Συντάκτης: admin

Κόμμα- Κοινωνία

Ανάθεση – Συμμετοχή

Κόμμα- Κυβέρνηση,   Κυβέρνηση- Κράτος,   Πολιτικός Σύριζα- Κοινωνικός Σύριζα. Κόμμα μελών- Κόμμα Μηχανισμών,    Τάσεις ιδεολογικές πλατφόρμες- τάσεις οργανωτικοί μηχανισμοί,   και (κυρίως) Νεοφιλελεύθερη  οικονομική  πολιτική- Αριστερή αναγέννηση.

Δίπολα αχαρτογράφητων δρόμων και ως εκ τούτου άλυτα ακόμα ή  μήπως δίπολα  κουβέντα  να ‘χουμε να κάνουμε, επειδή οι λύσεις δεν βολεύουν ( ή μήπως ξεβολεύουν).

Δυστυχώς   και  οι  θέσεις  του  συνεδρίου  δεν  βοηθούν  στο  βάθεμα  του  προβληματισμού   σ΄ αυτά  τα  μεγάλα  επίδικα,  αφού  άλλα, δεν  τα  αγγίζουν  καθόλου   και  άλλα  εντελώς  επιδερμικά   τα  αναφέρουν

  Επιτρέψτε μου να μην ασχοληθώ με τις μεγάλες πολιτικές παρότι η τέτοια συζήτηση είναι ελκυστική.  Είναι γοητευτικό , βεβαίως, να λύνεις επί χάρτου διακηρυκτικά τα προβλήματα της κοινωνίας (π.χ Προγράμματα  της  «άλλης»  Αριστεράς).

    Επιτρέψτε μου ακόμη να μην υποκύψω στον πειρασμό της μεγαλόστομης, απλής παράθεσης και περιγραφής προβλημάτων που «πρέπει να λυθούν», χωρίς να προτείνω αντιστοίχως λύσεις. Δεν αμφισβητώ τη σημασία του εντοπισμού των προβλημάτων, η αέναη , όμως, απλή παράθεση τους δεν οδηγεί πουθενά.

     Επιτρέψτε μου, τέλος, αποφεύγοντας αυτούς τους πειρασμούς να αναφερθώ σε άλλα ζητήματα περισσότερο απλά και καθημερινά,  που  πηγάζουν   από  τα  «ανισόρροπα»   δίπολα,  μεγάλης , όμως, κατά τη γνώμη μου, σημασίας, σε ένα κείμενο διεκδίκησης και απαίτησης, και όχι « υψηλού προβληματισμού»

ΚΟΜΜΑ  ΜΕΛΩΝ                                                                                                                      

  Τι μπορεί άραγε να σημαίνει ο ξύλινος αυτός τίτλος, διατυπωμένος  μάλιστα, από τα υψηλότερα στην ιεραρχία στελέχη; Τι άλλο, από το καταστατικά  κατοχυρωμένο δικαίωμα των μελών,  κατά πλειοψηφία,   να αποφασίζουν  τελεσίδικα για όλα τα μεγάλα ζητήματα της πολιτικής ζωής και της πορείας του κόμματος;

  Τι λέει επ’  αυτού το προτεινόμενο καταστατικό, αναπαράγοντας στην ουσία το πνεύμα του προηγούμενου;

Διαβάζω :

ΣΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ,  άρθρο 18   Διαβούλευση μελών

Η διαβούλευση είναι η οργανωμένη συζήτηση μιας εισήγησης ή εναλλακτικών κειμένων της ΚΕ ή της Πολιτικής Γραμματείας επί σημαντικού θέματος, κατά την οποία ΖΗΤΕΙΤΑΙ Η ΓΝΩΜΗ των συνελεύσεων του κόμματος(Παράγραφος  2).

Τις  ΤΕΛΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ  επί των συγκεκριμένων πολιτικών ζητημάτων παίρνουν τα κομματικά όργανα, συνεκτιμώντας τα αποτελέσματα της διαβούλευσης των μελών (Παράγραφος  6, τα  κεφαλαία  δικά  μου).

Τόσο καλά…

Αυτό το πνεύμα πρέπει να αναστραφεί.  Τοποθετεί   τα πράγματα με το κεφάλι στο  έδαφος και  τα  πόδια   στον  αέρα.   

Να  μια  προτεινόμενη  διατύπωση  του  άρθρου  18:                                

                         « Τα μέλη του κόμματος αποφασίζουν οριστικά  και τελεσίδικα για όλα τα μεγάλα πολιτικά ζητήματα ( συμμαχίες, συμμετοχή σε κυβερνήσεις,, υπογραφή μεγάλων συμφωνιών, αποφάσεις Κ.Ε κλπ) μέσα από γενικές Συνελεύσεις των  Ο.Μ στις  οποίες  τίθενται  υποχρεωτικά  προς  συζήτηση.

Οι αποφάσεις της πλειοψηφίας των μελών είναι δεσμευτικές για όλα τα όργανα του κόμματος.»

     Και για να προλάβω κάποιες αντιρρήσεις σημειώνω  ότι αυτό με τα σημερινά τεχνολογικά δεδομένα είναι απολύτως εφικτό και μπορεί να γίνεται έγκαιρα. Εξάλλου όποτε η δημοκρατία θυσιάστηκε στο όνομα της αποτελεσματικότητας δεν προέκυψαν καλά…

  Προτείνω  το  ζήτημα  αυτό  να  λυθεί  σε αυτό  το  Συνέδριο  σαν  μια  από  τις  προτεινόμενες  καταστατικές  αλλαγές και  να  μην  παραπεμφθώ  στις  καλένδες  επόμενων  συνεδρίων.  Είναι  ζήτημα  άμεσης  ανάγκης.

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΑΣΕΩΝ

Είναι σαφές ότι η καταστατική αναγνώριση της λειτουργίας των τάσεων ήταν μια σημαντική κατάκτηση για την εποχή που καθιερώθηκε. Ήταν μια σημαντική εξέλιξη σε σχέση με τα αρχηγικά κόμματα και τα κόμματα «Νέου Τύπου». Ως σύλληψη , μάλιστα, «ιδεολογικές πλατφόρμες ανταλλαγής απόψεων» ήταν γοητευτική.

