακόμα και σήμερα. Ένα απλό παράδειγμα: η συνεχής αναφορά σε “κυβέρνηση της αριστεράς” από μεγάλο μέρος αριστερών, αλλά και πολλών στελεχών, δείχνει αδυναμία να αφομοιώσουμε ακόμα και τους προφανείς εκλογικούς συσχετισμούς, που αποτυπώνονται σε μια κυβέρνηση όχι αμιγώς αριστερή, αλλά κοινωνικής σωτηρίας, με μόλις 40% εκλογική στήριξη,  και έναν λαό με βασικά μικροαστικές αντιλήψεις, με ότι δυσκολίες αυτό συνεπάγεται.

4. Διαλέξαμε-και πολύ σωστά- να εμπλακούμε στην πολιτική πραγματικότητα, και να ανοίξουμε τον δρόμο για τον κοινωνικό μετασχηματισμό όχι σε ιδανικές συνθήκες εργαστηρίου αλλά αντιμέτωποι με τις πραγματικές κοινωνικές αντιφάσεις. Την πρώτη μάχη δεν την κερδίσαμε, αλλά και δεν καταστραφήκαμε, είμαστε ακόμα ζωντανοί. Και τώρα τι; Οι διεθνείς συσχετισμοί αλλάζουν αργά, πιο αργά από ότι υπολογίζαμε, αλλά πάντως αλλάζουν, και σε αντίθεση με τους μπολσεβίκους το 1917 που βρέθηκαν μόνοι, περικυκλωμένοι από τον ιμπεριαλισμό, αχνοφαίνονται δυνατότητες διεθνών συμμαχιών. Οι εσωτερικοί συσχετισμοί φαίνεται να έχουν -τουλάχιστον προσωρινά- χειροτερέψει αρκετά, όχι μόνο σαν αποτέλεσμα των επώδυνων μέτρων, αλλά και λόγω της αντιφατικότητας της κοινωνικής συνείδησης, και της εκλογικής μας βάσης. Πχ η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού μας έφερε αντιμέτωπους με μερίδες μεσαίων στρωμάτων, το ίδιο θα γίνει και με τη μάχη κατά της φοροδιαφυγής. Κατά συνέπεια η επιρροή μας θα πρέπει να αναδιαταχθεί αντλώντας φρέσκες δυνάμεις από αυτούς που πείθονται ότι κάτι στην χώρα μας αλλάζει, από νέους ανθρώπους που παλεύουν να δημιουργήσουν κτλ. Χοντρικά  από ένα μπλοκ που χαρακτηρίζονταν από μια γενική απέχθεια στο παλιό πολιτικό σύστημα, μια θολή ελπίδα για κάτι καλλίτερο και  μια προσμονή για ένα-δυό συγκεκριμένα μέτρα, όπως πχ η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, να πάμε σε ένα μπλοκ που να το χαρακτηρίζει κυρίως μια μαχητική υπεράσπιση  του εκδημοκρατισμού και εξυγίανσης του συνόλου της κοινωνικής ζωής, και η ενεργητική του στάση  για μεταρρυθμίσεις όπως πχ  ο περιορισμός της φοροδιαφυγής ή της ανασφάλιστης εργασίας. Αυτό φυσικά δεν θα γίνει με διακηρύξεις “ταξικής μεροληψίας” αλλά με συγκεκριμένα μέτρα πολιτικής,  μερικές φορές ακόμα και σε δυσαρμονία με τις “αρχές της αριστεράς” που κάποιοι σύντροφοι συνέχεια επικαλούνται, όπως πχ με αφορμή την αναγκαία αντιμετώπιση των διαρκών και εν πολλοίς αναίτιων καταλήψεων. Θα γίνει με σύγκρουση με συντεχνιακούς θύλακες (μεγαλογιατροί, μεγαλοδικηγόροι, αλλά όχι μόνο) που αξιοποιούνται σήμερα από το αστικό μπλοκ.
5. Η αποφασιστικής σημασίας λαϊκή στήριξη, πρέπει να μην κατανοείται απλοϊκά, δηλαδή σαν μερικές διαδηλώσεις στους δρόμους. Ουσιαστική λαϊκή στήριξη σημαίνει δημιουργία κινήματος από τα κάτω για τους άμεσους μεγάλους στόχους πχ χτύπημα φοροδιαφυγής, ανασφάλιστης εργασίας, χτύπημα μικρής διαφθοράς στο δημόσιο κτλ. Θα χρειαστούν φυσικά και οι ανάλογες νομοθετικές πρωτοβουλίες αλλά κύρια η δραστηριοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ για την οικοδόμηση ενός πολύμορφου δικτύου κατά νομό, πόλη κτλ.  Λίγο ή και καθόλου  μπορούμε να στηριχτούμε στα σημερινά γραφειοκρατικά, συντεχνιακά, άμαζα συνδικάτα. Θα χρειαστούν φαντασία, τόλμη και πολλές πρωτοβουλίες για το σκοπό αυτό, αλλά κύρια να κατανοηθεί όλη η προσπάθεια με όρους μάχης, η οποία για το παλιό σύστημα είναι ζωής ή θανάτου. Επιτυχία αυτού του στόχου σημαίνει να κατακτήσουν οι λαϊκές τάξεις στην πράξη την πολιτική ηγεμονία, που βασική πλευρά της είναι να υποτάσσουν το συντεχνιακό, άμεσο συμφέρον στο πολιτικό, το μακροπρόθεσμο.
6. κάποια ιδεολογικά ζητήματα: εδώ θα μπορούσα να γράψω αρκετά που πιστεύω πρέπει να ξαναδούμε, αλλά για οικονομία θα αναφέρω μόνο δύο παραδείγματα: πρώτα για την ευελιξία της εργασίας. Την καταδικάζουμε γιατί λύνει τα χέρια των εργοδοτών και χειροτερεύει την κατάσταση των μισθωτών. Όμως η ευελιξία είναι κάτι θετικό. Πιστεύω ότι θα είναι βασικό χαρακτηριστικό των εργασιακών σχέσεων σε μια μελλοντική σοσιαλιστική κοινωνία. Τι είναι αυτό που την κάνει σήμερα μάστιγα για τους μισθωτούς; η εργοδοτική αυθαιρεσία, η δικτατορία τους στους τόπους δουλειάς, η παντελής αδυναμία των συνδικάτων. Ε, λοιπόν να καταργήσουμε την ελευθερία του καπιταλιστή να κάνει ότι θέλει, και σε μια πορεία να καταργήσουμε τον ίδιο τον καπιταλιστή. Αλλά όχι την ευελιξία. Αλλιώς θυμίζουμε τους εργάτες στην αυγή του καπιταλισμού που σπάζανε τις μηχανές γιατί φέρνανε ανεργία. Είναι και ατελέσφορο γιατί η ευελιξία γίνεται όλο και πιο απαραίτητη με τις νέες τεχνολογίες. Δεύτερο παράδειγμα: “όχι στην καταστολή”, ακούγεται αριστερό. Είναι όμως αταξική, απολίτικη θέση. Το ερώτημα είναι καταστολή από ποιόν, ενάντια σε ποιόν και γιατί. Ποιος θα διαφωνούσε με την καταστολή ενάντια πχ στους φασίστες; Είναι άλλο ζήτημα να ζυγίσεις πολιτικά πότε και αν τελικά θα καταστείλεις, και άλλο να αποκλείεις την καταστολή από θέση αρχής.
7. Κόμμα-κυβέρνηση: Το κόμμα πρέπει να εκφράζει κυρίως την αριστερά, έχοντας όμως αίσθηση του συσχετισμού δυνάμεων και των πραγματικών αντιφάσεων, όχι την ιδεοληπτική αριστερά που γνωρίσαμε και υπάρχει ακόμα εκτός (αλλά και εντός) του ΣΥΡΙΖΑ. Απευθύνεται κυρίως στην κοινωνία και όχι στα υπουργεία. Η κυβέρνηση από την άλλη, πρέπει κυρίως να εκφράζει  όλη την κοινωνία, που ακόμα  είναι συντηρητική, μικροαστική, και εν πάση περιπτώσει όχι κοντά στις ιδέες μας “και τις αξίες της αριστεράς”.  Με βάση αυτήν την κοινωνία θα πρέπει να ανοίξουμε τον δρόμο για τον κοινωνικό μετασχηματισμό, όσο δύσκολο και αν φαίνεται αυτό. Και αν αποφύγουμε από την μια μικρά “αριστερά” λάθη στην τρέχουσα πολιτική μας, και από την άλλη τον πολύ μεγάλο “δεξιό” κίνδυνο εκφυλισμού και αστικής ενσωμάτωσης, έχουμε σοβαρές πιθανότητες να το πετύχουμε.

