Συντάκτης: admin

Το ζήτημα σήμερα δεν είναι τι κόμμα ονειρευόμαστε, αλλά τι κόμμα χρειαζόμαστε για να διαβούμε συντεταγμένα την τρέχουσα πολιτική φάση.

 
Αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν
H πανελλαδική συνδιάσκεψη και το ιδρυτικό συνέδριο δεν βοήθησαν τον ΣΥΡΙΖΑ να γίνει ένα μαζικό κόμμα με ισχυρούς δεσμούς με την ελληνική κοινωνία. Η σαθρότητα της κομματικής δομής που προέκυψε από το ιδρυτικό συνέδριο, ως αποτέλεσμα της διχαστικής λειτουργίας των τάσεων και των συνιστωσών, και το χαμηλό οργανωτικό επίπεδο του «ενιαίου» κόμματος ως συνισταμένη των ισχνών δυνάμεων των συνιστωσών αλλά και της απροθυμίας των προοδευτικών πολιτών να εμπλακούν σε κομματικές διαδικασίες φαίνεται να μη λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από όσους υποδεικνύουν ως αιτίες των προβλημάτων τη μη υλοποίηση του κόμματος των μελών και την επικράτηση του αρχηγισμού και από άλλους που εισηγούνται την «αντιστοίχιση με την κοινωνία».
Η αντίληψη ότι για την υλοποίηση του κόμματος των μελών αρκεί η καταστατική κατοχύρωση και η καλή καρδιά, ενώ η μαζικότητα, η συνεκτικότητα του κόμματος και η ποιότητα των μελών και των στελεχών ατομικά και ομαδικά παίζουν δευτερεύοντα ρόλο δεν οδηγεί σε ρεαλιστική αποτίμηση της συγκεκριμένης κατάστασης. Αντίστοιχα, οι αρχηγικές πρακτικές δεν προέκυψαν ξαφνικά και ερήμην της διχαστικής εσωκομματικής κατάστασης, ούτε ανεξάρτητα από βάρος των ευθυνών που φόρτωσε η πορεία προς τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015.
Όσοι και όσες ζούμε την εσωκομματική ζωή σε οποιοδήποτε επίπεδο γνωρίζουμε ότι μετά τον Ιανουάριο του 2015 οι ανάγκες της διακυβέρνησης αποδυνάμωσαν τις εσωτερικές διαδικασίες των ανώτερων και μεσαίων οργάνων του κόμματος, απορροφώντας αριθμό κομματικών στελεχών που ήταν αδύνατο να αναπληρωθεί και συνέβαλαν στη παραπέρα επικράτηση των αρχηγικών πρακτικών. Η διάσπαση του 2015, αποτέλεσμα της νοσηρής εσωκομματικής κατάστασης και του μνημονιακού συμβιβασμού, ήρθε να επιδεινώσει την κατάσταση, υποβαθμίζοντας ακόμη περισσότερο την ποιοτική και ποσοτική οργανωτική κατάσταση του κόμματος.

 
Αντιμέτωποι με το παρόν
Οι προτάσεις που κατατίθενται για τη θεραπεία της οργανωτικής καχεξίας του ΣΥΡΙΖΑ και ειδικότερα η «αντιστοίχιση με την κοινωνία» φαίνεται να υποτιμούν το γεγονός ότι ήδη από τα τέλη του 20ού αιώνα ο θεσμός «πολιτικό κόμμα» έχει περιέλθει σε αναντιστοιχία με τις διαθέσεις της κοινωνίας και ιδιαίτερα με το νεότερο τμήμα της. Συνεπώς, η πρόταση οργανωτικής αντιστοίχισης με το σώμα των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να φαίνεται εύλογη, όμως από πρακτική άποψη είναι κενή περιεχομένου γιατί παραβλέπει ότι, ενώ κατά κανόνα οι πόρτες των οργανώσεών μας ήταν και είναι ορθάνοιχτες, οι ψηφοφόροι κάποιας ηλικίας που προέρχονται από τη ριζοσπαστική Αριστερά και κυρίως από το ΠΑΣΟΚ είναι απρόθυμοι να συμμετάσχουν ενεργά σε ένα εγχείρημα με ούτως ή άλλως αμφίβολη έκβαση, ενώ οι νεότεροι αντιλαμβάνονται την κομματική λειτουργία ως μια βαρετή και πρακτικά άχρηστη τελετουργία. Αν τα προηγούμενα είναι σωστά, τότε στη σημερινή φάση η οργανωτική μαζικοποίηση του κόμματος είναι ανέφικτη ιδιαίτερα με ποιοτικούς όρους.
Μένοντας στο έδαφος της ρεαλιστικής σκληρής πραγματικότητας, οφείλουμε να απαλλαγούμε από τους ευσεβείς πόθους μας και να αναγνωρίσουμε ότι η συγκυρία επιβάλλει την οργανωτική και προγραμματική ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα υψηλής συνοχής, που θα βάζει σαφείς και ρεαλιστικούς τακτικούς στόχους σε σχέση με τις δικές του πραγματικές δυνάμεις και τον γενικότερο συσχετισμό, ως κόμμα υπόδειγμα προς την κοινωνία, που θα λειτουργεί με απόλυτα διαφανείς και δημοκρατικές διαδικασίες, ως κόμμα έτοιμο να υποδεχτεί κάθε μελλοντική κατάσταση, θετική και κυρίως αρνητική. Η αναγκαία σχετική αυτονομία του ΣΥΡΙΖΑ ως προς την κυβέρνηση οφείλει να γίνεται αντιληπτή και να υλοποιείται πάντα με κριτήριο τις πραγματικές και όχι τις επιθυμητές δυνατότητες του κόμματος.
Μετά το 2ο Συνέδριο, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να μπορεί να δίνει επαρκείς απαντήσεις στις απαιτήσεις που βάζουν η διακυβέρνηση από τη μία και η κοινωνική ανησυχία και δυσαρέσκεια από την άλλη. Οι οργανώσεις του κόμματος πρέπει να διασφαλίσουν τη διαρκή παρουσία τους στον δημόσιο χώρο που τους αναλογεί, με όποιον τρόπο είναι εφικτός σε κάθε οργάνωση, με κύρια αποστολή την τακτική υπεύθυνη ενημέρωση της κοινωνίας για το κυβερνητικό έργο και συγχρόνως την αξιολογική καταγραφή και μεταφορά των προβλημάτων και των απόψεων των πολιτών προς την κυβέρνηση. Σε κάθε περίπτωση, η σχετική αυτονομία του κόμματος απέναντι στην κυβέρνηση οφείλει να υλοποιείται με τη συστηματική κριτική αποτίμηση των κυβερνητικών πεπραγμένων στις Ο.Μ. και την καταστατική διασφάλιση ότι οι απόψεις της βάσης γνωστοποιούνται στην ηγεσία.

 
Αναγκαίες οργανωτικές επιλογές
Χρειαζόμαστε ένα κόμμα των πραγματικών – ενεργών μελών, με ολιγομελή όργανα τα οποία θα συγκεντρώνουν τα μέλη εκείνα που και μόνα τους μπορούν να διασφαλίσουν την επαρκή παρουσία του κόμματος στον χώρο ευθύνης τους. Όχι οργανώσεις φούσκες, όχι πολυμελή συντονιστικά αποτελούμενα από συστηματικά απόντες / απούσες ή/και μη δυνάμενους / δυνάμενες να προσφέρουν κάτι περισσότερο από την απλή φυσική τους παρουσία και τη συμβολή τους στη διατήρηση κάποιων εσωκομματικών συσχετισμών. Χρειαζόμαστε ένα κόμμα με τον μέγιστο θεμιτό βαθμό αυτόνομης λειτουργίας των μέσων και κατώτερων οργανώσεων, δηλαδή με τον μέγιστο βαθμό αυτενέργειας και αυτοοργάνωσης. Η άσκηση οργανωτικού ελέγχου και επιτήρησης μπορεί να θεωρηθεί επιβεβλημένη μόνο όταν διαπιστώνεται σοβαρή και συστηματική ανεπάρκεια πολιτικής δράσης από μια Ο.Μ. Χρειαζόμαστε ένα κόμμα που η γεωγραφική συγκρότηση και η λειτουργία των μεσαίων οργάνων θα χαρακτηρίζεται από τον συνδυασμό επιτελικού ρόλου και αποκέντρωσης. Ο επιτελικός ρόλος είναι δουλειά των περιφερειακών – νομαρχιακών οργανώσεων, ενώ η αποκεντρωμένη λειτουργία απαιτεί τη σμίκρυνση των γεωγραφικών αποστάσεων που καλύπτουν τα ενδιάμεσα όργανα, ώστε να μην αποθαρρύνεται η συμμετοχή των ενεργών μελών. Η επιστροφή στην παράδοση των αχτιδικών ή τομεακών δομών ίσως είναι μια λύση.

 
Προτάσεις για τον θεσμό των τάσεων
Χρειαζόμαστε ένα κόμμα που θα ρυθμίζει με λειτουργικό τρόπο τα αποτελέσματα του πολυτασικού του χαρακτήρα.
Εκλογή σε όλες τις βαθμίδες των κομματικών οργάνων με βάση ενιαίο ψηφοδέλτιο και με πολύ περιορισμένη σταυροδοσία (κάτω από το όριο αναλογικότητας).
Περιοδική (π.χ. ετήσια) γενική λογοδοσία των τάσεων στην Κεντρική Επιτροπή ως προς την πολιτική τους δράση και τον οικονομικό απολογισμό τους.

 
Προτάσεις για την εσωκομματική και την προς τα έξω διαφάνεια
Χρειαζόμαστε ένα κόμμα που θα αποτελεί υπόδειγμα διαφανούς λειτουργίας σε όλα τα επίπεδα και ιδιαίτερα σχετικά με την οικονομική του κατάσταση και την ανταπόκριση των αιρετών και των μη αιρετών έμμισθων στελεχών του στον καταστατικό τους ρόλο και στις υποχρεώσεις τους απέναντι στο κόμμα.
Δημοσιοποίηση ετήσιας έκθεσης για τα οικονομικά του κόμματος.
Ετήσια λογοδοσία βουλευτών και επαγγελματικών στελεχών σε επίπεδο κάθε νομαρχιακής οργάνωσης, με πλήρη ενημέρωση όλων των Τοπικών Οργανώσεων.
Οι πληροφορίες σχετικά με την ανταπόκριση των βουλευτών στις οικονομικές υποχρεώσεις τους απέναντι στο κόμμα και τη χρήση των προνομίων της βουλευτικής ιδιότητας πρέπει να πάψουν να είναι επτασφράγιστα μυστικά.

