Συντάκτης: admin

Η ανάδειξη για πρώτη φορά κυβέρνησης της Αριστεράς στην Ελλάδα αποτελεί για την ίδια τη χώρα και για την Ευρώπη γεγονός τεράστιας σημασίας. Άλλοι, όπως εμείς, θα το θεωρήσουν επίτευγμα και άλλοι, όπως η Δεξιά και αρκετοί στην Αριστερά, καταστροφή. Σε κάθε περίπτωση, είναι τουλάχιστον άξιον απορίας και αποτίμησης. Εμείς, ακόμα περισσότερο ως κομματικός οργανισμός μάλιστα, είμαστε επιφορτισμένοι και με το καθήκον να ανταποκριθούμε στη νέα κατάσταση.

Μετά τις εκλογές του 2012 δεν μπορέσαμε να αντιληφθούμε ότι οι επεξεργασίες που εκπονήθηκαν αν και έδειχναν επαρκείς για το 2012 (παρ` ότι ανέλυαν την πραγματικότητα του 2010 με όρους 2007), δεν απαντούσαν στη συνθήκη του 2015: Οι δανειστές είχαν καλύψει επαρκώς τα νώτα τους και ήταν διατεθειμένοι να πάρουν «λελογισμένο ρίσκο» προκειμένου να μην υπάρξει εξάπλωση του “ελληνικού ιού” στην Ισπανία. Δεν είχαμε επίσης συνυπολογίσει ότι το αστικό μπλοκ δεν θα ορρωδούσε προ ουδενός και θα συντασσόταν ανοιχτά με τους δανειστές. Με αυτά τα δεδομένα και χωρίς πείρα από τέτοιες καταστάσεις, πήγαμε στη διαπραγμάτευση του 2015 και χάσαμε. Το ότι περιορίσαμε την έκταση της ήττας είναι και ο λόγος για τον οποίο κυβερνάμε τη χώρα. Μπορεί να μην κοροϊδέψαμε κανέναν, αλλά στο μέτρο που είχαμε υποσχεθεί ότι δεν θα πάμε σε Μνημόνιο, είναι ηλίου φαεινότερο ότι χάσαμε. Και τον Σεπτέμβριο του 2015 μάς ανατέθηκε από τον λαό εκ νέου να αντιμετωπίσουμε εμείς την κατάσταση.

Ενδεικτική του αμέριμνου τρόπου με τον οποίο προσεγγίσαμε τα θέματα ήταν η μνημειώδους κενότητας σύνοψη της γραμμής μας «καμία θυσία για το ευρώ, καμία αυταπάτη για τη δραχμή». Τελικά, το κομμάτι του κόμματος που ήταν «καμία θυσία για το ευρώ» αποχώρησε χωρίς πριν, ή στη συνέχεια, να παρουσιάσει σχέδιο εθνικού νομίσματος, το δε κομμάτι που έμεινε, καθώς δεν είχε «αυταπάτες για τη δραχμή», υποχρεώθηκε σε «θυσίες για το ευρώ».

Δεν ήμασταν επίσης σε θέση να προβλέψουμε το προσφυγικό και τις επιπτώσεις του στην Ελλάδα και την Ευρώπη, ειδικά στη Γερμανία, ούτε τις εξελίξεις σε Τουρκία και Συρία. Δεν θα μπορούσαμε άλλωστε. Πρέπει όμως σήμερα να αντιληφθούμε ότι η συνθήκη του προσφυγικού έχει «μνημονιακά» χαρακτηριστικά, τα οποία μάλιστα δεν μπορεί να αντιπαλέψει ούτε η κυβέρνηση ούτε η κοινωνία, γιατί ξεφεύγουν από το ελληνικό πλαίσιο. Η Ελλάδα είναι ένας διάδρομος με δύο πόρτες, που για καμιά τους δεν έχει το κλειδί. Είναι μια κατάσταση οιονεί ομηρείας.

Η αυταξία της κυβέρνησης της Αριστεράς σε μια χώρα με την πολιτική παράδοση και Ιστορία της Ελλάδας, και μάλιστα στη δοσμένη συγκυρία και στον συγκεκριμένο συσχετισμό δυνάμεων, είναι κάτι που για τους αποχωρήσαντες από τον ΣΥΡΙΖΑ, για κάποιον λόγο που δεν έχει εξηγηθεί μέχρι στιγμής, δεν μετράει, συνιστά μάλιστα πισωγύρισμα. Την ίδια στιγμή, και ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τη στρατηγική αφήγηση που θα νοηματοδοτούσε την πραγματικότητα της κυβέρνησης της Αριστεράς. Γιατί έχει σημασία που είμαστε κυβέρνηση; Τι απαντάμε στο «είστε για τα φράγκα»;

Ωστόσο, το αστικό μπλοκ, τα κόμματα και τα μαγαζιά του καταλαβαίνουν πολύ καλά αυτό που δεν καταλαβαίνουμε εμείς: Πόσο σημαντικό είναι να τους έχουν πάρει για πρώτη φορά τη χώρα από τα χέρια «οι κουμουνισταί». Οι «νόμιμοι ιδιοκτήτες της χώρας» αισθάνονται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σφετερίζεται την ιδιοκτησία τους και δεν σέβεται τα συμφέροντά τους ή απειλεί στο πεδίο της ιδεολογίας τη συντηρητική στροφή που χρειάστηκαν 30 χρόνια «υπαρκτού νεοφιλελευθερισμού» για να στήσουν. Διαπιστώνουν δηλαδή ότι, παρά το Μνημόνιο, η κυβέρνηση δίνει μάχες που είναι εμβληματικά «αντινεοφιλελεύθερες», όπως στην Παιδεία, με το μέτωπο ενάντια στην εμπορευματικοποίηση, και στην Υγεία, με το ξήλωμα των εργολαβιών στον καθαρισμό.

Υπάρχουν δεκάδες μικρές και μεγαλύτερες τέτοιες μάχες με νικηφόρα προοπτική και θα ήταν πολύ καλύτερες οι προϋποθέσεις τους αν οι εκτός ΣΥΡΙΖΑ αριστεροί τις στήριζαν και τις πλαισίωναν, αντί να τις απορρίπτουν σε μια επίδειξη ακραιφνούς, δομικής αντιπολίτευσης. Στο σημείο αυτό είναι αναντικατάστατος ο ρόλος του κόμματος. Πρέπει να είναι κατάλληλα διαρθρωμένο ώστε να μπορεί να διευρύνει και να δίνει απτό περιεχόμενο στις ρωγμές που επιτυγχάνει η κυβέρνηση και ταυτόχρονα, καθώς δεν είναι το ίδιο στα γρανάζια της διακυβέρνησης, να μπορεί να επιλέξει και να οργανώσει το ίδιο μέτωπα στα οποία θα μπορεί η κυβέρνηση να τοποθετηθεί με καλύτερους όρους.

