Συντάκτης: admin

Είθισται να λέγεται για τα κομματικά συνέδρια ότι είναι «ιστορικά», ότι αποτελούν «καμπή», ότι «γυρίζουν σελίδα», ότι «συνιστούν ρήξη». Όμως, αρκετές φορές, λίγο ως ελάχιστα αυτοί οι χαρακτηρισμοί ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ωστόσο, το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ διαφέρει. Διαθέτει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά συν ακόμη ένα: Ότι παράλληλα με την επεξεργασία εκείνων των θέσεων που θα ανταποκρίνονται στις σημερινές συνθήκες, συνδυάζοντας, με αξιόπιστες απαντήσεις, τις σχέσεις μεταξύ κυβέρνησης, κόμματος, κινημάτων, κοινωνίας και κράτους, οφείλει να μην υποτιμήσει ένα αίτημα των μελών μας που έρχεται από παλιά. Μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν αρκεί για να αντιληφθεί κανείς ότι ακόμη και οι καλύτερες, οι πιο επεξεργασμένες θέσεις παραμένουν στα χαρτιά όταν καλείται να τις υλοποιήσει ένας κομματικός μηχανισμός εγκλωβισμένος από τάσεις, που λειτουργούν ως ανασταλτικοί παράγοντες και όχι ως προωθητικές δυνάμεις.

Σήμερα, λοιπόν, με αίσθηση της σοβαρότητας και της συνθετότητας της συγκυρίας, πρέπει να αντιμετωπιστεί το θέμα των τάσεων όχι ως κάτι δευτερεύον ή γραφειοκρατικό, αλλά ως κάτι ουσιαστικό. Να αντιμετωπιστεί δηλαδή στο πλαίσιο της δομικής μεταρρύθμισης κυρίως των νοοτροπιών και παράλληλα των δομών λειτουργίας ενός κόμματος που θα δημιουργεί τις προϋποθέσεις έκφρασης όλων και όχι μόνο εκείνων που είναι «πολιτογραφημένοι» σε τάσεις.

Άλλως, η αντιμετώπιση του ζητήματος των τάσεων οφείλει να γίνει με εκείνο τον τρόπο που δεν θα στερεί από τον ΣΥΡΙΖΑ τον γόνιμο, παραγωγικό εσωτερικό διάλογο και την αντιπαράθεση, που βασίζονται στο χεγκελιανό τρίπτυχο θέση – αντίθεση – σύνθεση, ενώ θα τον απαλλάσσει από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος και από ένα βάρος που λειτουργεί αντιπαραγωγικά. Που δημιουργεί κλειστούς παράλληλους μηχανισμούς, οι οποίοι, σε τελευταία ανάλυση, πλήττουν την ενότητα του κόμματος και υποβαθμίζουν τα μέλη προς όφελος των τάσεων: Εξακολουθούμε σε μεγάλο βαθμό να μην έχουμε «ισότιμα μέλη» για να επιδιώκουμε «ισότιμες τάσεις»!

Μπορούμε λοιπόν να καταργήσουμε τις τάσεις από τη μια μέρα στην άλλη;

Στο προηγούμενο Συνέδριό μας, λειτουργήσαμε σαν εκκρεμές, πηγαίνοντας από το ένα στο άλλο άκρο, επιχειρώντας να διαλύσουμε τις συνιστώσες, χωρίς προηγουμένως να εξυγιάνουμε το πώς λειτουργούν οι φράξιες και οι τάσεις. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό, όπως και το γεγονός ότι χάσαμε πολύτιμο χρόνο για την οικοδόμηση του κόμματος που θέλουμε και απαιτεί η κοινωνία.

Αν αποφασίζαμε σήμερα να καταργήσουμε με μια μονοκοντυλιά τις τάσεις, θα κάναμε πάλι λάθος, διότι μόνο τύποις αυτές θα εξαφανίζονταν. Στην πραγματικότητα θα μετατρέπονταν σε «υπόγειες» φράξιες, με τα ίδια, αν όχι και χειρότερα, αποτελέσματα.

Άρα, τούτη τη φορά, στο 2ο Συνέδριο, παρ` ότι δεν είναι καταστατικό, πρέπει, στη βάση της εμπειρίας των περασμένων χρόνων, να κάνουμε το κρίσιμο, στρατηγικής σημασίας βήμα. Το βήμα που θα μας φέρει κοντύτερα στον στόχο μας: το άνοιγμα στην κοινωνία, την πλουραλιστική έκφραση των ιδεών και των απόψεων, αλλά -ίσως το κυριότερο- την υλοποίηση των συλλογικά ειλημμένων αποφάσεων.

Ο δρόμος δεν είναι εύκολος, αλλά είναι μονόδρομος. Και αφετηρία του έχει την εξής προσέγγιση: ότι διατήρηση των τάσεων δεν σημαίνει μονιμότητά τους, αλλά συγκρότησή τους γύρω από την αποδοχή ή μη της απόφασης του Συνεδρίου κάθε τρία χρόνια. Με άλλα λόγια, μακριά από συγκρούσεις για διεκδίκηση κομματικής εξουσίας, οι δύο, τουλάχιστον, τάσεις (η πλειοψηφική, που ενέκρινε την απόφαση του Συνεδρίου, και η μειοψηφική, που δεν την υπερψήφισε, καθώς και τάσεις, οι οποίες θα συνδέονται με την υπεράσπιση κάποιας / ων τροπολογιών) μπορούν να λειτουργήσουν ως παραγωγοί ιδεών μέσα από την αντιπαράθεση, με επίκεντρο το κείμενο της απόφασης του Συνεδρίου. Αμέσως δε έπειτα από κάθε συνέδριο, οι μέχρι εκείνη τη φάση τάσεις θα αυτοδιαλύονται.

Με λίγα λόγια, θα πρόκειται για πραγματικά ρεύματα ιδεών για την επεξεργασία απόψεων, προτάσεων, σχεδιασμών, εστιασμένες στην απόφαση του Συνεδρίου τάσεις με ημερομηνία λήξεως. Τάσεις που δεν προσωποποιούν τις διαφορές, δεν «κόβουν» υποψηφιότητες, δεν περιθωριοποιούν τις ανεξάρτητες, εκτός «κουτιού» απόψεις. Το αντίθετο. Βοηθούν στην ενότητα του κόμματος, αφήνοντας όλες τις φωνές και απόψεις να ακουστούν, την ίδια ώρα που εγγυώνται την υλοποίηση των συλλογικών αποφάσεων.

