Η Οργάνωση Μελών του ΣΥΡΙΖΑ Δήμου Δελφών διοργανώνει ανοιχτή πολιτική προσυνεδριακή συνέλευση μελών και φίλων του κόμματος ενόψει της διεξαγωγής του 2 ου τακτικού συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ.
Η εκδήλωση θα γίνει την Τετάρτη 28 Σεπτέμβρη 2016
στις 6 το απόγευμα
στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου στην Άμφισσα (Πλατεία Κεχαγιά)
Κεντρικός ομιλητής ο σ. Μάκης Θεοφιλάτος, μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ
Χρειάζονται πολλά, τον κόσμο για ν` αλλάξεις:
οργή κι επιμονή. Γνώση κ` αγανάκτηση.
Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά
ψυχρή υπομονή, κι ατέλειωτη καρτερία.
Κατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου.
Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πώς
την πραγματικότητα ν` αλλάξουμε.
Μπέρτολντ Μπρεχτ
Αν θέλουμε να αναζητήσουμε το σημείο – κλειδί για την κατανόηση της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια και το πώς ανταποκρίθηκε σε όλα τα ζητήματα που έθεσαν οι εξελίξεις στη χώρα μας σε συνθήκες πολιτικής και οικονομικής κρίσης, θεωρώ ότι πρέπει να ανατρέξουμε στο σημείο που ο ΣΥΡΙΖΑ αντιπρότεινε βιώσιμο εναλλακτικό σχέδιο με τον σχηματισμό κυβέρνησης των αριστερών δυνάμεων. Και το ποιοτικό στοιχείο σε αυτό το κάλεσμα, κατά τη γνώμη μου, δεν βρίσκεται στις αριστερές δυνάμεις για την ενότητα των οποίων παλεύαμε και θα παλεύουμε, αλλά στον σχηματισμό κυβέρνησης. Διότι η πάλη για την ανατροπή της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου και ο σχηματισμός κυβέρνησης της Αριστεράς αποτέλεσε στην πραγματικότητα το όχημα για να ξεκινήσουμε το πέρασμα από τον χώρο του περιθωρίου και των ψευδαισθήσεων στην κεντρική πολιτική σκηνή και στον χώρο της πραγματικότητας.
Η άσκηση κυβερνητικής πολιτικής ή γενικότερα η άσκηση πολιτικής κόμματος εξουσίας, αντικειμενικά, δίνει τη δυνατότητα να παλέψεις για τη λύση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η κοινωνία εδώ και τώρα, στο σήμερα και όχι σε μια άλλη ζωή, εφόσον τώρα πρέπει να απαντάμε στα διλήμματα που μας βάζει η ίδια η ζωή και αυτά συνήθως απαιτούν εκείνη την εναλλακτική λύση που είναι η καλύτερη από τις άλλες και όχι απαραίτητα η καλή. Παλαιότερα συνήθως εμείς βάζαμε τα διλήμματα και εύκολα απαντούσαμε σε αυτά επιλέγοντας το καλό και όχι το κακό και με ευκολία θέταμε το δίλλημα συμβιβασμός ή ρήξη. Η πορεία όμως που επιλέξαμε είναι μη γραμμική και περιλαμβάνει συμβιβασμούς και ρήξεις, βήματα μπρος και πίσω, νίκες και ήττες. Και πάνω απ’ όλα απαιτεί σωστή εκτίμηση της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας και του συσχετισμού δυνάμεων. Η αλήθεια είναι ότι στη διάρκεια της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές η πραγματικότητα μας έδειξε πολλές φορές τα δόντια της, αλλά εμείς δεν την αξιολογήσαμε σωστά και έτσι ακολούθησε η ανώμαλη προσγείωση.
Ουσιαστικά το κάλεσμα για σχηματισμό κυβέρνησης των αριστερών δυνάμεων σηματοδότησε το έναυσμα για το πέρασμα από κόμμα διαμαρτυρίας σε μεγάλο κόμμα εξουσίας. Το πέρασμα αυτό προφανώς δεν μπορεί να γίνει ακαριαία, αλλά έχει σημασία και το πώς εμείς προσαρμοζόμαστε για να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις εξελίξεις. Με αυτή την έννοια, για παράδειγμα, η ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για την εκκένωση των καταλήψεων στέγασης προσφύγων και μεταναστών στη Θεσσαλονίκη έδειξε ότι σχετικά με το θέμα αυτό υπάρχει ακόμα σύγχυση μέσα στις γραμμές μας. Γιατί, σύντροφοι, η πραγματικότητα είναι δύστροπη. Και όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχτηκε τη δημοκρατική εντολή να πάρει στα χέρια του το κράτος, αποδέχτηκε όλο το πακέτο (βία, επιβολή, δικαστήρια, φυλακές κ.λπ.) και όχι μόνο όσα δεν λερώνουν τα χέρια του (Θ. Καρτερός, “Αυγή”, 30-07-16). Και πάνω απ’ όλα αποδέχτηκε την τήρηση του Συντάγματος.
Με βάση τα παραπάνω ορισμένα σημεία που θεωρώ ότι πρέπει να σταθούμε είναι:
Η κατάκτηση της κυβερνητικής πλειοψηφίας είναι βέβαια μέσον. Ζητήσαμε από τον λαό να μας επιλέξει, ώστε ως κυβέρνηση της Αριστεράς να σταματήσουμε την εθνική καταστροφή και να ανασυγκροτήσουμε τον παραγωγικό ιστό -αυτός ήταν και είναι ο βασικός μας στόχος- με απαραίτητη βέβαια τη λαϊκή συμμετοχή. Έτσι, στις συγκεκριμένες συνθήκες, η κατάκτηση της κυβερνητικής πλειοψηφίας έδρασε ως ένας επιμέρους στόχος σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο, χωρίς βέβαια η διακυβέρνηση να είναι αυτοσκοπός. Είναι λάθος όμως να καλείς τον λαό να σου δώσει κυβερνητικές ευθύνες και στις πρώτες, δεύτερες ή τρίτες δυσκολίες να αναζητείς τρόπους διαφυγής, υπεκφεύγοντας με διάφορα προσχήματα.
