Έχουμε μια κοινωνία να αλλάξουμε!

Η αντίσταση του λαού μας, η διορατική και μαχητική στάση του κόμματός μας οδήγησαν σε μια μεγάλη ανατροπή τον Γενάρη του 2015, στην πρώτη κυβέρνηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς σε όλη την Ευρώπη! Γεγονός συγκλονιστικό από μόνο του. Η κυβέρνηση αυτή ανέδειξε τα δίκαια αιτήματα του λαού μας, προέβαλε παντού έναν δρόμο διεξόδου από την κρίση που θα έλυνε προβλήματα χωρίς να γονατίζει την ήδη χειμαζόμενη κοινωνία. Και συγκρούστηκε σφοδρά για το πετύχει με δυνάμεις εκτός αλλά κι εντός της χώρας.

Έφτασε τη διαπραγμάτευση στα άκρα και οδηγήθηκε στον συμβιβασμό, οδυνηρό καθώς οδήγησε σε νέο Μνημόνιο και συνέχιση της επιτροπείας, αναγκαστικό για να αποφευχθούν τα χειρότερα. Έγιναν λάθη; Υπήρχαν αυταπάτες; Προφανώς, αλλά το κύριο ήταν η μάχη, μάχη με δυνάμεις υπέρτερες και μάλιστα κάποιες αδίστακτες. Ο λαός μας το κατάλαβε και, παρά τη διάσπαση του κόμματος, ξαναέδωσε την κυβέρνηση στον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές που όλοι θέλουν να ξεχάσουν ότι έγιναν, τον Σεπτέμβρη του 2015.

Θεωρώ πολύ σημαντικό γεγονός τη δεύτερη εκλογή. Δείχνει ότι ένα μεγάλο μέρος του λαού μας έχει αυτονομηθεί, απεγκλωβιστεί οριστικά από τις δυνάμεις του δίπολου Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ, εμπιστεύεται τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Α. Τσίπρα και γι’ αυτό, παρά τις μεγάλες δυσκολίες, αντέχει, στηρίζει, ελπίζει. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια λευκή επιταγή.

Το θέμα είναι ότι καλά οι αντίπαλοι δεν θέλουν να θυμούνται τον Σεπτέμβρη του 2015, και κάποιοι πρώην σύντροφοι επίσης που τέθηκαν εκτός Κοινοβουλίου, αλλά παρατηρείται πως και μέρος των κομματικών μας δυνάμεων νιώθει τουλάχιστον περίεργα, άβολα. Κατανοητό σε έναν βαθμό, καθώς καλείται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛΛ. να υλοποιήσει Μνημόνιο. Δεν το περιμέναμε. Κι έτσι παρατηρείται απογοήτευση, γκρίνια και αποστράτευση στις γραμμές μας. Επηρεάζει και η χυδαία προπαγάνδα των αντιπάλων…

Όμως η κυβέρνηση πορεύεται διαπραγματευόμενη συνεχώς, με σχέδιο, εν μέσω παροξυσμού των δυνάμεων του παλαιοκομματισμού και της διαπλοκής, χωρίς επικοινωνιακά ερείσματα, χωρίς συνδικαλιστική στήριξη, χωρίς αυτοδιοικητικές δυνάμεις εφαρμόζοντας μνημονιακές δεσμεύσεις δύσκολες αλλά προσπαθώντας, στα μέτρα των δημοσιονομικών δυνατοτήτων, να ασκεί και κοινωνική πολιτική.

Δεν μπορεί να πορεύεται και να νικήσει η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ με το κόμμα σε αυτήν την κατάσταση. Χρειάζεται ένα κόμμα αρχών, μαζικό αλλά και με μια δημοκρατική εσωτερική λειτουργία. Στήριγμα της κυβέρνησης αλλά και παραγωγός της πολιτικής της. Κέντρο των αποφάσεων. Αυτονομία μεν κυβέρνησης, Κοινοβουλευτικής Ομάδας και κόμματος, αλλά αλληλοτροφοδότηση και κοινός βηματισμός.

Η έκφραση «άλλο το κόμμα και άλλη η κυβέρνηση» δεν πρέπει να εκφράζει το εγχείρημά μας. Αποκέντρωση του στελεχικού δυναμικού. Υποχρεωτική εκλογή στελεχών από κάθε περιφέρεια στην Κ.Ε., ανάδειξη νέων ανθρώπων. Περιφερειακή συγκρότηση του κόμματος με πολύπλευρη στήριξη αλλά και χωρίς να χάνεται η αυτόνομη τοπική κομματική πρωτοβουλία. Ανάδειξη από τις οργανώσεις τοπικών προταγμάτων και ένταξή τους σε ένα συνεκτικό πρόγραμμα. Δημιουργία συνδικαλιστικής παράταξης με προσαρμογή στις νέες συνθήκες που δεν θα ετεροπροσδιορίζεται από άλλες δυνάμεις, κυρίως της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Ο αγώνας που δίνουμε είναι πρωτόγνωρος, συναρπαστικός, με την έκβασή του αβέβαιη, γιατί παλεύουμε «θεούς και δαίμονες». Όμως έχουμε δυνατότητες, αν δουλέψουμε ομαδικά, τουλάχιστον να αφήσουμε θετικά αποτυπώματα παντού. Στην οικονομία, στην παιδεία, στην υγεία, στον κρατικό μηχανισμό.

Ραντεβού στο Συνέδριο. Έχουμε μια κοινωνία να αλλάξουμε!

* Ο Δημήτρης Καρβούνης είναι συντονιστής ΣΥΡΙΖΑ ΑΜ_Θ και συντονιστής ΣΥΡΙΖΑ Δράμας