Είναι μια πρόταση διαφορετική σε σχέση με τη σημερινή εμπειρία. Μια πρόταση που αποσκοπεί στη διατήρηση αφενός του ενιαίου χαρακτήρα του κόμματος και αφετέρου του πολυτασικού του χαρακτήρα. Μια πρόταση που επιχειρεί να καταστήσει τις τάσεις από ανασταλτικούς σε προωθητικούς παράγοντες εκείνης της δυναμικής που ανταποκρίνεται στις ανάγκες ενός σύγχρονου, αριστερού, εξωστρεφούς κόμματος. Ενός κόμματος που δεν φοβάται τον εσωκομματικό διάλογο και προκρίνει την παραγωγή ιδεών και προτάσεων από τη στείρα αντιπαράθεση και τη διεκδίκηση εσωκομματικής εξουσίας. Ενός κόμματος έτοιμου να δώσει και να κερδίσει μάχες για την κοινωνία.

1-Tο κρισιμότερο στοιχείο στην τακτική για τη νικηφόρα εκλογική πορεία του ΣυΡιζΑ αποτέλεσε η άμεση διεκδίκηση της κυβερνητικής εξουσίας. Αυτή η διεκδίκηση για πρώτη φορά διατυπώθηκε ρητά στην Ελλάδα μετά από πολλές δεκαετίες από κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς. Το αίτημα για διακυβέρνηση αξιοποιούσε πλήρως τις αντικειμενικές συνθήκες της οικονομικής και πολιτικής κρίσης, καθώς και το επίπεδο του μαζικού κινήματος , της σύνδεσης του κόμματος με αυτό και τέλος αξιοποιούσε το επίπεδο ετοιμότητας του λαού για την κοινοβουλευτική ανατροπή του παλιού πολιτικού κατεστημένου. ( γιατί νικήσαμε)
Η ριζοσπαστική αριστερά κερδίζοντας τις εκλογές για να μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση συμμάχησε με ένα τμήμα της αντιμνημονιακής δεξιάς.
Το αποτέλεσμα των εκλογών αποτύπωσε το πλαίσιο και την κατεύθυνση των αλλαγών ,προσδιόρισε τα όρια μέχρι τα οποία ήταν ώριμη μια λαϊκή πλειοψηφία να αποδεχτεί.
Έτσι δεν είχαμε ως αποτέλεσμα των εκλογών εντολή για μια αριστερή κυβέρνηση που θα εφαρμόσει ένα κλασσικό αριστερό πρόγραμμα. Είχαμε εντολή για αλλαγή πολιτικής σε προοδευτική κατεύθυνση και έχουμε μια κυβέρνηση με κορμό την αριστερά που προσπαθεί να διαχειριστεί με τη μεγαλύτερη κοινωνική ευαισθησία τις μνημονιακές υποχρεώσεις , να εφαρμόσει εναλλακτικές πολιτικές και να οδηγήσει τη χώρα σε μια δίκαιη κοινωνικά ανάπτυξη μέχρι τις επόμενες εκλογές.
Η κατανόηση του χαρακτήρα της κυβέρνησης με βάση τα όρια της λαϊκής εντολής δεν είναι μόνο δημοκρατική υποχρέωση ,αλλά και προϋπόθεση για σωστές επιμέρους κυβερνητικές επιλογές. Είναι προϋπόθεση για την συνολικότερη κατανόηση της κυβερνητικής πολιτικής.

Ο χαραχτήρας της κυβέρνησης

3-  Η πρώτη περίοδος της διακυβέρνησης εξαντλήθηκε με την ολοκλήρωση της βασικής διαπραγμάτευσης με τους πιστωτές και την επίτευξη της συμφωνίας. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα καταπιαστεί με τα επιμέρους λάθη τακτικής , χρήσιμες σήμερα είναι μερικές βασικές διαπιστώσεις :

    Όλες οι προσπάθειες και οι χειρισμοί στη Διαπραγμάτευση κινήθηκαν από την πεποίθηση ότι ήταν δυνατή μια επωφελής συμφωνία παρ ότι οι πιστωτές ήταν πανίσχυροι. Το αποτέλεσμα ποτέ δεν προδικάζεται . Δε δόθηκε μια μάχη με αναμενόμενη νίκη η απέναντι σ’ένα επιλεγμένο η θεωρούμενο αδύναμο αντίπαλο. Δόθηκε μια μάχη που έπρεπε οπωσδήποτε να δοθεί. Ο λαός το αποφάσισε και επέλεξε τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στο σκληρό δίλημμα να αποφύγει η να υποδειχτεί την ιστορική πρόκληση και την βαριά ευθύνη ,αποδέχτηκε με απολυτή συναίσθηση των δυσκολιών και της ιστορικότητας των στιγμών να κάνει το αυτονόητο ,αυτό που δεν έπραξαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

    Το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης δεν ήταν το επιθυμητό αλλά ήταν σαφώς προτιμότερο από ό,τι συμφωνήθηκε στο παρελθόν καθώς και από οποιαδήποτε άλλη πιθανή απρόβλεπτη εξέλιξη. Τα περιθώρια της διαπραγμάτευσης καταδεικνύονται πλήρως από τις πραγματικές διαθέσεις του κόσμου ο οποίος από τη μια μεριά απέσυρε μαζικά από τις τράπεζες δεκάδες δισεκατομμύρια καταθέσεων και από την άλλη επέδειξε την μέγιστη ψυχραιμία κατά την διάρκεια που αυτές ήταν κλειστές.

Τελικά η τακτική της κυβέρνησης επιβραβεύτηκε τόσο με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος όσο και με την εκλογική νίκη του Σεπτεμβρίου 2015 η οποία και επικύρωσε τον συμβιβασμό.

Η αξιολόγηση της διαπραγμάτευσης

4- Η τρέχουσα περίοδος διακυβέρνησης παρά τις συνεχόμενες  επίπονες διαπραγματεύσεις γύρω από τις αξιολογήσεις του προγράμματος ,αφήνει πάρα πολλά περιθώρια άσκησης δράσεων και πρωτοβουλιών για την υλοποίηση του κυβερνητικού προγράμματος και των προτεραιοτήτων που αυτό θέτει. Τώρα πλέον η κυβέρνηση θα κρίνεται από αυτές τις δράσεις και τις θετικές ή αρνητικές επιπτώσεις τους.

Η κυβέρνηση θα κρίνεται από το αν βελτιώνεται η οικονομική κατάσταση και η καθημερινότητα του πολίτη , ενώ η αιτιολόγηση για το ποιος φταίει και ποιος δημιούργησε τα κακώς κείμενα, θα γίνεται όλο και περισσότερο παρελθοντολογία.

Ο ΣυΡιζΑ, κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς ασκώντας κυβερνητική εξουσία πρέπει να λύνει πολύ πιο γρήγορα τα πρωτόγνωρα για αυτόν προβλήματα διακυβέρνησης τα οποία γίνονται ακόμα ποιο σύνθετα γιατί παράλληλα πρέπει να αλλάξουν δομές ,διαδικασίες και νοοτροπίες στον υφιστάμενο κρατικό μηχανισμό και τις δομές εξουσίας .