Η κυβέρνηση δίνει και μάχες «αστικού εκσυγχρονισμού», όπως τα Θρησκευτικά και κυρίως ο πόλεμος κατά της διαφθοράς, γύρω από τις οποίες μάλιστα οργανώνεται η λυσσαλέα επίθεση από τα ΜΜΕ και τη Ν.Δ. Το «όλοι ίδιοι είναι», η προσπάθεια δηλαδή να αφαιρεθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ το ηθικό πλεονέκτημα, αποσκοπεί ακριβώς στο να απενοχοποιήσει ένα παρελθόν το οποίο δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του και προσπαθεί με ψευδείς αναλογίες να αμαυρώσει τη σημερινή κατάσταση. Στον Εμφύλιο, το αστικό πολιτικό σύστημα ήταν τόσο ένοχο, που χρειάστηκε η φυσική εξόντωση του αντιπάλου. Σήμερα, που οι πολιτικές διαφορές δεν είναι με κουμπούρια στα χέρια, αρκεί η ηθική εξόντωση, ιδίως όταν επικουρείται και «εξ αριστερών».

Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση αμύνεται και όπου μπορεί επιτίθεται, με δεδομένο όμως το μνημονιακό πλαίσιο. Το οποίο παραμένει συνεκτικό και νεοφιλελεύθερο και στρέφεται εναντίον των τάξεων και στρωμάτων τα οποία εκπροσωπούμε. Και η επιτυχία του συνδέεται με το μέγεθος της καταστροφής που θα τους επιφέρει. Γι` αυτόν άλλωστε τον λόγο δεν δεχόμαστε την «ιδιοκτησία του προγράμματος”. Διότι το «έξοδος από την κρίση» δεν περιλαμβάνει το «με την κοινωνία όρθια». Αυτό είναι η δική μας δουλειά να το επιτύχουμε και πρέπει να το επιτύχουμε σε κάθε περίπτωση. Η ονομαστική έξοδος από την κρίση, δηλαδή η αφήγηση της εξόδου στις αγορές με απομείωση του χρέους και με δημοσιονομικό χώρο δεν είναι εγγυημένη, με βάση ακριβώς τις σωστές ως προς αυτό το σκέλος αναλύσεις μας. Συνεπώς, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να ετοιμαζόμαστε για κάθε ενδεχόμενο. Και πρωταρχική προϋπόθεση για να μπορούμε να το κάνουμε αυτό είναι στην επόμενη σύγκρουση να μην είμαστε εκβιάσιμοι.

Κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει εφόσον συντρέχουν δύο παράγοντες: Ένας διεθνής συσχετισμός κατά της λιτότητας και της γερμανικής Ευρώπης, όπως αυτόν που περιέγραψαν αλλά δεν συγκρότησαν οι χώρες του Νότου, και δεύτερο, και κυριότερο, η επανασύνδεση του κόμματος με τις κοινωνικές του αναφορές και η λαϊκή στήριξη. Σχηματικά, αυτό που πρέπει να κάνει το κόμμα είναι η σύγκρουση οριζόντια, να νικήσει δηλαδή στην κοινωνία, και αυτό που πρέπει να κάνει η κυβέρνηση είναι η σύγκρουση κάθετα, να κερδίσει δηλαδή μάχες στην πολιτική. Να μην αφήνουμε τίποτα να πέσει κάτω.

* O Γιώργος Κυρίτσης είναι μέλος της Ο.Μ. ΜΜΕ

Το κόμμα οφείλει να προσδιορίζεται από τα ιδεολογικά και πολιτικά χαρακτηριστικά της πολιτικής μας και των στρατηγικών μας επιλογών, δηλαδή, από τον «Δημοκρατικό δρόμο για τον Σοσιαλισμό» με δημοκρατία, ελευθερία και αυτοδιαχείριση.

Η στρατηγική μας επιλογή επιβάλλει να είναι κόμμα μαζικό, που ενισχύει την πρωτοβουλία των μελών του και λειτουργεί με βάση τις αρχές και τον σεβασμό στους δημοκρατικούς κανόνες.

Οφείλει να συγκροτεί ευρείες πολιτικές και κοινωνικές πλειοψηφίες, ώστε οι αλλεπάλληλες συγκρούσεις με την κοινωνική, ιδεολογική και πολιτική συντήρηση να είναι επιτυχείς.

Επί της ουσίας, ο χαρακτήρας αυτών των αναμετρήσεων αναδεικνύει καθημερινά και αδιάλειπτα τη σύγκρουση ανάμεσα στην πρόοδο και τη συντήρηση.

Στο πλαίσιο αυτό, εντέλλεται να ασκεί έναν κεντρικό ρόλο «Συλλογικού διανοούμενου» και «οργανωτή της δράσης λαϊκών δυνάμεων και θεσμών».

Με μια κουβέντα να ασκεί μέσα στο σύνολο του πολιτικού συστήματος, αλλά και ευρύτερα στο συνολικό πολιτικό εποικοδόμημα «Ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία».

Για να διευρύνει την ιδεολογική και πολιτική του ηγεμονία είναι αναγκαία η συμμετοχή του κάθε μέλους στη διαμόρφωση των πολιτικών του επιλογών και στην υλοποίηση των πολιτικών του στόχων.

Η έννοια της ιδεολογικής και πολιτικής ηγεμονίας εμπεδώνεται από τη δράση των μελών και στελεχών του, αλλά και από τη διαλεκτική σχέση του με το υπόλοιπο πολιτικό εποικοδόμημα και, φυσικά, με το πολιτικό σύστημα. Δηλαδή, οφείλει να έχει καταστατικά οριοθετημένες σχέσεις με θεσμούς και δράσεις που επηρεάζουν την πολιτική συνείδηση, την κουλτούρα και τη συνολικότερη ιδεολογικοπολιτική συγκρότηση των πολιτών. Ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε ως ανάγκη οριοθέτησης των σχέσεων του κόμματος με θεσμούς όπως:

* Τη νομοθετική εξουσία (Κοινοβούλιο).

* Την εκτελεστική εξουσία (κυβέρνηση, Προεδρία Δημοκρατίας).

* Τις δομές και τους μηχανισμούς του κράτους (Αστυνομία, στρατό, κρατικούς οργανισμούς κ.λπ.).

* Τη δικαστική εξουσία και τις δομές απονομής της Δικαιοσύνης.

* Θρησκευτικά δόγματα και λατρευτικές δομές.

* Πολιτικές κινήσεις, οργανώσεις και κόμματα.

* Ειδικότερη σημασία έχει ο σαφής προσδιορισμός του κόμματος με το «μαζικό κίνημα και τους θεσμούς του».

* Επίσης, κεντρική σημασία έχει ο προσδιορισμός της σχέσης του με τα οικονομικά συμφέροντα.

* Με Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας (ΜΜΕ).

*Με δομές και δράσεις αθλητικού περιεχομένου.

* Τον πολιτισμό.