Διονύσης Πολίτης, Κέρκυρα

Η χώρα βρίσκεται σε μια ασύμμετρη και διαρκή διαπραγμάτευση. Ο συμβιβασμός που οδήγησε στο τρίτο Μνημόνιο αποτελεί ένα επεισόδιο μιας διαδικασίας που συνεχίζεται ολοκληρώνοντας έναν πρώτο κύκλο με ανοιχτές πληγές. Οι επιπλέον εξειδικεύσεις και διευθετήσεις είναι το θέατρο στο οποίο πρέπει να αμφισβητηθούν έμπρακτα οι κυρίαρχες πολιτικές και οι οικονομικές νόρμες το επόμενο διάστημα.

Οι κίνδυνοι υπαρκτοί. Και εδώ δεν χωρούν επικοινωνιακοί χειρισμοί και “συνδικαλιστικό παιχνίδι με τις λέξεις”. Απέναντι στη λογική του “success story” οφείλουμε να αντιτάξουμε αυτήν του “true story”. Η δυνατότητα για διακυβέρνηση δεν είναι θέμα βούλησης, αλλά είναι αποτέλεσμα της μετατόπισης των πολιτικών συσχετισμών. Αλλιώς είναι μεταφυσική.

Αυτό που ζήσαμε την πρώτη περίοδο και ζούμε και σήμερα δεν είναι μια κανονικότητα. Είναι η ρήξη που ξεκίνησε και οφείλουμε να τη μετατρέψουμε σε ανατροπή. Και αυτό που αποκομίσαμε είναι η επιστροφή στον ρεαλισμό των συσχετισμών χωρίς αυτό να επιβάλλει καμιά επιστροφή στην κανονικότητα του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος.

Η ελληνική οικονομική κρίση έχει δύο όψεις. Μία εξωγενή, μέρος της συνολικής ευρωπαϊκής κρίσης. Και μία ενδογενή, που εκφράζεται και αφορά το ελληνικό πολιτικό σύστημα και εν τέλει περιφέρεται γύρω από το ζήτημα του ελληνικού κράτους και του ρόλου του.

Η κρίση του ελληνικού πολιτικού σχηματισμού προϋπήρχε της οικονομικής κρίσης. Η οικονομική κρίση και τα Μνημόνια την επέκτειναν. Δημιούργησαν κρίση ηγεμονίας του συστήματος και απελευθέρωσαν, χειραφέτησαν δυνάμεις. Οι κοινωνικοί αγώνες επέβαλαν την πολιτική ρήξη και την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ ως του πιο χρήσιμου εργαλείου σε αυτήν τη διαδικασία.

