Αλληλεπίδραση και συλλειτουργία κόμματος – κυβέρνησης

Ο ΣΥΡΙΖΑ οδεύει σε ένα συνέδριο που κατά κοινή ομολογία έχει αργήσει, με αποτέλεσμα να έχουν συσσωρευτεί πολλά ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει και ελπίζουμε ότι θα επιλύσει.

Πρώτο και σημαντικότατο ζήτημα στο πλαίσιο του συνεδρίου αποτελεί προφανώς ο επαναπροσδιορισμός της πολιτικής του κόμματος, δεδομένου ότι η συνθηκολόγηση και η υπογραφή του Μνημονίου το καλοκαίρι του 2015 επιβάλλει τη διαμόρφωση νέου πλαισίου σε επίπεδο στρατηγικής, ώστε η κυβερνητική πολιτική να υποστηριχθεί στη βάση πολλαπλών, σύνθετων επιλογών, οι οποίες θα αντισταθμίζουν, κατά το δυνατόν, τα μέτρα που υπαγορεύονται από τις μνημονιακές επιταγές με αντίμετρα που υπαγορεύονται σταθερά από τις δεδομένες θέσεις και αρχές του κόμματος.

Πρόκειται για εμφανώς δύσκολη συνδυαστική προσπάθεια, η οποία όμως πρέπει να συντείνει στη δημιουργία μιας θεωρητικής βάσης, που θα στοχεύει αφενός την υλοποίηση του συλλογικού μας οράματος μέσα από το ξεπέρασμα της επιβολής της μνημονιακής πολιτικής και αφετέρου θα θέτει τα θεμέλια και τον σχεδιασμό για την παραπέρα εφαρμογή αριστερής πολιτικής.

Ωστόσο η ανάγκη στήριξης της κυβερνητικής πολιτικής στις παρούσες συνθήκες αντιμετωπίζει ένα σοβαρότατο εμπόδιο. Το γεγονός ότι τα μέλη μας, ναι μεν κατανοούν τις συνθήκες που μας οδήγησαν στην ανάγκη υλοποίησης πολιτικών που δεν συνάδουν με το πρόγραμμά μας, δυσκολεύονται όμως να υποστηρίξουν με τον ενθουσιασμό του παρελθόντος επιλογές που είναι προϊόν συνθηκολόγησης.

Δεύτερο, επομένως, και εξίσου σημαντικό ζήτημα, ώστε να αντιμετωπιστεί η παραπάνω δυσκολία, συνιστά ο επανασχεδιασμός της συλλογικής λειτουργίας σε όλα τα επίπεδα. Και στο πλαίσιο της κυβέρνησης και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, αλλά και σε ό,τι αφορά τα όργανα του κόμματος. Βασική προϋπόθεση γι’ αυτό αποτελεί η λειτουργία όλων αυτών μέσα από τη λογική των συγκοινωνούντων και επικοινωνούντων δοχείων.

Αυτό με τη σειρά του προϋποθέτει να θεσμοθετηθεί με απόφαση του Συνεδρίου ο τρόπος λειτουργίας, συλλειτουργίας καλύτερα, όλων των υπαρχουσών δομών και -εν ανάγκη- η διαμόρφωση νέων ή η αναμόρφωση των υφισταμένων. Αναμφίβολα οι ρόλοι κυβέρνησης, Κοινοβουλευτικής Ομάδας και κόμματος οφείλουν να είναι διακριτοί. Αλλά τούτο δεν αποκλείει τον συντονισμό τους. Αντιθέτως οι συγκυρίες απαιτούν συντονισμό και διαλεκτική σχέση μεταξύ τους.

Ο συντονισμός κυβέρνησης και Κοινοβουλευτικής Ομάδας απαιτεί αναβάθμιση του ρόλου της δεύτερης, καθώς είναι αυτονόητο ότι οι βουλευτές έχουν τη δυνατότητα -και την υποχρέωση- να λειτουργούν ως συνδετικοί κρίκοι μεταξύ κυβέρνησης και τοπικών κοινωνιών. Συχνά έχουν πληρέστερη αντίληψη των τοπικών ή περιφερειακών θεμάτων και είναι σε θέση να τα κοινωνήσουν προς τα πάνω. Και κυρίως είναι -ή πρέπει να γίνουν- εκείνοι που θα προωθούν προς τις οργανώσεις τούς σχεδιασμούς και τις αποφάσεις της κυβέρνησης.

Παράλληλα, και προκειμένου η παραπάνω σχέση (κυβέρνησης – Κ.Ο.) να έχει αντίκρισμα, είναι αυτονόητο ότι απαιτείται ο συντονισμός των οργάνων του κόμματος. Συνεπώς είναι αναγκαίο η Κεντρική Επιτροπή με την επικουρία της Κ.Ο. (συμμετέχει άλλωστε στις ΕΠΕΚΕ) να αποκτήσει ουσιαστικό ρόλο, καλύτερη και συχνή επικοινωνία με τις οργανώσεις. Αυτό απαιτεί τη θεσμοθέτηση της αντιπροσώπευσης όλων των οργανώσεων -και κυρίως της περιφέρειας- στην Κεντρική Επιτροπή.

Αυτό θα επιτρέψει από κάθε Περιφερειακό Συντονιστικό και από κάθε Νομαρχιακή Επιτροπή να μεταφέρονται άμεσα στην ΚΠΕ οι προβληματισμοί και οι αποφάσεις των οργάνων και αντίστροφα. Επιπλέον αυτό απαιτεί η ΚΠΕ να αναθέτει συγκεκριμένα καθήκοντα στις οργανώσεις, που θα αφορούν είτε τοπικά ζητήματα είτε τον αναπτυξιακό σχεδιασμό των περιοχών ευθύνης τους.

Έτσι φαινόμενα υποτονικότητας στη λειτουργία τους ή επιρρέπεια σε αναλύσεις που κινούνται περισσότερο σε επίπεδο μικροπολιτικής, παρά παράγουν πολιτική, φαινόμενα που παρατηρήθηκαν το τελευταίο διάστημα, είναι λογικό να εκλείψουν, εφόσον γίνει αντιληπτό ότι έχουν λόγο και ρόλο, άρα και αυξημένες ευθύνες. Και μόνο έτσι διαμορφώνεται η προοπτική να ανοίξει το κόμμα στην κοινωνία και να οικοδομηθεί σχέση εμπιστοσύνης με τις κοινωνικές ομάδες που το στήριξαν.

Είναι αυτονόητο ότι θέλουμε ένα κόμμα με τέτοιες δομές που θα διασφαλίζουν ότι, όσο μεγάλο κι αν είναι, όσο διαφορετικές απόψεις και αν υπάρχουν σε αυτό, η προσήλωσή του στα ιδανικά του σοσιαλισμού και της δημοκρατίας αλλά και η στήριξη των πιο αδύνατων κοινωνικών στρωμάτων και η υπεράσπιση των δικαίων του λαού δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει. Αυτό μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο μέσα από τη συμμετοχή και τη συνεργασία όλων.

Οι όποιες λύσεις ή κατευθύνσεις δοθούν από το συνέδριο δεν θα μετατραπούν σε γράμμα κενό, εάν υπάρξει ένα δυνατό και με έμπνευση κόμμα, που θα αλληλεπιδρά με αυτόν στον οποίο απευθύνεται, τον ελληνικό λαό, και θα συνδιαμορφώνουν τις προτάσεις για το μέλλον του τόπου.

*Ο Κώστας Μορφίδης είναι βουλευτής Καβάλας του ΣΥΡΙΖΑ