Απαραίτητη είναι η αναγκαία επιστημονική τεκμηρίωση των προτεινόμενων λύσεων ,ο ουσιαστικός συντονισμός και έλεγχος των αποφάσεων και η λειτουργική επιβολή τους στον κρατικό μηχανισμό
Απαραίτητη είναι και η εξασφάλιση της ευρύτερης δημοκρατικής συναίνεσης εντός και ιδιαίτερα εκτός της βουλής ,στην κοινωνία ,σε επαφή πάντα με τις συλλογικές πρωτοβουλίες και δράσεις των πολιτών.

Το σημερινό διακύβευμα

5-  Η ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας εκτός από την αφαίμαξη των βασικών στελεχών του κόμματος στην κυβέρνηση ,δημιούργησε και την αναμενόμενη σύγχυση των μεταξύ τους σχέσεων και λειτουργιών. Η σύγχυση αυτή είναι ένας από τους βασικούς παράγοντες που τα κομματικά όργανα στην πράξη περιθωριοποιήθηκαν από τον κεντρικό πολιτικό σχεδιασμό και την παραγωγή πολιτικής .

Το πλαίσιο για τις αρμοδιότητες ,την ευθύνη της διακυβέρνησης και το ποιος φορέας την ασκεί ορίζεται από το Σύνταγμα. Όμως το κόμμα που κυβερνάει οφείλει να κάνει το δικό του σταθερό εσωκομματικό έλεγχο και κριτική για την πορεία της εφαρμοζόμενης πολιτικής , τη στάση των κυβερνητικών στελεχών, τη συσχέτιση κομματικού προγράμματος και κυβερνητικής πολιτικής.
Η σχέση κυβέρνηση και κόμματος είναι σχέση κοινής ευθύνης .Υπό την έννοια αυτή η αμοιβαία υποστήριξη είναι αυτονόητη ,ενώ η επίσημη δημόσια κριτική φαντάζει ακατανόητη στο βαθμό που η συγκεκριμένη κυβέρνηση είναι κυβέρνηση του συγκεκριμένου κόμματος. Το κόμμα επιπλέον πρέπει να κρατήσει την αυτοτέλειά του ως ιδεολογικός μηχανισμός παραγωγής νέων πολιτικών ,αποστασιοποιημένο από την κυβερνητική καθημερινότητα .Το κόμμα πρέπει να αναδεικνύει και να επιμορφώνει πολιτικά στελέχη και για τον κρατικό μηχανισμό .Το κόμμα πρέπει να αναδεικνύεται ως ο θεματοφύλακας πολιτικών αρχών και των ηθικών και πολιτιστικών αξιών της Αριστεράς.

Η έννοια του κόμματος είναι συνυφασμένη με τον αυτονόητο στόχο της κυβερνητικής εξουσίας, είτε αυτοδύναμα ,είτε συμμετοχικά. Η κριτική στον κυβερνητισμό αιτιολογείται εφόσον προσδιορίζεται ως κριτική σε μια ενδεχόμενη απολιτική και τεχνοκρατική διαχείριση.

Κόμμα και κυβέρνηση

6-Το κόμμα στην περίοδο της συνεχούς ανόδου της εκλογικής του επιρροής από νωρίς (Αθηναΐδα) ασχολήθηκε με την επικαιροποίηση και περαιτέρω επεξεργασία των προγραμματικών του θέσεων .Συγκροτήθηκαν στα πλαίσια της Επιτροπής Προγράμματος και της ΚΕ, εξειδικευμένα τμήματα και θεματικές ομάδες εργασίας (έφτασαν να συσπειρώνονται σχεδόν 3.000 εξειδικευμένα στελέχη σε 76 ομάδες εργασίας και αποτέλεσαν ουσιαστικά την μαγιά των επόμενων κυβερνητικών στελεχών) που σε σημαντικό βαθμό ολοκλήρωσαν συστηματικές επεξεργασίες. Δυστυχώς τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας δεν διαχύθηκαν στο κόμμα, δε συζητήθηκαν καν από την Πολιτική Γραμματεία με συνέπεια να μην ενσωματωθούν στην κεντρική πολιτική του κόμματος παρά μόνο ένα μέρος τους τους μέσα από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης . Οι κομματικές οργανώσεις στις περισσότερες των περιπτώσεων δε συζήτησαν ούτε τα συμφωνημένα κείμενα έτσι ώστε να διευρύνουν το περιεχόμενο του πολιτικού λόγου του κόμματος. Στο πλαίσιο αυτό αναδείχθηκε και η αδυναμία συζήτησης των στρατηγικών ζητημάτων και των πολιτικών που άπτονταν της διαπραγμάτευσης.

Η βασικότερη αιτία ήταν οι εσωκομματικές ,στην πολύ μεγάλη τους πλειοψηφία ερημην των απλών μελών και των οργανώσεων τους ,οργανωτικές και πολιτικές συγκρούσεις. Η κομματική λειτουργία, κυρίως των καθοδηγητικών οργάνων, αποτελούσε το πεδίο σύγκρουσης μεταξύ συνιστωσών, τάσεων και μεμονωμένων συσσωματώσεων τοπικού χαρακτήρα. Θα πρέπει να τονιστεί ότι σε αρκετές περιπτώσεις οι συγκρούσεις δεν οδήγησαν συγκροτημένα σε σύνθεση και σύγκλιση των επιμέρους θέσεων μέσα από μια διαδικασία δημοκρατικού διαλόγου. Σε πολλές περιπτώσεις η κατάσταση αυτή αποδόθηκε και συντηρήθηκε στη βάση μιας οπτικής για τη δημοκρατία στο κόμμα όπου πράγματι η δημοκρατική λειτουργία ήταν σε σημαντικό βαθμό ανεπτυγμένη σε τυπικούς και όχι ουσιαστικούς όρους. Η δημοκρατική λειτουργία όμως που δεν οδηγεί σε σύνθεση είναι ελλιπής. Αποτελεί κατά βάση το προκάλυμμα για τεχνητή διατήρηση ακόμη και επουσιωδών αντιθέσεων για την περιχαράκωση μεταξύ τάσεων και συνιστωσών. Το κυριότερο είναι ότι ενώ η βάση της εσωκομματικής δημοκρατίας είναι η ουσιαστική συμμετοχή του κάθε μέλους στην διαμόρφωση της πολιτικής του, η συζήτηση και η πρακτική περιστρεφόταν στην δημοκρατία, όχι ισότιμων μελών, αλλά ισότιμων τάσεων.