Οποιαδήποτε προοδευτική αλλαγή δεν μπορεί παρά να καθορίζεται από τη δυναμική της σχέσης πολιτικής και κοινωνίας. Όπου θα δημιουργεί κοινωνικές εκπροσωπήσεις στο πολιτικό πεδίο και θα σχηματοποιεί την ταξική πάλη. Μόνο μέσα από αυτή την ενότητα μπορούν να αποκτήσουν την πραγματική τους αυτονομία οι έννοιες αυτές. Η παραπάνω σχέση είναι η μοναδική δικλίδα που μπορεί να στηρίξει τον ταξικό προσανατολισμό της πολιτικής μας στις διάφορες ενότητες του κράτους και του κοινωνικού σώματος.

Χρειαζόμαστε πρωτίστως ένα κοινωνικό σχέδιο που θα αναδεικνύει προοπτικές αλλά και κοινωνικούς στόχους, που θα λειτουργήσει ως οδικός χάρτης στο πεδίο των κοινωνικών διεργασιών και συγκρούσεων. Όπως ακριβώς κάνει και το πρώτο Μνημόνιο στο πρώτο μέρος του. Όπου ορίζει έννοιες όπως δημοκρατία, κοινωνία, ανάπτυξη κατά το νεοφιλελεύθερο πρότυπο. Οι έννοιες, οι ορισμοί, τα περιεχόμενά τους αποτελούν ένα εξαιρετική σημασίας πεδίο ταξικής σύγκρουσης. Αυτό της μάχης των ιδεών.

Η ανάγκη να γίνει πραγματικότητα το “καινούργιο” κάνει απαραίτητο το να παρουσιάσουμε ένα πολιτικό πρόγραμμα με ιεραρχήσεις και προτεραιότητες, με ταξικό πρόσημο, με ριζοσπαστικές τομές και με ορίζοντα τους μετασχηματισμούς που έχει ανάγκη σήμερα η ελληνική κοινωνία. Ένα πρόγραμμα που θα δημιουργεί τα απαραίτητα αντισταθμιστικά μέτρα στην υφεσιακή πολιτική του Μνημονίου και θα θωρακίζει την κοινωνική συνοχή.

Με τη δημιουργία εκείνων των απαραίτητων θεσμών που θα αναδιαμορφώσουν την ελληνική οικονομία, θα εντάξουν στην κοινωνική πρακτική νέες μορφές οικονομικής δραστηριότητας. Που θα αναπτύξουν τον συνεργατισμό και θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για βιώσιμη και φιλική προς το περιβάλλον ανάπτυξη. Που θα τονώσουν την εργασία και την απασχόληση στον αντίποδα των πολιτικών που οδηγούν στην εσωτερική υποτίμηση της εργασίας. Που θα οδηγήσουν στο βάθεμα της δημοκρατίας με όπλο τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ελευθεριών.

Με την αλληλεγγύη και τον πλουραλισμό σε κοινωνικές πρακτικές και εκφράσεις. Και την πολυπολιτισμικότητα ως στοιχείο ενδυνάμωσης της κοινωνικής συνοχής και του διεθνούς κύρους της χώρα αυξάνοντας τη διαπραγματευτική της ισχύ.

Η ενότητα κόμματος και κυβέρνησης σε μια κοινή ευθύνη μπορεί να υπάρξει ως ενότητα μόνο μέσα από την αυτονομία τους στη θέαση της κοινωνικής πραγματικότητας. Και αυτό γιατί η κουβέντα περί του κόμματος έχει πολύ διαφορετικό ορίζοντα. Και αυτός είναι οι μεγάλες αλλαγές, η προοπτική της κοινωνικής χειραφέτησης, ο σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία, η κομμουνιστική προοπτική.

Θα είναι λάθος να δώσουμε σε αυτήν την κυβέρνηση την ευθύνη της ανατροπής του καπιταλισμού. Θέλουμε ένα όπλο με το οποίο θα παλέψουμε αυτήν τη στρατηγική. Και αυτό είναι το κόμμα. Το τι κόμμα θέλουμε δεν μπορεί παρά να είναι η απάντηση του γιατί θέλουμε το κόμμα σήμερα. Δεν θέλουμε ένα κόμμα “εργοστάσιο” που θα καταμερίζει την πολιτική του λειτουργία και θα αναδεικνύει μια ιδιότυπη “αριστερή αριστεία”.

Θέλουμε ένα κόμμα συλλογικό διανοούμενο, κοινωνικά δραστήριο, που θα μας δικτυώνει με το κοινωνικό σώμα. Ένα κόμμα μαζικό, πλουραλιστικό, ριζοσπαστικό, με δημοκρατική λειτουργία, με ταξικό προσανατολισμό, σταθερά προσηλωμένο στη λογική των πολιτικών και κοινωνικών μετώπων. Και με την κουβέντα πάντα ανοικτή. Δηλαδή και εξ αντικειμένου ανανεωτικό.

* Ο Πέτρος Καλκανδής είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Τι μας έχει συμβεί τα τελευταία έξι χρόνια; Γιατί η πορεία προς ένα ελπιδοφόρο μέλλον που υποτίθεται ότι υλοποιούσαν τα κόμματα που κυβέρνησαν (Ν.Δ. / ΠΑΣΟΚ) μετατράπηκε σε εφιάλτη;

Είναι γεγονός ότι η κρίση έπληξε σχεδόν όλο τον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο. Στην Ευρώπη ιδιαίτερα τις χώρες του Νότου. Οι αιτίες για την παγκόσμια κρίση πρέπει να αναζητηθούν στο επίπεδο ανάπτυξης του καπιταλισμού, στην επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού, στην κυριαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου, στον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων (ΗΠΑ, Ε.Ε. – Γερμανία, Κίνα) για ανακατανομή των αγορών και πολλά άλλα.

