Συντάκτης: admin

Σκοπός του κειμένου αυτού είναι να συμβάλει στον προβληματισμό που αφορά στην σχέση κυβέρνησης / κόμματος, όχι τόσο μέσα από την αναφορές σε γενικές διατυπώσεις («το κόμμα στηρίζει και ελέγχει το κυβερνητικό έργο», «συμβάλλει στην διαμόρφωση της κυβερνητικής πολιτικής», «διατηρώντας την πολιτική και οργανωτική αυτονομία του» κλπ), αναφορές που άλλωστε είναι κοινά αποδεκτές και υπάρχουν σε πολλά σημεία τou προσυνεδριακού κειμένου θέσεων, αλλά κυρίως μέσα από προτάσεις «τεχνικής», προκειμένου οι γενικές αυτές διατυπώσεις να αποτυπώνονται έμπρακτα στην καθημερινότητα του κόμματος.

Ο υπότιτλος του κειμένου αυτού υπαινίσσεται την άποψη των συντακτών του: αν θεωρήσουμε ότι το ένα μέλος του ζεύγους «κυβέρνηση – κόμμα» (η κυβέρνηση) ισοδυναμεί με τα Υπουργεία, το άλλο σκέλος του ζεύγους (κόμμα), ισοδυναμεί με τα αντίστοιχα τμήματα της ΚΕ. Με άλλα λόγια, προκειμένου να οδηγηθούμε στην έμπρακτη αναζήτηση των μορφών εκείνων που θα εμπεδώνουν τις γενικές διατυπώσεις και θα τους δίνουν συγκεκριμένο περιεχόμενο (στήριξη, έλεγχος, συμβολή, αυτονομία), το επίπεδο αναζήτησης και εφαρμογής, είναι το επίπεδο «Υπουργείο- τμήμα ΚΕ».

Η παραπάνω παραδοχή υπαγορεύει στα κομματικά όργανα μια σειρά από προβληματισμούς και κινήσεις θεσμικού ή άτυπου χαρακτήρα που αφορούν σε όλους παράγοντες του «δεύτερου σκέλους της εξίσωσης».

α) Ας δούμε λοιπόν αρχικά τον παράγοντα «τμήματα της ΚΕ».

Το ερώτημα που πρέπει εδώ να απαντηθεί είναι αν η υπάρχουσα συγκρότηση των τμημάτων σε αντιστοιχία με συγκεκριμένα θεματικά αντικείμενα, πρέπει να παραμείνει η ίδια ή να τροποποιηθεί. Από μια πρώτη ανάγνωση, φαίνεται ότι σε γενικές γραμμές η υπάρχουσα κατανομή θεματικών αντικειμένων (25) είναι ικανοποιητική και αντιστοιχεί στην κατανομή της Κυβέρνησης σε Υπουργεία ή των Υπουργείων σε υφυπουργεία, γεν. γραμματείες κλπ.- με άλλα λόγια δηλ. η κατανομή των τμημάτων της ΚΕ του κόμματος αντιστοιχεί με τα πεδία άσκησης πολιτικής, πράγμα που είναι και το ζητούμενο. Συζήτηση ίσως θα μπορούσε να γίνει για κάποιες επιμέρους περιπτώσεις: πχ αν το τμήμα ΑμΕΑ θα μπορούσε να διευρύνει το περιεχόμενο του θεματικού του αντικειμένου και να γίνει «τμήμα προνοιακής πολιτικής» ή «τμήμα πρόνοιας και αλληλεγγύης». Επανεξέταση ίσως χρειάζεται το αντικείμενο «μεταναστευτική πολιτική» (θα παραμείνει ως θεματική ενότητα του τμήματος δικαιωμάτων ή θα αποτελέσει αντικείμενο ξεχωριστού τμήματος;).