Έτσι ακόμα και μετά το προηγούμενο συνέδριο ο ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε στη πράξη και όπως αποδείχτηκε με τις αποχωρήσεις του Αυγούστου 2015 ,ένα σύνολο μικρότερων κομμάτων εντος του κόμματος , που διατηρούσαν αυτόνομη οργανωτική και πολιτική λειτουργία, διανθισμένο με μερικές προεξέχουσες προσωπικότητες που ασκούσαν και αυτές προσωπικές πολιτικές. Αποτέλεσμα ήταν ότι η λειτουργία των οργάνων και κυρίως των ανώτερων καθοδηγητικών οργάνων (ιδιαίτερα της Πολιτικής Γραμματείας και της Κεντρικής Επιτροπής) να μετατραπούν σε μηχανισμούς συγκερασμού απόψεων και αμοιβαίων συμβιβασμών. Αυτό οδήγησε στην αδυναμία τους να πραγματώσουν τον καθοδηγητικό τους ρόλο και συνεπώς στην αδυναμία συστηματικής παραγωγής πολιτικής.

Ο παραπάνω συνοπτικός απολογισμός καταδεικνύει την επιτακτική ανάγκη το κόμμα να γίνει πραγματικά ενιαίο , με κεντρικό ζητούμενο την ισότιμη συμμέτοχη του κάθε μέλους στην διαμορφούμενη πολιτική του. Αυτό δεν συνεπάγεται τον περιορισμό της διαφορετικότητας των απόψεων ,τάσεων, ρευμάτων. Αυτά υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν και θα εκφράζονται μέσα από τις εφημερίδες τους, τα περιοδικά τους ,τα sites ,τα ινστιτούτα κλπ ,όμως η οργανωτική τους έκφραση μέσα στο κόμμα αποδείχτηκε ότι δε βοηθά ούτε την εσωκομματική Δημοκρατία ,ούτε την παραγωγή πολιτικής. Το επιχείρημα ότι ειδικά στον ΣΥΡΙΖΑ του 2016 η διαφορετική άποψη για να υπάρχει πρέπει να προστατεύεται από μια οργανωμένη εντος του κόμματος συλλογικότητα, μπορεί να ήταν σωστή και πρωτοπόρα πριν μερικές δεκαετίες μετά τις γνωστές τραυματικές εμπειρίες της Αριστεράς, αλλά σήμερα δεν είναι ούτε πολιτικά ούτε οργανωτικά επίκαιρη .

Ενιαίο κόμμα;

7- Ένα ενιαίο κόμμα πρέπει να ξαναδεί τις σχέσεις του με την αυτοδιοίκηση και το μαζικό κίνημα.

Στις αυτοδιοικητικές εκλογές, ενώ ήταν γνωστή η αδυναμία του κόμματος σε επίπεδο στελεχών αλλά και συστηματικής παρουσίας στις διαδικασίες της τοπικής αυτοδιοίκησης, γεγονός που οδηγούσε σε μειονεκτική θέση το κόμμα, στις περισσότερες περιοχές δεν επιλέχτηκε μια πολιτική διεύρυνσης που θα επέτρεπε τη συσπείρωση ευρύτερων δημοκρατικών δυνάμεων κοντά στα ψηφοδέλτια μας. Αντίθετα, στηριζόμενες στην αντίληψη, ότι η κεντρική πολιτική δυναμική που ανέδειξε τον ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτη δύναμη, θα μεταφερόταν αυτόματα σε τοπικό επίπεδο χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι τοπικές αντιθέσεις και ιδιαιτερότητες, ανέδειξαν στενά κομματικά αυτοδιοικητικά σχήματα με τα γνωστά αρνητικά αποτελέσματα ,τα οποία δυστυχώς από μερίδα του κόμματος δεν διαβάστηκαν ούτε καν ως αρνητικά.

Αντίστοιχη κατάσταση επικράτησε και στο συνδικαλιστικό κίνημα με ανάλογα αποτελέσματα. Χαρακτηριστικό είναι ότι σε ορισμένες περιπτώσεις προέκυψαν από το ΣΥΡΙΖΑ δύο ή και τρία σχήματα που ανταγωνίζονταν μεταξύ τους με προφανή συνέπεια να ηττηθούν όλα. Τα παραπάνω έρχονται σε αντίθεση με τη σημασία που αποδίδει στο μαζικό κίνημα ο ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ θα όφειλε να αποτελέσει ένα εμβληματικό πεδίο συνθέσεων όπου το κόμμα θα κατάφερνε να κατέχει ηγεμονικό ρόλο, κατέληξε σε αχίλλειο πτέρνα του κόμματος.

Ιδιαίτερα σημαντικό είναι το γεγονός ότι το κόμμα ενώ βλέπει την γενική απαξίωση του παλιού συνδικαλιστικού κινήματος, την αναντιστοιχία του με τις νέες οικονομικές παραγωγικές δομές, τις οργανωτικές και επικοινωνιακές του αστοχίες, δεν έχει επεξεργαστεί ακόμα μια νέα στρατηγική παρέμβασης καθώς και στήριξης όσων μικρών προσπαθειών γίνονται για ένα σύγχρονο συνδικαλιστικό κίνημα. Αντίθετα επαναλαμβάνει παλιές πρακτικές που οδηγούν σε αδιέξοδα όπως π.χ. η δημιουργία κομματικών παρατάξεων .

Χαρακτηριστική είναι και η αναντιστοιχία μεταξύ της πολιτικής επιρροής στην νεολαία που κινείται σε απόλυτα πλειοψηφικά ποσοστά και της οργανωτικής επιρροής . Το διαχρονικό αυτό πρόβλημα – πάντα η νεολαία του κόμματος είχε ελάχιστες δυνάμεις – έχει φτάσει πλέον στα όρια του. Το κόμμα δεν πρέπει να βλέπει την νεολαία του μόνο ως την δεξαμενή επιχειρησιακής ανανέωσης των στελεχών του και η οργάνωση της νεολαίας δεν πρέπει να βλέπει τον εαυτό της ως το κόμμα στις μικρότερες ηλικίες. Αποδεχόμενο αυτή την αρχή, το κόμμα πρέπει να βοηθήσει την νεολαία του να προχωρήσει μόνη της και με αυτοτέλεια για να ασχοληθεί κυρίως με τα προβλήματα και τις ανησυχίες των νέων αποδεχόμενοι αμφότεροι ότι αυτά έχουν ιδιαίτερη φύση και μόνο σε τελευταία ανάλυση είναι πολιτικά.

Δεν είναι τυχαίο ότι η μεγάλη επιτυχημένη παρέμβαση του κόμματος σε επίπεδο μαζικού κινήματος είναι αυτή που αναπτύσσεται για την Αλληλεγγύη τόσο στα θύματα της οικονομικής κρίσης όσο και της προσφυγικής . Ένα πρόβλημα πρωτόγνωρο, υπαρκτό και σοβαρό, χωρίς πρόσφατες πρακτικές αντιμετώπισης. Τα μελή του κόμματος το αντιμετώπισαν με ενιαία αντίληψη, με συνεχείς πρωτοβουλίες, έδωσαν ισότιμη συμμετοχή χωρίς κομματικές η άλλες παρωπίδες, έγινε φυσική ανάδειξη στελεχών, υπήρξε πλήρης αυτοτέλεια των δομών και συνεργασίες με όποιες άλλες οργανωτικές πρωτοβουλίες εμφανίζονταν.