Όμως η ένταση, το βάθος και η διάρκεια που έχει η κρίση στη χώρα μας δεν εμφανίστηκαν σε καμιά άλλη χώρα. Γιατί υπάρχουν δικές μας ιδιαίτερες αιτίες που σχετίζονται με τον τρόπο που αναπτύχθηκε η χώρα μας, με τον παρασιτικό κρατικοδίαιτο χαρακτήρα της άρχουσας τάξης στην Ελλάδα, με τον συνεχή εξωτερικό δανεισμό και τη διόγκωση του χρέους, με το κράτος που οικοδόμησαν, με τη διαφθορά και διαπλοκή, με την εκτεταμένη φοροδιαφυγή – φοροαποφυγή, με προβληματικές κοινωνικές δομές (ασφαλιστικό σύστημα, υγεία, παιδεία).

Η ανατροπή της κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού απαιτεί αλλαγές μεγάλης κλίμακας που υπερβαίνουν τα όρια της χώρας μας αλλά και άλλων μεγαλύτερων και ισχυρότερων στον διεθνή καταμερισμό χωρών. Απαιτεί αλλαγή συσχετισμών και συμμαχίες σε κοινωνικό και κρατικό επίπεδο. Κυρίως όμως απαιτεί, από την Αριστερά και τους διανοούμενους που αναφέρονται σε αυτήν, την επεξεργασία ενός εναλλακτικού σχεδίου, ικανού να κινητοποιήσει κοινωνικές δυνάμεις και να αλλάξει τους συσχετισμούς. Σε αυτό έχουμε μείνει ως Αριστερά παγκοσμίως πολύ πίσω.

Δεν αρκούν οι γενικές διακηρύξεις για τον σοσιαλισμό ή μια δίκαιη κοινωνία. Οι άλλοι οικοδομούν συστηματικά υπερεθνικές δομές και συμφωνίες (Ε.Ε. ΤΤΙΡ κ.λπ.). Παρακάμπτουν τα εθνικά κράτη και τη θέληση των λαών. Έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον που δεν ανέχεται τις παραμικρές αποκλίσεις. Και αν ο λαός μιας χώρας αποφασίσει να ακολουθήσει διαφορετική πορεία, στραγγαλίζεται ή αναγκάζεται να συμβιβαστεί (Ελλάδα). Είναι σχεδόν αδύνατον να επιζήσει μια χώρα έξω από αυτό το παγκόσμιο σύστημα και τις δεσμεύσεις του. Ακόμα και η ηρωική Κούβα αναγκάζεται να ιδιωτικοποιήσει το αεροδρόμιο της Αβάνας (http://www.stokokkino.gr/article/1000000000040590/Oi-Galloi-piran-kai-to-aerodromio-tis-Abanas).

Μέσα σε έναν κόσμο που σπαράσσεται από διαφόρων ειδών αντιθέσεις, θρησκευτικές, εθνικιστικές κ.λπ., η Αριστερά πρέπει να αναδείξει την κύρια αντίθεση, που είναι νεοφιλελευθερισμός και λιτότητα από τη μια και δικαιώματα και δημοκρατία από την άλλη. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μοναδικό κυβερνητικό αριστερό κόμμα στην καρδιά του καπιταλισμού, πρέπει να πρωτοστατήσει στις επεξεργασίες και στη δημιουργία ενός πλατιού πανευρωπαϊκού και παγκόσμιου κινήματος για ανατροπή της λιτότητας και του νεοφιλελευθερισμού. Ήδη έχει αναληφθεί πρωτοβουλία για διάσκεψη των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου στην Αθήνα. Αντίστοιχη πρωτοβουλία θα πρέπει να εκδηλωθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, ίσως σε παγκόσμιο επίπεδο, με την πλατύτερη δυνατή συμμετοχή κομμάτων και οργανώσεων.

Μέσα σε ένα τέτοιο ασφυκτικό παγκόσμιο και ευρωπαϊκό πλαίσιο και με δεδομένη τη συμβιβαστική συμφωνία – Μνημόνιο που αναγκάστηκε να υπογράψει υπάρχουν περιθώρια διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ; Υπάρχουν, γιατί η ελληνική περίπτωση εμφανίζει ιδιομορφίες των οποίων η αντιμετώπιση στο πλαίσιο ενός αστικού εκσυγχρονισμού δεν μπορεί να αφήνει αδιάφορη την Αριστερά. Η λέξη εκσυγχρονισμός είναι φορτισμένη αρνητικά, κυρίως από τη σημιτική της εκδοχή. Όμως είναι ένα χρεωστούμενο στην ελληνική κοινωνία από τα αστικά πολιτικά κόμματα, την εκπλήρωση του οποίου αναλαμβάνει η Αριστερά με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ό,τι όμως γίνεται καθυστερημένα έχει μεγαλύτερο κόστος, η κατανομή του οποίου με ταξική μεροληψία είναι καθήκον της Αριστεράς. Δεν πρέπει να υποτιμούμε τη σημασία τέτοιων αλλαγών, η αξία των οποίων φαίνεται μετά την πραγματοποίησή τους.

Η επιτυχία ή όχι όμως του ΣΥΡΙΖΑ θα κριθεί τελικά από δύο κρίσιμους παράγοντες.