        Στην πράξη, όμως, και αυτό αμφισβητείται από λίγους, οι τάσεις έγιναν σκληροί οργανωτικοί μηχανισμοί επιβολής άποψης. Μάλιστα, συχνά, υιοθετούσαν συμπεριφορές (π.χ. διακίνηση σταυρωμένων ψηφοδελτίων) που μας πρόσβαλλαν ως σκεπτόμενους ανθρώπους. . Είχαν μετατρέψει τη δημοκρατική διαδικασία λήψης αποφάσεων , επάνδρωσης οργάνων κλπ σε διαδικασία τεχνικής ισορροπιών και μοιρασιάς. Οδήγησαν στα δύσκολα το κόμμα στα όρια της διάλυσης.

Σήμερα το φαινόμενο βρίσκεται σε ύφεση. Όμως οι  τάσεις   είναι κρυμμένες στη γωνία. Στα  δύσκολα  θα  τις  βρούμε  πάλι  μπροστά  μας

    Τι πρέπει , λοιπόν, να γίνει με αυτό το ζήτημα; Ασφαλώς ΟΧΙ απαγόρευση της  λειτουργίας και της  νόμιμης ύπαρξης των τάσεων. Τέτοια προβλήματα δεν  λύνονται με διοικητικούς τρόπους, πόσο μάλλον που τέτοιοι τρόποι είναι έξω από το «DΝΑ του Σύριζα». Η ευχή που διατυπώνεται «οι τάσεις να μετατραπούν σε πλατφόρμες ιδεών» καλή μεν  αλλά χωρίς αντίκρισμα… Όποια ομάδα αποσπαστεί από ένα ευρύτερο σύνολο και λειτουργεί με δική της πολιτική πλατφόρμα και δική της  ( έστω και χαλαρή) οργανωτική δομή μετατρέπεται, σχεδόν νομοτελειακά, σε « μηχανισμό επιβολής ‘άποψης».

Τι να κάνουμε , λοιπόν;

  Εκτός από το να βασιζόμαστε και να διεκδικούμε την καλή θέληση των μελών του κόμματος, σημαντικά θα περιοριστούν οι αρνητικές παράπλευρες επιπτώσεις της λειτουργίας των τάσεων αν το κέντρο των αποφάσεων μεταφερθεί από τις τασικές ισορροπίες εντός των καθοδηγητικών οργάνων στο σύνολο των μελών του κόμματος.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ  Ή  ΑΝΑΘΕΣΗΣ

Από τα νεανικά μου χρόνια και από τις πρώτες ενσύνειδες εμπλοκές μου με την Αριστερά , έμαθα ως  «αλφαβητάρι του αριστερού» ότι τις μεγάλες ανατροπές τις επαναστάσεις, τις ριζοσπαστικές αλλαγές, πραγματοποιούν οι «κινήσεις των μαζών». Σίγουρα  σημαντικός ο ρόλος του «συλλογικού οργανωτή» και του  «ηγέτη»

Όμως, το δεύτερο που έμαθα στο «αλφαβητάρι», είναι ότι συλλογικοί οργανωτές και ηγέτες άλλαξαν την κοινωνία μόνο πορευόμενοι  με  τα  κινήματα, εμπνεόμενοι και εμπνέοντες

Αλλιώς σταδιακά απορροφήθηκαν και ενσωματώθηκαν στην πανίσχυρη γραφειοκρατία ή στη γοητευτική διαπλοκή.

Για παράδειγμα,  ριζικές αλλαγές στην υγεία δεν μπορεί να επιφέρει από μόνος  του ένας υπουργός μοναχικός καβαλάρης  ( ανεξάρτητα από τις προθέσεις του) συγκρουόμενος σώμα  με σώμα με τους εκπροσώπους  του παλιού ( διαπλοκή, εφησυχασμός κλπ), αλλά κυρίως, και μαζί με αυτό, η κινητοποίηση και συμμετοχή  (θεσμικά  μάλιστα δομημένη  και νομικά  κατοχυρωμένη) των εργαζομένων του χώρου και η στήριξη κινημάτων πολιτών χρηστών..

Να, λοιπόν, ένα από τα ζητήματα που πρέπει να είναι από τα κεντρικά του επερχόμενου Συνεδρίου. Κόμμα που τα μέλη του θα αποφασίζουν για όλα τα μεγάλα ζητήματα που το /τα αφορούν  και  εξ  αυτού κοινωνία με θεσμοθετημένο δικαίωμα-υποχρέωση  συμμετοχής, όσο το δυνατόν περισσότερων  σε επίπεδο πολίτη, εργαζόμενου, κατοίκου για όσο το δυνατόν περισσότερα.  Αφού  είναι  απόλυτα  ορθή  η  άποψη « δείξε μου το κόμμα σου, να σου πω τι κοινωνία θα οικοδομήσεις».

Ο Σύριζα βρίσκεται στην εξουσία περίπου 20 μήνες. Ούτε ένα μέτρο τόνωσης της δημοκρατίας στην κατεύθυνση της οργανωμένης και θεσμικής συμμετοχής των πολιτών στα ζητήματα που τον αφορούν δεν έχει λάβει.  Σε αυτό μάλιστα το ζήτημα είμαστε πολύ πίσω ακόμη και από το ΠΑΣΟΚ των πρώτων χρόνων του που θέσπισε πολλά τέτοια μέτρα, ασχέτως αν αργότερα σταδιακά το  ίδιο  τα  αφυδάτωσε και τα κατάργησε.

Η παντοκρατορία των υψηλόβαθμων διοικητικών στελεχών στη δημόσια διοίκηση , η αντιδημοκρατική σε μεγάλο βαθμό υπερεξουσία των αυτοδιοικητικών αρχόντων σε κανένα σημείο νομοθετικά δεν αμφισβητήθηκε από την κυβέρνηση Σύριζα.

   Θα μπορούσα εδώ να παραθέσω μοντέλα θεσμικής συμμετοχής πολιτών, εργαζομένων, κατοίκων στα κοινά. Νομίζω , όμως, ότι κάτι τέτοιο θα βάρυνε υπερβολικά το κείμενο κομίζοντας, μάλιστα, γλαύκα εις Αθήνας.