Το κόμμα ,η αυτοδιοίκηση ,οι μαζικές οργανώσεις

8- Όσες αδυναμίες και αν απαριθμηθούν δε θα υπάρξει αποτέλεσμα , αν δεν συναποφασισθεί ότι πηγή τους αποτελεί η έλλειψη ολοκληρωμένων επεξεργασιών για το ριζοσπαστικό κόμμα εργαλείο κοινωνικών αλλαγών στις σύγχρονες συνθήκες .

Περίπου έναν αιώνα μετά το πρότυπο του κόμματος «νέου τύπου», πρέπει να διερευνηθούν και να διατυπωθούν τα νέα χαρακτηριστικά, οι αρχές και η δομή ενός ριζοσπαστικού κόμματος στον 21ο αιώνα.

Εξακολουθεί να αποτελεί πρωτοπορία κάποιων κοινωνικών στρωμάτων και αν είναι ποιων ; πως συγκροτείται; πώς επικοινωνεί και αναπτύσσεται; πώς εξασφαλίζει δημοκρατική λειτουργία και πολιτική αποτελεσματικότητα;

Η εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ, θετική και αρνητική, μπορεί να βοηθήσει στη διερεύνηση, τη συζήτηση και την άντληση συμπερασμάτων . Η συγκύρια έχει κάνει τον ΣΥΡΙΖΑ το μοναδικό παγκοσμίως εργαστήρι για τη δημιουργία ενός σύγχρονου επαναστατικού κόμματος ,που επιπλέον κυβερνά σε σύνθετες συνθήκες και ως εκ τούτου αντικειμενικά μπορεί αλλά και πρέπει να διατυπώσει κάποιες βασικές προσεγγίσεις για μια νέα οπτική του αναγκαίου κοινωνικού μετασχηματισμού. Αναλύοντας σε βάθος τη σημερινή πραγματικότητα και συνειδητοποιώντας ότι το εργατικό κίνημα του προηγούμενου αιώνα έχει κάνει οριστικά τον κύκλο του, πρέπει πρωτοπόρα να συμβάλλει στη διατύπωση του νέου οράματος της Αριστεράς.

Σ’ ένα τέτοιο κόμμα υπάρχει η ανάγκη στην εποχή της καθολικότητας της επικοινωνίας και γνώσης να αναπτυχθούν ακόμα περισσότερο οι συλλογικές διαδικασίες που να επιτρέπουν την ουσιαστική παραγωγή πολιτικής. Αυτό σημαίνει ότι το κόμμα σε όλες τις βαθμίδες του, θα πρέπει να διαθέτει κατάλληλους μηχανισμούς που να επιτρέπουν τόσο τη θεωρητική επεξεργασία και την εξειδίκευση πολιτικών θέσεων όσο και την πρακτική επεξεργασία και την εφαρμογή τους στο ειδικό πεδίο παρέμβασης καθεμιάς δομής. Για το λόγο αυτό απαιτείται από τη μια η ανάπτυξη διαδικασιών πολιτικής εμβάθυνσης και επιμόρφωσης των στελεχών και των μελών του κόμματος σε κάθε βαθμίδα (χαρακτηριστική η έλλειψη τέτοιων διαδικασιών στο ΣΥΡΙΖΑ) αλλά και η ουσιαστική ανάληψη ευθύνης καθοδήγησης και εποπτείας από όλα τα όργανα του κόμματος. Στο πλαίσιο αυτό οι ΟΜ θα αποτελέσουν το βασικό κύτταρο πολιτικής πράξης και παρέμβασης στο λαό. Όπως λοιπόν απαιτείται παραγωγική ανασυγκρότηση στην παραγωγική δομή της χώρας ,έτσι απαιτείται οργανωτική πολιτική ανασυγκρότηση στις δομές του ριζοσπαστικού κόμματος ,στην κατεύθυνση της παραγωγής εφαρμοσμένης πολιτικής .

Κόμμα εργαλείο κοινωνικών αλλαγών στις σύγχρονες συνθήκες

* Ο Δημήτρης Κοντοφάκας είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί σήμερα τον μοναδικό πολιτικό φορέα που μπορεί να επιφέρει ριζικές αλλαγές στην ελληνική κοινωνία προς την κατεύθυνση του εκδημοκρατισμού και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Οφείλουμε να εργαστούμε με συνέπεια και αποφασιστικότητα για τη «συντριβή του κράτους», για έναν ριζικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, των θεσμών και του φαντασιακού της.

Ήδη από την αρχική ανάληψη της εξουσίας, το 2015, και τη συγκρότηση της πρώτης κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, έγινε σαφές ότι είναι αδύνατο να μιλάμε για αλλαγές στον δοσμένο συσχετισμό δυνάμεων, δίχως την εξουσία. Η εντολή που δόθηκε από τον ελληνικό λαό δεν ήταν αρκετή. Το μάθημα ο ΣΥΡΙΖΑ το έλαβε με τον πιο σκληρό τρόπο, αλλά και πάλι, μετά την «τακτική ήττα / υποχώρηση» του καλοκαιριού, ο ελληνικός λαός τον εμπιστεύτηκε εκ νέου. Παρά το διεθνές αντι-αριστερό περιβάλλον που συντρίβει κάθε παρέκκλιση και τη λυσσαλέα και χυδαία επίθεση των εγχώριων ελίτ και μπλοκ εξουσίας, ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να ασκεί κυβερνητική εξουσία.

Όπως το κόμμα δεν είναι αυτοσκοπός, έτσι και για τον ΣΥΡΙΖΑ η εξουσία δεν είναι αυτοσκοπός. Η συνοχή μας, η δύναμή μας πρέπει να βρίσκεται στο πώς ο ΣΥΡΙΖΑ αφουγκράζεται την κοινωνία, πώς μετασχηματίζει τις κοινωνικές ρήξεις και αντιθέσεις, τη σύγχρονη ταξική πάλη και τα κοινωνικά αιτήματα σε πολιτικά οράματα, με βάση τα οποία όχι μόνο διαμορφώνει αλλά καθορίζει το κυβερνητικό πρόγραμμα. Είναι σαφές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι καθεστωτικό κόμμα, ούτε μπορεί να μετασχηματιστεί σε ηγεμονικό κόμμα τύπου ΠΑΣΟΚ. Αν επιλέξει ή αφεθεί προς αυτή την κατεύθυνση, θα γίνει εύκολη λεία στους πακτωμένους στο κράτος και στην κοινωνία μηχανισμούς εξουσίας – αυτούς που επιδιώκει να ξεθεμελιώσει. Αυτή η συντριβή των μηχανισμών εξουσίας δεν είναι δυνατή χωρίς το βασικό εργαλείο της εξουσίας: το κράτος. Υπ’ αυτή την έννοια ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να επιδιώκει τις ευρύτερες δυνατές συναινέσεις και συμμαχίες που θα καθορίσουν όχι την πολιτική επι-κυριαρχία του αλλά τη διακυβέρνηση με όρους προοδευτικούς και υπέρ της κοινωνικής δικαιοσύνης, του εκδημοκρατισμού και της ελευθερίας.