Είναι σαφές ότι ο ρόλος των θεσμών ορίζεται θεσμικά και συνταγματικά. Συνεπώς, οι σχέσεις του κόμματος μαζί τους οφείλουν να το λαμβάνουν υπ` όψιν τους.

Αν το συνταγματικό πλαίσιο δεν διευκολύνει τη δημοκρατική συνύπαρξη αυτών των θεσμών, καθήκον του κόμματος είναι να επεξεργαστεί τροποποιήσεις που θα επιτρέπουν στην ελληνική κοινωνία να είναι δημοκρατική, αλλά και ανοιχτή σε μεγάλες δημοκρατικές και κοινωνικές αλλαγές.

Συνεπώς με «καταστατικές ρυθμίσεις» ο ρόλος του κόμματος οφείλει να οριοθετείται μέσα στο ιδεολογικό κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας.

Τα ερωτήματα στα οποία έχουμε υποχρέωση να απαντήσουμε δεν είναι αν κάποιο μέλος του κόμματος είναι ταυτοχρόνως βουλευτής ή υπουργός, αλλά ποια θα πρέπει να είναι η οριοθετημένη διακριτή σχέση ανάμεσα σε αυτούς τους θεσμούς και πώς θα διασφαλιστεί η δυνατότητα του κόμματος να διευρύνει την πολιτική και ιδεολογική του ηγεμονία ως “ο βασικός συλλογικός διανοούμενος και οργανωτής των δράσεων του λαού μας”.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι στις καθημερινές λειτουργίες του κόμματος πρέπει να διασφαλίζεται η μεταφορά της συλλογικής εμπειρίας, να επιδιώκεται η συλλογική σύνθεση των εμπειριών και των δράσεων που αναπτύσσουν όλοι οι θεσμοί του πολιτικού εποικοδομήματος και η σύνθεση της συλλογικής εμπειρίας να επιστρέφει, όσο το δυνατόν πιο αυθεντικά, στην κοινωνία και στους θεσμούς του πολιτικού εποικοδομήματος.

Πρόκειται λοιπόν για μια αμφίδρομη σχέση ανάμεσα στο κόμμα και στους θεσμούς, φορείς της οποίας είμαστε όλοι.

Δεν μπορεί να υπάρχουν λοιπόν απαγορευτικά όρια για τον τρόπο που θα συμμετέχουν τα μέλη και τα στελέχη του κόμματος στις λειτουργίες του κόμματος και στις λειτουργίες των θεσμών. Αντίθετα, έχουμε υποχρέωση να διασφαλίζουμε την καλύτερη και αποτελεσματικότερη σύνθεση των οργάνων του κόμματος, ώστε να διασφαλίζεται η αμφίδρομη σχέση κόμματος και θεσμών και φυσικά με πλήρη σεβασμό στην αυτονομία και στην πολιτική φυσιογνωμία κάθε θεσμού.

Ασφαλώς στο πλαίσιο των καταστατικών ρυθμίσεων, οφείλουμε να οριοθετήσουμε τον χαρακτήρα και το ρόλο των οργάνων του κόμματος και τη μεταξύ τους σχέση.

Επιβάλλεται σαφής διάκριση αρμοδιοτήτων ανάμεσα στα όργανα του κόμματος, ώστε να αποφεύγονται συγχύσεις, γραφειοκρατικές παραμορφώσεις και παραβιάσεις της εσωκομματικής δημοκρατίας.

Τέλος, οφείλουμε να αποτυπώσουμε σαφώς την ισοτιμία των δικαιωμάτων κάθε μέλους και τη διασφάλισή τους μέσα από θεσμικές, διαφανείς και δημοκρατικές διαδικασίες, όπου δεν συμβιβάζεται η ταύτιση κριτή και κρινόμενου, ελεγκτή και ελεγχόμενου.

 
Σχέση κόμματος με το συνολικό σύστημα εξουσιών

Το κόμμα μας τηρεί απαρέγκλιτα την αρχή της σαφούς οριοθέτησης των αρμοδιοτήτων ανάμεσα στους φορείς της εξουσίας. Η αρχή της διάκρισης των εξουσιών αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση για τη δημοκρατική οργάνωση σε κάθε θεσμική συγκρότηση, πολύ περισσότερο σε αυτό καθαυτό το κράτος.

Ιστορικά στην Ελλάδα και στην Ε.Ε. η εκτελεστική εξουσία ή ακύρωνε τη νομοθετική εξουσία ή χειραγωγούσε τη δικαστική εξουσία. Πρόκειται για ουσιώδη χαρακτηριστικά αυταρχικής εξουσίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υπερασπίζεται την αυτονομία της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας από την εκτελεστική. Υπερασπίζεται τον αυστηρό περιορισμό και τον έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας στα όρια που της ορίζουν η νομοθετική και η δικαστική εξουσία.

Υπερασπίζεται την ανεξαρτησία όλων των εξουσιών της χώρας από οικονομικά συμφέροντα και από στρατηγικούς σχεδιασμούς τρίτων χωρών.

Θεωρεί ότι όλες οι εξουσίες οφείλουν να αντλούν τη δύναμή τους από τον λαό.

Θεωρεί ότι τα κόμματα αποτελούν αυτοτελείς θεσμούς της δημοκρατίας, ανεξάρτητους και αυτόνομους από τους θεσμούς του κράτους. Ταυτόχρονα τα κόμματα οφείλουν να σέβονται την αυτονομία της δικαστικής εξουσίας, την αυτοτέλεια της νομοθετικής εξουσίας και την ανεξαρτησία της εκτελεστικής εξουσίας από κομματικές εξαρτήσεις.

Στη χώρα μας διαχρονικά δημιουργήθηκαν ο κρατικός μηχανισμός, ο στρατός, η Αστυνομία, οι υπηρεσίες του Δημοσίου και οι δημόσιοι υπάλληλοι ως λάφυρο της εκάστοτε κυβέρνησης, και η εκάστοτε κυβέρνηση, χειραγωγημένη από τη λογική της κομματικής πελατείας και του κομματαρχισμού.

Αυτές οι πρακτικές και οι αντιλήψεις είναι ασυμβίβαστες με την αντίληψη του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ρόλος ανάμεσα στο κόμμα και στην κυβέρνηση είναι διακριτός. Το κόμμα είναι ο θεσμός που μέσα από τις λειτουργίες του αναβαθμίζει την πολιτική λειτουργία και συμμετοχή των πολιτών, επεξεργάζεται πολιτικές και προωθεί προτάσεις μέσα από τις νομοθετικές δομές της πολιτείας, αλλά και μέσα στον λαό και στα μαζικά κινήματα.

Η κυβέρνηση είναι ο θεσμός που εντέλλεται να υλοποιεί το έργο της νομοθετικής εξουσίας, υπερασπιζόμενη τη δημοκρατία και τη διαφάνεια στην άσκηση των καθηκόντων της.