● Δεν θα σταθούμε ιδιαίτερα σε ζητήματα συνεργασίας (κοινών συνεδριάσεων των γραμματειών τους) ανάμεσα σε τμήματα με επικαλυπτόμενα αντικείμενα, γιατί αυτό ήδη προβλέπεται ως διαδικασία από το καταστατικό, θα επισημάνουμε όμως την ανάγκη για αναζήτηση μορφών μονιμότερου συντονισμού ανάμεσα σε τμήματα που τα θεματικά τους αντικείμενα έχουν άμεση συσχέτιση (πχ τμήμα αυτοδιοίκησης και τμήμα αναπτυξιακού σχεδιασμού ή τμήμα αναπτυξιακού σχεδιασμού και μικρομεσαίων επιχειρήσεων, τμήμα ενέργειας και τμήμα περιβάλλοντος κλπ) .

[Το αντικείμενο του τμήματος εργατικής πολιτικής, στον βαθμό που ενσωματώνει ζητήματα κομματικής παρέμβασης/παρουσίας στο συνδικαλιστικό κίνημα, απαιτεί ξεχωριστή συζήτηση που θα αναζητήσει απαντήσεις σε πολλά επίπεδα, όπως πχ σε ποιον – ή ποιους- ανήκει η κομματική χρέωση / ευθύνη για την κεντρική συνδικαλιστική έκφραση, αν υπάρχουν ή όχι σε τοπικό επίπεδο κομματικές ομάδες χρεωμένες με την συνδικαλιστική παρουσία (αν υπάρχει δηλ. τοπική δικτύωση του τμήματος εργατικής πολιτικής), αν υπάρχει παραταξιακό σχήμα-«ομπρέλα» (τύπου ΜΕΤΑ) σε κεντρικό ή τοπικό επίπεδο και αν υπάρχει, ποια θα είναι η σχέση της συντονιστικής επιτροπής του πανελλαδικού αυτού σχήματος με την γραμματεία του τμήματος εργατικής πολιτικής, ποια η σχέση των δευτεροβάθμιων συνδικαλιστικών μας σχημάτων που δραστηριοποιούνται σε χώρους που «αντιστοιχούν» σε άλλα τμήματα της ΚΕ (πχ Υγεία, Παιδεία), με το τμήμα εργατικής πολιτικής ;

Είναι ανάγκη όλα τα παραπάνω- σε συνδυασμό με μια ολοκληρωμένη πρόταση για την διάρθρωση του συνδικαλιστικού κινήματος- να συζητηθούν σε ειδική συνεδρίαση της ΚΕ. ]

β) ο παράγοντας «Κεντρική Επιτροπή».

Με δεδομένη την πρόβλεψη του καταστατικού ότι τα τμήματα αποτελούν βοηθητικές επιτροπές προς την ΚΕ, δεν μπορεί να μην επισημανθεί το σοβαρό έλλειμμα που χαρακτήρισε την λειτουργία του κόμματος όλο το προηγούμενο διάστημα: οι επεξεργασίες των τμημάτων της ΚΕ ουδέποτε συζητήθηκαν στην ΚΕ! Κι αυτό παρά την υποχρέωση που απορρέει από το καταστατικό (ότι δηλ. τουλάχιστον μια φορά στην διάρκεια της θητείας της, η ΚΕ πρέπει να συζητήσει τις αποφάσεις των τμημάτων της). Έτσι, βρεθήκαμε στο σημείο το κόμμα, ως συλλογικός φορέας μέσω των αποφασιστικών οργάνων του, να μην έχει θέσεις για το ποια πολιτική θα (πρέπει να) ακολουθηθεί από το κάθε Υπουργείο.

Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να συνεχιστεί. Θα πρέπει υποχρεωτικά να συνομολογηθεί ότι αν θέλουμε πράγματι τα τμήματα να είναι το κόμμα στο δίπολο «κόμμα- κυβέρνηση», είναι απαραίτητο οι απόψεις των τμημάτων να νομιμοποιούνται μέσα από αποφάσεις της ΚΕ! Πρέπει να αποτελέσει δέσμευση της νέας ΚΕ που θα προκύψει από το συνέδριο, ο προγραμματισμός των ειδικών αυτών συνεδριάσεών της για τις θέσεις των τμημάτων.