Είναι εμφανής η ασυμβατότητα αυτών των προταγμάτων με τις επιβεβλημένες πολιτικές του νεοφιλελεύθερου οικονομισμού. Στον βαθμό όμως που το τρέχον διακύβευμα είναι η άμβλυνση της ακραίας αδικίας που επέφεραν καταστροφικές πολιτικές δεκαετιών, με αποκορύφωμα τις πολιτικές των πειθήνιων υποτακτικών των διεθνών και εγχώριων ελίτ, η κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί επιτακτική κοινωνική και εθνική ανάγκη. Ο ΣΥΡΙΖΑ, για να αντεπεξέλθει χωρίς να υποχωρήσει υπό το βάρος μιας κοινωνικής καταστροφής που δεν δημιούργησε και για να μην κατασπαραχθεί από τα αρπακτικά της εξουσίας που δεν εξέθρεψε, πρέπει να στραφεί, οριστικά και αμετάκλητα, προς την κοινωνία. Όχι προς άγραν ψήφων. Ως ο μοναδικός ικανός εγγυητής της αποκατάστασης των αδικιών που υπέστη αυτή η κοινωνία. Ως το κόμμα που θεσμοθετεί την απλή αναλογική και υποτάσσει την πολιτική λογική στη δημοκρατική: `Τις αγορεύειν βούλεται`. Ως ένα σύγχρονο αριστερό κόμμα που θα δώσει υπόσταση στην άμεση και αναλογική εκπροσώπηση, μέσα στα ίδια του τα όργανα: «και η δημοκρατία μάλιστ` αν σώζοιτο ούτως. ο γαρ δήμος βούλεται ουκ ευνομουμένης της πόλεως αυτός δουλεύειν, αλλ` ελεύθερος είναι καὶ άρχειν». (Ξενοφώντος Αθηναίων Πολιτεία 1, 1.8)

Πολλές ιδέες στο παρόν κείμενο δεν είναι δικές μου, όμως δεν είναι και κλεμμένες. Έτσι, εκτός από τις άμεσες και έμμεσες παραπομπές, οφείλω να ευχαριστήστω τους συντρόφους Λευτέρη, Άγγελο, Βασίλη και Σπύρο.

 
* Ο Νίκος Β. Ζολοταριώφ είναι μέλος της Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ Μαραθώνα

Συνέβη αυτό που αναμενόταν αλλά δεν έγινε αντιληπτό. Πρόκειται για την εδραίωση της θέσης της Αριστεράς και μέσα στη χώρα και έξω.

Τιμή και δόξα στον Αλέξη και τους συντρόφους που πέτυχαν να ενώσουν τις λαϊκές δυνάμεις που εναντιώθηκαν στη βασιλεία της Δεξιάς και των ψευτο-σοσιαλιστών συνοδοιπόρων τους και να τους οδηγήσουν στη νίκη.

Και όχι μόνο πέτυχαν τρεις συνεχείς νίκες, αλλά μπόλιασαν και τους λαούς της νότιας Ευρώπης και τους ξεσήκωσαν απέναντι στην καταπίεση των ισχυρών του κεφαλαίου στην Ευρώπη και στην κύρια εκπρόσωπό τους Γερμανία. Η κεντρική Ευρώπη δεν το έχει ακόμα καταλάβει, αλλά σε λίγο θα είναι αριστερά. Δεν είμαι προφήτης, αλλά δεκάδες χρόνια στα χωράφια της εξωτερικής πολιτικής μου επέτρεψαν να διαβάζω, να αναλύω να προβλέπω.

Και όπως το προσφυγικό, και η έξοδος της Αγγλίας, μας έκαναν καλό. Έτσι θα έρθουν κι άλλα καλά σύντομα που θα ενισχύσουν τη φαρέτρα μας στον πόλεμο με τους γύπες.

Στον εξωτερικό τομέα ζητώ τρία πράγματα:

* Να κληθούν και να παρακληθούν οι πλούσιοι ομογενείς για να επενδύσουν στη χώρα.

* Να δοθεί βαρύτητα στην ενίσχυση γεωργίας, αλιείας, κτηνοτροφίας για εθνική αυτάρκεια σε δύσκολους καιρούς, σε σιτάρι, κρέας, ψάρι. Ήδη ύποπτες ασκήσεις επισιτισμού κάνει η Γερμανία. Δεν ξέρω ακόμα τι έχουν στο μυαλό τους.

* Καθιέρωση αφορολόγητου 10.000 στους κάτω των 30ετών και τους άνω των 70 ηλικιωμένους.

Για μας τους μαχητές της ισότητας της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας το μόνο που χρειάζεται είναι επιμονή και ενότητα. Τα άλλα θα έρθουν μόνα τους. Ο χρόνος δουλεύει για την Αριστερά, που όχι μόνο παραμένει αλλά και ενισχύεται στις ψυχές των λαών.

 
* Ο Κωνσταντίνος Σιούλας είναι μέλος της Ο.Μ. Βύρωνα

Με την παρέμβασή μου αυτή θέλω να συμμετάσχω ενεργά στον προσυνεδριακό διάλογο, στην επεξεργασία και διαμόρφωση απόψεων και θέσεων στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής και ειδικότερα στη Μέση Ανατολή.

Στο κείμενο των θέσεων για τις Προγραμματικές Τομές, στο κεφάλαιο για την “Πολυδιάστατη και φιλειρηνική εξωτερική πολιτική, διεκδικητική εντός Ε.Ε.” σχετικά με την Μέση Ανατολή, πιο συγκεκριμένα αναφέρεται:

Μέση Ανατολή: “Κλειδί για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή είναι η επίλυση του Παλαιστινιακού στη βάση των αποφάσεων του ΟΗΕ, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την ειρηνική συμβίωση Ισραήλ και Αράβων. Η σταθερή αλληλέγγυα στάση μας απέναντι στον λαό της Παλαιστίνης και τους αγώνες του δεν εμποδίζεται ούτε αναιρείται από την ανάπτυξη των διμερών σχέσεων Ελλάδας – Ισραήλ στη βάση του αμοιβαίου οφέλους και μακριά από εμπλοκή σε κάθε είδους πολεμικά σενάρια”.