Τα μέλη του κόμματος οφείλουν να σέβονται τη δημοκρατικά εκφρασμένη θέληση του λαού.

 
Αντί επιλόγου

Οφείλουμε να είμαστε ανοιχτοί στα μηνύματα των καιρών. Αν αυτό το καταφέρουμε, τότε θα έχουμε διαμορφώσει ουσιώδη προϋπόθεση για την πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία στην ελληνική κοινωνία.

* Ο Στέλιος Παππάς είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Είμαστε ακόμη εδώ, κι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Όλοι εμείς, τα χιλιάδες μέλη και οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ είμαστε ακόμη εδώ. Παρά τις αντιξοότητες, παρά τις συνεχείς επιθέσεις από τη διαπλοκή, την ολιγαρχία του πλούτου και τους συμμάχους της (παραδοσιακούς και όψιμους), είμαστε ακόμη εδώ.
Δε μας λύγισε ο οδυνηρός συμβιβασμός του περασμένου καλοκαιριού. Έχουμε πλήρη συνείδηση ότι είμαστε αναγκασμένοι να υποστηρίζουμε ένα κυβερνητικό πρόγραμμα το οποίο δεν αντικατοπτρίζει το πρόγραμμα και τους στόχους του κόμματός μας. Έχουμε επιλέξει  αυτή τη στάση με τη βεβαιότητα πως «αριστερό» είναι αυτό που πάει την κοινωνία μπροστά, αυτό που βοηθάει εκείνα τα στρώματα της κοινωνίας, τους αδύναμους που η αριστερά θέλει να εκφράζει. Και  παρόλο που οι προσπάθειές μας πολλές φορές προσκρούουν στις -ξεκάθαρα ταξικές- απαιτήσεις των δανειστών καθημερινά βλέπουμε μπροστά μας τις ευκαιρίες που υπάρχουν, τα ανοιχτά πεδία για παρέμβαση και δράσεις προς όφελος της κοινωνίας.
Σε αυτήν την δύσκολη, πρωτόγνωρη και αντιφατική περίοδο πρέπει να ξαναδούμε  το  ρόλο του κόμματος  και των δυνάμεών του, το ρόλο των βουλευτών του κόμματος και βεβαίως να καθορίσουμε  τις σχέσεις κόμματος –κυβέρνησης.
Μιλήσαμε παλιότερα για τα τρία κάπα:  κόμμα- κυβέρνηση- κοινωνία. Από αυτά τα τρία η κυβέρνηση δεν απορρόφησε μόνο τα στελέχη που ανέλαβαν το δύσκολο έργο από κυβερνητικές χρεώσεις, αλλά κατεύθυνε   και όλη τη δράση του κόμματος σε σημείο κάποιες φορές αδρανοποίησης , με ευθύνη βέβαια σε όλες τις μεριές μέχρι το απλό μέλος του κόμματος στο βαθμό βέβαια που αντιστοιχεί στον καθένα.
Σε αυτό το συνέδριο είμαστε υποχρεωμένοι να συζητήσουμε για όλα αυτά και να πάρουμε αποφάσεις.
Είχαμε συμφωνήσει πως για τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού καθοριστικό ήταν η οργανική σχέση του κόμματος με τα κινήματα, η ενεργή συμμετοχή των μελών στη δράση αυτών των κινημάτων αλλά και οι πρωτοβουλίες δράσης και δημιουργίας κινήσεων για τα μικρά και τα μεγάλα προβλήματα.  Αυτό αν δεν το έχουμε ακόμη πλήρως χάσει ο κίνδυνος είναι μπροστά μας.
Έτσι με την ανάληψη  της κυβέρνησης από το ΣΥΡΙΖΑ  αυτή η σχέση αλλάζει. Το κόμμα από το να δημιουργεί εξελίξεις,  αλλάζει στην προσπάθεια στήριξης της κυβέρνησης και  παίρνει το ρόλο του χειροκροτητή, παρακολουθεί μουδιασμένα τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες.  
Αυτό εκτιμώ πως είναι το κρίσιμο σημείο.
Το κόμμα μας πρέπει τώρα να βγει μπροστά και να διεκδικεί δυναμικά. Με το ίδιο πάθος  που είχαμε,  να διεκδικήσουμε τώρα  την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, να διεκδικήσουμε την αύξηση του κατώτατου μισθού, να διεκδικήσουμε με προτάσεις να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Οφείλουμε να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε, όχι απλά για να δίνουμε αριστερό άλλοθι στον οποιονδήποτε, αλλά για να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Αυτός ήταν ο ρόλος μας, και αυτός θα συνεχίσει να είναι. Ένα κόμμα ζωντανό, μέσα στην κοινωνία, πάντα μέσα στα κινήματα, χωρίς ποτέ να τα καπελώνει, αλλά να παλεύει μέσα από αυτά ως οργανικό και αναπόσπαστο μέρος τους. Από το  συνδικαλιστικό κίνημα, τα σωματεία και τους συλλόγους, το αγροτικό, το αυτοδιοικητικό, από τις πρωτοβουλίες γειτονιάς για την υπεράσπιση του δημόσιου χώρου, μέχρι τα μεγάλα κινήματα ενάντια στη λιτότητα και τη βαρβαρότητα του νεοφιλελευθερισμού το μέλος του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πάντα παρόν.
Ένα τέτοιο κόμμα  χρήσιμο στην κοινωνία  μπορεί να είναι και χρήσιμο στην κυβέρνηση.
Η ουσιαστική στήριξη στην κυβέρνηση θα υπάρξει μόνο  αν το κόμμα με τη δράση των μελών του αλλάζει την κοινωνία, έχει την ουσιαστική  στήριξή της σε προωθητικές κινήσεις ,αποκτά σιγά σιγά την ηγεμονία στο επίπεδο των ιδεών, βάζει την κοινωνία στο παιχνίδι για να  διεκδικεί το σήμερα και το αύριο.
Αυτός μόνο μπορεί να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Το κόμμα της σύγχρονης ριζοσπαστικής αριστεράς, το κόμμα των κινημάτων, το κόμμα της δράσης. Το κόμμα που πάντα αγωνιζόταν για τα «μικρά» και τα «μεγάλα», και τώρα συνεχίζει να το κάνει από πιο προωθημένες θέσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν και θα συνεχίσει να είναι το κόμμα της κοινωνίας. Δίπλα και μαζί με την κοινωνία, θα συνεχίσουμε τους αγώνες μας. Για να υπερασπιστούμε το δίκιο της, για να κάνουμε πραγματικότητα το όραμα για κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Σε αυτούς τους στόχους  ο ρόλος των βουλευτών μπορεί να  έχει μια ξεχωριστεί θέση μόνο αν η όλη τους δράση δεν καθοδηγείται από το «χτίσιμο» ψήφο-ψήφο της επόμενης εκλογής, αλλά αν με  πρωτοβουλίες  δυναμισμό και αποφασιστικότητα φανούν χρήσιμοι στην κοινωνία, βοηθήσουν με συγκεκριμένες προτάσεις στην παραγωγική ανασυγκρότηση του κάθε νομού και της χώρας.
Για όλα αυτά και για άλλα πολλά, είμαστε ακόμη εδώ. Με στόχο το όραμα του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα  και το βλέμμα στραμμένο στην κοινωνία δυναμώνουμε μαζί, και συνεχίζουμε μαζί.
Το μέλλον μας ανήκει!