Ο λαός θα σε εμπιστευθεί και θα σου δώσει μεγάλη δύναμη για να κυβερνήσεις και όχι για να διαμαρτύρεσαι. Επομένως δεν υπάρχουν «μεγάλα» κόμματα διαμαρτυρίας, ώστε να συνυπάρχουν το «μεγάλο» και η ιδεολογική καθαρότητα και ασφάλεια.
Προφανώς υπάρχει και ο κίνδυνος απορρόφησής μας από την πραγματικότητα. Γιατί η Αριστερά δεν βολεύεται μόνο από την επίλυση των προβλημάτων του λαού εδώ και τώρα, αλλά συνδέει αυτήν με τα οράματα και τις αξίες της. Έτσι, για την Αριστερά δεν είναι λύση το οποιοδήποτε εφικτό, αλλά εκείνο που κρατάει ανοιχτό αυτόν τον δρόμο. Και όλα αυτά κάνουν τον δρόμο που έχουμε επιλέξει ακόμα πιο δύσκολο, γι` αυτό έχουν σημασία και οι προσωπικές αντιστάσεις και ο ρόλος του κόμματος. Χρειαζόμαστε, λοιπόν, ένα κόμμα νέο, σύγχρονο, δημοκρατικό, ριζοσπαστικό, αριστερό, αποτελεσματικό, κόμμα ισότιμων μελών.
Παίζοντας στο γήπεδο και όχι στην εξέδρα, σύντροφοι, και θα συμβιβαστούμε, και θα λερωθούμε. Αλλά μόνο τότε έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε τα πράγματα και τους συσχετισμούς. Ειδάλλως υπάρχει και ο πολύ γνωστός μας δρόμος των μικρών ποσοστών, της σιγουριάς, της καταγγελίας και της ανέξοδης διαμαρτυρίας. Ας αναρωτηθούμε, αλήθεια, κατά πόσον τα αριστερά κόμματα διαμαρτυρίας στη χώρα μας και στην Ευρώπη συνιστούν απειλή για το συντηρητικό πολιτικό κατεστημένο, εγχώριο και ευρωπαϊκό. Μήπως θεωρούμε ότι η έγνοια αυτού του κατεστημένου απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ είναι το πώς θα αντιμετωπίσει τον κίνδυνο που προκύπτει από την πολιτική του «εχθρού»; Στη χώρα μας, μάλιστα, θα έλεγα ότι τα αριστερά κόμματα διαμαρτυρίας μάλλον τα κολακεύει, για τη συνέπειά τους, την καθαρότητά τους κ.λπ.
Πότε αυτό το κατεστημένο ένιωσε πραγματικά ότι κινδυνεύει; Μόνο όταν στις συγκεκριμένες συνθήκες ο ΣΥΡΙΖΑ άφησε την ασφάλεια του ενυδρείου του και αποφάσισε να κολυμπήσει στα βαθιά. Τότε έβαλαν μπροστά τα σχέδιά τους, για τη λεγόμενη αριστερή παρένθεση. Τότε μόνο εμφανίστηκαν ρωγμές που προσπαθούν να τις επισκευάσουν. Αυτό τουλάχιστον έδειξε η μέχρι τώρα εμπειρία της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ.
Ας προχωρήσουμε, λοιπόν, με κουλτούρα κόμματος εξουσίας, για να αλλάξουμε την πραγματικότητα και όχι για να μας αλλάξει. Γιατί οι νίκες στο πεδίο της πραγματικότητας είναι αυτές που κατοχυρώνουν την πολιτική φυσιογνωμία του κόμματος ως ηγετικής πολιτικής δύναμης, με βαθιές ρίζες μέσα στην κοινωνία.
* Ο Παντελής Μάναλης είναι μέλος της Ο.Μ. 4ης Δημοτικής Κοινότητας Πειραιά
Νέα Σμύρνη
Νέα Φιλαδέλφεια στις 19.00, ομιλητής Ζαχαριάδης
Λυκόβρυση – Πεύκη στις 19.00
Καισαριανή, στα γραφεία τους
Ελευσίνα στις 19.00, ομιλητής Πέτρος Καλκανδής
Μεταμόρφωση στις 19.00, θα συζητηθούν οι θέσεις
Γλυφάδα
Χαλάνδρι στις 19.00
Βάρη – Βούλα – Βουλιαγμένη στις 19.00, στην Πνευματική Εστία Βούλας, Αγ. Ιωάννου 2
Κεραμεικός – Μεταξουργείο στις 19.00, στα γραφεία τους
Κόρινθος στις 18.30, ομιλητής Πάνος Ρήγας
Ανοιχτή προσυνεδριακή εκδήλωση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Κορίνθου την Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου, με ομιλητή τον Πάνο Ρήγα
Η Οργάνωση Μελών του ΣΥΡΙΖΑ Κορίνθου διοργανώνει, στο πλαίσιο του 2ου Συνέδριου του κόμματος, ανοικτή πολιτική εκδήλωση στην οποία θα παρουσιάσει τις θέσεις του κόμματος ο Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Ρήγας και στη συνέχεια θα ακολουθήσει διάλογος.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο ΜΙΚΡΟ ΘΕΑΤΡΟ, στο Δημαρχείου Κορίνθου, την Τετάρτη 28/9/2016 στις 19:30 και είναι ανοικτή σε όλους τους πολίτες αλλά και σε εκπροσώπους φορέων.