 
* O Τ. Αναστόπουλος, πανεπιστημιακός ΑΠΘ, μέλος της Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ Μίκρας

Συντρόφισσες και σύντροφοι. Σε λίγο χρονικό διάστημα θα ξεκινήσει το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Ένα Συνέδριο που έρχεται μετά από δύο εκλογικές μάχες, ένα δημοψήφισμα, μια υπογραφή μνημονίου και μια διάσπαση. Το Συνέδριο πρέπει να είναι η απαρχή μιας ιδεολογικής – οργανωτικής επανεκκίνησης καθώς και ανοίγματος στην κοινωνία.

 
Άνοιγμα στην κοινωνία

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να συζητηθεί είναι το άνοιγμα στην κοινωνία. Για παράδειγμα, η δική μας Οργάνωση Μελών, η Ο.Μ. Σπάτων-Αρτέμιδας, το τελευταίο χρονικό διάστημα στράφηκε στα προβλήματα της καθημερινότητας, όπως: Μαζί με τοπικές συλλογικότητες και φορείς συμβάλλαμε στην ουσιαστική επαναλειτουργία του Κέντρου Υγείας Σπάτων (οι πολιτικές του Άδωνι το είχαν διαλύσει τελείως). Σήμερα το Κέντρο Υγείας είναι στελεχωμένο πλήρως και δουλεύει σε ικανοποιητικό βαθμό. Είμαστε ο μοναδικός πολιτικός φορέας στον δήμο μας που παλεύει για να γίνει σύγχρονη αποχέτευση και μάλιστα έχουμε πετύχει πολλά πράγματα. Προωθήσαμε το μεγάλο πρόβλημα των σχολικών εγκαταστάσεων στο ΥΠΕΚΑ (ΥΠΑν) για την εξεύρεση λύσης. τα προβλήματα των αθλητικών εγκαταστάσεων προς την Περιφέρεια με τους αθλητικούς οργανισμούς και ήδη αναμένονται τα πρώτα αποτελέσματα. το πρόβλημα της αποζημίωσης από την τελευταία καταστροφική χαλαζόπτωση προς τον ΕΛΓΑ μαζί με τους αγροτικούς συλλόγους, το θέμα της ΖΠΑΑ (Ζώνη Περιορισμένης Ανάπτυξης Αεροδρομίου) με αφορμή τη διαπραγμάτευση της σύμβασης του Αεροδρομίου Ελ. Βενιζέλος με το Ελληνικό Δημόσιο μαζί με τις όμορες Ο.Μ. Παιανίας – Κορωπίου – Μαρκοπούλου. Για όλα τα παραπάνω πραγματοποιήσαμε πολλές συναντήσεις με κυβερνητικά στελέχη βουλευτές, περιφερειακούς συμβούλους και βέβαια, παρά τα προβλήματα και τις αδυναμίες μας, η συμβολή των δύο δημοτικών μας συμβούλων είναι καθοριστική καθώς και φορέων (αθλητικών-παραγωγικών) για την ανάδειξη και διεκδίκησή τους. Η δουλειά μας έχει καταξιωθεί στην τοπική κοινωνία και τη συνείδηση του κόσμου και, όπως λένε και στα live κοινωνικά δίκτυα της περιοχής μας, δηλαδή στα καφενεία: «Με τον τοπικό ΣΥΡΙΖΑ έχουμε επιτέλους πρόσβαση στην κυβέρνηση και ακούγεται το πρόβλημά μας».

 
Αμφίπλευρο άνοιγμα σε σοσιαλδημοκρατία και σε πιο αριστερές προσωπικότητες

Από κόμμα του 4% γίναμε κόμμα του 36%. Η διεύρυνση σε επίπεδο ψηφοφόρων πρέπει να γίνει και σε επίπεδο στελεχών. Η διεύρυνση πρέπει να γίνει αμφίπλευρα τόσο απο την πλευρά της σοσιαλδημοκρατίας όσο και από την πλευρά που βρίσκεται αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά υπό κάποιους όρους, με βασικότερο αυτόν της ηθικότητας. Οι φυσικοί μας σύμμαχοι είναι τόσο προσωπικότητες της σοσιαλδημοκρατίας που αυτήν την περίοδο είναι αποστασιοποιημένες όσο και προσωπικότητες της Αριστεράς που είτε έφυγαν από το ΣΥΡΙΖΑ για άλλες παρατάξεις ή αποστασιοποιήθηκαν. Προς αυτές τις κατευθύνσεις πρέπει να διευρυνθούμε, να συζητήσουμε και να τις εντάξουμε. Έτσι ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνει η μεγάλη δημοκρατική – αριστερή – προοδευτική παράταξη.

 
Άνοιγμα στη νεολαία

Ένας σημαντικός λόγος που κερδίσαμε τις εκλογικές αναμετρήσεις του 2015 και την Περιφέρεια Αττικής ήταν το νεαρό της ηλικίας του σ. Τσίπρα και της σ. Δούρου. Η κοινωνία θέλει άτομα φρέσκα, με όρεξη για δουλειά, με καινοτόμες ιδέες, με προοδευτικότητα. Χωρίς να θέλω να αναιρέσω την εμπειρία και τη σοφία των μεγαλύτερων, η νέα γενιά του κόμματος πρέπει να είναι πιο ενεργή στα τεκταινόμενα του κόμματος. Σε επίπεδο βάσης πρέπει να έρθουμε πιο κοντά στα προβλήματα των νέων, ανεργία, Παιδεία, διαπροσωπικές σχέσεις, νέες τεχνολογίες, ευρυζωνικότητα. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν η αιχμή του δόρατος τόσο του κόμματος όσο και της κοινωνίας.

 
Απαγκίστρωση από τις ιδεοληψίες  – Ηθικός τομέας

Όπως λέει ο στίχος ενός τραγουδιού, «Ο κόσμος προχωρά χωρίς να μας ρωτά». Η κοινωνία ψάχνει λύσεις, όπως οικονομική ασφάλεια, αύξηση του βιοτικού της επιπέδου, λύσεις στην Υγεία και την Παιδεία, και ο ΣΥΡΙΖΑ στην παρούσα φάση πρέπει να δώσει λύσεις, λύσεις άμεσες. Πρωτεύουσα σημασία έχει να δοθούν λύσεις και όχι να δίνουμε διαπιστευτήρια για το ποιος είναι περισσότερο αριστερός ή όχι. Αυτό δεν σημαίνει να απαρνηθούμε τις αριστερές μας καταβολές. Ωστόσο, χωρίς να χάσουμε την ιδεολογική μας αναφορά, μπορούμε να φέρουμε πολλά στοιχεία όσον αφορά την ιδεολογική μας ταυτότητα. Η απλή αναλογική ήταν μια καλή αρχή. Ένα δεύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ξεκινήσουν οι συζητήσεις για τον διαχωρισμό κράτους – Εκκλησίας.

Σιγά – σιγά και με δεδομένο ότι και οι διεθνείς συνθήκες θα είναι καλύτερες (είναι ήδη καλύτερες) και θα απαγκιστρωθούμε και από τα Μνημόνια, και θα είναι ορατό το όραμα του σοσιαλισμού. Μεγάλη βαρύτητα πρέπει να δώσουμε και στον ηθικό τομέα και, για να το πω όπως το λέει ο απλός λαός, «τα λαμόγια φυλακή». Αυτό προϋποθέτει και κάθαρση στον χώρο της Δικαιοσύνης.

Τελειώνοντας, θέλω να πιστεύω ότι το Συνέδριό μας, που θα διεξαχθεί τον Οκτώβριο, θα αποτελέσει απαρχή μια γενικής αναδιοργάνωσης του κόμματος, τόσο σε ιδεολογικό όσο και σε οργανωτικό επίπεδο, για τη διεύρυνση του κόμματος για νίκες με μοναδικό κερδισμένο τον ελληνικό λαό.

*Ο Λουκάς Μαργέτης είναι συντονιστής ΣΥΡΙΖΑ Ο.Μ. Σπάτων – Αρτέμιδας, μέλος Νομαρχιακής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ Αν. Αττικής, μέλος Συντονιστικής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ Υγείας Αν. Αττικής

Αυτή η διατύπωση χρησιμοποιήθηκε από τον σ. Αρ. Μπαλτά πριν από αρκετούς μήνες για να βαφτίσει τον στόχο της διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η ποιητικότητά της δεν αμφισβητείται, όσο και αν το περιεχόμενό της αναζητείται.

Νομίζω πως αυτή ακριβώς η αναζήτηση κρύβεται στο βάθος των σκέψεών μας για το επόμενο πολιτικό σχέδιο που -φανερά θαρρώ- χρειάζεται το κόμμα.

Η ελπίδα μας για ένα πανευρωπαϊκό σχέδιο ανατροπής των νεοφιλελεύθερων πολιτικών προϋποθέτει τη συγχρονισμένη ωρίμανση αντιλήψεων σε πολλά συγγενή μας κόμματα στην Ευρώπη. Προϋποθέτει κυρίως την αντίστοιχη συναντίληψη κοινωνικών στρωμάτων στις χώρες αυτές. Μπορεί αυτό να γίνει σε συνθήκες ασύμμετρων αποτελεσμάτων στις νεοφιλελεύθερου προσανατολισμού οικονομίες τους; Άλλες χώρες εισάγουν νέο εργατικό δυναμικό και άλλες τις παρακαλούν για μαζική μετανάστευση των επιστημόνων τους.

Τα πρόσφατα αποτελέσματα στις εκλογές της Ισπανίας, τα προβλήματα της ηγεσίας Κόρμπιν στους Βρετανούς Εργατικούς και η συνεχιζόμενη περιθωριοποίηση της Αριστεράς σε Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία δεν είναι ενθαρρυντικά.

Σε κάθε περίπτωση, μπορεί αυτό να αποτελέσει το κύριο πολιτικό σχέδιο της ελληνικής Αριστεράς; Νομίζω πως, αν το διαλέξουμε, θα το κάνουμε μόνο και μόνο γιατί διστάζουμε ή δεν ξέρουμε πώς να αναμετρηθούμε με την πρόκληση της δημιουργίας του «αριστερού αποτυπώματος» στο εσωτερικό της χώρας. Εξηγούμαι:

Η χώρα κυβερνήθηκε για πολλές δεκαετίες από πολιτικές και οικονομικές ελίτ που στεγάστηκαν στα κόμματα του Κέντρου και της Δεξιάς. Απέκτησε έτσι ένα βαθύ αποτύπωμα που δεν σβήνει έτσι απλά. Αν θέλουμε να το λειάνουμε, πρέπει να βρούμε τον πυρήνα του, που δεν είναι άλλος από το κράτος που οι δυνάμεις αυτές έχτισαν.