* Η Γνωσούλα Χαϊλατζίδου είναι συντονίστρια ΝΕ Πιερίας –  μέλος της ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ

Το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ είναι γεγονός και αποτελεί σημείο καμπής τόσο για το κόμμα όσο και για την ελληνική κοινωνία. Χρονικά είναι το σημείο όπου απαιτείται να οριοθετηθεί η ώθηση της χώρας προς μια κατεύθυνση ανάτασης και η οικοδόμηση μιας κοινωνίας στις βάσεις που χτίζονται από τις 26 Γενάρη του 2015.
Ο ΣΥΡΙΖΑ στο δεύτερό του Συνέδριο καλείται να επικαιροποιήσει τις θέσεις του, ενσωματώνοντας σε αυτές την πολύτιμη εμπειρία που αποκόμισε το κόμμα από τον ενάμιση χρόνο συμμετοχής στη διακυβέρνηση της χώρας. Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε πως αυτή η πολιτική περίοδος είναι ο πιο πυκνός πολιτικός χρόνος που βιώσαμε ως χώρα στη μεταπολίτευση, και αποτελεί το διάδρομο σε μια νέα εποχή για την Ελλάδα (πολλοί τη χαρακτηρίζουν αδόκιμα μετα-μεταπολίτευση). Όποιος αναλογιστεί τις πολιτικές εξελίξεις που προσφάτως ζήσαμε, το πιο πιθανό είναι να νιώσει πολιτικό ίλιγγο…
Ταυτόχρονα, απαιτείται να γίνει μια οργανωτική ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε το κόμμα να καταστεί πιο ευέλικτο, πιο λειτουργικό, πιο αποδοτικό, αλλά πρωτίστως πιο αντιπροσωπευτικό της κοινωνίας. Έχει ανάγκη από την ενσωμάτωση των υγιών και ανένταχτων προοδευτικών πολιτικών ιδεών ώστε να δυναμώσει πλουραλιστικά τη δική του άποψη, καθιστώντας την και πάλι, από κυβερνητική σκοπιά αυτή τη φορά, εκπρόσωπο της κοινωνίας.
Η παράλληλη διατήρηση του ριζοσπαστικά αριστερού χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ είναι προϋπόθεση για την επιτυχία του εγχειρήματος. Η προοδευτικότητα που σηματοδοτεί η πρόθεση ριζικών αλλαγών προς όφελος του λαού, επιβάλλει τη σωστή ανάγνωση της σημερινής πραγματικότητας της χώρας. Και όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε, αυτό μεταφράζεται σε αναζήτηση ευρύτερων συμμαχιών στην κοινωνία, πρόθυμων να στηρίξουν την εθνική προσπάθεια.
Ο ΣΥΡΙΖΑ υποχρεούται από το ρόλο που κλήθηκε να αναλάβει στις 20 Σεπτέμβρη του 2015 να δημιουργήσει για τον ελληνικό λαό ένα κράτος αξιών και δικαιοσύνης που ουσιαστικά δεν υπήρξε ποτέ από ιδρύσεώς του. Οφείλει να αναλάβει ηγετικό ρόλο σε μια κοινωνική συμμαχία του συνόλου των υγιών προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων, όπως αυτές εκφράζονται όχι από τα χρεωκοπημένα, πολιτικά και οικονομικά, κόμματα του χθες, αλλά από την κοινωνία του σήμερα. Υγιείς πολιτικές δυνάμεις υπάρχουν σε όλους τους δημοκρατικούς ιδεολογικούς χώρους, και αποζητούν έναν τρόπο ενεργοποίησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει χρέος να τις αφυπνίσει και να τις εντάξει σε μια ευρεία, υπερκομματική προσπάθεια ανασυγκρότησης της χώρας.
Η πλειοψηφία της κοινωνίας δεν αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερής ιδεολογίας. Αναζητά αξίες όπως είναι η αξιοπρέπεια, η αξιοκρατία, η δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη και η ουσιαστικότερη δημοκρατία. Αυτές όμως είναι αξίες της Αριστεράς!

* O Αντώνης Αποστολίδης είναι μέλος του Συντονιστικού της Νομαρχιακής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ Νότιας Δωδεκανήσου