Στo πλαίσιo του Προσυνεδριακού διαλόγου, η ΟΜ Μηχανικών ΣΥΡΙΖΑ Αττικής, διοργανώνειστο ΤΕΕ Νίκης 4, Τετάρτη 28/9/16, 6:30 μμ
ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Ο ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΙΚΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ – ΣΥΝΕΡΓΕΙΕΣ
Εισηγήσεις:
Νίκος Ροής (Συντονιστής Τμήματος Βιομηχανίας ΣΥΡΙΖΑ, μέλος Συντονιστικου ΟΜ Μηχανικών))
Αλέξης Χαρίτσης (Υφυπουργός Οικονομίας, αρμόδιος για θέματα Δημοσίων. Επενδύσεων και ΕΣΠΑ)
Ευγενία Φωτονιάτα (Ειδική Γραμματέας Διαχείρισης ΕΤΠΑ και ΤΣ)
Γιώργος Σταμπουλής (Λέκτορας Πανεπιστημίου Θεσσαλίας,Τμήμα Οικονομικών Επιστημών & Μονάδα Καινοτομίας και Επιχειρηματικότητας)
Ματθαίος Τσουβαλάς (Ειδικός Συνεργάτης στο Υπ. Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης)
Δικαστικοί Υπάλληλοι στις 15.30 με ομιλητή τον σ. Ρήγο στο Γκύζη
Δάφνη, στο ΚΑΠΗ Αγίας Βαρβάρας
Ζωγράφου
Ικαρία (Εύδηλος) με ομιλητή τον κ. Πιλαλή Χρήστο
Νέα Ιωνία, στις 19:00
Ιεράπετρα στις 19:00 με ομιλήτρια την σ. Κνήτου
Ελασσόνα στις 19:30 με ομιλητή τον σ. Καπράνα
Νεμέα στις 20:00 με ομιλητή τον σ. Κουρεμπέ
Γέρα στις 20:00 με ομιλήτρια την σ. Τσίτσοβιτς
Τα επίδικα του συνεδρίου είναι πολλά και σημαντικά. Όμως πρέπει να ιεραρχήσουμε τους στόχους και να θέσουμε μια κοινή αφετηρία συζήτησης, που να ανταποκρίνεται στις αρχές, στις αξίες και στον αυτοπροσδιορισμό του ΣΥΡΙΖΑ.
Πρέπει δηλαδή να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή, ότι πάμε για ένα συνέδριο συνέχειας και επαναπροσανατολισμού, ένα συνέδριο επανεκκίνησης του κόμματος, ένα συνέδριο επαναρίθμησης και επικαιροποίησης των δημοκρατικών και ριζοσπαστικών του χαρακτηριστικών.
Η μεγαλύτερη παγίδα είναι να αρχίσουμε να ερμηνεύουμε, να κρίνουμε καθώς και να προτείνουμε αλλαγές, με οδηγό γεγονότα και εξελίξεις τα οποία προκαλέσαμε, αλλά τα κύρια αποτελέσματά τους δεν τα καθορίσαμε εμείς. Όλη η πορεία κυρίως μετά το δημοψήφισμα, ήταν μια διαδρομή, που μας ανάγκασε να προσαρμοζόμαστε διαρκώς στα δεδομένα που επέβαλαν οι δανειστές της χώρας.
Το κόμμα βίωσε και βιώνει δύο βίαιες αλληλοεφαπτόμενες «ωριμάνσεις»: η μία την περίοδο της πορείας προς τη διακυβέρνηση και η δεύτερη στο στάδιο μετά την υποχώρηση της διαπραγμάτευσης. Η δεύτερη φάση, την οποία διανύουμε ακόμα, δεν εμπεδώθηκε από το κόμμα και τα μέλη του, με έναν συνεκτικό, δημοκρατικό, θεσμικό τρόπο, με αποτέλεσμα η συνειδητοποίηση των αποτελεσμάτων να γίνει περισσότερο με συναισθηματικούς, παρά με πολιτικούς όρους.
Τέτοιες αποφάσεις για καταλυτικές αλλαγές κατεύθυνσης οφείλουν -ιδιαίτερα σε ένα κόμμα της αριστεράς- να παίρνονται με όσο το δυνατόν πιο δημοκρατικό και συλλογικό τρόπο.
Η φάση αυτή της διαρκούς προσαρμογής, με τον τρόπο που «επιβλήθηκε», είχε πολλαπλές εσωκομματικές συνέπειες. Εκτός από τη διάσπαση, είχαμε και έχουμε αποστράτευση, απογοήτευση, γκρίνια, αδράνεια. Επίσης η έλλειψη θεσμικής λειτουργίας έδωσε χώρο σε υπερβάσεις της δημοκρατικής κομματικής νομιμότητας και καταπάτησης των καταστατικά καθορισμένων συλλογικών διαδικασιών συμμετοχής στη λήψη των αποφάσεων.
Στην πορεία προς τη διακυβέρνηση και κατά τη διάρκειά της μέχρι σήμερα, ούτε η επιλογή των βουλευτών, ούτε του επαγγελματικού στελεχιακού δυναμικού, ούτε η στελέχωση των ψηφοδελτίων στις εκλογές της ΤΑ και των Ευρωεκλογών, ούτε οι διορισμοί πολιτικών προσώπων σε θέσεις του κρατικού μηχανισμού, σε οργανισμούς και διάφορες διευθύνσεις έγιναν με αδιάβλητο, διαφανή και θεσμικό τρόπο. Δεν υπήρξε ουσιαστικά -και αυτό σε μεγάλη κλίμακα-, δημοκρατική συναπόφαση.