Εκεί μέσα κρύβεται ο συσχετισμός της ήττας των δυνάμεων της εργασίας από τις ελίτ του κεφαλαίου. Όχημά του η στελέχωση με τα «παιδιά τους» στα υψηλότερα σκαλιά της ιεραρχίας των υπουργείων, των οργανισμών του Δημοσίου, της Δικαιοσύνης, του Στρατού, της Αστυνομίας. Ράγες του η νομοθεσία που τα κοινοβούλιά τους θέσπιζαν.

Μέχρι που, η σχεδιασμένη από τις ίδιες ελίτ και υλοποιημένη από το κράτος τους στη θέση του οδηγού, παγίδα χρέους (βλ. χρηματιστήριο 1999, φούσκα ακινήτων 2005, έξοδος κεφαλαίων 2010) μετέτρεψε το σκηνικό σε εφιάλτη του λαού οδηγώντας και το πολιτικό τους σύστημα σε κατάρρευση.

Πιστεύω πως το «αριστερό αποτύπωμα» δεν σκάβεται με επανανομοθετήσεις στα πεδία των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων κάθε είδους, δεν βαθαίνει ενεργοποιώντας την αλληλεγγύη για τον φτωχό και τον ξένο, δεν γεννιέται στο πεδίο της ιδεολογίας. Σχετίζεται με όλα αυτά, τα χρειάζεται για να συνεχίσει να υπάρχει, μόνο όμως αφού δημιουργηθεί. Σήμερα σκοντάφτουμε στο αμείλικτο αποτύπωμα που άφησαν πίσω τους οι άλλοι.

Το πολιτικό σχέδιο που χρειαζόμαστε πρέπει να αποσκοπεί στην ανατροπή των συσχετισμών μέσα στο κράτος, να έχει ορίζοντα σύγκρουσης με τον υποκειμενικό παράγοντα και με τις θεσμοθετήσεις που του δίνουν εξουσία. Αυτά που του επιτρέπουν να συνδέει τις κορυφές του «αμαρτωλού τριγώνου» της διαπλοκής (τραπεζικό σύστημα, κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, μέσα ενημέρωσης).

Το νέο πολιτικό σχέδιο του κόμματος δεν μπορεί να προκύψει από παρθενογένεση, πρέπει να γεφυρώσει με το προηγούμενο. Η ανάλυσή μας για τα αίτια της κρίσης, η στοχοποίηση των δυνάμεων που, αφού έστησαν την παγίδα χρέους, πήγαν τα κεφάλαιά τους αλλού, οι δυνατότητες πολιτικών μετασχηματισμών μαζί με τους λαούς της Ευρώπης, η πρόσκληση ενότητας σε άλλες δυνάμεις που αυτοτοποθετούνται στην Αριστερά, η κοινωνική συμμαχία του λαού της Αριστεράς με στόχο το «πρώτη φορά Αριστερά» ήταν η αλήθεια, είχαν ειρμό, είχαν στρατηγική. Γι’ αυτό και γέννησαν την ελπίδα.

Η συμμαχία του λαού της Αριστεράς εξακολουθεί να υπάρχει, όσο και αν προσπάθησαν να την υπονομεύσουν τέως φίλοι και νυν εχθροί, μιλώντας στο όνομά της και ανατρέποντας την κυβέρνησή της, ξεχνώντας πως λαός της Αριστεράς είναι πριν από όλα η φτωχολογιά στη Β’ Πειραιά, που τον Σεπτέμβριο του 2015 ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ με τα δυο της χέρια. Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα πρέπει να μιλάει καθαρά για όλα αυτά.

Λείπει η διέξοδος, παρά την ανάληψη της διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η κυβερνητική στρατηγική που προτείνεται στις Θέσεις της Κ.Ε. για το Συνέδριο «ισορροπεί» στο τεντωμένο σχοινί της «ανυπότακτης» υλοποίησης μνημονιακών υποχρεώσεων, χρησιμοποιώντας το «παράλληλο πρόγραμμα» ως υπονομευτή, μέχρι να βγούμε από τη μέγγενη της επιτροπείας και της οικονομικής ύφεσης. Εκτός της φανερής υποτίμησης της νοημοσύνης των αντιπάλων (λάθος που, όταν το διαπράξαμε, το πληρώσαμε), η εξίσωση δεν βγαίνει για έναν ακόμη λόγο. Το «βαθύ κράτος» υπονομεύει την υλοποίηση μνημονιακών δεσμεύσεων, «παράλληλου προγράμματος» και παραγωγικού μετασχηματισμού ταυτόχρονα.

Όμως, η παραγωγική ανασυγκρότηση με αριστερά χαρακτηριστικά δεν υπάρχει χωρίς το κράτος στη θέση του οδηγού. «Ξεμπερδεύουμε με το παλιό» είπαμε στον κόσμο τον Σεπτέμβριο του 2015.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να επιμείνει στο πολιτικό σχέδιο της μακροχρόνιας αριστερής διακυβέρνησης όχι για να «μακροημερεύσουν» υπουργοί και κυβερνητικά στελέχη του, αλλά για να αναδομηθεί αυτό ακριβώς το κράτος. Προϋπόθεση για τη μακροχρόνια αριστερή διακυβέρνηση είναι η στήριξή της από κοινωνικά στρώματα που ήταν πάντα «εκτός των τειχών» και η αναζήτηση νέων πολιτικών συμμαχιών. Η προοπτική εκλογών με απλή αναλογική, σε τουλάχιστον πέντε χρόνια από τώρα, υποχρεώνει τα κόμματα σε ανασύνταξη. Κανένα κόμμα δεν μπορεί να κυβερνά για πολύ, ως «ανάδελφο»! Και αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν το κάνει, απλά δεν θα αφήσει κανένα αποτύπωμα…

*Ο Β. Δακόπουλος είναι μέλος της γραμματείας Ν.Ε. Ανατολικών Συνοικιών Αθήνας, Ο.Μ. Δάφνης / Υμηττού

Το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ συνέρχεται σε μια πολύ κρίσιμη συγκυρία για τη χώρα και την Ευρώπη. Το κόμμα μέσα από τις συνεδριακές του διαδικασίες, οφείλει να κάνει απολογισμό, να εντοπίσει τα λάθη και τις παραλείψεις τού περασμένου διαστήματος και κυρίως να σχεδιάσει την πορεία του για το μέλλον.

Ζούμε σε μια πραγματικότητα όπου οι πολιτικές δυνάμεις οι οποίες έπαιξαν τον κυρίαρχο ρόλο στην οικονομική και ηθική κατάρρευση που κορυφώθηκε τα τελευταία χρόνια της κρίσης προσπαθούν πλέον από θέση αντιπολίτευσης να υπονομευόσουν με κάθε τρόπο την προσπάθεια της κυβέρνησης. Στόχος τους είναι να πάρουν πίσω τη διαχείριση της εξουσίας για να επαναφέρουν τα προνόμια του παλιού πολιτικού κατεστημένου. Είναι παράλληλα εμφανές ότι, στη γενικευμένη κρίση που βιώνουμε, είναι δύσκολο η κυβέρνηση να πετύχει τα επιθυμητά αποτελέσματα σε μικρό χρονικό διάστημα κυρίως (στον οικονομικό τομέα). Επιπλέον, έχουμε μια κακή συμφωνία που είναι προϊόν επιβολής των κυρίαρχων νεοφιλελεύθερων δυνάμεων της Ευρώπης η οποία σαφώς αποτελεί ήττα για την Αριστερά. Ωστόσο, ορθά επιλέξαμε να μείνουμε και να παλέψουμε δίπλα και μαζί με αυτούς που θέλουμε να εκπροσωπούμε, τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία. Η ήττα οφείλει να αποτελεί έναυσμα σχεδιασμού της επόμενης ημέρας, όχι αποστράτευση, πένθος και εγκατάλειψη. Αυτό είναι το στοίχημα του Συνεδρίου.

Το κόμμα μέσα από το Συνέδριο και όλα τα όργανα οφείλει να σχεδιάσει και να τροφοδοτήσει την κυβέρνηση με θέσεις και ιδέες, να ασκεί έλεγχο και κριτική. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά που πρέπει να διατηρήσουμε είναι ο διακριτός ρόλος των λειτουργιών του κόμματος και της κυβέρνησης. Το κόμμα ανήκει στα μέλη του, η κυβέρνηση στον ελληνικό λαό. Το κόμμα δεν μπορεί να είναι παρακολούθημα της κυβέρνησης. Για τον λόγο αυτό πρέπει να βελτιώσουμε τη λειτουργία του, διασφαλίζοντας τον ουσιαστικό ρόλο των μελών. Μια βόλτα στις συνελεύσεις των τοπικών οργανώσεων και θα δούμε χιλιάδες συντρόφους από όλες τις γενιές, της Αντίστασης, του 1-1-4, του αντιδικτατορικού αγώνα και τις νεότερες του άρθρου 16, με όρεξη για προσφορά και ιδέες, αλλά και μια αγωνία αν φτάνουν οι φωνές τους στα ανώτερα κλιμάκια του κόμματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να γίνει επιτέλους κόμμα ενεργών μελών. Μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει και να λειτουργήσει η δική μας Αριστερά. Επίσης, πρέπει να γίνει ευθύνη κάθε μέλους η παρέμβαση στους κοινωνικούς χώρους και η συνεισφορά στη διαμόρφωση των θέσεων ανάλογα με το γνωστικό του αντικείμενο. Επομένως, οφείλουμε να βελτιώσουμε τη λειτουργία των τμημάτων, δημιουργώντας περισσότερες θεματικές ενότητες, κάνοντας επιστημονική δουλειά με γείωση στην κοινωνία και με τη συμμετοχή περισσότερων μελών.