Ο πρώτος είναι να εντάξουμε τις αλλαγές που θέλουμε και μπορούμε να πραγματοποιήσουμε και αυτές που αναγκαζόμαστε να κάνουμε ως αποτέλεσμα της περσινής συμφωνίας σε ένα σχέδιο ανασυγκρότησης, παραγωγικής και διοικητικής, της χώρας και απαλλαγής από την εποπτεία και τα Μνημόνια. Η ερώτηση «πού το πάτε;» πρέπει να απαντηθεί με δεδομένο τον αρνητικό συσχετισμό διεθνώς και τις αντιστάσεις στο εσωτερικό. Αυτό είναι το σοβαρότερο καθήκον του 2ου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ και όχι να αναλωθεί σε βερμπαλιστικές αναλύσεις και αντιπαραθέσεις.

Ο δεύτερος παράγοντας είναι η σύνδεση του ΣΥΡΙΖΑ με τα λαϊκά στρώματα που εξέφρασε πολιτικά και οδήγησαν στην εκρηκτική του άνοδο. Είναι συστηματικές οι προσπάθειες να εμφανιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ ίδιος με τα αστικά κόμματα, να αμφισβητηθεί ο αριστερός – ριζοσπαστικός του χαρακτήρας. Να εμποδιστεί η επικοινωνία των μελών και στελεχών του με τον λαό. Δεν πρέπει να το επιτρέψουμε, με επιμονή και αποφασιστικότητα.

Σε τέτοιες ιστορικές στιγμές δεν μπορεί να είναι κάποιος αριστερός και να είναι ουδέτερος ή επιφυλακτικός κριτής. Δεν μπορεί να είναι ολίγον ΣΥΡΙΖΑ. Την ώρα της μάχης διαλέγουμε στρατόπεδο. Με κριτική σκέψη, με επίγνωση των δυσκολιών, αλλά είμαστε εδώ.

* Ο Μπάμπης Αλεξάτος είναι μέλος της Οργάνωσης Μελών ΣΥΡΙΖΑ Δάφνης – Υμηττού και μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Ανατολικής Αθήνας

Το δεύτερο συνέδριο του κόμματός μας, πιστεύω ότι, θα είναι μια κρίσιμη καμπή για το ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί είμαστε αναγκασμένοι, να απαντήσουμε σε θέματα και προβλήματα που μπαίνουν για πρώτη φορά στο αριστερό κίνημα, σε όλη την ιστορία του. Οι αποφάσεις μας θα επηρεάσουν τη χώρα αλλά – σε ένα μέτρο – και το παγκόσμιο προοδευτικό κίνημα.

Θα αρχίσω από τις ομολογούμενες αυταπάτες μας. Δυστυχώς ή ευτυχώς, η ιστορία βαδίζει μέσα από τις αυταπάτες και πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως πολλές φορές, αυτές είναι που σφυρηλατούν ηγεσίες και λαούς. Κυρίως όμως να αναλύσουμε, γιατί όταν είσαι μπροστά στην άβυσσο της πράξης (Ροβεσπιέρος) οι αυταπάτες σε σπρώχνουν στο βυθό.

Είναι γεγονός, πως πλέουμε σε αχαρτογράφητες θάλασσες και οι άνεμοι είναι εναντίων μας. Άνεμοι νεοφιλελεύθεροι και συντηρητικοί. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δημιούργημα της κοινωνίας. Για αυτό και οι απαντήσεις μας θα χαράξουν το μέλλον της χώρας και θα πρέπει να διασφαλίσουν την ύπαρξη της αριστεράς με όρους ηγεμονίας στην κοινωνία.

Οι θέσεις μας, πρέπει να δώσουν απαντήσεις σε όλα τα κρίσιμα θέματα που απασχολούν την κοινωνία αλλά και τα μέλη μας.

Μετά από μία μακριά διαδρομή δεκαετιών, που ο χώρος της αριστεράς βίωσε κατατρεγμούς, διακρίσεις και ήττες με μικρά διαλείμματα (Εθνική Αντίσταση, ΕΔΑ Λαμπράκηδες, Αντιδικτατορικός Αγώνας και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης) ήρθε η ώρα να υλοποιήσουμε και να δικαιώσουμε τα οράματα γενεών αριστερών που με ηρωισμό και ανιδιοτέλεια θυσίασαν τα πάντα, για να μείνει ζωντανή η ελπίδα για μία κοινωνία ισότητας και δικαιοσύνης.

Ποιά είναι τα κρίσιμα θέματα που κατα την γνώμη μου χρειάζονται απαντήσεις και αφορούν τόσο την κυβέρνηση όσο και το κόμμα μας.

1) Οι θεσμικές αλλαγές που πραγματοποιούμε ή σχεδιάζουμε να πραγματοποιήσουμε. Απλή αναλογική, αναθεώρηση του συντάγματος, μεταρρυθμίσεις στην παιδεία, ρύθμιση του τηλεοπτικού τοπίου, απελευθέρωση της δικαιοσύνης, ώστε να επιτελέσει το έργο της. Όλα αυτά αντιμετωπίζουν το λυσσασμένο πόλεμο της συντήρησης και των διαπλεκόμενων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

2)Μέτρα για την ανάταξη της φτώχειας και της ανεργίας με ιδιαίτερη προτεραιότητα στη νεολαία. Την κρίση, που άλλοι δημιούργησαν, και εμείς πρέπει να διαχειριστούμε, να την πληρώσουν πρώτα αυτοί που ευθύνονται για τη δημιουργία της. Μόνο έτσι ο λαός θα καταλάβει ότι οι θυσίες, στις οποίες αναγκαζόμαστε να τον υποβάλλουμε δεν πάνε χαμένες.