Επετηρίδα, παρέες, γνωριμίες, παραγοντισμός, προσωπικές διαδρομές, ιδιοτέλεια και αριστερός καριερισμός βγήκαν στην επιφάνεια. Αναδύθηκαν οι προσωπικές αδυναμίες του καθενός, γιατί το κόμμα δε φρόντισε να προφυλάξει τους συντρόφους, επιβάλλοντας μια από όλους αποδεκτή νομιμοποιητική διαδικασία… (Η κριτική δεν αφορά στα πρόσωπα, αλλά στον τρόπο).
Η αδυναμία, ή η απροθυμία, για όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συμμετοχή και δημοκρατική νομιμοποίηση των αποφάσεων στη βάση του συλλογικού κομματικού και κοινωνικού συμφέροντος, περιθωριοποίησε συντρόφους, αποψίλωσε το κόμμα από ενεργές παρουσίες και μείωσε τη συμμετοχή.
Το κόμμα τελεί υπό ένα ιδιότυπο καθεστώς παρατεταμένης περιόδου εκτάκτου ανάγκης. Αυτό μπορεί να φαίνεται, ότι βολεύει στη διαχείριση. Ενέχει όμως κινδύνους αυτονόμησης ομάδων, δημιουργίας άτυπων διευθυντηρίων – παραθεσμικών κέντρων αποφάσεων και καταστρέφει τη συνοχή, γιατί περιορίζει τη δημοκρατία!
Το κόμμα είναι υποχρεωμένο, να έχει ανάλογες με την ταυτότητά του και τον αξιακό του κόσμο προσλαμβάνουσες και στοχεύσεις, ανάλογο πρόγραμμα και να παράγει ανάλογη πολιτική, ακόμα περισσότερο σε συνθήκες πολέμου και διακυβέρνησης της χώρας.
Το κόμμα για να αναπτυχθεί και να εμπνεύσει την κοινωνία και τα μέλη του χρειάζεται:
Μια προωθημένη, πρωτότυπη, ζωντανή, νεανική, αμεσοδημοκρατική και ταυτόχρονα λειτουργική θεσμική κανονικότητα, με δημοκρατικές συλλογικές διαδικασίες και αυστηρό έλεγχο.
Την λειτουργία του με βάση τις αρχές και τις αξίες της δικής μας Αριστεράς, δηλαδή με αλληλεγγύη, δημοκρατία, διαφάνεια, δικαιοσύνη, ανιδιοτέλεια, πλουραλισμό.
Καταλυτικές πολιτικές παρεμβάσεις στην καθημερινότητα των ανθρώπων στους χώρους δραστηριοποίησής τους.
Εναλλακτικό, συμμετοχικό πρόγραμμα, επιστημονικά τεκμηριωμένο, που να αφομοιώνει την κοινωνική γνώση.
Καλά προετοιμασμένες ρήξεις, -και οικοδόμηση των ανάλογων συμμαχιών- ενάντια στον συντηρητισμό, την ακροδεξιά καθώς και το οικονομικοπολιτικό και μιντιακό σύμπλεγμα χειραγώγησης της ελληνικής κοινωνίας.
Το σχέδιο στρατηγικών αλλαγών -στο πολιτικό και πολιτειακό σύστημα, στο κράτος και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, στις κατευθύνσεις της κλασικής οικονομικής πολιτικής και δραστηριότητας, στους τομείς της κοινωνικής αλληλέγγυας οικονομίας και των συνεργατικών σχημάτων, στους τομείς της δικαιοσύνης, της παιδείας, της υγείας, του πολιτισμού, της προστασίας και ανάδειξης του περιβάλλοντος-, θα πρέπει να στοχεύει στο να ενισχυθεί η έννοια της συλλογικότητας-δημοκρατίας στην κοινωνική αντίληψη και δράση. Επιπλέον στόχος είναι να αναδειχτεί και να βιωθεί στην καθημερινή πράξη η σημασία και η αξία των δημόσιων κοινωνικών αγαθών, ώστε να συνειδητοποιηθεί το μερίδιο συμμετοχής και ευθύνης του καθενός, στη διαμόρφωση του μέλλοντος, καθορίζοντας με αυτόν τον χειραφετητικό τρόπο το πραγματικό πολιτικό πλαίσιο και τα επίδικα της ταξικής πάλης σήμερα.
Το κόμμα θα πρέπει να ακολουθήσει το δρόμο της κοινωνικής του αποστολής και των συμφερόντων αυτών που εκπροσωπεί, εντάσσοντάς τους από την αρχή στη χάραξη μιας ανοικτής εναλλακτικής διαδρομής. Δίχως τη χάραξη αυτής, θα είναι σα να οικειοποιούμαστε τα μνημόνια και να τα αποδεχόμαστε, ως μοναδικό δρόμο υπέρβασης της κρίσης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη διεκδίκηση της διακυβέρνησης, είναι το μόνο κόμμα που αμφισβήτησε και αμφισβητεί καθημερινά, σε ρεαλιστικά πλαίσια μάχης και όχι σε ιδεατούς κόσμους το ΤΙΝΑ. Όμως ο τρόπος που επιλέγει να κυβερνά, οι αξίες που αντανακλούν οι θέσεις και η πολιτική του, οι κοινωνικοί χώροι που απευθύνεται και επιδρά, ο τρόπος που οργανώνεται η κομματική ζωή, ο τρόπος που εμπεδώνονται στην πράξη οι έννοιες της οικονομίας, των δημόσιων κοινωνικών αγαθών και η έννοια του συλλογικού στις συνειδήσεις των ανθρώπων, ο συνολικός τρόπος που πολιτεύεται, θα καθορίσουν την επιτυχία του εγχειρήματος. Γιατί η επιτροπεία και το ΤΙΝΑ, δεν είναι μόνο ένα οικονομίστικο πλαίσιο τεχνοκρατικής οργάνωσης και διαχείρισης. Έχουμε να αντιπαρατεθούμε με ένα ολόκληρο σύστημα αξιών και κουλτούρας, με μια ολοκληρωτική, πολιτισμικής φύσης επίθεση αντιδραστικής ομογενοποίησης.