Στο Συνέδριο, παράλληλα, πρέπει να εμπλουτιστούν και να στηριχτούν οι θέσεις του κόμματος για τον εκδημοκρατισμό του κράτους, την πάταξη της διαπλοκής, τη στήριξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη διαχείρισης της προσφυγικής κρίσης. Στο ακανθώδες ζήτημα της προσφυγικής κρίσης πρέπει να συνεχίσουμε να είμαστε υπόδειγμα αλληλεγγύης για όλη την Ευρώπη. Με βασικό στόχο την αλλαγή των συσχετισμών στην Ευρώπη, πρέπει να επανακαθορίσουμε τις συμμαχίες μας. Πέρα από τις αριστερές δυνάμεις, τη ριζοσπαστική οικολογία και τα κινήματα αμφισβήτησης της λιτότητας, μπορούμε να δούμε θετικά και ορισμένες δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας που δειλά αποδεσμεύονται από τη νεοφιλελεύθερη ηγεμονία, στην προσπάθεια δημιουργίας μίας ευρύτερης συμμαχίας που θα προτείνει ένα εναλλακτικό υπόδειγμα στο κυρίαρχο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μόνη δύναμη αυτή τη στιγμή ικανή να συνεχίσει τη διαπραγμάτευση σε όλα τα επίπεδα υπέρ του λαού, διατηρώντας ταυτόχρονα στην ατζέντα την αναδιάρθρωση του χρέους. Όσο το χρέος μένει σε αυτά επίπεδα και δεν γίνεται αναδιάρθρωση, θα σφίγγει σαν θανάσιμη θηλιά την ελληνική οικονομία.

Ο στρατηγικός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει ο ίδιος και το ίδιο ισχύει με τα ταυτοτικά του χαρακτηριστικά και τη σχέση του με τα παγκόσμια κινήματα, συνεχίζοντας την παράδοση της ανανεωτικής, ριζοσπαστικής και ευρωπαϊκής Αριστεράς στην Ελλάδα. Συνεχίζει να αποτελεί ανάχωμα ενάντια στον ρατσισμό και στην Ακροδεξιά. Αυτό που αλλάζει είναι οι ευθύνες που αυξάνονται. Η Αριστερά πλέον απευθύνεται σε μεγαλύτερα ακροατήρια, ανοίγει δρόμους, αγωνίζεται και τολμά να σχεδιάζει την επόμενη μέρα.

 
*O Ν. Γεωργούτσος – Σπυρίδωνος είναι μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

Μιλώντας για την αποτελεσματικότητα της δουλειάς των υπουργείων, κατά την περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από την Αριστερά, αγαπημένος σύντροφος απ’ τα παλιά με ρώτησε. «Αν δεν κυβερνήσει ο υπουργός, τότε ποιος θα κυβερνήσει;».

Δεν απάντησα. Ένιωσα αιφνιδιασμένος. Όμως σκέφτηκα, παρατήρησα τα γεγονότα, παρακολούθησα τη σχετική αρθρογραφία, μίλησα πολλές φορές γι’ αυτό το θέμα με τον κόσμο που μας στηρίζει.

Η δική μου απάντηση στο συντροφικό ερώτημα ήρθε κι αυτή απ’ τα παλιά. Από τα χρόνια της αισιοδοξίας, της αυτοπεποίθησης, των συλλογικών επεξεργασιών και του οργανωτικού σφρίγους. Από τότε που δεν υπήρχαν ούτε σαν σκέψεις η έννοια της ήττας, η συνθηκολόγηση με το πιστόλι στον κρόταφο, η λήψη από τη μεριά μας σκληρών μέτρων σε βάρος των ανθρώπων του μόχθου.

Κι αυτή η απάντηση ήταν μια λέξη: «Η γραμμή»!

Η «γραμμή» που διαμορφώσαμε όλες αυτές τις δεκαετίες στα συνέδρια, στις συνδιασκέψεις, στα τμήματα. Σ’ αυτήν πρέπει να μείνουμε αταλάντευτα πιστοί. Και με οδηγό αυτή πρέπει να κυβερνήσουμε!

Και, για να προλάβω τις οποιεσδήποτε ενστάσεις, ξεκαθαρίζω ότι αντιλαμβάνομαι πλήρως τους περιορισμούς που έχουμε ως προς τη δυνατότητα εφαρμογής της λατρεμένης μας «γραμμής» στις σημερινές συνθήκες. Αντιστέκομαι όμως στην «εύκολη» αμφισβήτησή της.

Διαχρονικά έχει αποδειχτεί ότι, όποτε τηρήσαμε τη γραμμή, κερδίσαμε. Αντίθετα, όταν, ως απάντηση στη δυσκολία της στιγμής, πέφταμε στην παγίδα της ολέθριας φράσης «έχω μια καλή ιδέα», τα αποτελέσματα ήταν αρνητικά.

Η υιοθέτηση της «καλής ιδέας», εκτός από πρόξενος προβληματικών καταστάσεων, είναι και άδικη για τα μέλη μας, που «μάτωσαν» μέχρι να φτάσουμε σ’ αυτές τις επεξεργασίες που μάθαμε από την εφηβεία μας να λέμε «γραμμή».

Είναι προφανές ότι τα περιθώρια, μετά τη συμφωνία του Ιουλίου του ’15 στένεψαν. Η λαϊκή κυριαρχία και η εθνική μας ανεξαρτησία έχουν τρωθεί. Όταν βλέπουμε άρθρα σχεδίων νόμων που είχαν υποστεί τη βάσανο της δημόσιας διαβούλευσης, είχαν δεχθεί τον θεσμικό νομοπαρασκευαστικό έλεγχο, είχαν πάρει την έγκριση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους και στο τέλος δεν κατατέθηκαν προς ψήφιση γιατί οι δανειστές μας δεν ήταν σύμφωνοι με το περιεχόμενό τους, καταλαβαίνει κανείς γιατί είναι φορές που η πραγματικότητα εκβιάζει τη συνείδησή μας.

Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν χαραμάδες μέσα απ’ τις οποίες ευθύγραμμα τμήματα της «γραμμής» μπορούν να περάσουν από το Κοινοβούλιο, να δικαιώσουν τους αγώνες πολλών γενεών και να μας επιτρέψουν να συνεχίσουμε τον άνισο αγώνα για την ανακούφιση του κόσμου που μας στήριξε. Ζητήματα που ξαναδίνουν την αίσθηση της αξιοπρέπειας σε όλους μας.

Τέτοια δείγματα γραφής καταφέραμε να δώσουμε -σε συνθήκες πολιτικής και οικονομικής ασφυξίας- και οφείλουμε να συνεχίσουμε να το κάνουμε.

Ιδιαίτερα στα ζητήματα που μπορούμε να κινηθούμε «κάτω απ’ το ραντάρ» επιβάλλεται να επιδεικνύουμε μια «εξαίσια μονομανία» στις δομικές θέσεις της Αριστεράς. Σ’ αυτές που μας οδήγησαν στην εκλογική μας νίκη.

Ας μην πέσουμε, λοιπόν, στην παγίδα μιας πρόχειρης επικαιροποίησης των επεξεργασιών μας, στο όνομα μιας πιο «φρέσκιας» και πιο «σύγχρονης» αντιμετώπισης της πραγματικότητας, που μας πλασάρεται γλυκά από διάφορους κύκλους και κρύβει με τέχνη κι επιμέλεια τον νεοφιλελεύθερο πυρήνα της.

Κι αν ακόμα πρέπει να αναθεωρήσουμε πλευρές της «γραμμής» μας, ας το κάνουμε συλλογικά. Με τον τρόπο που ξέρουμε. Με γόνιμες αντιπαραθέσεις. Με προωθητικές συγκρούσεις. Με λυτρωτικές συγκλίσεις. Έτσι, όπως φτάσαμε ώς εδώ.

Για να δικαιωθεί το πολυπόθητο Συνέδριό μας και να χαμογελάσουν πάλι τα μέλη μας, που μαζί με τους ψηφοφόρους μας και όλο τον λαό σηκώνουν στις πλάτες τους αυτή την κυβέρνηση.

*Ο Γιώργος Μπουγελέκας είναι εκπαιδευτικός και μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

H παράγραφος «Ο ΣΥΡΙΖΑ, σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης …… που αποτελεί το στρατηγικό στόχο του ΣΥΡΙΖΑ » που προτείνεται να διαγραφεί από την ομάδα καταστατικού, προτείνουμε να παραμείνει και να διαγραφεί μόνο η φράση « και τη συγκρότηση κυβέρνησης κοινωνικής σωτηρίας και αριστερής διεξόδου». Και αυτό επειδή το περιεχόμενο αυτής της παραγράφου εκφράζει το πνεύμα και τη θέληση του ΣΥΡΙΖΑ.

Η παράγραφος « Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται και παρεμβαίνει παντού……..,στη δημόσια σφαίρα και στο διαδίκτυο.» που διαγράφεται,  προτείνουμε να μείνει ως έχει.

Για το μέρος της παραγράφου  « Ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει κοινοβουλευτικά ………, ενός κινήματος εν τέλει πολιτικής ανατροπής» που διαγράφεται, προτείνουμε τις εξής αλλαγές. Να διαγραφούν οι φράσεις «και ανυπακοής στον εντεινόμενο κρατικό και εργοδοτικό αυταρχισμό»,« εν τέλει πολιτικής» και να προστεθούν οι φράσεις « Ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει κοινοβουλευτικά ………. , ενός κινήματος αντίστασης στον καπιταλιστικό αυταρχισμό, ενός κινήματος γνήσιας και αποτελεσματικής αλληλεγγύης προς τα θύματα της κρίσης, ενός κινήματος ανατροπής του συστήματος».

Η παράγραφος « Ο ΣΥΡΙΖΑ επεξεργάζεται ένα πρόγραμμα αγώνα ……….., τις παρεμβάσεις, τις πρωτοβουλίες, την πολιτική του.» , να μείνει ως έχει με τις εξής μικρές αλλαγές. Να διαγραφούν οι λέξεις «επεξεργάζεται» , «και την πολιτιστική αναγέννηση της χώρας, είναι πρόγραμμα» και να αντικατασταθούν με «Ο ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώνει ένα πρόγραμμα……….., και την πολιτιστική αναγέννηση της χώρας, που είναι μια διαδικασία διαρκής και συνεχής, που εν τέλει ανοίγει το δρόμο προς το σοσιαλισμό»

Η παράγραφος « Ο κεντρικός στόχος που θέτει σήμερα ………, στηριγμένης σε μια πλατιά κοινωνική συμμαχία.» αφού διαγραφεί ένα μέρος της , να διαμορφωθεί τελικά ως εξής: «Ο κεντρικός στόχος που εξακολουθεί να θέτει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η ανατροπή της κυριαρχίας των δυνάμεων του νεοφιλελευθερισμού και των συνεπειών τους».