3) Δημοκρατία και αξιοκρατία στην κοινωνία και στο κόμμα μας. Το ατομικό πρέπει να υποτάσσεται στο συλλογικό, οι ικανότητες, η αυταπάρνηση και η προσφορά, πρέπει να είναι η προϋπόθεση της ανάδειξης των συντρόφων μας και όχι ο παραγοντισμός και οι γνωριμίες. Η συμμετοχή στο κόμμα πρέπει να είναι με όρους προσφοράς, αλληλεγγύης και ενότητας.

4)Συμμαχίες, πολιτικές και κοινωνικές, σε ευρεία κλίμακα που να διασφαλίζουν την συνέχεια μας χωρίς μίζερες και αριστερίστικες λογικές που στο όνομα της καθαρότητας οδηγούν στην απομόνωση και το σεχταρισμό και τελικά δίνουν ζωτικό χώρο στους αντιπάλους μας. Η διακυβέρνηση της χώρας, πρέπει μέσα από τις απαραίτητες συμμαχίες και συνεργασίες να συνεχιστεί με θετικό πρόσημο.

5) Η πορεία για την υλοποίηση και την ολοκλήρωση των στόχων μας θα είναι μακρά, θα έχει βήματα εμπρός αλλά και τακτικές υποχωρήσεις. Οι κινήσεις μας, πρέπει να εμπνέουν, να παρεμβαίνουν και να εκφράζουν την κοινωνία και την κάθε φορά ωριμότητά της. Το κόμμα πρέπει να είναι εργαλείο μάχης αλλά και χώρος που θα υποδέχεται και θα επεξεργάζεται τις ανάγκες και τα αιτήματα της κοινωνίας, θα τα προωθεί και θα μάχεται για αυτά.

Για αυτό πρέπει να γίνει συνείδηση σε όλους ότι θέλουμε δημοκρατία στο κόμμα, και τα μέλη μας δεν μπορεί να είναι απλοί διεκπεραιωτές της γραμμής, που μόνο καθήκον έχουν την υλοποίησή της. Έτσι όπως θέλουμε να καθιερώσουμε τα δημοψηφίσματα στη χώρα, είναι αναγκαίο να τα καθιερώσουμε και στο κόμμα, ώστε για τα κρίσιμα και σοβαρά ζητήματα να συμμετέχουν όλοι στη λήψη των αποφάσεων.

Ποια είναι η κατάσταση που βιώνουμε σήμερα στο κόμμα.

1. Τα δύο τελευταία χρόνια, μετά τις απανωτές νίκες μας, που ήρθαν σαν αποτέλεσμα της καταλυτικής κρίσης που βίωσε η χώρα μας ιδιαίτερα από το 2010, την αναξιοπιστία, την καταλήστευση της κοινωνίας από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις, ένα μικρό και σε μεγάλο βαθμό ιδεοληπτικό και εσωστρεφές κόμμα, έγινε για το λαό μας η ελπίδα για την ανάταξη της κοινωνίας.
Δεν ήταν τόσο, το αποτέλεσμα των αριστερών μας διακηρύξεων όσο της ελπίδας για μια διακυβέρνηση από ανθρώπους άφθαρτους χωρίς διαπλοκές και χωρίς εμπλοκές στη ληστεία της κοινωνίας και την υποταγή στους διαπλεκόμενους.

2. Μέσα από τη μάχη που δινόταν στις γραμμές μας με τους συντρόφους που αποχώρισαν, πολλές φορές λέγαμε πράγματα που ήταν αδύνατο άμεσα να πραγματοποιήσουμε και δεν μας τα ζήταγε και η κοινωνία. Έτσι από μόνοι μας «φυλακιστήκαμε» σε μια κατάσταση ανεδαφικών προσδοκιών, που τώρα εκμεταλλεύονται οι αντίπαλοι μας. Είναι ο βρόγχος που πρέπει να αποτινάξουμε, γιατί η κοινωνία μας καταλογίζει αυτή την ανακολουθία.

Οι νίκες θα έρχονταν και χωρίς άκαιρα ταξίματα και αστάθμητες διακηρύξεις και δεν θα ήμασταν υπόλογοι σήμερα για αυτά που δεν πραγματοποιούμε άμεσα. Ο μαξιμαλισμός στις εξαγγελίες, που κατά κόρον στο παρελθόν κάναμε, είναι σήμερα η «αχίλλειος φτέρνα» που εκμεταλλεύεται η διαπλοκή για να μας σπιλώνει στην κοινωνία και να λέει ότι είμαστε όλοι ίδιοι.

3. Άστοχες εξαγγελίες και λάθος επιλογές προσώπων. Εκπρόσωποι με ανικανότητες και αδυναμία να δουν το πρωτεύον και να υπερασπιστούν την κυβέρνηση και το κόμμα, στο δημόσιο διάλογο, δημιουργούν ηττοπάθεια και χάνεται η έμπνευση στην κοινωνία και στα μέλη μας.
Οι αποστρατείες και η μικρή διαθεσιμότητα έχει λάβει έκταση, που θα πρέπει άμεσα να μας προβληματίσει.
Το κόμμα είναι γερασμένο, λείπουν οι νέοι, οι οργανώσεις μας πολλές φορές δεν έχουν καν επαφή με τις τοπικές κοινωνίες. Έχουμε ελλείμματα στη συμμετοχή στην τοπική αυτοδιοίκηση, τα συνδικάτα, τους μαζικούς φορείς.