Το συνέδριο που άργησε, είναι στο χέρι μας να γίνει ο πλοηγός για μια νέα αρχή, με δοκιμασμένα στο χρόνο και την αξία τους υλικά.
* O Φίλιππος Βαμβουκάκης είναι μέλος της ΟΜ Μαλεβιζίου Ηρακλείου Κρήτης
Μερικές παραδοχές
Από τα τέλη του 2011-αρχές του 2012 όταν ο Αλέξης Τσίπρας διατύπωνε καθαρά τη θέλησή του να αναλάβει την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας, ηγούμενος τότε ενός μικρού πολιτικού σχηματισμού κομμάτων, έχουν καταγραφεί πολλά σημαντικά πολιτικά
γεγονότα.
Ο μικρός πολιτικός σχηματισμός κομμάτων κατάφερε να κερδίσει τρείς συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις και να είναι σήμερα μαζί με τους ΑΝΕΛΛ κυβέρνηση της χώρας.
Μιας χώρας που λεηλατήθηκε κυριολεκτικά από όλους αυτούς που ανησυχούν σήμερα βλέποντας να σταθεροποιείται αυτή η κυβέρνηση, που παρά τις παλινωδίες, τις υπερβολές ή τα λάθη της, φαίνεται να βάζει σε μια διαφορετική τροχιά τη χώρα.
Πλείστα τα παραδείγματα και των υπερβολών αλλά και των σωστών χειρισμών της, σε μια περίοδο που κορυφώθηκε η επιθετική τακτική της «αριστερής παρένθεσης» από μέρους των «κορακιών» εντός και εκτός της χώρας, όλων αυτών δηλ. που ήθελαν και θέλουν να καταφάνε μέχρι και το εναπομείναν σαρκίο της.
Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες των μεθόδων της άπληστης καταλήστευσης της χώρας, απ’ όλους αυτούς που ευθύνονται γι’ αυτή την κατάσταση και θέλουν να επανέλθουν για να ξανακάνουν τα ίδια , με τους ίδιους ακριβώς τρόπους, χωρίς καμία αναστολή, χωρίς αιδώ.
Μερικές σταθερές
Κάθε κοινωνία βασίζεται στην ηθική στάση και δράση των πολιτών της για να πορεύεται στο παρόν και να δημιουργεί τις συνθήκες και προϋποθέσεις για ένα καλύτερο μέλλον.
Μικρές ή μεγαλύτερες ομάδες πολιτών, αλλά ακόμη και μεμονωμένα άτομα με τη στάση ζωής και την ενεργό δράση τους αποτέλεσαν φωτεινά παραδείγματα μιας ιδανικής κοινωνίας, ενέπνευσαν,
παρακίνησαν και οδήγησαν μεγαλύτερες ομάδες σε στάσεις και συμπεριφορές που ιστορικά έχουν καταγραφεί με τα πιο λαμπρά γράμματα.
Η Αριστερά έχει κάθε λόγο να «υπερηφανεύεται» γιατί από τις τάξεις της – πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, στα όρια της στατιστικής – προέρχονται αυτοί που προσέδωσαν παρά τις «ήττες», αυτό το ηθικό πλεονέκτημα.
Η εξίσωση και η λύση της
Το επικείμενο 2ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ είναι πραγματικά πάρα πολύ σημαντικό, μετά τα όσα συνέβησαν πέρυσι στο εσωτερικό του , με την αποχώρηση κάποιων στελεχών και την «αποδυνάμωσή» του, αλλά με δύναμη από την νέα εκλογική νίκη στη συνέχεια που επιδοκίμασε και επιβεβαίωσε με τον καλύτερο τρόπο την υπεύθυνη στάση του μπροστά στον επικείμενο όλεθρο που ήταν προ των πυλών, διαψεύδοντας τις Κασσάνδρες ένθεν και ένθεν.
Στα χρόνια αυτά τα πρόσφατα, ο ΣΥΡΙΖΑ των μικρών στα όρια εισόδου στη Βουλή, ποσοστών του, δυνάμωσε εκλογικά γιατί κατάφερε, είτε να εμπνεύσει με το καθαρό πρόσωπο και λόγο του Αλέξη Τσίπρα, είτε αποτελεί διέξοδο με την πολιτική του πρόταση παρά τις υπερεκτιμήσεις, είτε για να γίνει ο τιμωρός ενός συστήματος που κατέστρεφε τη χώρα.
Σήμερα ,παρά την κοινωνική στήριξή του από την πλειοψηφία του λαού μας που βιώνει τραγικά την κρίση και έχει στηρίξει πάνω του τις όποιες ελπίδες απεγκλωβισμού του από την μέγγενη αυτή, εξακολουθεί, να μην έχει σχεδόν κανένα σημείο αναφοράς στα όργανα και συλλογικές διαδικασίες αυτής της κοινωνικής έκφρασης ( συνδικάτα, τοπική αυτοδιοίκηση, αγροτικό συνεταιριστικό κίνημα κλπ) που συνεχίζουν να οργιάζουν σε βάρος του, παραμένοντας Ηρακλειδείς ενός βαθιά
νοσούντος διαπλεκόμενου συστήματος διαφθοράς.