Αγαπητές συντρόφισσες και αγαπητοί σύντροφοι, πολλά θα μπορούσαν, να ήταν τα θέματα, που θα μπορούσαν, να αναφερθούν στη σημερινή μου ομιλία εν όψει του δευτέρου συνεδρίου του κόμματός μας. Προτιμώ, όμως, να καλύψω ένα και καλά.
Ο σύντροφος από την καθοδήγηση στην προηγούμενη διαδικασία της οργάνωσης μελών μας εν όψει του δεύτερου συνεδρίου του κόμματός μας ανάφερε το γεγονός, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προωθεί το θεσμό των συνεταιρισμών. Του έκανα ερώτηση περί του θέματος μιας και ο Μαρξ στον πρώτο τόμο του «Κεφαλαίου» χαρακτηρίζει τους συνεταιρισμούς των ελευθέρων μεμονωμένων παραγωγών ως την πεμπτουσία του κομμουνισμού.
Ο σύντροφος μου απάντησε, ότι για να απαντηθεί το θέμα χρειάζεται ανάλυση του μισού «Κεφαλαίου». Θα προσπαθήσω μέσα σε ένα δισέλιδο, να χωρέσω τον προβληματισμό πάνω στο θέμα αυτό.
Είμαι, όπως είναι γνωστό, και μέλος του γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος. Η δεξαμενή σκέψης του με όνομα Oeuvres universitaires de recherche socialiste ανάρτησε στο διαδίκτυο το κείμενο του Ζαν Ζορές, που φέρει τον τίτλο: «Εγκώμιο στη μεταρρύθμιση».
Εκεί ο Ζορές αναφέρει, ότι η μεταρρυθμιστική δράση ποτέ δεν πρέπει, να είναι αποκομμένη από το τελικό στόχο: τον κομμουνισμό και την κολεκτιβοποιήση. Η εν λόγω δεξαμενή σκέψης χαρακτηρίζει το κείμενο αυτό ως θεμελιακό κείμενο για τη σοσιαλιστική θεωρία και πράξη.
Άρα ο δρόμος προς τον κομμουνισμό είναι ένας δρόμος μεταρρυθμιστικός. Είναι όμως επίσης και δρόμος ελευθερίας (ελεύθερα συνεταιρισμένοι μεμονωμένοι παραγωγοί σύμφωνα με το Μαρξ).
Πώς, όμως, συνδέεται η ελευθερία με την ισότητα και τη δικαιοσύνη; Λέει χαρακτηριστικά η Ρόζα Λούξεμπουργκ για την ελευθερία: «Ελευθερία χωρίς ισότητα είναι εκμετάλλευση. Ισότητα χωρίς ελευθερία είναι καταπίεση. Η αλληλεγγύη είναι η κοινή ρίζα ελευθερίας και ισότητας».
Από που, όμως, πηγάζει αυτή η αλληλεγγύη; Ο μαρξιστής φιλόσοφος Αλέν Μπαντιού, με τον οποίο έχω συνομιλήσει σχετικά, μας προτείνει στο βιβλίο του: «Απόστολος Παύλος ή η ίδρυση της  οικουμενικότητας», εκδόσεις Άγρα, τον απόστολο Παύλο ως πρότυπο διαπρύσιου κήρυκα της οικουμενικότητας. Ο δεύτερος μας λέει: «Πάντες αδελφοί εσμέν εν Χριστώ Ιησού».
Ο Ιησούς Χριστός, όπως μπορώ πολύ εύκολα, να αποδείξω, αλλά δεν είναι της στιγμής, ήταν άνθρωπος με πατέρα τον Ύψιστο και μητέρα τη Μαρία. Την ώρα της προ – θανάτιας αγωνίας, στη Γεθσημανή, ζήτησε από τον πατέρα του να τον δοξάσει.
Αυτό αποτελεί σεξουαλικό υπονοούμενο. Άλλωστε και οι Μαρξ και Ένγκελς στο «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος» μιλούν για την κοινοκτημοσύνη των παντρεμένων γυναικών, όταν θα έχουμε μια κομμουνιστικά οργανωμένη κοινωνία.
Το σημαντικότερο όμως κομμάτι του τι ζητά ο Ιησούς Χριστός από τον πατέρα του βρίσκεται στη συνέχεια του βιβλικού κειμένου. «’Ινα πάντες εν ώσιν», αναφέρει το κείμενο.
Να η πεμπτουσία της αγωνίας του Ιησού Χριστού στη Γεθσημανή. Είναι ο κομμουνισμός, όπως παραδέχτηκε και ένας φίλος μου, διακεκριμένος Νέο – Δημοκράτης.

Ο καθένας μας μπορεί να αντιληφθεί τις συνθήκες μέσα στις οποίες εξελίσσεται το 2ο Συνέδριό μας.
Είναι προφανές ότι μέσα σε συνθήκες γενικευμένου πολέμου – από τις δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού και της διαπλοκής (εντός και εκτός συνόρων) – οι προτεραιότητες τις στιγμής και η ορθή αντιμετώπισή τους, αποκτούν στρατηγική σημασία.
Ο διατυπωμένος στόχος «να βγούμε από την κρίση με το λαό όρθιο» τα λέει όλα και δεν χρειάζεται να προσθέσω ή να αφαιρέσω τίποτα και μάλιστα κατά τη δική μου εκτίμηση «καλά το πολεμάμε».
Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε αρχίζει ούτε πρέπει να τελειώνει σε αυτό το στόχο.
Στο σημείο αυτό με απασχολούν μερικά πρακτικά ερωτήματα που θέλω να μοιραστώ μαζί σας:
Τι κράτος θα έχουμε;
Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του ώστε να δώσει όραμα και προοπτική στον εργαζόμενο λαό και ιδιαίτερα στη νεολαία;
Πώς θα ανοίξουμε το δρόμο για μια πιο συμμετοχική-δημοκρατική κοινωνία;
Πως το υπάρχον υδροκέφαλο γραφειοκρατικό κράτος θα μετασχηματιστεί και προς ποια κατεύθυνση;
Ποια είναι τα «εργαλεία» και ποια η Δομή;
Μελετώντας τις «Θέσεις» κάνω 2 διαπιστώσεις, μία θετική και μία αρνητική.
Θετική, είναι η διατύπωση που αναφέρουν οι «Θέσεις»:  
«…Δεύτερο συστατικό του αριστερού προγράμματος αποτελεί επομένως η συνεχής επέκταση και εμβάθυνση της δημοκρατίας. Ο εκδημοκρατισμός του κράτους, του Δημοσίου, της παιδείας και του πολιτισμού χρειάζεται να συνδυαστεί με πολύμορφους αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς, έτσι ώστε μεγάλα τμήματα της κοινωνικής πολιτικής να περνούν σταδιακά σε συλλογικές διαδικασίες. Η δημοκρατία αγκαλιάζει έτσι όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής και μεταμορφώνεται από θεσμική διαδικασία σε νέα μορφή ζωής, με έντονη την έμφυλη διάστασή της. Ακόμα, αυτή η πάλη περιέχει συνεχείς δημοκρατικές ρήξεις, μεταφορά αρμοδιοτήτων και πόρων σε νέους θεσμούς άμεσης δημοκρατίας που αλλάζουν τους συσχετισμούς δύναμης στην κοινωνία Η πάλη για την επέκταση και την εμβάθυνση της δημοκρατίας είναι στοιχείο της πάλης για τον σοσιαλισμό, τη βοηθά και ταυτόχρονα δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την ύπαρξή του.
Μέχρι εδώ καλά
Στη συνέχεια οι θέσεις περνάνε σε μια γενική και μάλλον αόριστη θεώρηση.
Ο δημοκρατικός μετασχηματισμός της κοινωνίας πρέπει να διδαχθεί από τις διάφορες πρωτοβουλίες αυτόνομης κοινωνικής οργάνωσης και δράσης και να υποστηρίξει την άνθηση τέτοιων πρωτοβουλιών. Με αυτή την έννοια, κάθε κυβερνητική πολιτική πρέπει να προσαρμόζεται στους άξονες της ισότητας και της δημοκρατίας και να ελέγχεται για την ταξική της μεροληψία. Η συνεχής μείωση των ανισοτήτων, η βελτίωση της καθημερινότητας των πολιτών και η επέκταση και εμβάθυνση της δημοκρατίας αποτελούν το περιεχόμενο της καθημερινής προσπάθειας της ριζοσπαστικής Αριστεράς της εποχής μας.»
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση και κυρίως η πρωτοβάθμια, που είναι;
Είμαι έτοιμος να αποδεχτώ ότι οι λίγες αράδες-ευχές, που αναφέρονται στην Τοπ. Αυτοδ. στην #4 στις προτεινόμενες 26 προγραμματικές τομές, είναι στη λογική «να πούμε κάτι και για αυτό το θέμα διότι δεν προλάβαμε να το επεξεργαστούμε».
Όμως ανησυχώ μήπως πραγματικά δεν έχουμε συνειδητοποιήσει την σοβαρότητα του ζητήματος.
Επιγραμματικά λοιπόν καταθέτω μερικές προσωπικές διαπιστώσεις πριν καταλήξω στην πρότασή μου:
1. Η Τ.Α 1ου βαθμού είναι ο κοντινότερος θεσμός στον πολίτη. Ιστορικά έχει αποδειχτεί ότι η προσδοκία μας για ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ και ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ – στο επίπεδο της κοινωνίας -περνά ευκολότερα μέσα από αυτό το ΘΕΣΜΟ. Όχι βέβαια όπως είναι σήμερα. Το θεσμικό πλαίσιο του «Καλλικράτη» δεν δίνει καμία δυνατότητα συμμετοχής.
2. Ενδιαφέροντα συμπεράσματα για την αποτελεσματική επίδραση στη ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ και τη ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ της κοινωνίας μπορεί να αποκομίσει κανείς μελετώντας την περίοδο της Εθν. Αντίστασης. (Χωρίς βέβαια να ταυτίζονται οι εποχές)
3. Υπενθυμίζω τη δεκαετία του ΄80. Όταν εμφανίστηκε – ο κουτσουρεμένος και άτυπος βέβαια – θεσμός των Συνοικιακών Συμβουλίων, προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον στους πολίτες για συμμετοχή και έχω την αίσθηση ότι αυτός ήταν και ο λόγος που μεθοδεύτηκε η κατάργησή του. Επίσης θυμίζω την αυξημένη συμμετοχή και το ενδιαφέρον των πολιτών την εποχή που στα χωριά είχαμε τις «κοινότητες». Είναι βέβαια προφανές ότι δεν επικροτώ την ασυδοσία και την ανεξέλεγκτη λειτουργία εκείνης της περιόδου που η Τ.Α. ήταν τμήμα του πελατειακού κράτους.
4. Αν κοιτάξει κάποιος τις αναπτυγμένες χώρες θα διαπιστώσει ότι η Τ.Α. είναι μια αποκεντρωμένη πραγματική τοπική κυβέρνηση που διαχειρίζεται σημαντικά ποσά των φορολογικών εσόδων της χώρας.
Συντρόφισσες και σύντροφοι
Θεωρώ ότι:
1. Η Δομή ενός κράτους αποκεντρωμένου, δημοκρατικού, σύγχρονου και φιλικού στον πολίτη (με προοπτική μετεξέλιξής του στο δρόμο του κοινωνικού μετασχηματισμού που περιγράφουμε στις θέσεις μας για το Συνέδριο) πρέπει να έχει ως βασικό δομικό στοιχείο του την Τ.Α. όλων των βαθμών.
2. Οφείλουμε τώρα να μελετήσουμε πολιτικά και επιστημονικά την πρότασή μας (σε μορφή και περιεχόμενο), για το τι κράτος θέλουμε να φτιάξουμε, μετά την ολοκλήρωση της μνημονιακής εποπτείας και να το περιγράψουμε, δίνοντας όραμα και προοπτική στις δυνάμεις της κοινωνικής αριστεράς. Σε αυτή την πρόταση η Τ.Α. πρέπει να αποτελεί τον «ακρογωνιαίο λίθο».