Το ζήτημα είναι η πολιτική βούληση

    Βέβαια  έχει    βαρύνουσα σημασία  η ερώτηση:  Τι  θα  εμποδίσει  τον  εκφυλισμό ή τη  γραφειοκρατική  παραμόρφωση  τέτοιων  θεσμών,  όπως  κατά  κόρον  έγινε  στο  παρελθόν (πχ  Συνεταιρισμοί);  

 Εδώ  η  απάντηση  είναι  μια:  Η  νομοθετική  θωράκιση  άλλα  και  η   ενεργητική  συμμετοχή των  πολιτών  με  πρώτους,  βέβαια,  και  καλύτερους  τα  μέλη  και  τους  φίλους  του  Σύριζα

Έτσι θα  βοηθηθεί  και  το  άνοιγμα  του  Σύριζα  στη  κοινωνία.  Μήπως  αυτός  είναι  ο   Κοινωνικός  Σύριζα;

* Ο Γιώργος Κότσαλης είναι Συντονιστής ΟΜ Βάρης- Βούλας- Βουλιαγμένης

Συντρόφισσες και σύντροφοι

   Το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στο 1ο και το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ξεχωρίζει για την πυκνότητα, την εξέλιξη αλλά και την αντιφατικότητα των πολιτικών γεγονότων. Καταγράφηκαν τέσσερις ισχυρές πολιτικές νίκες όσον αφορά στη ψήφο των πολιτών της χώρας μας, που ανέδειξαν τον ΣΥΡΙΖΑ στην ηγεσία της χώρας. Αυτό είχε σαν συνέπεια να απαιτηθεί να χειριστεί συνθήκες διακυβέρνησης, συνθήκες που, μέχρι τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, βρίσκονταν ακόμα σε ένα «θολό ιδεατό πεδίο». Ειδικά στον τομέα του τι είχαμε να αντιμετωπίσουμε ως κυβέρνηση της Αριστεράς όσον αφορά τα εμπόδια που ήδη «είχαν κτίσει» οι αντίπαλοι και στο εσωτερικό της χώρας και στην Ε.Ε., η προετοιμασία μας ως μέλη του κόμματος ήταν πολύ χαλαρή. Νομίζαμε ότι οι καταστάσεις ήταν απλές … εκλογική νίκη = εξουσία. Από την ηγεσία του κόμματος ίσως θα έπρεπε από το φθινόπωρο του 2014 – έστω με διακριτικό τρόπο – να προετοιμαζόμαστε, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι και εμείς ως μέλη του κόμματος, δεν θα έπρεπε να φροντίζουμε για να ενημερωνόμαστε από τις «σωστές» πηγές στο Ίντερνετ.

    Τα αποτελέσματα αυτής της ελλιπούς ενημέρωσης φάνηκαν στην περίοδο της διαπραγμάτευσης, μετά τη συμφωνία του Ιουλίου του 2015 (με τα γνωστά αποτελέσματα, όσον αφορά στη «διάσπαση») και φαίνονται και τώρα που πρέπει να ερμηνεύουμε τις αποφάσεις της κυβέρνησης και να ενημερώνουμε με τη σειρά μας το περιβάλλον μας. Νομίζω πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να προσπαθούμε να κρατήσουμε τις «λεπτές ισορροπίες» ανάμεσα στο τι ονειρευόμασταν, στο τι θέλουμε, στο ποιους στόχους έχουμε και στο τι είδους «εργαλεία» έχουμε τη δυνατότητα να εκμεταλλευτούμε μέσα στις συγκεκριμένες οικονομικές συνθήκες τις οποίες βιώνουμε …. Κι ας μην ξεχνάμε ότι το κράτος, όπως το διαμόρφωσαν οι προηγούμενοι έχοντες την εξουσία …. «απέχει» πάρα πολύ από το να θεωρηθεί ευνομούμενη αστική δημοκρατία.

   Γι’ αυτό νομίζω ότι αυτό που προέχει είναι να κρατάμε επαφή με την κοινωνία. Να μη φοβόμαστε να ενημερώνουμε και να λέμε τις απόψεις μας, ειδικά αν πρόκειται για «θέματα» που η κυβέρνηση έχει κατορθώσει έστω και μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες «να δώσει μια ανάσα». Πρέπει οπωσδήποτε να καταγγέλλουμε αυτούς που οδήγησαν τη χώρα σ’ αυτό το σημείο με τις πολιτικές τους για πολλά χρόνια.

  Να ξεσκεπάζουμε επιθετικά τη διαπλοκή. Να ενημερωνόμαστε καθημερινά και να παρουσιάζουμε τα «βήματα» της κυβέρνησης, όσο κι αν οι άλλοι ειρωνεύονται και επιτίθενται.

  Να ενισχύσουμε και τους προσωπικούς δεσμούς μεταξύ μας. Να είμαστε ειλικρινείς και να εκφράζουμε τις σκέψεις μας…κι όχι να μην εκφραζόμαστε αλλά να «βολευόμαστε» στην άγονη και ατέρμονη κριτική…να κάνουμε προτάσεις.

  Να προσέξουμε πολύ τις «τρικλοποδιές» που μας βάζουν οι «συμμετέχοντες» στις παρατάξεις και που ανήκουν ή επηρεάζονται από ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΛΑΕ. Απαιτείται μεγάλη προσοχή και σκεπτικισμός αν θα συμμετέχουμε σε τέτοιου ιδεολογικού ύφους ψηφοδέλτια. Έμαθα ότι στο ΔΣ της ΑΔΕΔΥ διέσπασαν την παράταξη … στη βάση (π.χ. καθηγητές) τι γίνεται;

  «Κλείνω» το σημείωμά (και) με αυτές τις προσωπικές εμπειρίες.

Με συντροφική διάθεση

* H Παγκά Κατερίνα είναι μέλος της Ο.Μ. Πόλης Ρόδου και της Ν.Ε. Νότιας Δωδεκανήσου ΣΥΡΙΖΑ

Αρχικά μια γενική παρατήρηση:  από την στιγμή που έχει συμφωνηθεί να γίνει καταστατικό συνέδριο μέσα στο 2017 και το 2ο τακτικό συνέδριο να συζητήσει μόνο ελάσσονες (και ώριμες) αλλαγές , δεν κατανοώ απόλυτα τους λόγους που έχει προκριθεί για συζήτηση το ζήτημα της περιφερειακής συγκρότησης του κόμματος (1η πρόταση).  Αν το ζήτημα της οργανωτικής διάρθρωσης του κόμματος (περιφερειακή διάρθρωση ή νομαρχιακή ή συνδυασμός ) επιλυθεί στο 2ο συνέδριο, τι θα μείνει να συζητηθεί στο καταστατικό συνέδριο;