Η ανθρωπογεωγραφία του εκλογικού σώματος του ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβάνει κατά κύριο λόγο λαϊκούς Αγωνιστές, αγνούς Έλληνες πατριώτες, Αριστερούς πολίτες προερχόμενους από την Ανανεωτική ή την Κομμουνιστική της έκφραση, Σοσιαλιστές, Δημοκράτες, Σοσιαλδημοκράτες , Κεντρώους.
Η λύση της εξίσωσης που το αποτέλεσμα της θα είναι η ενιαία έκφραση και δράση, προϋποθέτει κάποιες σταθερές για την αρμονική συνύπαρξη όλων αυτών και τη δημιουργία ενός υγιούς κόμματος της Αριστεράς, που θα εμπνέει, θα καθοδηγεί, θα ανοίγει δρόμους.
Προϋποθέτει σύνθεση απόψεων, απόρριψη συμπεριφορών ιδιοκτησίας, εξοβελισμό εμμονών, αλλά πάνω από όλα και κύρια τσάκισμα στη γένεσή τους φαινομένων παραγοντισμού, νεποτισμού,
οικογενειοκρατίας και κάθε λογής αντιλήψεων που απάδουν του ηθικού πλεονεκτήματος και της δεοντολογίας της Αριστεράς .
Προϋποθέτει επίσης την λειτουργία των οργάνων με ορθολογικό τρόπο κι όχι στη λογική κατανομής με βάση κάποια … φεουδαρχικά κριτήρια.
Είναι άλλο πράγμα-θεμιτό- η ύπαρξη διαφορετικών προσεγγίσεων, τάσεων, απόψεων, εκτιμήσεων, προτάσεων κι άλλο πράγμα η ύπαρξη ομαδοποιημένων σχηματισμών με οργανωτικό λειτουργικό σχήμα.
Το κόμμα , αλλά και η κυβερνητική εξουσία δεν μπορεί να είναι το μέσον για τον προσπορισμό προσωπικού , οικογενειακού ή άλλου οφέλους, δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι το λάφυρο, αλλά λάβαρο τιμής κι αγώνα.
Γιατί διαφορετικά είναι πασιφανές ότι θα οδηγηθούμε νομοτελειακά σε αλλοτρίωση, απομάκρυνση από την κοινωνία και σε κατάρρευση.
Θα γίνουμε αναλώσιμοι, θα συμβάλλουμε έτσι από μόνοι μας «στην αριστερή παρένθεση» που πολλοί «σωτήρες» οραματίζονται για τη χώρα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα προς αποφυγή βρίσκουμε με μια απλή ματιά στην πρόσφατη μεταπολιτευτική ιστορία και την κατάντια του πάλαι ποτέ κραταιού ΠΑΣΟΚ που με την διακήρυξη της 3η Σεπτέμβρη είχε εμπνεύσει.
Το κόμμα του μέλλοντός μας επιβάλλεται να είναι ανοιχτό στην κοινωνία, να προσεγγίζει και να έχει ανοιχτές τις πόρτες του σε όλους τους Έλληνες και Ελληνίδες, στους Νέους και στις Νέες , να ακούει το σφυγμό τους, να αντιδρά στις ανησυχίες τους, να είναι πομπός και
δέκτης της κοινωνίας.
Το κόμμα μας οφείλει να έχει σταθερές διαχωριστικές γραμμές από την κυβερνητική του λειτουργία, να παράγει ρηξικέλευθη πολιτική τροφοδοτώντας αέναα με επεξεργασμένες θέσεις και την κυβέρνηση και την κοινωνία, να λειτουργεί παράλληλα αλλά και ενισχυτικά , ανοίγοντας
δρόμους, στηρίζοντας κοινωνικές δράσεις που προωθούν την συμμετοχή χωρίς … «ορθόδοξες» αντιλήψεις ελέγχου.
Η κοινωνία μας παρά τα όποια φαινόμενα έκπτωσης των αξιών, θαρρώ ότι διαθέτει ακόμη δικλείδες αντίδρασης και αντοχών αλλά και τη θέληση να συνεχίσει να αγωνίζεται , αρκεί να είμαστε δίπλα – μαζί της, εμπνέοντας και δίνοντας το παράδειγμα με τη στάση ζωής, αποδεικνύοντας έτσι εμπράκτως ότι δεν είμαστε «όλοι ίδιοι» , αλλά και ότι δεν θα υπάρξει παρέκκλιση από το ηθικό μας πλεονέκτημα.
Όλα τα παραπάνω θεωρώ ότι είναι μαζί με την καθημερινή μαζική παρουσία και παρέμβαση σε όλα τα κοινωνικά κινήματα και δραστηριότητες ( ατομικά και συλλογικά), οι βασικοί παράμετροι της
μαζικοποίησης και ενδυνάμωσης του πολιτικού εγχειρήματός μας που θα εμπνέει την Ελληνική και Ευρωπαϊκή κοινότητα, δημιουργώντας όλες τις προϋποθέσεις επιτυχίας για έξοδο της χώρας από την κρίση, αλλά και θα αποκαθιστά τον ηθικό ξεπεσμό του πολιτικού συστήματος , βάζοντας
στο επίκεντρο τον Άνθρωπο και τις καθημερινές του ανάγκες.