Η  ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ:
Με δεδομένο ότι σε αυτό το Συνέδριο δεν είμαστε έτοιμοι, αλλά ο χρόνος τρέχει, προτείνω:
1. Η νέα Κ.Ε. να ορίσει ολιγομελή ομάδα με θέμα : ΘΕΣΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ Τ.Α. (Όχι από τους εκλεγμένους σ. οι οποίοι δεν έχουν χρόνο). Η Ομάδα αυτή σε συνεργασία με ειδικούς επιστήμονες και αξιοποιώντας την πείρα των εκλεγμένων στελεχών μας στην Τ.Α. και την Κυβέρνηση, θα μελετήσει εμπειρίες άλλων χωρών, θα αναλύσει ιδιαιτερότητες και δεδομένα της χώρας μας και θα διατυπώσει την πρότασή της (χρονικό όριο 6 μήνες).
2. Η πρόταση θα τεθεί σε «διαβούλευση» στις Οργανώσεις και στην κοινωνία, πολίτες φορείς, ειδικούς επιστήμονες κ.λ.π. (Χρονικό όριο 6 μήνες).
3. Σε 12 μήνες από σήμερα θα συγκληθεί το Διαρκές Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ – θεματικό- για να πάρει τις τελικές αποφάσεις για την Τ.Α.
        

* Ο Βαγγέλης Κουγιάς είναι Συντονιστής Ο.Μ. Ζωγράφου του ΣΥΡΙΖΑ

Ο σκοπός του 2ου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να μην είναι απλά η εκλογή προσώπων σε κομματικές θέσεις και η χάραξη νέων γραμμών πλεύσης του κόμματος, αλλά  η συνέχιση του αγώνα ενάντια σε αδιέξοδα, σε κοινωνικές αδικίες και ανισότητες, έτσι ώστε το κόμμα να μπορεί να αντιμάχεται την λαϊκίστικη  νεοφιλελεύθερη πολιτική.
Μια νεοφιλελεύθερη πολιτική που χαρακτηριστικά της έχει την εξουσιαστική δύναμη, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τη ρατσιστική νοοτροπία σε όλο το φάσμα της, την απάνθρωπη συμπεριφορά, την εξαθλίωση των μαζών, και εκφράζεται μέσα από τη λανθάνουσα δημοκρατία, την καταστολή, την τραπεζική καταπίεση, τον θρησκευτικό φασισμό και την υπέρμετρη ατομικότητα.
Ένα κόμμα ριζοσπαστικής αριστεράς που ήδη έχει πλεύσει στον κυβερνητικό ιστό μιας χώρας, θα πρέπει να μάθει και να συμβιβάζεται, και να κάνει συμμαχίες, και να αφήνει πίσω του παλαιοκομματικές και μη εφαρμόσιμες νοοτροπίες, σίγουρα όμως να παραμείνει πηγή έμπνευσης για τα εκατομμύρια καταπιεσμένων έχοντας πάντα κατά νου τον τελικό σκοπό, που είναι η ευημερία των ανθρώπων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ -και κάθε αριστερό ριζοσπαστικό κόμμα- δεν θα πρέπει να ξεχνάει ότι ο άνθρωπος είναι η πηγή του οράματος του για έναν καλύτερο κόσμο, αντίθετα από τα νεοφιλελεύθερα κόμματα, που ως πηγή  έχουν το χρήμα και τους αριθμούς.
Σαν κόμμα θα πρέπει να μην αλλάξει την ιδεολογική του κατεύθυνση, αλλά να συνεχίσει τον αγώνα έχοντας  υπόψη ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίσοι, ανεξαρτήτως εθνικότητας, χρώματος, θρησκείας, κοινωνικής τάξης …… όλοι οι άνθρωποι έχουμε δικαίωμα στην μόρφωση, στην εργασία, στην ιατρική περίθαλψη και σε όλα τα αγαθά που προσφέρει ένα κράτος πρόνοιας. Όλα αυτά θα πρέπει να είναι η μη παρεκκλίνουσα γραμμή για ένα αριστερό ριζοσπαστικό κόμμα.