• Η γνώμη μου είναι πώς στην παρούσα φάση εκείνο που θα είχε σημασία είναι – χωρίς να δρομολογηθούν τώρα σημαντικές αλλαγές στην σύνθεση* και την διαδικασία συγκρότησης των Περιφερειακών Συντονιστικών Επιτροπών (ΠΣΕ) του κόμματος- να επιδιωχθεί η αναβάθμιση στο περιεχόμενο των συνεδριάσεών τους και του ρόλου τους ως προς τις παρεμβάσεις σε ζητήματα πολιτικών που το πεδίο άσκησής τους είναι (και) η  διοικητική περιφέρεια. Το πρακτικό μέτρο για την αναβάθμιση αυτή θα μπορούσε να είναι η δημιουργία θεματικών επιτροπών με σχετικά αντικείμενα (ανάπτυξη, περιβάλλον, κοινωνική οικονομία, υγεία, πρόνοια- αλληλεγγύη, αυτοδιοίκηση Α’ βαθμού κλπ) και η ανάθεση σε μέλη της ΠΣΕ της ευθύνης για την λειτουργία τους.  Με αυτόν τον προσανατολισμό στην λειτουργία τους, οι ΠΣΕ θα απεγκλωβιστούν από την μονομέρεια ενασχόλησης (όταν και αν συνεδριάσουν)  με την εκλογική πλευρά της αυτοδιοικητικής μας παρουσίας.

*Μια αλλαγή που θα μπορούσε να δρομολογηθεί από τώρα (ως προς την σύνθεση της ΠΣΕ) αφορά στην συμμετοχή των εκλεγμένων περιφερειακών συμβούλων. Ίσως το πιο δόκιμο να ήταν να συμμετέχουν στην ΠΣΕ μόνο οι επικεφαλής -για περιφέρεια και αντιπεριφέρειες- της παράταξης (ή διαφορετικά, ο υπεύθυνος /η της κομματικής ομάδας της παράταξης σε κάθε περιφ. ενότητα) και όχι όλοι οι εκλεγμένοι περιφερειακοί σύμβουλοι. Ο αριθμός των εκλεγμένων περιφερειακών συμβούλων παρουσιάζει μεγάλες διακυμάνσεις από περιφέρεια σε περιφέρεια κι αυτό δημιουργεί μια ετεροβαρή κατάσταση ως προς τον ρόλο τους σε κάθε ΠΣΕ.  

Για τα τμήματα:

Σε προηγούμενη παρέμβαση είχα αναφερθεί αναλυτικά στον ρόλο των τμημάτων της ΚΕ και στις αλλαγές που κατά την άποψή μου χρειάζεται να γίνουν. Το σημείωμα αυτό επικεντρώνεται στο βασικό στοιχείο της τροποποίησης που προτείνει η επιτροπή καταστατικού και που κατά την άποψή μου εμπεριέχει αστοχία και στερείται πρακτικής σημασίας.  Μέσω της πρότασης  για συγκρότηση επιτροπής  που θα επιλέγει αυτούς /ές που θα συμμετάσχουν στα τμήματα με βάση την «επιστημονική επάρκεια και εμπειρία» , αναδύεται ο υπαινιγμός ότι κάποια τμήματα της ΚΕ είναι ανεπαρκή στο να συμβάλουν στην διαμόρφωση της πολιτικής του κόμματος λόγω της σύνθεσής τους.

Προτείνεται δηλ. ένα είδος «κομματικού ΑΣΕΠ» (!) που θα  έχει αρμοδιότητα να απορρίπτει μέλη του κόμματος από την συμμετοχή τους σε τμήματα λόγω της επιστημονικής τους ανεπάρκειας ή έλλειψης εμπειρίας….

Αρχικά, ο εντοπισμός της ανεπάρκειας κάποιων τμημάτων της ΚΕ εμπεριέχει σημαντικό ποσοστό υποκειμενισμού, από την στιγμή που ουδέποτε συζητήθηκε στην ΚΕ η δουλειά των τμημάτων, ουδέποτε κατατέθηκε σε όργανο του κόμματος (ΠΓ, ΚΕ) ένα είδος απολογισμού για κάποιο ή κάποια από τα 25 τμήματα που έχουν συσταθεί .

Οι σ/φοι που εισηγούνται την διαδικασία επιλογής για την συμμετοχή στα τμήματα , θα έπρεπε να τεκμηριώσουν με συγκεκριμένα στοιχεία την αναγκαιότητα της πρότασής τους. Ποια είναι τα τμήματα με μηδενική ή φτωχή παραγωγή θέσεων; Ποια είναι αυτά τα τμήματα που λόγω μεγάλου ποσοστού συμμετοχής «ανεπαρκών» μελών , αδυνατούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά ;  

Ας δούμε τώρα και την πρακτική πλευρά : σε όλα σχεδόν τα τμήματα της ΚΕ συμμετέχουν κομματικά μέλη με επαγγελματική σχέση με το θεματικό αντικείμενο του κάθε τμήματος.  Κατά κανόνα η επαγγελματική σχέση ενός μέλους με το αντικείμενο του τμήματος που συμμετέχει, ταυτίζεται με το γεγονός ότι το μέλος αυτό είναι κάτοχος πτυχίου ανώτατης εκπαίδευσης σε συνάφεια με το επάγγελμά του. Τι περισσότερο μπορεί να ζητήσει κανείς για να πιστοποιήσει την επιστημονική επάρκεια και την εμπειρία; Τι περισσότερο μπορεί να αναζητήσει κανείς από τα στοιχεία του βιογραφικού ενός μέλους που ζητά να συμμετάσχει σε ένα τμήμα (εκτός από την επαγγελματική του σχέση με το αντικείμενο); Τι είναι εκείνο που μπορεί να λείπει και να οδηγήσει στην απόρριψή του;

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα μπορούσε να είναι ότι επιδιώκουμε την συμμετοχή σ/φων και σ/σών που είναι πανεπιστημιακοί (τουλάχιστον για τις θεματικές εκείνες ενότητες όπου η άσκηση πολιτικής αποτελεί γνωστικό αντικείμενο πανεπιστημιακών σχολών – για παράδειγμα, η πολιτική στην Υγεία αποτελεί γνωστικό αντικείμενο πανεπιστημιακού ιδρύματος, συνεπώς επιδιώκουμε την συμμετοχή πανεπιστημιακών με αυτό το γνωστικό αντικείμενο στο τμήμα Υγείας ). Είναι αυτονόητο όμως ότι είναι αδύνατο τα τμήματα να συγκροτηθούν μόνο από πανεπιστημιακούς σ/φους. (Είναι αδύνατο πχ το τμήμα Υγείας να αποτελείται μόνο από καθηγητές της Σχολής Δημόσιας Υγείας που είναι και μέλη του κόμματος και να μην στελεχώνεται και από γιατρούς και άλλους επαγγελματίες υγείας…)

Επομένως κάθε προσπάθεια επιλογής  με κριτήριο πέρα από την επαγγελματική σχέση είναι χωρίς νόημα. Με άλλα λόγια, επιλογή δεν μπορεί να υπάρξει.  