Βασισμένη στο ότι μιλάμε για τη θέση της Αριστεράς που οικοδομείται στις αξίες της δικαιοσύνης, των ελευθεριών και των ανθρώπινων δικαιωμάτων σαν ραχοκοκαλιά των θέσεών της στις συμμαχίες και στη χάραξη της πολιτικής της, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα δεν θα πρέπει να χαθεί ποτέ ο προσανατολισμός της γι` αυτές τις αξίες.

Θα ήθελα να υπενθυμίσω τα παρακάτω για το κράτος του Ισραήλ:

* Κτίστηκε πάνω σε εθνοκάθαρση του παλαιστινιακού λαού το 1948, σβήνοντας 530 χωριά και πόλεις από τον χάρτη, σκοτώνοντας χιλιάδες και διώχνοντας πάνω από 750.000 σε πρόσφυγες εκτός χώρας παντού.

* Κατάπιε και το υπόλοιπο κομμάτι (τα κατεχόμενα) το 1967.

* Δεν εφάρμοσε χιλιάδες ψηφίσματα και αποφάσεις του ΟΗΕ, πάνω από τον νόμο πάντα.

* Συνεχίζει να καταπατεί τα παλαιστινιακά εδάφη και τον πλούτο της χώρας.

* Ο βασικός κορμός του είναι εγκληματικός, είχε και έχει μπλεχτεί σε εγκλήματα είτε με μαζικά είτε με μεμονωμένα θύματα, από τις ομάδες κρούσης πριν να ανακοινωθεί ως κράτος έως και σήμερα.

* Είναι μπλεγμένο στα μαζικά εγκλήματα κατά των λαών της περιοχής (Συρία – Λίβανος – Υεμένη – Ιράκ).

* Ένα κράτος που βασίζεται στη διάκριση και στον ρατσισμό, “εκλεκτό λαό” – “εβραϊκό κράτος” κ.λπ., ακόμα και οι Παλαιστίνιοι πολίτες του υποφέρουν από τον ρατσιστικό του χαρακτήρα σε όλα τα επίπεδα (παροχές – δικαιώματα κ.λπ.).

* Είναι κράτος του πολέμου και της επίθεσης, γεγονός που φαίνεται από όλες εκείνες τις φορές που επιτέθηκε κατά της Λωρίδας της Γάζας με χιλιάδες θύματα και που τώρα έχει δημιουργήσει μια μεγάλη φυλακή εκεί, από τις επιθέσεις κατά των παλαιστινιακών καταυλισμών τους οποίους εκείνοι δημιούργησαν, καθώς και από όλα τα ιστορικά γεγονότα και το παρόν που το δείχνουν ξεκάθαρα.

Έχοντας στον νου μας όλα αυτά και άλλα τόσα, δεν μας πάει σαν Αριστερά να έχουμε ίδια απόσταση με τον παλαιστινιακό λαό που αγωνίζεται για την πατρίδα του και τις ελευθερίες του με βάση τη διεθνή νομοθεσία και με το κράτος του Ισραήλ που βασίστηκε πάνω στην καταπάτηση των πιο πάνω αξιών.

Με βάση αυτά προτείνω να αντικατασταθεί η παράγραφος ως εξής:

Μέση Ανατολή: Κλειδί για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή είναι η επίλυση του Παλαιστινιακού στη βάση των αποφάσεων του ΟΗΕ, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την ειρηνική συμβίωση Ισραήλ και Παλαιστινίων. Η σταθερή αλληλέγγυα στάση μας ενδυναμώνεται στον λαό της Παλαιστίνης και στους αγώνες του για ένα ελεύθερο και για ένα ανεξάρτητο κράτος στη βάση της διεθνούς νομοθεσίας και των αποφάσεων του ΟΗΕ. Ταυτόχρονα διατηρούνται οι διμερείς σχέσεις Ελλάδας – Ισραήλ, όσο το τελευταίο σέβεται το διεθνές δίκαιο, στη βάση αμοιβαίου οφέλους μακριά από εμπλοκές σε κάθε είδους πολεμικά σενάρια.

 
* Η Νόρμα Ρισμάουι είναι μέλος της Ο.Μ. Χολαργού – Παπάγου

Χρειάζονται πολλά, τον κόσμο για ν` αλλάξεις:

οργή κι επιμονή. Γνώση κ` αγανάκτηση.

Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά

ψυχρή υπομονή, κι ατέλειωτη καρτερία.

Κατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου.

Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πώς

την πραγματικότητα ν` αλλάξουμε.

Μπέρτολντ Μπρεχτ

Αν θέλουμε να αναζητήσουμε το σημείο – κλειδί για την κατανόηση της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια και το πώς ανταποκρίθηκε σε όλα τα ζητήματα που έθεσαν οι εξελίξεις στη χώρα μας σε συνθήκες πολιτικής και οικονομικής κρίσης, θεωρώ ότι πρέπει να ανατρέξουμε στο σημείο που ο ΣΥΡΙΖΑ αντιπρότεινε βιώσιμο εναλλακτικό σχέδιο με τον σχηματισμό κυβέρνησης των αριστερών δυνάμεων. Και το ποιοτικό στοιχείο σε αυτό το κάλεσμα, κατά τη γνώμη μου, δεν βρίσκεται στις αριστερές δυνάμεις για την ενότητα των οποίων παλεύαμε και θα παλεύουμε, αλλά στον σχηματισμό κυβέρνησης. Διότι η πάλη για την ανατροπή της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου και ο σχηματισμός κυβέρνησης της Αριστεράς αποτέλεσε στην πραγματικότητα το όχημα για να ξεκινήσουμε το πέρασμα από τον χώρο του περιθωρίου και των ψευδαισθήσεων στην κεντρική πολιτική σκηνή και στον χώρο της πραγματικότητας.

Η άσκηση κυβερνητικής πολιτικής ή γενικότερα η άσκηση πολιτικής κόμματος εξουσίας, αντικειμενικά, δίνει τη δυνατότητα να παλέψεις για τη λύση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η κοινωνία εδώ και τώρα, στο σήμερα και όχι σε μια άλλη ζωή, εφόσον τώρα πρέπει να απαντάμε στα διλήμματα που μας βάζει η ίδια η ζωή και αυτά συνήθως απαιτούν εκείνη την εναλλακτική λύση που είναι η καλύτερη από τις άλλες και όχι απαραίτητα η καλή. Παλαιότερα συνήθως εμείς βάζαμε τα διλήμματα και εύκολα απαντούσαμε σε αυτά επιλέγοντας το καλό και όχι το κακό και με ευκολία θέταμε το δίλλημα συμβιβασμός ή ρήξη. Η πορεία όμως που επιλέξαμε είναι μη γραμμική και περιλαμβάνει συμβιβασμούς και ρήξεις, βήματα μπρος και πίσω, νίκες και ήττες. Και πάνω απ’ όλα απαιτεί σωστή εκτίμηση της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας και του συσχετισμού δυνάμεων. Η αλήθεια είναι ότι στη διάρκεια της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές η πραγματικότητα μας έδειξε πολλές φορές τα δόντια της, αλλά εμείς δεν την αξιολογήσαμε σωστά και έτσι ακολούθησε η ανώμαλη προσγείωση.