4. Σε όλους πρέπει να γίνει συνείδηση ότι η κυβέρνησή μας, είναι μακράς πνοής και θα εξαντλήσει την τετραετία. Τη μάχη αυτή θα πρέπει να τη δώσουμε όλοι ενωμένοι μέσα στο κόμμα και την κοινωνία.

5. Οι Ο.Μ. και οι Νομαρχιακές, κυρίως οι μεγάλες και κεντρικές, δεν έχουν αποφασιστικές αρμοδιότητες μια και συχνά, η Κ.Ε. και η Π.Γ. επιλέγουν ρόλους που κανονικά και με όρους δημοκρατίας αλλά και καταστατικού, θα έπρεπε να αφορούν πρωτίστως τις ίδιες τις ΟΜ και τις Νομαρχιακές.

Το αποτέλεσμα είναι, να απαξιώνονται από τους διάφορους κομματικούς παράγοντες, να υποτιμάται ο ρόλος τους και να μην αποτελούν αποφασιστικούς κρίκους στις κομματικές διαδικασίες. Έτσι, ακόμη και οι βουλευτές δεν κρίνουν απαραίτητη την παρουσία τους και την συνεισφορά τους για τη λειτουργία τους. Εκτρέφεται ο παραγοντισμός με αποτέλεσμα οι προσωπικές στρατηγικές να γίνονται κυρίαρχο φαινόμενο. Παρόλο που λέγεται ότι ο κεντρικός σχεδιασμός είναι πιο ουσιαστικός, η στέρηση αποφασιστικών αρμοδιοτήτων οδηγεί σε αδυναμία να διατάσσονται οι δυνάμεις μας συντονισμένα και αποφασιστικά στις προτεραιότητες που κάθε φορά τίθενται.
Η αδυναμία οικονομικής ενίσχυσης , στερεί τη δυνατότητα να γίνεται ολοκληρωμένα και με συνέπεια η δουλειά που απαιτείται για την εξωστρεφή δράση μας.
Τα ζητήματα και τα αιτήματα που φτάνουν στα όργανα, μένουν τις πιο πολλές φορές μετέωρα μια και δεν υπάρχει η δυνατότητα αποδέκτη για να παραπεμφθούν. Έτσι, μόνο οι προσωπικές γνωριμίες εξομαλύνουν τις εντάσεις που δημιουργούνται.

Παρόλα τα προβλήματα που επισημάνθηκαν, θέλω να τονίσω ότι είμαστε όλοι εδώ, ελεύθερες συνειδήσεις αλλά και πιστοί στρατιώτες της αριστεράς, ταγμένοι να φυλάμε Θερμοπύλες, τα δίκαια του ελληνικού λαού. Χρόνια «ελεύθεροι πολιορκημένοι» έχουμε τη θέληση, την ανιδιοτέλεια και τη γνώση, να κάνουμε την έξοδο στο μέλλον! Με τις αδυναμίες, τις αμφιβολίες και τα λάθη μας. Τίποτα δεν θα είναι εύκολο. Κι όμως μπορούμε!

* Ο Άγγελος Γκόγκογλου είναι αναπληρωτής συντονιστής Ανατολικής Αττικής ΣΥΡΙΖΑ

Συντρόφισσες και σύντροφοι. Σε λίγο χρονικό διάστημα θα ξεκινήσει το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Ένα Συνέδριο που έρχεται μετά από δύο εκλογικές μάχες, ένα δημοψήφισμα, μια υπογραφή μνημονίου και μια διάσπαση. Το Συνέδριο πρέπει να είναι η απαρχή μιας ιδεολογικής – οργανωτικής επανεκκίνησης καθώς και ανοίγματος στην κοινωνία.

 
Άνοιγμα στην κοινωνία

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να συζητηθεί είναι το άνοιγμα στην κοινωνία. Για παράδειγμα, η δική μας Οργάνωση Μελών, η Ο.Μ. Σπάτων-Αρτέμιδας, το τελευταίο χρονικό διάστημα στράφηκε στα προβλήματα της καθημερινότητας, όπως: Μαζί με τοπικές συλλογικότητες και φορείς συμβάλλαμε στην ουσιαστική επαναλειτουργία του Κέντρου Υγείας Σπάτων (οι πολιτικές του Άδωνι το είχαν διαλύσει τελείως). Σήμερα το Κέντρο Υγείας είναι στελεχωμένο πλήρως και δουλεύει σε ικανοποιητικό βαθμό. Είμαστε ο μοναδικός πολιτικός φορέας στον δήμο μας που παλεύει για να γίνει σύγχρονη αποχέτευση και μάλιστα έχουμε πετύχει πολλά πράγματα. Προωθήσαμε το μεγάλο πρόβλημα των σχολικών εγκαταστάσεων στο ΥΠΕΚΑ (ΥΠΑν) για την εξεύρεση λύσης. τα προβλήματα των αθλητικών εγκαταστάσεων προς την Περιφέρεια με τους αθλητικούς οργανισμούς και ήδη αναμένονται τα πρώτα αποτελέσματα. το πρόβλημα της αποζημίωσης από την τελευταία καταστροφική χαλαζόπτωση προς τον ΕΛΓΑ μαζί με τους αγροτικούς συλλόγους, το θέμα της ΖΠΑΑ (Ζώνη Περιορισμένης Ανάπτυξης Αεροδρομίου) με αφορμή τη διαπραγμάτευση της σύμβασης του Αεροδρομίου Ελ. Βενιζέλος με το Ελληνικό Δημόσιο μαζί με τις όμορες Ο.Μ. Παιανίας – Κορωπίου – Μαρκοπούλου. Για όλα τα παραπάνω πραγματοποιήσαμε πολλές συναντήσεις με κυβερνητικά στελέχη βουλευτές, περιφερειακούς συμβούλους και βέβαια, παρά τα προβλήματα και τις αδυναμίες μας, η συμβολή των δύο δημοτικών μας συμβούλων είναι καθοριστική καθώς και φορέων (αθλητικών-παραγωγικών) για την ανάδειξη και διεκδίκησή τους. Η δουλειά μας έχει καταξιωθεί στην τοπική κοινωνία και τη συνείδηση του κόσμου και, όπως λένε και στα live κοινωνικά δίκτυα της περιοχής μας, δηλαδή στα καφενεία: «Με τον τοπικό ΣΥΡΙΖΑ έχουμε επιτέλους πρόσβαση στην κυβέρνηση και ακούγεται το πρόβλημά μας».