Η προσπάθεια που πράγματι πρέπει να γίνει για την  προσέλκυση πανεπιστημιακών στα τμήματα της ΚΕ και την ενσωμάτωσή τους σε μια συλλογική κομματική λειτουργία επεξεργασίας πολιτικής, δεν είναι θέμα καταστατικού.  Πρέπει να αποτελεί μόνιμο στόχο των στελεχών που θα έχουν την ευθύνη για τον κρίσιμο αυτόν τομέα της δουλειάς του κόμματος.

Συνοψίζοντας:

• Η ανταπόκριση στην δημόσια πρόσκληση αποτελεί την μοναδική προϋπόθεση συμμετοχής κάποιου μέλους στα τμήματα της ΚΕ.

• Το συνέδριο δεσμεύει την νέα ΚΕ να προχωρήσει άμεσα σε επικαιροποίηση των θεματικών αντικειμένων με βάση τα οποία συγκροτούνται τα τμήματα και σε σύνταξη νέου εσωτερικού κανονισμού με κύριο χαρακτηριστικό την περιφερειακή τους συγκρότηση / δικτύωση και τον νέο τρόπο ανάδειξης της γραμματείας τους.

• Η αναβάθμιση της λειτουργίας των τμημάτων αποτελεί βασικό συστατικό του ρόλου της νέας ΚΕ  και αποφασιστικό κρίκο στην σχέση κυβέρνησης – κόμματος.

* Ο Γιώργος Γιαννόπουλος είναι Μέλος της ΚΕ και συντονιστής του Τμήματος Υγείας

ΜΟΤΟ:

Να διεξαχθεί στο κόμμα δημοκρατικός διάλογος (και όχι μόνον μεταξύ των μελών, τα οποία είναι «χρεωμένα» στη συνδικαλιστική δραστηριότητα), με θέμα τι θέλει και τι πράττει ο ΣΥΡΙΖΑ στις συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Στο 2ο Συνέδριο πιστεύουμε ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε δύο σημαντικά θέματα, τα οποία συνιστούν κρίσιμους κρίκους: πρόκειται για τη δημοκρατική και την κινηματική λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ. Παρακάτω παραθέτουμε το πλαίσιο της πρότασής μας.

Διευκρινίζουμε ότι, το εγχείρημα που προτείνουμε,

• Δεν συνιστά κρίκο ή γρανάζι καμιάς από τις υπάρχουσες 4 τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε βέβαια αποτελεί μικρογραφία μια 5ης τάσης.
• Δεν είναι ούτε «αντιπαραθετικό» εγχείρημα στις υπάρχουσες τάσεις.

• Έχουμε «τη μεγάλη φιλοδοξία», το εγχείρημά μας να μπολιάσει τις υπάρχουσες τάσεις, καθώς και τους συνέδρους που δεν είναι ενταγμένοι σε καμιά τάση, – όπως πολλοί από εμάς- με το πλαίσιο των προτάσεων. Αν χρησιμοποιούσαμε ένα σύνθημα για την πρότασή μας θα ταίριαζε μάλλον το παρακάτω:

• «Ενιαίο κόμμα σημαίνει ισότιμα μέλη, κοινές δεσμεύσεις, συνολική ευθύνη»

• «Τα προβλήματα του χθες, αφορούν και στο αύριο».

Προτείνουμε όσες/οι συμφωνούν με το πλαίσιο αυτό να το συνυπογράψουμε ως έκφραση δημόσιας αυτοδέσμευσής μας.

Ως προς τη δημοκρατική λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ

1. Να διασφαλιστεί ότι κάθε μέλος έχει, στην πραγματικότητα, το ΔΙΚΑΙΩΜΑ για ισότιμη συμμετοχή σε όλες τις διαδικασίες, χωρίς να είναι άμεσα ή έμμεσα «υποχρεωμένο» να ενταχθεί σε μια από τις υπάρχουσες τάσεις. Το δικαίωμα αυτό διαπερνά από την πιο μικρή Ο.Μ. και φτάνει ως την Πολιτική Γραμματεία.

2. Να «σπάσει» η παραλυτική πρακτική της «ανάθεσης», υιοθετώντας κανονισμό με τομείς ευθύνης, καταμερισμό αρμοδιοτήτων και με διαδικασία ελέγχου.

3. Να θεσμοθετηθεί Επιτροπή Δεοντολογίας.

4. Να αντιμετωπίζονται χωρίς συγκαλύψεις κρούσματα παραγοντισμού στις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ.

5. Να οργανωθεί ο τομέας της θεωρητικής-ιδεολογικής επιμόρφωσης.

6. Να διαμορφωθεί πολιτική ανάδειξης στελεχών. Η λογική, σύμφωνα με την οποία «όλοι κάνουμε για όλα», είναι λαθεμένη.

7. Να ενσωματωθεί στη λειτουργία και στις πολιτικές μας η διάσταση ισότητας με την οπτική του φύλου.

8. Να προσδιοριστεί η σχέση κόμματος-κοινοβουλευτικής ομάδας-κυβέρνησης με κατανόηση του διαφορετικού ρόλου κάθε οργάνου.

9. Να βελτιωθεί η λειτουργία των συνεδριάσεων των οργάνων. Η σημερινή κατάσταση, που πολλές φορές οδηγεί σε «συζητήσεις εφ΄όλης της ύλης», είναι αναποτελεσματική. Να περάσουμε στις θεματικές συνεδριάσεις. Σε κάθε συνεδρίαση, να προηγείται προετοιμασία: έγκαιρη ενημέρωση για τη συνεδρίαση και την ημερήσια διάταξη, γραπτή εισήγηση, γραπτή απόφαση.