*Ο Γιάννης Γκόβας είναι μέλος Ο.Μ. Ανατολικού διαμερίσματος Πάτρας – μέλος Συντονιστικού Ν.Ε. Αχαΐας
Βαρέθηκα όσους ζωσμένοι με φυσεκλίκια περιμένουν την κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης, την οποία όμως δεν πρόκειται να δουν ποτέ, με τη μορφή που την φαντάζονται.
Βαρέθηκα την Αριστερά της «σιγουράτζας» της επαναστατικής γυμναστικής, βαρέθηκα το πετροβόλημα, τις αποστειρωμένες παρελάσεις του ΠΑΜΕ, τον εκ του ασφαλούς καταγγελτικό λόγο.
Βαρέθηκα την μοναδική αλήθεια και τα καθαρά χέρια . Βαρέθηκα να ακούω για «την λαϊκή αντεπίθεση» και τη «λαϊκή συμμαχία» ,κόντρα μάλιστα στο ΣΥΡΙΖΑ.
Βαρέθηκα αυτούς που πιστεύουν ότι η δυνατότητά της Αριστεράς να παρέμβει στην πραγματικότητα εξαρτάται από την ίδια μόνο στο βαθμό της θέλησης και της απόφασης , χωρίς να υπολογίζουν το εχθρικό περιβάλλον, τα media, την ελάχιστη επιρροή που διαθέτει ακόμη και σε αυτό το συνδικαλιστικό κίνημα που διαρκώς φυλλοροεί.
Βαρέθηκα να θεωρούν την αριστερά ανίκανη για να κυβερνήσει μέσα σε εχθρικό περιβάλλον και με δυσμενή συσχετισμό δυνάμεων ακόμη και αν ο λαός, της έχει δώσει αυτή την εντολή.
Βαρέθηκα τους συναισθηματισμούς και τις αναπολήσεις μιας αριστεράς στείρας, που συνεχώς ομφαλοσκοπεί πνιγμένη στις ίντριγκες και τις φράξιες.
Προτιμώ τη βρώμικη κυβερνώσα Αριστερά, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν Αριστεροί (;) , που την ειρωνεύονται . Σε αυτήν έδωσε την εντολή ο ελληνικός λαός να κυβερνήσει, έχοντας γνώση ότι θα κάνει αυτό που μπορεί να κάνει και όχι αυτό που θέλει να κάνει.
Θέλω μια Αριστερά, που θα τη χαρακτηρίζουν η δημιουργική δυναμική, οι διαρκείς προσπάθειες, το περπάτημα σε απάτητα μονοπάτια των ταξικών αγώνων, τα προσωρινά πισωγυρίσματα και τα λάθη, αλλά και ο εντοπισμός και η διόρθωση τους.
Βαρέθηκα τις άνευρες συνεδριάσεις της Ο.Μ, με ελάχιστα παρόντα μέλη που ουσιαστικά χωρίς περιεχόμενο και φυσικά χωρίς αποφάσεις, προσομοιάζει με λέσχη συζητήσεων .
Θα αγωνιστώ στο μέτρο των δυνάμεων που έχει ένα απλό μέλος του κόμματος , για ένα κόμμα που οι Ο.Μ. θα είναι « το αυτί και το μάτι» της τοπικής κοινωνίας, θα συνεδριάζει τακτικά και οργανωμένα , υπόδειγμα διαφανούς λειτουργίας, που θα αποφασίζει και οι αποφάσεις της θα έχουν αμφίδρομο χαρακτήρα, δηλαδή θα πηγαίνουν προς τα επάνω και θα επιστρέφουν στην ίδια, συνοδευόμενες από την άποψη των ανώτερων καθοδηγητικών οργάνων.
Βαρέθηκα τη κομματική νομενκλατούρα σε όλα τα επίπεδα της στελεχιακής δομής του κόμματος, ( εκλεγμένη ή όχι) που δεν συμμετέχει στις λειτουργίες της Ο.Μ. ,παραγοντίζει και απλώς μετατρέπεται σε «ιμάντες» μεταφοράς της γραμμής και των αποφάσεων.
Θέλω στελέχη που να μπορούν εμπνέουν με τη προσωπική τους στάση ζωής, θεωρητικά και πολιτικά ώριμους πραγματικούς καθοδηγητές της Ο.Μ. , που θα συμβάλλουν αποφασιστικά στην ιδεολογική αφομοίωση των νέων μελών και στην ομοιογένεια της Ο.Μ.
Δεν θέλω βουλευτές, πόσο μάλλον υπουργούς που κρύβονται , παραμένουν άφωνοι στα δύσκολα και μάλιστα κάποιοι από αυτούς εκβιάζουν με τη ψήφο τους, όταν κάποιο νομοσχέδιο θίγει την βουλευτική τους πελατεία.
Θέλω βουλευτές και επαγγελματικά στελέχη που θα λογοδοτούν και θα ενημερώνουν με κάθε τρόπο, για τη δράση τους στις Ο.Μ. που ανήκουν.
Θέλω και θα αγωνιστώ, η κυβέρνηση να πατάει στις πλάτες του ΣΥΡΙΖΑ των μελών των στελεχών και της κοινωνίας και να προχωράει σε ριζοσπαστικές τομές αδιαφορώντας για τους συνεχείς εκβιασμούς και τις άγριες επιθέσεις μιας νεοφιλελεύθερης( ελληνικής και ξένης) ολιγαρχίας, που έχει στόχο την υποταγή της Κυβέρνησής του.