 
Αμφίπλευρο άνοιγμα σε σοσιαλδημοκρατία και σε πιο αριστερές προσωπικότητες

Από κόμμα του 4% γίναμε κόμμα του 36%. Η διεύρυνση σε επίπεδο ψηφοφόρων πρέπει να γίνει και σε επίπεδο στελεχών. Η διεύρυνση πρέπει να γίνει αμφίπλευρα τόσο απο την πλευρά της σοσιαλδημοκρατίας όσο και από την πλευρά που βρίσκεται αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά υπό κάποιους όρους, με βασικότερο αυτόν της ηθικότητας. Οι φυσικοί μας σύμμαχοι είναι τόσο προσωπικότητες της σοσιαλδημοκρατίας που αυτήν την περίοδο είναι αποστασιοποιημένες όσο και προσωπικότητες της Αριστεράς που είτε έφυγαν από το ΣΥΡΙΖΑ για άλλες παρατάξεις ή αποστασιοποιήθηκαν. Προς αυτές τις κατευθύνσεις πρέπει να διευρυνθούμε, να συζητήσουμε και να τις εντάξουμε. Έτσι ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνει η μεγάλη δημοκρατική – αριστερή – προοδευτική παράταξη.

 
Άνοιγμα στη νεολαία

Ένας σημαντικός λόγος που κερδίσαμε τις εκλογικές αναμετρήσεις του 2015 και την Περιφέρεια Αττικής ήταν το νεαρό της ηλικίας του σ. Τσίπρα και της σ. Δούρου. Η κοινωνία θέλει άτομα φρέσκα, με όρεξη για δουλειά, με καινοτόμες ιδέες, με προοδευτικότητα. Χωρίς να θέλω να αναιρέσω την εμπειρία και τη σοφία των μεγαλύτερων, η νέα γενιά του κόμματος πρέπει να είναι πιο ενεργή στα τεκταινόμενα του κόμματος. Σε επίπεδο βάσης πρέπει να έρθουμε πιο κοντά στα προβλήματα των νέων, ανεργία, Παιδεία, διαπροσωπικές σχέσεις, νέες τεχνολογίες, ευρυζωνικότητα. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν η αιχμή του δόρατος τόσο του κόμματος όσο και της κοινωνίας.

 
Απαγκίστρωση από τις ιδεοληψίες  – Ηθικός τομέας

Όπως λέει ο στίχος ενός τραγουδιού, «Ο κόσμος προχωρά χωρίς να μας ρωτά». Η κοινωνία ψάχνει λύσεις, όπως οικονομική ασφάλεια, αύξηση του βιοτικού της επιπέδου, λύσεις στην Υγεία και την Παιδεία, και ο ΣΥΡΙΖΑ στην παρούσα φάση πρέπει να δώσει λύσεις, λύσεις άμεσες. Πρωτεύουσα σημασία έχει να δοθούν λύσεις και όχι να δίνουμε διαπιστευτήρια για το ποιος είναι περισσότερο αριστερός ή όχι. Αυτό δεν σημαίνει να απαρνηθούμε τις αριστερές μας καταβολές. Ωστόσο, χωρίς να χάσουμε την ιδεολογική μας αναφορά, μπορούμε να φέρουμε πολλά στοιχεία όσον αφορά την ιδεολογική μας ταυτότητα. Η απλή αναλογική ήταν μια καλή αρχή. Ένα δεύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ξεκινήσουν οι συζητήσεις για τον διαχωρισμό κράτους – Εκκλησίας.

Σιγά – σιγά και με δεδομένο ότι και οι διεθνείς συνθήκες θα είναι καλύτερες (είναι ήδη καλύτερες) και θα απαγκιστρωθούμε και από τα Μνημόνια, και θα είναι ορατό το όραμα του σοσιαλισμού. Μεγάλη βαρύτητα πρέπει να δώσουμε και στον ηθικό τομέα και, για να το πω όπως το λέει ο απλός λαός, «τα λαμόγια φυλακή». Αυτό προϋποθέτει και κάθαρση στον χώρο της Δικαιοσύνης.

Τελειώνοντας, θέλω να πιστεύω ότι το Συνέδριό μας, που θα διεξαχθεί τον Οκτώβριο, θα αποτελέσει απαρχή μια γενικής αναδιοργάνωσης του κόμματος, τόσο σε ιδεολογικό όσο και σε οργανωτικό επίπεδο, για τη διεύρυνση του κόμματος για νίκες με μοναδικό κερδισμένο τον ελληνικό λαό.

*Ο Λουκάς Μαργέτης είναι συντονιστής ΣΥΡΙΖΑ Ο.Μ. Σπάτων – Αρτέμιδας, μέλος Νομαρχιακής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ Αν. Αττικής, μέλος Συντονιστικής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ Υγείας Αν. Αττικής