Πρόταση

Το κόμμα

Tο κόμμα είναι σύνολο οργανώσεων και γι αυτό πρέπει να δέχεται στις γραμμές του μόνο στοιχεία που παραδέχονται την αναγκαιότητα οργάνωσης και συλλογικής δράσης.

Πρέπει να είναι ικανό να δημιουργήσει οργανωτικές σχέσεις τέτοιες που να εξασφαλίζουν ένα ορισμένο συνειδητό επίπεδο  και να ανεβάζουν συστηματικά το θεωρητικό, πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο.

Το κόμμα αποτελεί μια ενότητα θέλησης και δράσης που δε συμβιβάζεται με την ύπαρξη φραξιών και ομάδων. Θεμελιώδης αρχή της κομματικής καθοδήγησης είναι η συλλογικότητα, η οποία προυποθέτει την προσωπική και ατομική ευθύνη του καθένα για την εκπλήρωση των συλλογικά παρμένων αποφάσεων. Η εσωκομματική δημοκρατία βρίσκει την έκφραση της στην κριτική και την αυτοκριτική, βοηθάει στο ξεπέρασμα των αδυναμιών, βοηθάει στη διαπαιδαγώγηση των μελών.

Θα πρέπει (το κόμμα) να επιδιώκει την ιδεολογική ηγεμονία, να διαθέτει ηθική υπεροχή για να μπορεί να φέρει  την σοσιαλιστική ιδεολογία κοντά στους εργαζόμενους, κοντά στις μάζες.

Η δύναμη του αριστερού διαλεκτισμού – που είναι εργαλείο σκέψης – και οδηγεί στην αναζήτηση και αποκάλυψη των βαθύτερων αιτιών των φαινομένων αλλά και στη συσχέτιση μεταξύ τους βοηθάει στην ουσιαστική και σε βάθος αντίληψη της πραγματικότητας. Έτσι επιτυγχάνεται η ιδεολογική ενότητα , αλλά και η ενότητα της πρακτικής δράσης όλων των μελών.

Μέλος δε του κόμματος θεωρείται ο καθένας που αποδέχεται το πρόγραμμα του και υποστηρίζει το κόμμα τόσο με οικονομική συνδρομή, όσο  και με την προσωπική του συμμετοχή στις κομματικές δράσεις και υποχρεώσεις που απορρέουν από την ένταξη  του σε μια από τις οργανώσεις του.

Για τον μαρξισμό – για τον οποίο μπορούν  να ειπωθούν πολύ σπουδαία πράγματα – αυτήν την τεράστιας σημασίας και μεγαλειώδης θεωρητική, πολιτική και οικονομική σκέψη που διατυπώθηκε από τους θεμελιωτές του επιστημονικού σοσιαλισμού Μαρξ και Ένγκελς και που θα πρέπει να διαπερνά τον ΣΥΡΙΖΑ, λέμε το εξής:

Ο μαρξισμός είναι ευέλικτος, όχι δογματικός, είναι συνδεδεμένος με το πολιτικό ζητούμενο, αποτελεί συλλογή στοιχείων και ιδεών μέσω των οποίων  προσπαθεί να επεξεργασθεί θεωρητικά και να αναλύσει την συγκεκριμένη κατάσταση και να καταλήξει σε αποτελεσματικό τρόπο δράσης.

Καταστατικό, άρθρα.

Προτάσεις, αλλαγές, συμφωνίες, διαφωνίες.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ

Άρθρο 3     Το μέλος του ΣΥΡΙΖΑ

Συμφωνούμε με την προσθήκη της παραγράφου 4. Το μέλος του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να ανήκει σε οργανώσεις που δεν έχουν δημόσια και ανοιχτή λειτουργία.

Άρθρο 5

Δικαιώματα μέλους

Να καταργηθεί η παράγραφος 5 και 6. Ειδικά στην παράγραφο 6 να προστεθεί το εξής: Όσοι μειοψήφησαν να υποχρεούνται να συμμετέχουν στην υλοποίηση των αποφάσεων της πλειοψηφίας, διατηρώντας όμως το δικαίωμα και τη δυνατότητα να παλέψουν την άποψη τους μέσα στα όργανα να γίνει πλειοψηφική, επαναφέροντας την.  

Άρθρο 6

Υποχρεώσεις μέλους

Συμφωνούμε στην προσθήκη της παραγράφου 4. «Να συμμετέχει στα κινήματα αντίστασης, στις συνδικαλιστικές ή κοινωνικές οργανώσεις στο χώρο ευθύνης του και να βοηθά στην ένταξη νέων μελών στο κόμμα.»

Άρθρο 7

Αναστολή ιδιότητας μέλους

Συμφωνούμε στην αλλαγή «συμμετέχει σε συνδικαλιστικές παρατάξεις>>. Προτείνουμε  όμως η φράση «Αναστολή ιδιότητας μέλους…..»  να αντικατασταθεί με τη φράση « Απώλεια ιδιότητας μέλους……».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

Οι οργανώσεις Μελών

Συμφωνούμε με τη διαγραφή.

Άρθρο 8

Η οργάνωση Μελών

Η παράγραφος 7 να διαμορφωθεί ως εξής: Τα μέλη των ΟΜ έχουν καθήκον να συμμετέχουν στα συνδικάτα κλπ, κλπ, κλπ.

Η παράγραφος 10 να διαμορφωθεί ως εξής: Αν ο αριθμός των μελών μιας οργάνωσης υπερβαίνει τα 150 μέλη και η δουλειά της καθίσταται δυσλειτουργική και μη αποτελεσματική, τότε σχεδιάζεται ο διαχωρισμός της. Η απόφαση πρέπει να επικυρωθεί από τη Ν. Ε.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΜΠΤΟ

Άρθρα 10 και 11

Διαφωνούμε με την διαγραφή των άρθρων που αναφέρονται στη Νομαρχιακή Επιτροπή και που αυτό που γίνεται τελικά είναι η κατάργηση της, δημιουργώντας ένα κόμμα πιο συγκεντρωτικό. Αντίθετα εμείς υποστηρίζουμε την αναβάθμιση της και λέμε τα εξής.

Η Νομαρχιακή Επιτροπή πρέπει ν` αποκτήσει πιο έντονα πολιτικά, θεωρητικά και προγραμματικά χαρακτηριστικά – μέσα από τις  ομάδες δουλειάς, με τις  αντίστοιχες των Ο Μ – ώστε οι παρεμβάσεις της προς την ΠΣΕ και την Κεντρ. Επιτροπή να είναι πιο αποφασιστικές και βαρύνουσες.

Να προστεθεί παράγραφος που να εξειδικεύει τις αρμοδιότητες και το περιεχόμενο της δουλειάς του Συντονιστικού Οργάνου της Νομ. Επιτροπής.

ΠΡΟΤΑΣΗ

Οι συν/στές-στριες των ΟΜ, όταν συμμετέχουν στις εργασίες της Ν. Ε , να έχουν δικαίωμα λόγου.

Επίσης οι συντονιστές-στριες των Ν. Ε, στο περιθώριο των συνεδριάσεων της Κ. Ε, να καλούνται σε ξεχωριστές συνεδριάσεις, στις οποίες θα μεταφέρουν την εμπειρία τους από τις περιοχές τους, θα κοινωνούν τα ζητήματα και θέματα των Ο.Μ. που εκπροσωπούν, θα ανταλλάσσουν σκέψεις ,απόψεις και προβληματισμούς  των μελών αλλά και των πολιτών λειτουργώντας ως ιμάντες της κοινωνίας. Έτσι θα αποκτούν  την αίσθηση μιας κοινότητας,  θα πλουτίζουν την εμπειρία τους  και θα είναι πιο αποτελεσματικοί στο κομματικό τους έργο.

Άρθρο 12

Περιφερειακή Συντονιστική Επιτροπή

Η ΠΣΕ να συνεχίσει την λειτουργία της, εμπλουτίζοντας την με εκείνα τα στοιχεία που θα κάνει τη δουλειά της πιο αποτελεσματική, πιο ελκυστική και πιο ποιοτική.

Άρθρο 13  

Η Κεντρική  Επιτροπή

Πρόταση

Οπωσδήποτε να συζητηθεί και να βρεθεί λύση ώστε να υπάρχει εκπροσώπηση στην Κ. Ε από όλη τη χώρα και με αναλογικό τρόπο.

Η Κ. Ε να συνέρχεται τακτικά κάθε 3 μήνες.

Άρθρο 17

Δημοψηφίσματα

Στην παράγραφο 2 να προστεθεί: « ή αν το ζητήσουν ΟΜ  που αντιπροσωπεύουν το 1/4 των μελών του ΣΥΡΙΖΑ».

 Άρθρο 20

Τμήματα και Επιτροπές

Με δεδομένη τη διαφωνία μας στην κατάργηση της Ν. Ε, η οποία στηρίζει τον  σχεδιασμό της σημερινής δομής του κόμματος, δεν συμφωνούμε στη διαγραφή του άρθρου 20, καταργώντας έτσι τα τμήματα και τις επιτροπές. Διότι  το άρθρο αυτό εμπεριέχει στοιχεία δημοκρατίας, πλουραλισμού, συμμετοχής και συνεργασίας, απαραίτητα σ΄ ένα αριστερό δημοκρατικό ριζοσπαστικό κόμμα, καλώντας σε ενεργό δράση κομματικά όργανα, συντρόφους αλλά και πολίτες μεμονωμένους.  

Άρθρο 21   « Είναι το άρθρο 19 στις προτάσεις της κομματικής επιτροπής».

Τάσεις

Επειδή η λειτουργία των τάσεων το προηγούμενο διάστημα μας άφησε μια τραυματική εμπειρία, λειτουργώντας περισσότερο ως μηχανισμοί με διαλυτικά αποτελέσματα, για ν΄αποφύγουμε στο μέλλον παρόμοιες  καταστάσεις και με δεδομένη την αφοσίωση μας στην ελεύθερη διακίνηση ιδεών, ιδεολογικών ρευμάτων και κατάκτησης της πλέριας δημοκρατίας μέσα στο κόμμα, διαμορφώνουμε την πρόταση μας ως εξής:

Παράγραφος 3, άρθρο 19. « Οφείλουν με τη δράση τους να μην αδυνατίζουν την υλοποίηση των αποφάσεων των οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ».

Στη θέση της παραπάνω παραγράφου του άρθρου 19 να μπει το παρακάτω:

Η λειτουργία των τάσεων κορυφώνεται στη συνεδριακή διαδικασία του κόμματος, όπου και υποβάλλονται οι απόψεις και οι προτάσεις τους προς ψήφιση.