Ο Τσίπρας θα μπορούσε με σχετική ευκολία ( δήθεν την επίκληση Αριστεροσύνης ) να τα βροντήξει όλα και να γίνει την επόμενη ημέρα ο επαναστάτης ηγέτης της Αριστεράς στην Ελλάδα και όχι μόνο, που τόλμησε να αντισταθεί στο Ευρωπαϊκό κονκλάβιο. Λοιπόν ;
Αν δεν έχει «πίτουρα στο μυαλό και γράσο στα μάτια», ο καθένας μπορείς να καταλάβει την εξέλιξη των γεγονότων στη χώρα την επόμενη ημέρα, όπως επίσης την πορεία του Αριστερού κινήματος στην χώρα και παγκόσμια και αυτό δεν είναι υπερβολή.
Στο ΣΥΡΙΖΑ όμως αποφάσισαν να κυβερνήσουν και να κάνουν ότι μπορούν, σαν κόμμα και σαν φυσικές οντότητες, για να βγάλουν το λαό από το έρεβος στο φως , κυρίαρχο των εξελίξεων αυτού του τόπου, όσο και αν αυτό φαίνεται μακιαβελικό.
Είμαι ένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες, που με καθημερινή αγωνία , στηρίζουμε την πορεία της Κυβέρνησης κατανοώντας τις απώλειες και τα λάθη, τις υποχωρήσεις και τους συμβιβασμούς κόντρα στις επιθέσεις και τα συμφέροντα, αλλά και σε όσους μικρόψυχα σαρκάζουν αυτή τη πορεία, γιατί πιστεύουμε, ότι η «Πρώτη φορά Αριστερά» θα κάνει ότι μπορεί για να τιμήσει την εντολή που της έδωσε ο ελληνικός λαός, εν πλήρει συνειδήσει.
*O Μιχάλης Τζανίνης είναι μέλος της Ο.Μ. Β’ Διαμ. Πειραιά
Βριλήσσια στις 19.00
Βύρωνας στις 18.30, ομιλητής Γιάννης Μπαλάφας, στα ΚΑΠΗ Βύρωνα (Πλατ. Τσιρακοπουλου)
Κυψέλη
Κολωνός στις 19.00, στα γραφεία τους
Καλλιθέα, ομιλητής Λάμπρου
Κηφισιά, Ανοιχτή Γενική Συνέλευση
Παγκράτι στις 19.00, στα γραφεία τους
Λογιστές στις 18.00, ομιλητής Παλάλης Βαγγέλης, Λεωνίδου
Εκπαιδευτικοί Νότιας Αθήνας, ομιλητής Στασινός
Κορωπί, στις 19.00, στα γραφεία τους
Σοφάδες, ομιλήτρια Σιωροπούλου – Κατσάβρια
Φαρμάκου στις 18.30, ομιλητής Ξανθός, Ηριδανός – Πλαταιών 32
Ξυλόκαστρο στις 18.30, ομιλητής Κουρεμπές
ΣΕΦ στις 13.00, ομιλητής Σαρρής
Άγιος Νικόλαος στις 19.00, ομιλήτρια Κνήτου
Καλλονή στις 20.00, ομιλήτρια Τόνια Τσίτσοβιτς
Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2015 αποτέλεσε για την Ελλάδα, την Ευρώπη, και ολόκληρο τον κόσμο μια μεγάλη ιστορική στιγμή. Τριάντα χρόνια πολιτικής κυριαρχίας του κεφαλαίου έναντι της εργασίας αμφισβητούνταν εμπράκτως σε μια χώρα του πυρήνα της καπιταλιστικής Ευρώπης.
Η ανάληψη της κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ (μαζί και με άλλες δυνάμεις που απελευθέρωναν οι αντιφάσεις των πολιτικών τους χώρων) ήρθε ως αποτέλεσμα των κινητοποιήσεων διαμαρτυρίας της ελληνικής κοινωνίας ενάντια στα μέτρα λιτότητας, κινητοποιήσεις που βάθυναν την κρίση στα πάλαι ποτέ κόμματα του καθεστωτικού δικομματισμού (ΠΑΣΟΚ – ΝΔ). Η προσπάθεια σύνθεσης των αιτημάτων της κοινωνίας σε ένα μίνιμουμ πολιτικό πρόγραμμα και η δήλωση ότι η αριστερά είναι διατεθειμένη να αναλάβει την ευθύνη διεύθυνσης της χώρας, ανέδειξαν τον ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτη πολιτική δύναμη στην κοινωνία και την (πέραν της ιστορικής εργατικής σοσιαλδημοκρατίας) ριζοσπαστική Αριστερά στο τιμόνι μιας ευρωπαϊκής χώρας για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία.
Η γενική αυτή κατάσταση δεν άλλαξε ούτε μετά τη συμφωνία του Ιουλίου 2015 και τη «συνθηκολόγηση» του ΣΥΡΙΖΑ. Επιβεβαιώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2015, με μικρότερο ενθουσιασμό και πολύ περισσότερο σκεπτικισμό.
Υποχρέωσή μας σήμερα είναι να αναστοχαστούμε τι πραγματικά συνέβη, χωρίς εξιδανικεύσεις και συναισθηματισμούς, με εργαλείο την πολιτική θεωρία της «πραγματικής ανάλυσης της πραγματικής κατάστασης»: Ποιά ήταν (είναι) τα όρια της πολιτικής μας; Πώς μπορούμε να τα επεκτείνουμε; Τι κόμμα χρειαζόμαστε για να πετύχουμε τους στόχους μας; Ποιούς κινδύνους αντιμετωπίζουμε; Πώς μπορούμε να τους ξεπεράσουμε; Πού πετύχαμε; Πού αποτύχαμε; Και, κυρίως, τι μάθαμε;
*Ο Χριστόφορος Βερναρδάκης είναι αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών και ο Γιάννης Σκλίας μέλος του ΣΥΡΙΖΑ Κορινθίας