Ουσιαστικά το κάλεσμα για σχηματισμό κυβέρνησης των αριστερών δυνάμεων σηματοδότησε το έναυσμα για το πέρασμα από κόμμα διαμαρτυρίας σε μεγάλο κόμμα εξουσίας. Το πέρασμα αυτό προφανώς δεν μπορεί να γίνει ακαριαία, αλλά έχει σημασία και το πώς εμείς προσαρμοζόμαστε για να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις εξελίξεις. Με αυτή την έννοια, για παράδειγμα, η ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για την εκκένωση των καταλήψεων στέγασης προσφύγων και μεταναστών στη Θεσσαλονίκη έδειξε ότι σχετικά με το θέμα αυτό υπάρχει ακόμα σύγχυση μέσα στις γραμμές μας. Γιατί, σύντροφοι, η πραγματικότητα είναι δύστροπη. Και όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχτηκε τη δημοκρατική εντολή να πάρει στα χέρια του το κράτος, αποδέχτηκε όλο το πακέτο (βία, επιβολή, δικαστήρια, φυλακές κ.λπ.) και όχι μόνο όσα δεν λερώνουν τα χέρια του (Θ. Καρτερός, “Αυγή”, 30-07-16). Και πάνω απ’ όλα αποδέχτηκε την τήρηση του Συντάγματος.

Με βάση τα παραπάνω ορισμένα σημεία που θεωρώ ότι πρέπει να σταθούμε είναι:

Η κατάκτηση της κυβερνητικής πλειοψηφίας είναι βέβαια μέσον. Ζητήσαμε από τον λαό να μας επιλέξει, ώστε ως κυβέρνηση της Αριστεράς να σταματήσουμε την εθνική καταστροφή και να ανασυγκροτήσουμε τον παραγωγικό ιστό -αυτός ήταν και είναι ο βασικός μας στόχος- με απαραίτητη βέβαια τη λαϊκή συμμετοχή. Έτσι, στις συγκεκριμένες συνθήκες, η κατάκτηση της κυβερνητικής πλειοψηφίας έδρασε ως ένας επιμέρους στόχος σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο, χωρίς βέβαια η διακυβέρνηση να είναι αυτοσκοπός. Είναι λάθος όμως να καλείς τον λαό να σου δώσει κυβερνητικές ευθύνες και στις πρώτες, δεύτερες ή τρίτες δυσκολίες να αναζητείς τρόπους διαφυγής, υπεκφεύγοντας με διάφορα προσχήματα.

Ο λαός θα σε εμπιστευθεί και θα σου δώσει μεγάλη δύναμη για να κυβερνήσεις και όχι για να διαμαρτύρεσαι. Επομένως δεν υπάρχουν «μεγάλα» κόμματα διαμαρτυρίας, ώστε να συνυπάρχουν το «μεγάλο» και η ιδεολογική καθαρότητα και ασφάλεια.

Προφανώς υπάρχει και ο κίνδυνος απορρόφησής μας από την πραγματικότητα. Γιατί η Αριστερά δεν βολεύεται μόνο από την επίλυση των προβλημάτων του λαού εδώ και τώρα, αλλά συνδέει αυτήν με τα οράματα και τις αξίες της. Έτσι, για την Αριστερά δεν είναι λύση το οποιοδήποτε εφικτό, αλλά εκείνο που κρατάει ανοιχτό αυτόν τον δρόμο. Και όλα αυτά κάνουν τον δρόμο που έχουμε επιλέξει ακόμα πιο δύσκολο, γι` αυτό έχουν σημασία και οι προσωπικές αντιστάσεις και ο ρόλος του κόμματος. Χρειαζόμαστε, λοιπόν, ένα κόμμα νέο, σύγχρονο, δημοκρατικό, ριζοσπαστικό, αριστερό, αποτελεσματικό, κόμμα ισότιμων μελών.

Παίζοντας στο γήπεδο και όχι στην εξέδρα, σύντροφοι, και θα συμβιβαστούμε, και θα λερωθούμε. Αλλά μόνο τότε έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε τα πράγματα και τους συσχετισμούς. Ειδάλλως υπάρχει και ο πολύ γνωστός μας δρόμος των μικρών ποσοστών, της σιγουριάς, της καταγγελίας και της ανέξοδης διαμαρτυρίας. Ας αναρωτηθούμε, αλήθεια, κατά πόσον τα αριστερά κόμματα διαμαρτυρίας στη χώρα μας και στην Ευρώπη συνιστούν απειλή για το συντηρητικό πολιτικό κατεστημένο, εγχώριο και ευρωπαϊκό. Μήπως θεωρούμε ότι η έγνοια αυτού του κατεστημένου απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ είναι το πώς θα αντιμετωπίσει τον κίνδυνο που προκύπτει από την πολιτική του «εχθρού»; Στη χώρα μας, μάλιστα, θα έλεγα ότι τα αριστερά κόμματα διαμαρτυρίας μάλλον τα κολακεύει, για τη συνέπειά τους, την καθαρότητά τους κ.λπ.

Πότε αυτό το κατεστημένο ένιωσε πραγματικά ότι κινδυνεύει; Μόνο όταν στις συγκεκριμένες συνθήκες ο ΣΥΡΙΖΑ άφησε την ασφάλεια του ενυδρείου του και αποφάσισε να κολυμπήσει στα βαθιά. Τότε έβαλαν μπροστά τα σχέδιά τους, για τη λεγόμενη αριστερή παρένθεση. Τότε μόνο εμφανίστηκαν ρωγμές που προσπαθούν να τις επισκευάσουν. Αυτό τουλάχιστον έδειξε η μέχρι τώρα εμπειρία της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ.

Ας προχωρήσουμε, λοιπόν, με κουλτούρα κόμματος εξουσίας, για να αλλάξουμε την πραγματικότητα και όχι για να μας αλλάξει. Γιατί οι νίκες στο πεδίο της πραγματικότητας είναι αυτές που κατοχυρώνουν την πολιτική φυσιογνωμία του κόμματος ως ηγετικής πολιτικής δύναμης, με βαθιές ρίζες μέσα στην κοινωνία.

 
* Ο Παντελής Μάναλης είναι μέλος της Ο.Μ. 4ης Δημοτικής Κοινότητας Πειραιά