10. Να ενσωματωθεί στη λειτουργία μας η διαδικασία του τακτικού ελέγχου ως προς την υλοποίηση των αποφάσεων. Η λογοδοσία, ως αρχή της Αριστεράς, να τηρείται έμπρακτα. Το σημερινό φαινόμενο, που πάμε στο 2ο Συνέδριο «χωρίς έκθεση πεπραγμένων της Πολιτικής Γραμματείας, της ΚΠΕ, των Τμημάτων και Ομάδων Εργασίας, ως «συλλογικά όργανα», συνιστά πολιτικό ΛΑΘΟΣ.

11. Να καταργηθεί, ως αντιδημοκρατική, η ρύθμιση του Κανονισμού Συνεδρίων (απόφαση της ΚΠΕ), σύμφωνα με την οποία η Ο.Μ. παίρνει ως…bonus ένα αντιπρόσωπο για το Συνέδριο, εφόσον συναινέσει να επανεκλέξει το Μέλος της ΚΠΕ που ανήκει στη δύναμή της.

12. Η διαχείριση των οικονομικών του κόμματος είναι και πολιτικό ζήτημα. Η συνδρομή συνδέει πολιτικά το μέλος με τον ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης, για τα εκλεγμένα μέλη του Εθνικού και Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, καθώς και για όσες/ους τοποθετούνται σε έμμισθες θέσεις, να προσδιοριστεί συγκεκριμένο ύψος συνδρομής τους σε δομές αλληλεγγύης. Να υπάρχει διαδικασία ελέγχου ως προς τη συμμόρφωση.

13. Σύνθεση των Τμημάτων και των Ομάδων του Κόμματος με βάση τις εμπειρίες και επιστημονικές γνώσεις των μελών μας και όχι συμμετοχή με βάση την «τασική ποσόστωση» ή του τύπου «βλέπω ανοικτή πόρτα και μπαίνω».

Κινηματική λειτουργία: «Τι θέλει και τι πράττει ο ΣΥΡΙΖΑ στις συνδικαλιστικές οργανώσεις»

1. Ανάγκη να αλλάξει η πολιτική που ακολουθείται στο συνδικαλισμό– χωρίς συζήτηση στο κόμμα, η οποία μας έχει οδηγήσει σε συνεργασίες χωρίς αρχές και ως ουρά των δυνάμεων της ΛΑ.Ε.

2. Να διεξαχθεί στο κόμμα δημοκρατικός διάλογος (και όχι μόνον μεταξύ των μελών, τα οποία είναι «χρεωμένα» στη συνδικαλιστική δραστηριότητα), με θέμα τι θέλει και τι πράττει ο ΣΥΡΙΖΑ στις συνδικαλιστικές οργανώσεις. Ο διάλογος αυτός:

• Ανοίγει με ευθύνη της νέας ΚΠΕ, έχει χρονική διάρκεια (π.χ. δύο μήνες), έχει «αρχή, μέση, κατάληξη». Επανασυνδέει τις δυνάμεις μας και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις με τις βασικές αξίες της Αριστεράς, τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη, την ισότητα, τη διαφάνεια, τη λογοδοσία, την αλληλεγγύη.
• Προσδιορίζει τις σχέσεις: κόμματος, κινημάτων, κοινωνίας, κυβέρνησης και κράτους.
• Υποκινεί την εγγραφή όλων των μελών και ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ στις αντίστοιχες συνδικαλιστικές οργανώσεις.
• Στο τέλος, να διεξαχθεί «θεματική συνδιάσκεψη», με κύριο έργο να κωδικοποιήσει το αποτέλεσμα του παραπάνω διαλόγου.

Για τον κλάδο μας, προσθέσουμε ένα ακόμη στόχο: να διεκδικήσουμε την κατάργηση-από τώρα και στο εξής- της γνωστής ΣΣΕ ΟΤΟΕ (έτους 1997), η οποία προβλέπει την προνομιακή βαθμολογική και μισθολογική εξέλιξη των αποσπασμένων συνδικαλιστών (μισθολογική εξέλιξη μέχρι τις συνολικές αποδοχές του Διευθυντή Διεύθυνσης της Εθνικής Τράπεζας). Σημειώνεται πως για το ζήτημα αυτό υπάρχει σχετική απόφαση της Ο.Μ. στην Εθνική Τράπεζα (Απρίλης 2016)

Τα παραπάνω μέτρα θα συμβάλουν, εκτός των άλλων, στην αφαίρεση της πολύχρονης και πολύπλευρης «σκουριάς», η οποία έχει επικαθίσει στις συνδικαλιστικές οργανώσεις από τις πρακτικές του εργοδοτικού και κυβερνητικού «συνδικαλισμού», ενισχυμένη και από τον κομματικό «συνδικαλισμό».

* Οι Κατερίνα Παπαθεοδώρου, Γιώργος Πίτας, Θωμάς Κωτούλας, Παναγιώτης Κοντογιώργος, Μανόλης Μαυροφόρος είναι Μέλη του ΣΥΡΙΖΑ από την Ο.Μ. Εθνικής Τράπεζας.

Οι συνθήκες όμως τώρα μας υποχρεώνουν σε μεγαλύτερη προσοχή και πιο σφιχτή ενότητα και συσπείρωση, αν δεν θέλουμε να υποστούμε μια νέα, πραγματική και οδυνηρή ήττα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κόμμα που ασκεί την κυβερνητική εξουσία, έχει μοναδική ευκαιρία να δείξει τον νέο δρόμο δημοκρατικής οργάνωσης, απαλλαγμένος από τα σύνδρομα της νομής της εξουσίας, των ομαδοποιήσεων, του παραγοντισμού και της προσωποποίησης των αντιθέσεων.

Παρακολουθώντας τη ρητορική του αντιπάλου, κυρίαρχα της ΝΔ αλλά και των υπόλοιπων εκφραστών του αστικού μπλοκ, διαπιστώνει κανείς ότι ένα κεντρικό εργαλείο επίθεσης στο ΣΥΡΙΖΑ και σε αυτή την κυβέρνηση δεν είναι τόσο μια προσπάθεια να καταδειχθεί το ότι «εμείς θα τα κάναμε καλύτερα». Υπάρχει φυσικά και αυτό, αλλά νομίζω ότι τίθεται σε δεύτερη μοίρα.