Στη μετασυνεδριακή  περίοδο η  όλη λειτουργία τους αν όχι η αυτοκατάργηση τους οφείλει:

Α. Να διασφαλίζει, τουλάχιστον τη δυνατότητα στις  θέσεις που πλειοψήφησαν να υλοποιούνται.

Β. Να εγγυάται την ελευθερία της συζήτησης σε όλα τα επίπεδα του κόμματος και

Γ. Να παραπέμπει τη δημοκρατική επανεξέταση της γραμμής, κάτω από το φως της νέας εμπειρίας, στο επόμενο συνέδριο.

Άρθρο 23

Επιλογή υποψηφίων βουλευτών/ίνων και ευρωβουλευτών/ίνων

Προτείνουμε τα κριτήρια για την επιλογή υποψηφίων βουλευτών, ευρωβουλευτών και γενικά στελεχών και λοιπών αιρετών να είναι:

1.Πολιτική και κομματική ιστορία

2.Επαγγελματική διαδρομή

3.Κοινωνική ζωή και δράση

Συμφωνούμε με την παράγραφο 4:

« Βουλευτές και οι ευρ/τές που έχουν συμπληρώσει αθροιστικά θητείες 10 ετών» και μόνον αυτό.

Άρθρο 26

Σχέσεις κόμματος και Κοινοβουλευτικής/Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας

Προτείνουμε

Να αποτυπωθεί στο καταστατικό η κατά κάποιο τρόπο υποχρεωτική συνεργασία βουλευτών με τις  Ν. Ε μέσα από ένα πνεύμα συλλογικότητας, κομματικότητας και συντροφικότητας. Επίσης σε τακτά χρονικά διαστήματα να κάνουν απολογισμό της δουλειάς τους στο ευρύ κοινό, καθώς και στο κομματικό κοινό, σχεδιάζοντας από κοινού τα επόμενα βήματα. Να υπάρχει η δυνατότητα ανάκλησης τους για σοβαρές παραβιάσεις.

Με συντροφικό πνεύμα

H oμάδα καταστατικού   Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Ημαθίας που αποτελείται από τους συν/φους :

Βλαχοπούλου Σούλα

Γιαννούλης Φίλιππας

Γκογκίδης Γιάννης

Ζησίογλου Κώστας

Καραγιάννης Κώστας

Νατστιόπουλος Αντώνης

Παπούλιας Λευτέρης

Πούλος Χρήστος

Σαράντη Βαρβάρα

Mαυρομάτης Γιάννης

Οι κοινωνικές αντιθέσεις δεν ξεκίνησαν με τα Μνημόνια και ούτε πρόκειται να τελειώσουν με αυτά. Ωστόσο, η καπιταλιστική κρίση του 2007/8, όξυνε αδιαμφισβήτητα τις αντιθέσεις αυτές, κάτι που αντανακλάται, μεταξύ άλλων, στη διεύρυνση των ανισοτήτων και στη διαδικασία απορρύθμισης της εργασίας. Παρ’ ότι η εν λόγω απορρύθμιση συντελείται τουλάχιστον τις τελευταίες δυο δεκαετίες, τα τελευταία επτά χρόνια, απέκτησε ένα καταιγιστικό και βίαιο περιεχόμενο. Ως εκ τούτου, η υποτίμηση της εργασίας σήμερα εμφανίζεται με πολλές, επί της ουσίας ευέλικτες, μορφές όπως: η ενοικίαση εργαζομένων, η μαύρη εργασία, η εκ περιτροπής εργασία, η κινητικότητα, κ.ά. Επιπροσθέτως, το φαινόμενο της ανεργίας, και η απειλή της, στερεί τις όποιες προοπτικές στην κοινωνική πλειοψηφία, ενώ σημαντικό κομμάτι των νέων ωθούνται συνεχώς στη μετανάστευση.

Συνεπώς, το σημαντικότερο μέτωπο αντιπαράθεσης με τους δανειστές στο πλαίσιο της δεύτερης αξιολόγησης είναι και πρέπει να είναι το ζήτημα των εργασιακών σχέσεων. Για μας ήταν και είναι σαφές πως η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας δεν σχετίζεται σε καμία περίπτωση με την «ανάπτυξη», όπως τουλάχιστον αντιλαμβάνεται την τελευταία η Αριστερά. Αντιθέτως, η απορύθμιση και η ευελιξία της οργάνωσης της παραγωγής που αυτή συνεπάγεται, είναι σε τελική ανάλυση μια ρύθμιση υπέρ αυτών που κατέχουν τα μέσα παραγωγής και μια γερή κλοτσιά, προς την επισφάλεια, σε αυτούς που δεν κατέχουν παρά την εργατική τους δύναμη. Το χαρακτηριστικό της ευελιξίας είναι ένα όπλο στα χέρια του αντιπάλου, εξαιτίας του οποίου μεγαλώνει το μερίδιο του κεφαλαίου επί του παραγόμενου πλούτου στους χώρους εκμετάλλευσης.

Με άλλα λόγια, η εξατομίκευση των συλλογικών συμβάσεων και οι ευέλικτες μορφές εργασίας μεταφράζονται ουσιαστικά σε λιγότερες οικονομικές αποδοχές και συρρικνωμένα δικαιώματα για τους εργαζόμενους. Επιπλέον, με το λιγότερο από 10% των εργαζομένων σήμερα να καλύπτονται από συλλογικές συμβάσεις εργασίας είναι εύκολο, για παράδειγμα, να καταλάβει κανείς την ολοένα και αυξανόμενη εργοδοτική τρομοκρατία και αυθαιρεσία.

 
Η νέα γενιά

Η μάχη για τα εργασιακά έχει ιδιαίτερη σημασία για τη νεολαία της χώρας. Πρόκειται για την παραγωγικότερη κοινωνική ομάδα, που όμως μαστίζεται από το φαινόμενο της ανεργίας, ωθείται στη μετανάστευση, υφίσταται μισθολογικές διακρίσεις, και αντιμετωπίζεται ως «ωφελούμενη» γενιά. Υπό αυτό το πρίσμα, υποστηρίζουμε πως οι προσπάθειες με τα περίφημα προγράμματα αντιμετώπισης της ανεργίας των νέων δεν αποτελούν παρά προσωρινές φαινομενικές λύσεις που ανακυκλώνουν το εργατικό δυναμικό και προσφέρουν φθηνή απασχόληση στους εργοδότες και αυξημένα κεφάλαια στα ΚΕΚ. Σε αυτό το πλαίσιο, ο ρόλος και η σημασία της οργάνωσης της γενιάς μας είναι ένα όχι εύκολο εγχείρημα αλλά σε κάθε περίπτωση καθοριστικής σημασίας. Καθοριστικής σημασίας, γιατί έχει πια φτάσει εκείνη η ώρα που η νεολαία πρέπει να διεκδικήσει και να κερδίσει το χαμένο έδαφος και να πάψει να αποτελεί την γενιά της ανεργίας και της επισφάλειας. Δεν πρόκειται να δεχτούμε την ταμπέλα της «χαμένης γενιάς», ακόμα και αν ένα σημαντικό κομμάτι της νεολαίας καλείται να μπει στον αγώνα υπεράσπισης εργατικών κεκτημένων που δεν γνώρισε ποτέ.

 
Η κυβέρνηση σήμερα

Ας το επαναλάβουμε. Στο φαινόμενο της ανεργίας και της μετανάστευσης δεν μπορούμε και δεν πρέπει να απαντάμε με απλή βελτίωση των προγραμμάτων του ΟΑΕΔ, αλλά με ριζικές αλλαγές που θα δημιουργήσουν μόνιμες και σταθερές θέσεις εργασίας. Σε αυτό το πλαίσιο, οι συνεταιρισμοί νέων επιστημόνων και η ανάπτυξη της κοινωνικής οικονομίας πρέπει να ληφθεί υπόψη. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να παραγκωνιστεί τελείως ο ρόλος των ΚΕΚ, ενώ, τα προγράμματα αντιμετώπισης της ανεργίας και το κομμάτι της επιμόρφωσης να αναλαμβάνουν κρατικές δομές που δεν θα κοστολογούν ανά «κεφάλι» εργαζόμενου. Παράλληλα, η εργοδοτική τρομοκρατία πρέπει να αντιμετωπιστεί με την ουσιαστική επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και η αδράνεια που επέδειξε η κυβέρνηση, σχετικά με το εν λόγω ζήτημα, κατά τη διάρκεια του προηγούμενου χρόνου, πρέπει να καταγραφεί ως αρνητικός απολογισμός. Από την άλλη, επισημαίνουμε πως η ρύθμιση για τους όρους εργασίας όσο αφορά στους μετανάστες εργάτες και εργάτριες γης, και η έστω, σταδιακή, αποξήλωση των εργολαβιών στο δημόσιο σύστημα υγείας, καταγράφεται με θετικό πρόσημο και αποτελούν σημαντική παρακαταθήκη για το μέλλον δείχνοντας την κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθηθεί για την υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας.