 * Ο  Σταύρος Τσάβαλος είναι μέλος του Συντονιστικού της Οργάνωσης του ΣΥΡΙΖΑ του Υπουργείου Πολιτισμού

Στις θέσεις για το συνέδριο και στο κεφάλαιο που αφορά το κόμμα διαπιστώνεται και πολύ σωστά η άποψη πως δεν μπορεί να υπάρξει κυβέρνηση χωρίς κόμμα.

Το ερώτημα όμως είναι τι κόμμα;

Κόμμα που ταυτίζεται με την κυβέρνηση και τα μέλη του αποτελούν μόνο ιμάντες της κυβερνητικής πολιτικής;

Κόμμα μελών που συμμετέχουν σε εκδηλώσεις, εκλογικές διαδικασίες, απλά πληρώνοντας της συνδρομή τους;

Κόμμα στελεχών και Αθηνοκεντρκών παρεών που βαυκαλίζονται να ονομάζουν τον εαυτό τους τάση;

Ή κόμμα μελών που στηρίζει μεν την κυβέρνηση αλλά κρίνει και μέσα από τις δικές του προτάσεις παρεμβαίνει στην ασκούμενη πολιτική;

Η απάντηση δίνεται: «Θέλουμε κόμμα συλλογικό διανοούμενο». Πολύ ωραία.

Να δούμε όμως αν αυτό προωθείται και στην πράξη. Οι προτεινόμενες από την ΚΕ αποσπασματικές αλλαγές στο καταστατικό, ενώ επίκειται καταστατικό συνέδριο μέσα στο 2017, οδηγούν στο αντίθετο συμπέρασμα.

Η πρόταση να δοθεί υπερβολικό βάρος στην περιφερειακή οργάνωση με παράλληλη αποδυνάμωση της νομαρχιακής, οδηγεί στην αντίληψη του κόμματος στελεχών και όχι σε μια λογική προσπάθεια συντονισμού των νομαρχιακών οργανώσεων, ώστε να υπάρχει και όσμωση αλλά και συντονισμένη δράση.

Συγκεκριμένα, ενώ η προσπάθεια ενός αριστερού κόμματος θα έπρεπε να είναι η ενδυνάμωση των οργανώσεων βάσης με δημιουργία ΟΜ σε κάθε γειτονιά σε κάθε χωριό και σε κάθε χώρο δουλειάς, πράγμα που απαιτεί ενισχυμένο ρόλο των ΝΕ, προτείνεται περιφερειακή οργάνωση με μέλη της ΣΕ της Περιφέρειας που αναλαμβάνουν την ευθύνη για όλους τους σημαντικούς τομείς δουλειάς: Οργανωτικό, Συνδικαλιστικό, Υγεία, Παιδεία κλπ. Αυτό για να λειτουργήσει χρειάζεται πολλά επαγγελματικά στελέχη που θα ταξιδεύουν συνεχώς σε όλους τους νομούς, συνεργαζόμενα με τις ΝΕ χωρίς όμως ουσιαστική επαφή με τη βάση.

Αν πάλι οι παραπάνω δεν είναι επαγγελματικά στελέχη, τότε τα σχήμα απλά δεν μπορεί να λειτουργήσει και συνεπακόλουθα θα δημιουργήσει νέα προβλήματα στις ΝΕ που ήδη, λόγω και έλλειψης επαγγελματικών στελεχών, δυσκολεύονται να λειτουργήσουν αποδοτικά στο στενότερο επίπεδο του νομού.

Επιπλέον, τα πολλά ενδιάμεσα όργανα μεταξύ Κεντρικής Επιτροπής και Οργανώσεων Μελών απομακρύνουν τα μέλη από τη δυνατότητα πολιτικής παρέμβασης. Η εμπειρία στο παρελθόν από κόμματα όπως το ΚΚΕ έχει αποδείξει του λόγου το αληθές.

Βέβαια, κάποιος μπορεί να αντιτείνει ότι η διοικητική ενότητα σε επίπεδο κράτους είναι πλέον η περιφέρεια. Άρα και το κόμμα πρέπει να λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο. Αυτό ισχύει για κόμματα που ταυτίζονται με την κυβέρνηση, χωρίς βέβαια κανείς να παραβλέπει το γεγονός ότι χρειάζεται συντονισμός της λειτουργίας του κόμματος εντός της περιφέρειας. Όμως ο συντονισμός αυτός μπορεί να επιτευχθεί:

Α. με την τακτική συνεργασία σε ένα σχήμα που θα αποτελείται από τους συντονιστές των ΝΕ και τα μέλη της ΚΕ που έχουν χρεωθεί συγκεκριμένα καθήκοντα στους νομούς.

Β. με την ύπαρξη αυτοδιοικητικής παράταξης με ενεργά μέλη που θα παρεμβαίνει αποδοτικά στο χώρο της περιφερειακής αυτοδιοίκησης

Αν λοιπόν ξεφύγουμε από τα ωραία λόγια και θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα πραγματικό κόμμα μελών, πρέπει να φροντίσουμε να δώσουμε τις δυνατότητες στις ΟΜ και τα μέλη μας να συζητούν, όχι εκ των υστέρων αλλά εκ των προτέρων, πάνω στις προθέσεις της κυβέρνησής μας σε επίπεδο νομοσχεδίων και εφαρμοσμένης πολιτικής, για να μην καταλαμβάνονται εξ απροόπτου, να έχουν την δυνατότητα να κρίνουν και να προτείνουν, ξέροντας όμως ότι οι προτάσεις τους δεν πάνε στον κάλαθο των αχρήστων, όπως επίσης και ότι μεταφέρονται με θεσμικό τρόπο τα προβλήματα και οι αγωνίες της κοινωνίας, με στόχο να βρεθεί λύση από τους αντίστοιχους υπουργούς και την κυβέρνηση σαν σύνολο.

Πρέπει τα μέλη μας να σταματήσουν να αισθάνονται ιμάντες μια πολιτικής που αποφασίζεται από άλλους, συντρόφους ή μη, και αυτοί έχουν μόνο την υποχρέωση, με κρύα καρδιά, να την στηρίζουν.

Αυτό είναι το πρόβλημα των μελών μας σήμερα που οδηγεί σε αποχή ή αποστράτευση και αν θέλουμε κόμμα μελών μαζικό και ανοικτό στην κοινωνία αυτό πρέπει να λύσουμε στο συνέδριο. Όσον αφορά τις καταστατικές αλλαγές, να τις δούμε μέσα από σοβαρό διάλογο και να τις αποφασίσουμε μόνο στο καταστατικό συνέδριο του 2017.

* Η Μαρία Αντύπα είναι μέλος συντονιστικού της ΝΕ Αχαΐας