Το κυρίαρχο αφήγημα είναι το εξής: «το μνημόνιο είναι ένα και μοναδικό, αναπόφευκτο, όλοι είμαστε κοινωνοί του. Ο ΣΥΡΙΖΑ είπε ψέματα στο λαό ότι θα μπορούσε να το καταργήσει, τώρα το εφαρμόζει. Και συνεχίζει να λέει ψέματα ότι μπορεί να αμβλύνει τις πολιτικές του μνημονίου». Τώρα τελευταία το αφήγημα αυτό έχει προχωρήσει: «Γενικά, ό,τι λέει ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ψέματα. Μη δίνετε σημασία!». Και η εξήγηση: «Γιατί λένε ψέματα; Μα φυσικά γιατί το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η εξουσία»…

Επομένως, αυτό που ο αντίπαλος προτάσσει ως διαχωριστική γραμμή, δεν είναι τόσο η υπεροχή της δικής του πολιτικής πρότασης, του δικού του σχεδίου, όσο το γεγονός ότι «εκπροσωπεί» την αλήθεια απέναντι στο ψέμα (ή το «λαϊκισμό» κλπ.). Αξίζει να παρατηρήσει κανείς ότι η χρήση του όρου «αλήθεια» έχει πολύ κομβικό ρόλο στη ρητορεία του Κυριάκου Μητσοτάκη τους τελευταίους μήνες. Εδώ και καιρό μιλά για «μια συμφωνία αλήθειας» με τους πολίτες και το τελευταίο διάστημα τιτλοφορεί έτσι την καμπάνια για τη δική του πρόταση διακυβέρνησης. «Συμφωνία αλήθειας» έγραφε το φόντο όταν μιλούσε ο Μητσοτάκης στη ΔΕΘ, και αυτή η φρασεολογία βρισκόταν παντού στην ατμόσφαιρα. «Ρεαλισμός, αλήθεια και κοινή λογική η στρατηγική Μητσοτάκη» ήταν ο τίτλος ενός άρθρου στο «Βήμα» στα τέλη Αυγούστου…

Αυτή η ρητορική αποτελεί, πρώτα απ’ όλα, μια επικοινωνιακή τακτική που στόχο έχει να «πατήσει» πάνω στο συμβιβασμό του καλοκαιριού του 2015, ώστε να διεμβολίσει τα κοινωνικά ακροατήρια του ΣΥΡΙΖΑ και να καλλιεργήσει το αίσθημα της εξαπάτησης, της αδικίας, παρουσιάζοντας στον αντίποδα το Μητσοτάκη ως «μετρημένο» και «ειλικρινή».

Πίσω όμως από μια επικοινωνιακή τεχνική, δια χειρός Θεοδωρικάκου, αυτό που κάνει η νέα ηγεσία της ΝΔ (και όσοι απ’ το συστημικό μπλοκ επιστρατεύουν το ίδιο αφήγημα) είναι κάτι πολύ βαθύτερο. Είναι μία μάχη ιδεολογίας. Γνωρίζουμε από παλιά και από τη θεωρητική συνεισφορά στο συγκεκριμένο θέμα, ότι ένα από τα προσδιοριστικά χαρακτηριστικά της ιδεολογίας είναι η διαχωριστική «αλήθεια/ψεύδος». Η ιδεολογία μπορεί να νοηθεί ως ένας «Λόγος» που διαδραματίζει ρόλο συγκροτητικό για το υποκείμενο και για να το κάνει αυτό, του φτιάχνει ένα πλαίσιο αλήθειας. Με αυτή την έννοια, ο τρόπος που το υποκείμενο αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και τον κόσμο, δεν είναι προϊόν μιας αυθύπαρκτης εσωτερικής αλήθειας, αλλά προϊόν των κοινωνικών σχέσεων και των αντίρροπων κοινωνικών δυνάμεων που προτάσσουν ανταγωνιστικά πλαίσια αλήθειας. Έτσι, η «αλήθεια» δεν είναι ποτέ φυσικά μία και μοναδική αλλά έχει πάντοτε ως υπόβαθρο τη σύγκρουση και τη μάχη για την ηγεμονία.

Οι Hall και Gieben, εξηγώντας το όρο «Λόγος» (discourse), αναφέρονται στον τρόπο με τον οποίο τον χρησιμοποιεί στο έργο του ο Γάλλος φιλόσοφος Μισέλ Φουκώ:

«Ο Φουκώ υποστηρίζει ότι οι δηλώσεις σχετικά με τον κοινωνικό, πολιτικό ή ηθικό κόσμο σπανίως είναι απλώς αληθείς ή ψευδείς. Τα δε «γεγονότα» δε μας καθιστούν ικανούς να αποφασίζουμε οριστικά σχετικά με την αλήθεια ή το ψεύδος τους, εν μέρει επειδή τα γεγονότα μπορούν να ερμηνευθούν με διαφορετικούς τρόπους”. (1)

Με αυτή την έννοια, κάποιος μπορεί να δει στους πρώτους μήνες του ’15 τον ιστορικό αγώνα ενός λαού για την αποδέσμευση από τη λιτότητα και άλλος μπορεί να δει μία παρακινδυνευμένη πολιτική που «μας φόρτωσε κι άλλα δις στο χρέος»… Και τα δύο μπορεί να στηριχθούν σε «γεγονότα», αλλά το ποια άποψη επικρατεί είναι ζήτημα ηγεμονίας…

Επιστρέφοντας στο τώρα. Μία από τις χειρότερες επιπτώσεις του τρίτου μνημονίου, πέρα από το κυριότερο που είναι τα αποτυπώματα που αφήνει στην κοινωνία, είναι ότι δίνει ιδεολογικό χώρο στον αντίπαλο ώστε να «γιορτάσει» το μνημονιακό του ρεαλισμό, να παρουσιάσει αυτή την πολιτική ως μοναδική και «αληθινή».

Μάλιστα, η διαφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη σε σχέση με τους προηγούμενους εκπροσώπους αυτής της πολιτικής είναι ότι αυτός χαρακτηρίζεται από ό,τι σχηματικά θα μπορούσαμε να πούμε «απενοχοποιημένο νεοφιλελευθερισμό». Το νεοφιλελεύθερο σχέδιο, που υπέστη μια σημαντική πολιτική ήττα με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση (και την υπομένει με την παραμονή του), προσπαθεί να πάρει τη ρεβάνς προτάσσοντας ένα πέρα για πέρα θετικό και οραματικό αφήγημα.