 
Η νεολαία και το κόμμα που μας αξίζει

Η μόνιμη και σταθερή εργασία αποτελεί στρατηγική στοχοθεσία για μας και άρα όλες μας οι μάχες πρέπει να δίνονται πάντα με γνώμονα αυτή. Ταυτόχρονα, η διεκδίκηση για σοβαρούς ελέγχους στο κομμάτι του ωραρίου, της ασφάλισης και των συνθηκών εργασίας στους χώρους δουλειάς πρέπει να παραμένει ψηλά στην ατζέντα των κινήσεων της νεολαίας και του κόμματος. Ως εκ τούτου, οι οργανώσεις μας οφείλουν να έχουν πλήρη γνώση του τι συμβαίνει στους εργασιακούς χώρους της εκάστοτε περιοχής και να διατηρούν σχέσεις με τους εργαζόμενους. Θα πρέπει να βρίσκονται συνεχόμενα και με σθένος εκεί που η εργοδοτική αυθαιρεσία “ανθίζει” και εκεί που τα ΚΕΚ κάνουν πάρτι εις βάρος των νέων εργαζομένων. Παράλληλα, τα μέλη μας πρέπει να ενισχύσουν τα πρωτοβάθμια σωματεία ή να συγκροτήσουν εκεί που δεν υπάρχουν ούτως ώστε να καλλιεργήσουμε στον βαθμό που αυτό είναι εφικτό μια νέα κουλτούρα συλλογικής δράσης, μακριά και πέρα από τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες των πελατειακών σχέσεων. Είναι, επίσης, ιδιαίτερα σημαντικό το σώμα του συνεδρίου να κάνει εκτενή συζήτηση για το πώς ο ΣΥΡΙΖΑ θα προασπίσει τα εργασιακά δικαιώματα χωρίς να πάει βήμα πίσω και να καταλήξει σε συγκεκριμένη απόφαση για το πώς θα κινηθεί στην δεύτερη αξιολόγηση, όταν και το θέμα θα έρθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

 
Ο χειμώνας έρχεται

Η συμφωνία που θα προκύψει θα κρίνει σημαντικά τον βαθμό εκμετάλλευσης του κεφαλαίου πάνω στον κόσμο της εργασίας για το επόμενο διάστημα. Αν λάβουμε υπόψη πάντως αυτά που συμβαίνουν συνολικά στην Ευρώπη και συγκεκριμένα αυτά που διαδραματίζονται σε Γαλλία και Βέλγιο, πρέπει με ειλικρίνεια να ομολογήσουμε πως έρχεται μια μάχη δύσκολη την οποία ωστόσο δεν μπορούμε παρά να την κερδίσουμε. Και να μην ξεχάσουμε, ποτέ, ότι η ταξική πάλη δεν μπορεί να εγκλωβιστεί σε «συναντήσεις κορυφής», αλλά διεξάγεται συνεχόμενα σε μαζικές μάχες, που ως Αριστερά καλούμαστε να δημιουργήσουμε- πρωτοστατήσουμε ως που να αλλάξουμε τους συσχετισμούς υπέρ της κοινωνική πλειοψηφίας.

* O Συμεών Λαμάι και η Κατερίνα Τσατσαρώνη είναι μέλη του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

Ένα συνέδριο κυβερνητικού κόμματος είναι σίγουρα πόλος που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον και την προσοχή αναλυτών και δημοσιογράφων.

Ένα συνέδριο όμως σαν και αυτό του ΣΥΡΙΖΑ που ανοίγει την αυλαία του στις 13 Οκτωβρίου είναι και κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό από τα άλλα και πιθανόν συνηθισμένα ακόμα και γι’ αυτούς που τα παρακολουθούν συστηματικά.

Σε ποια ερωτήματα καλείται να τοποθετηθεί αυτό το σώμα; Κατ’ αρχήν στο φυσιογνωμικό ερώτημα που τίθεται ως συνέπεια της ραγδαίας εξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ από ριζοσπαστικό κόμμα της ελάσσονος αντιπολίτευσης σε αριστερή κυβερνητική πλειοψηφία. Θα παραμείνει το κόμμα στην κατεύθυνση μιας Αριστεράς, μαχόμενης και ριζοσπαστικής ή θα υποστείλει τις σημαίες και τις αξίες του;

Η δεύτερη αυτή εκδοχή φαίνεται μάλλον απίθανη καθώς η κυβέρνηση έχει ανοίξει σκληρά μέτωπα με ισχυρά μπλοκ, όπως οι καναλάρχες, οι λίστες, τα κυκλώματα διαπλοκής κ.λπ.

Το συνέδριο επομένως θα αναδείξει τη φυσιογνωμία ενός κόμματος – φορέα με ένα μεγάλο μεταρρυθμιστικό σχέδιο, που θα συσπειρώσει τις ζωντανές κοινωνικές δυνάμεις σε μια αναπτυξιακή δυναμική. Κεντρική θέση στον προσυνεδριακό και συνεδριακό κύκλο θα έχουν οπωσδήποτε οι προτεινόμενες θεσμικές και συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που αναδεικνύουν την Αριστερά σε δύναμη βαθιάς αλλαγής και ανατροπής των δεδομένων της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Για πρώτη φορά στην ιστορία της η Αριστερά σφραγίζει με το πέρασμά της από την κυβερνητική πλειοψηφία την πολιτειακή και δημοκρατική εικόνα της χώρας. Ένα τέτοιο συνέδριο πρέπει να προσαρμόσει το κόμμα στις απαραίτητες προδιαγραφές για να ανταποκριθεί σε ένα υψηλών απαιτήσεων σχέδιο δράσης:

* Κόμμα μαζικό (όχι περάστε κόσμε).

* Κόμμα πλουραλιστικό (πολλές φωνές ναι, πολλές γλώσσες όχι).

* Κόμμα με ένα κέντρο αποφάσεων.

* Κόμμα δημοκρατικό με ουσιαστική συμμετοχή των μελών.

* Κόμμα ταξικό (να υποστηρίζει τον ασθενέστερο).

Το συνέδριο είναι μια μεγάλη πρόκληση για μια πραγματική επανάσταση στη λειτουργία, τον τρόπο παρέμβασης και την πολιτική ανάδειξης στελεχών. Αυτά όμως απαιτούν τόλμη και πρωτοβουλίες. Ας ελπίσουμε…

* O Άγγελος Μανταδάκης είναι μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ

Πάμπολλοι λόγοι κάνουν το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ένα ιδιαίτερο, ένα ξεχωριστό Συνέδριο. Αν μάλιστα αναλογιστούμε τι μεσολάβησε από το 1ο Συνέδριο ώς τα σήμερα, τότε αντιλαμβανόμαστε γιατί είναι ένα ξεχωριστό Συνέδριο.
Η παγκόσμια οικονομική (καπιταλιστική) κρίση, ιδιαίτερα όπως εκφράστηκε στην Ευρώπη, και συγκεκριμένα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δημιούργησε τεράστια οικονομικά προβλήματα σε μια σειρά χώρες, όχι μόνο του ευρωπαϊκού Νότου και όχι μόνο στις μικρότερες. Απειλείται ακόμη και η Γαλλία.
Στο πολιτικό επίπεδο η κρίση δημιούργησε σοβαρές ανακατατάξεις. Όμως μόνο σε μία χώρα ένα κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς βρέθηκε στην εξουσία. Στην Ελλάδα.
Θεωρώ ότι η ιστορικότητα, η ιστορική παρουσία της Αριστεράς στην Ελλάδα είναι βασικός λόγος του φαινόμενου αυτού. Μετά την εποποιία του ΕΑΜ αλλά και τον κάθετο διαχωρισμό της κοινωνίας που η φοβερή δεκαετία του ’40, με κατάληξη τον Εμφύλιο, δημιούργησε, το σχήμα Δεξιά – Αριστερά εμφανίστηκε έντονα και παρέμεινε πάντα έντονο όσο πουθενά στην Ευρώπη .
Όσο κι αν ο λαοπλάνος Ανδ. Παπανδρέου, παπαγαλίζοντας κλασικά συνθήματα της Αριστεράς, κατάφερε να αποσπάσει σημαντική μερίδα ψηφοφόρων, εκμεταλλευόμενος τη διάσπαση της και τη διεθνή συγκυρία (Ψυχρός Πόλεμος), τελικά η κατάρρευση του πολιτικού συστήματος του δικομματισμού επανέφερε τον κόσμο της Αριστεράς στην φυσιολογική του κοίτη. Οι εκλογές του Ιουνίου 2012 το αποδεικνύουν. Ο εκλογικός χάρτης του ΣΥΡΙΖΑ στην Αττική είναι πανομοιότυπος με εκείνον της ΕΔΑ του 1958 και από τις 12 καλύτερες για τον ΣΥΡΙΖΑ περιοχές οι 11 είναι παραδοσιακά κάστρα της Αριστεράς. (βλέπε εφημερίδα «Εποχή» 24/6/1012). Το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε μια σημαντική μερίδα συντηρητικών ψηφοφόρων που αποδοκίμαζαν τη μονοκρατορία του δικομματισμού (πολλοί επίσης την αποδοκιμάζουν κάνοντας αποχή από τις εκλογές) και ήρθε στην κυβέρνηση. Το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς του επέτρεψε να κρατήσει μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων αυτών και τον Σεπτέμβριο 2015, παρά τη δυσμενή εξέλιξη του Ιουλίου.
Το εκπληκτικό είναι ότι μετά τις πρόσφατες εξελίξεις που αποκάλυψαν ότι ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι δεν είναι τίποτα άλλο παρά συμπληρώματα μιας δεξιάς Ν.Δ. όπως η σημερινή, το σχήμα Δεξιά – Αριστερά είναι κυριαρχικό και στο σημερινό πολιτικό σκηνικό.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά τη δυσμενή εξέλιξη του Ιουλίου 2015, όπου κάτω από τον εκβιασμό της οικονομικής ασφυξίας εξαναγκάστηκε στη συνθηκολόγηση της επώδυνης συμφωνίας 12-13/7/15 έχει περιέλθει σε μια ιδιόμορφη κατάσταση. Αναγκάζεται σε επίπεδο κυβέρνησης να υλοποιεί μια πολιτική που βρίσκεται στον αντίποδα των θέσεων και των αντιλήψεών του. Αυτή ακριβώς την αντίφαση καλείται το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ να λύσει, συνυπολογίζοντας και τα πολιτικά στοιχεία της συγκυρίας.
Ζητούμενο λοιπόν είναι η διαμόρφωση μιας πολιτικής υπέρβασης αυτής της αντίφασης. Εννοώ κάτι πολύ περισσότερο από ένα παράλληλο πρόγραμμα. Ασφαλώς, βασικό στοιχείο στη διαμόρφωση μιας τέτοιας πολιτικής είναι το ζήτημα της δίκαιης ανάπτυξης και κυρίως το να προσδιοριστεί πώς την εννοούμε αυτή τη δίκαιη ανάπτυξη. Αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό. Η πραγματική αναστήλωση – επαναφορά του κοινωνικού κράτους είναι βασικό θέμα. Και μια σειρά άλλα θέματα αριστερής πολιτικής. Πρέπει δηλαδή να γινόμαστε και να είμαστε Αριστερά.
Απαραίτητη είναι και η λήψη αποφάσεων που θα οδηγούν στο χτίσιμο του κόμματος. Κοινή είναι η πεποίθηση ότι η σημερινή κατάσταση του κόμματος είναι κάτω από τις απαιτήσεις των καιρών και πολύ κάτω από την κατάσταση που εμείς τα μέλη του θα επιθυμούσαμε. Χωρίς σοβαρή αναβάθμιση των λειτουργιών του κόμματος, η πορεία της κυβέρνησης δεν μπορεί να είναι αξιόλογη και η ίδια η κυβέρνηση δεν μπορεί να πάει πολύ μακριά.
Με αριστερή πολιτική αριστερού κόμματος μπορούμε να συνεχίσουμε να νικάμε τη Δεξιά.

 
*Ο Κώστας Βογιατζής είναι συντονιστής της Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Μαγνησίας και μέλος της Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ

Η γνωστή αυτή ρήση του Αντόνιο Ματσάδο, αν και παραφρασμένη, αποτελεί ίσως μία ικανοποιητική συνοπτική περιγραφή της σημερινής πολύπλοκης πραγματικότητας.

Η Αριστερά, που αποτελεί τον βασικό κορμό της κυβέρνησης της χώρας, έχει αναλάβει την ιστορική ευθύνη, που μόνο η ίδια μπορεί να αναλάβει. Την ευθύνη της διακυβέρνησης σε συνθήκες αστάθειας, χωρίς πλέον τις βεβαιότητες του παρελθόντος και με στόχο την έξοδο από τη δίνη της πολύπλευρης κρίσης, στην οποία έχει περιέλθει η πατρίδα μας.

Ο αναχωρητισμός στα δύσκολα δεν είναι χαρακτηριστικό της Αριστεράς, γεγονός το οποίο έχει αποδειχθεί στην ιστορική της πορεία μέχρι σήμερα. Το ιστορικό φορτίο που έχουμε επωμισθεί είναι βαρύ, αλλά οφείλουμε να τα καταφέρουμε. Πώς; Με μια μεγάλη κοινωνική συμμαχία και με ένα κόμμα ανοικτό, που συμμετέχει στα κοινωνικά κινήματα, «ακούει» την κοινωνία, «αναλύει», «διαλύει το παλιό» και κυρίως «συνθέτει». Ένα κόμμα «ριζωμένο» στην κοινωνία, που μιλά με ειλικρίνεια και για τα δύσκολα, που επικοινωνεί και συνδιαμορφώνει το πολιτικό σχέδιο της κυβέρνησης.

Η πορεία προς το 2ο Συνέδριο και ο προσυνεδριακός διάλογος είναι ευκαιρία για μια ουσιαστική συζήτηση για τον ρόλο του κόμματος στις νέες συνθήκες και στη νέα πραγματικότητα. Είναι αναγκαίο να τεθούν και να απαντηθούν ερωτήματα όπως:

Υπάρχει κοινωνική ανάγκη σήμερα για ένα κόμμα «καθαρό», «αριστερό», οχυρωμένο πίσω από την ασφάλεια της ιδεολογικής καθαρότητας, με καταγγελτικό λόγο, ή για ένα κόμμα ικανό να εμπνεύσει, να ενώσει και να κινητοποιήσει τον λαό για μια δημιουργική πορεία εξόδου της χώρας μας από την επιτροπεία, δημιουργώντας το όραμα για μια κοινωνία Δικαιοσύνης, Ισότητας και Αλληλεγγύης;

Σε έναν κόσμο που διαρκώς αλλάζει, που οι γεωπολιτικές εξελίξεις είναι συνεχείς, σε μια Ευρώπη που ψάχνει την ταυτότητά της, όντας μακριά από τις θεμελιώδεις αξίες της, της Δημοκρατίας, της Αλληλεγγύης και του Κοινωνικού κράτους, η επιτυχία της Αριστεράς στην Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει τον καταλύτη δημοκρατικών εξελίξεων και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Αν και η Δημοκρατία σήμερα είναι το κύριο ζητούμενο σε παγκόσμιο επίπεδο, οφείλουμε να την κάνουμε κανόνα στην εσωκομματική λειτουργία και να την εφαρμόζουμε στην πράξη, όχι μόνο στα λόγια.

Εσωκομματική Δημοκρατία σημαίνει σεβασμός της άλλης άποψης, αξιοκρατία, λειτουργία ιδεολογικών ρευμάτων, όχι μηχανισμών και κύρια σύνθεση, με παράλληλο σεβασμό και υλοποίηση της δημοκρατικά ειλημμένης απόφασης.

Εξίσου σημαντικό στην πορεία προς το Συνέδριο, που διοργανώνεται σε συνθήκες σταδιακής σταθεροποίησης της οικονομίας και επιστροφής της χώρας μας στην κανονικότητα, είναι το «πράσινο» στη σημαία του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο δυστυχώς, τείνουμε να ξεχνάμε. Να γίνει επιτέλους πράξη η ενσωμάτωση της περιβαλλοντικής διάστασης στην πολιτική και αναπτυξιακή μας πρόταση.

Η υλοποίηση περιβαλλοντικής πολιτικής σε συνθήκες κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής κρίσης αποτελεί μία σοβαρή πρόκληση. Στόχος της κυβέρνησής μας πρέπει να είναι η ανατροπή των επιβλαβών για το περιβάλλον μνημονιακών πολιτικών και η άμεση θέσπιση διατάξεων και πρακτικών για την αποτελεσματική προστασία του περιβάλλοντος.

Η διάσταση της κλιματικής αλλαγής και οι επιπτώσεις της, μέγα παγκόσμιο ζήτημα σήμερα, επιδρά σε όλη τη σφαίρα των ανθρώπινων δραστηριοτήτων, από την οικονομία μέχρι και τη μετανάστευση. Είναι σημείο συνεργασίας, φέρνει κοντά λαούς και κράτη. Η Αριστερά πρέπει να είναι πρωτοπόρα και σε αυτήν τη μάχη. Άλλωστε η δράση του κόμματός μας στα περιβαλλοντικά κινήματα και στην Ελλάδα έχει μακρά ιστορία, πολύ πριν ευαισθητοποιηθούν άλλες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις.

Απαιτείται επομένως, στόχευση, σχεδιασμός, προγραμματισμός και ισχυρή βούληση επίτευξης ενός οργανωμένου σχεδίου για την υλοποίηση περιβαλλοντικών πολιτικών.

* Η Χαρά Καφαντάρη είναι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Β’ Αθήνας και μέλος της Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ

Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ έως την εκλογική νίκη του Ιανουαρίου του 2015, η περίοδος της πρώτης διακυβέρνησης, του δημοψηφίσματος, της διάσπασης, της εκλογικής νίκης του Σεπτεμβρίου του 2015 αλλά και η διακυβέρνηση της χώρας έως σήμερα μας δίνουν τη δυνατότητα να συλλέξουμε αρκετά στοιχεία τα οποία προσδιορίζουν τις αδυναμίες μας και τη δύναμή μας. Οφείλουμε βάσει αυτών να προβληματιστούμε, να αναστοχαστούμε και να σχεδιάσουμε το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα ερωτήματα βεβαίως είναι πολλά και αφορούν διάφορες πτυχές του κόμματος, της οργάνωσής του αλλά και του τρόπου διακυβέρνησης. Γιατί δεν καταφέραμε να γίνουμε κόμμα μελών; Γιατί να υπάρχει ακόμη η παράδοξη σχέση, 75 άτομα να ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ και ένα μόνο από αυτά να είναι μέλος; Γιατί δεν προετοιμαστήκαμε για στελέχωση κυβερνητικών, πολιτικών, διοικητικών ρόλων; Πού είναι η εκπαίδευση και η επιμόρφωση για την κάλυψη θέσεων; Πώς θα καταφέρουμε με ειλικρίνεια και αξιοπιστία να συμμετέχουμε στα κινήματα των πλατειών και συγχρόνως να εκτελούμε κυβερνητική εξουσία; Γιατί δεν διαμορφώνουμε συμμαχίες με σκοπό τη διεύρυνση; Πώς αναλύσαμε τα αρνητικά αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών; Το γεγονός, δηλαδή, να πάρουμε μόνο δύο περιφέρειες και ελάχιστους δήμους; Με ποιους τρόπους θα πετύχουμε την «ηγεμονία» της Αριστεράς;

Σε όλα αυτά οφείλουμε να απαντήσουμε με ειλικρίνεια και σοβαρότητα, χωρίς κομπλεξισμούς, με διάθεση αυτοκριτικής και όχι σκωπτικής κριτικής, με σκοπό την αποφυγή της ουσίας. Η δυναμική των απαντήσεων θα δώσει στο κόμμα μας πολλαπλές δυνατότητες.

Όπως πολλαπλές δυνατότητες μπορούν να δημιουργηθούν και από τις παραδοχές που, κατά τη γνώμη μου, οφείλουμε να κάνουμε. Να υπάρχουν ιδεολογικά ρεύματα, βεβαίως ναι, αλλά οι τάσεις να συνειδητοποιήσουν ότι ανήκουν στο ίδιο κόμμα, τον ΣΥΡΙΖΑ. Ναι στο μαζικό κόμμα, όμως όχι ως αποτέλεσμα τυχοδιωκτισμού και τακτικισμού και προσωπικών και τασικών σκοπών. Το ζητούμενο να παράγουμε πολιτική θέλει εσωκομματική δημοκρατία αλλά και σπάσιμο στεγανών μεταξύ κορυφής και βάσης. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τον στόχο του μετασχηματισμού της κοινωνίας, διότι διαφορετικά θα μείνουμε απλοί διαχειριστές.

Οφείλει το κόμμα να προχωρήσει στη διαμόρφωση ενός παράλληλου προγράμματος αντισταθμίσεων σε όλους εκείνους τους τομείς που προκαλέσαμε πληγές αλλά και σε μια σειρά παρεμβάσεων, τόσο σε ειδικά ζητήματα όσο και σε γενικότερα ζητήματα όπως εργασιακά, κοινωνική οικονομία, TTIP και άλλα.

Γενικά οι δυνατότητες που μας δίνονται μέσα από αυτό το δεύτερο συνέδριο, με τις απαντήσεις που θα δοθούν στα ερωτήματα όλων μας, τον προγραμματισμό των άμεσων και έμμεσων παρεμβάσεών μας, είναι μεγάλες.

Ας μην ξεχνάμε ότι οι εξελίξεις των τριών τελευταίων χρόνων επιβεβαιώνουν τις διαπιστώσεις του ιδρυτικού συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ για την έκταση και το βάθος της ευρωπαϊκής κρίσης.

Μπορούμε λοιπόν μέσα από αυτό το συνέδριο να μιλήσουμε πιο δυνατά και πιο καθαρά για τον απεγκλωβισμό από τις αιτίες που μας έφεραν ώς εδώ, για την Αριστερά στον 21ο αιώνα, τη διεθνή κατάσταση και την Ευρώπη που βρίσκεται σε σταυροδρόμι.

Από εμάς εξαρτάται.

 
*Ο Γιάννης Μιχελογιαννάκης είναι βουλευτής Ηρακλείου του ΣΥΡΙΖΑ