«Σήμερα είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίο να συν-διαμορφώσουμε ένα συλλογικό εθνικό όραμα για τη μετά το Μνημόνιο Ελλάδα […] Αυτής που επιδιώκει την αριστεία και την επιβράβευση σε κάθε τομέα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής […] Μόνο η κοινωνική οικονομία της αγοράς μπορεί να παράγει πλούτο για όλους, να προσελκύσει επενδύσεις, να δημιουργήσει νέες δουλειές», έλεγε ο Κ. Μητσοτάκης στη ΔΕΘ.

Ήρθε η ώρα για μικρότερο κράτος, λιγότερους φόρους για τους πλούσιους (αφού εκείνοι φέρνουν δουλειές), για εργασιακή επισφάλεια (καλύτερα έτσι παρά στην ανεργία). Μνημόνιο με κέφι, όχι ψέματα και λαϊκισμός…

«Εντάξει, αν ειπώθηκαν και κάποιες υπερβολές»…

Είναι δυσάρεστο, ωστόσο, αυτή η ρητορική του αντιπάλου να έχει αντανάκλαση στο δικό μας δημόσιο λόγο, αλλά και στους δικούς μας προβληματισμούς και την εσωτερική μας κουβέντα. Είναι δυσάρεστο να ακούς εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ στη δημόσια σφαίρα αλλά και συντρόφους στις μεταξύ μας συζητήσεις να λένε «πριν τις πρώτες εκλογές του ’15, ειπώθηκαν και κάποιες υπερβολές / το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης δεν ήταν ρεαλιστικό…». Ακόμα και ο σ. πρόεδρος, σε μια έντονη αντιπαράθεση στη Βουλή, υποστήριξε ότι ίσως να διακατεχόμασταν από «αυταπάτες»…

Αυταπάτες, προεκλογικές κορώνες, υπερβολές, μπορούμε να δεχτούμε ότι υπήρξαν. Είναι όμως αυτή η μεγάλη εικόνα; Είναι «αυτό που πληρώνουμε τώρα»; Σαφέσταστα όχι. Αντίθετα, αυτό είναι που επιδιώκει να περάσει ο αντίπαλος και πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Γιατί δεν πρέπει να τον αφήνουμε να μας κινητοποιεί ενοχές σχετικά με το δίκαιο του αγώνα ενάντια στη λιτότητα. Τα λάθη, τις όποιες αυταπάτες μπορούμε να τα εντοπίσουμε στον τρόπο που δώσαμε τη μάχη, στην ανάλυση της συγκυρίας και του συσχετισμού δυνάμεων. Αλλά όχι στο δίκαιο και στην «αλήθεια» του στόχου μας.

Αυτή η συζήτηση, βέβαια, δεν αφορά τόσο το πώς μιλάμε για το παρελθόν ούτε βγάζει το άγχος ότι πρέπει να δηλώνουμε ότι διαφωνούμε με το μνημόνιο (παρ’ ότι και αυτά έχουν τη σημασία τους). Κυρίως αφορά το πώς σχεδιάζουμε την πολιτική μας στο παρόν και το μέλλον. Ο στόχος της απεμπλοκής από το νεοφιλελεύθερο σχέδιο και την επιτροπεία πρέπει να υπάρχει στο στρατηγικό ορίζοντα, αλλά πρέπει να φτιάχνει μέτωπα και μέσα στα επόμενα χρόνια, τα χρόνια της επιτροπείας.

Πού να αναζητάμε τέτοια μέτωπα; Στη μάχη που δίνουμε για την εργασιακή πραγματικότητα όχι μόνο στη διαπραγμάτευση, αλλά και στην καθημερινότητα της μαύρης εργασίας, στην εργοδοτική αυθαιρεσία, στον κατακερματισμό των δικαιωμάτων των νέων ανθρώπων. Εκεί που μέχρι στιγμής έχουμε αποδειχθεί κατώτεροι των περιστάσεων. Στον τρόπο που μιλάμε για τη «δίκαιη ανάπτυξη», σύνθημα που πρέπει να αποκτήσει συγκεκριμένο σχέδιο και περιεχόμενο. Ποτέ, ως χώρος, δε μιλούσαμε γενικά και αόριστα για θέσεις εργασίας, για επενδύσεις, χωρίς να κοιτάμε το κοινωνικό τους πρόσημο, το αποτύπωμά τους στο περιβάλλον και φυσικά το τι δικαιώματα συνεπάγονται. Σπάνια λέγαμε απλά για «ανάπτυξη», πάντοτε μιλούσαμε για παραγωγική ανασυγκρότηση, δηλαδή για το τι πρέπει να αναπτυχθεί, σε ποιο τομέα, με ποιο τρόπο…

Εν όψει συνεδρίου και της κουβέντας που θα γίνει για την επόμενη μέρα, πρέπει να σκεφτούμε πώς, βήμα – βήμα, θα φτιάξουμε ένα σχέδιο ώστε η πάλη με το νεοφιλελευθερισμό να «παίζεται» στο σήμερα, σε πεδία έξω από τη συμφωνία ή ακόμα και μέσα σε αυτήν, σε σημεία που δε βλέπει τόσο ο αντίπαλος. Η πορεία για την απεμπλοκή από την επιτροπεία δε θα είναι επ’ ουδενί, ομαλή, γραμμική και χωρίς συγκρούσεις… Μόνο έτσι όμως θα συνεχίσουμε να εκφράζουμε κάτι διαφορετικό. Όχι για το ΣΥΡΙΖΑ ή για την «τιμή της Αριστεράς», αλλά για να μην ηττηθεί η πεποίθηση ότι μπορεί να υπάρξει και μία άλλη διέξοδος από την κρίση που θα βάζει μπροστά τις ανάγκες των πολλών…

Καλό συνέδριο να έχουμε.

* Γιώργος Διάκος, μέλος της Γραμματείας του ΚΣ της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

Απαραίτητο συμπλήρωμα του νέου ΣΥΡΙΖΑ είναι μια μαζική νεολαία. Με οργανωτική αυτοτέλεια, αλλά νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό μπορεί να γίνει πράξη αν ασχοληθεί σοβαρά το συνέδριο με τα προβλήματά της