Κι αυτό (η συζήτηση των θέσεων των τμημάτων στην ΚΕ) δεν είναι κάτι που θα αποκαταστήσει απλά την θεσμική κανονικότητα στις κομματικές διαδικασίες. Είναι κάτι που θα ενισχύσει την συλλογική υπευθυνότητα των μελών των τμημάτων και κυρίως, θα αναβαθμίσει τον ρόλο των μελών της ΚΕ. Δεν γνωρίζουμε αν στην πολύχρονη ιστορία του αριστερού κινήματος λύθηκε ποτέ το πρόβλημα του ρόλου των ΚΕ (που όπως σωστά επισημαίνει το κείμενο των θέσεων, στον ΣΥΡΙΖΑ παραμένει ουσιαστικά επικυρωτικός), αλλά τουλάχιστον αυτό που μπορεί να γίνει άμεσα και χωρίς δυσκολία – και μέχρι τώρα δεν έχει γίνει-είναι να δοθούν αρμοδιότητες / χρεώσεις στα μέλη της ΚΕ.

► Προτείνεται λοιπόν στα 200 μέλη της ΚΕ, αφού αφαιρεθούν αυτά που θα είναι στην ΠΓ και στο οργανωτικό γραφείο, να κατανεμηθούν συγκεκριμένες αρμοδιότητες που θα αντιστοιχούν σε συγκεκριμένα θεματικά αντικείμενα ή σε ομάδες ομοειδών θεματικών αντικειμένων (κατ’ αναλογία με τα τμήματα).

► Η αντίστοιχη χρέωση στα μέλη της Πολιτικής Γραμματείας θα είναι ανά πλατιές θεματικές ενότητες που περιλαμβάνουν τα συγκεκριμένα τμήματα ή ομάδες τμημάτων: υπεύθυνος/η για την οικονομική πολιτική, για την κοινωνική πολιτική, για ζητήματα θεσμικής ανασυγκρότησης του κράτους και τα δικαιώματα, για εξωτερική πολιτική και άμυνα, για τον πολιτισμό , για την ευρωπαϊκή πολιτική και την εργατική πολιτική.

γ) Δικτύωση των τμημάτων και συγκρότηση της γραμματείας τους.

Στο κείμενο αυτό, δεν κρίθηκε σκόπιμο να γίνει ειδική αναφορά στις προϋποθέσεις συμμετοχής μελών του κόμματος στα τμήματα. Η ανάγκη να συμμετέχουν ενεργά στα τμήματα μέλη του κόμματος με εξειδικευμένες επιστημονικές γνώσεις πάνω στα συγκεκριμένα αντικείμενα, είναι προφανής. Αυτό όμως δεν εξασφαλίζεται με καταστατικές ρυθμίσεις. Εξασφαλίζεται μόνο μέσα από την γνώση της κομματικής «ανθρωπογεωγραφίας» σε κάθε τομέα και από μια σωστή πολιτική ανάθεσης ευθυνών στα μέλη αυτά. Συνεπώς, δεν προτείνεται κάποια άλλη διαδικασία συγκρότησης πέραν αυτής που ήδη προβλέπεται: πανελλαδική πρόσκληση και συμμετοχή όποιων ενδιαφέρονται.

Η άποψη στην οποία επικεντρώνουμε εδώ, είναι ότι τα τμήματα εκείνα που το θεματικό τους αντικείμενο αφορά σε πολιτικές που εξειδικεύονται τοπικά, πρέπει να δικτυώνονται πανελλαδικά. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσα από τοπικές επιτροπές που θα λειτουργούν στα πλαίσια των νομαρχιακών ή περιφερειακών επιτροπών του κόμματος.

► Τέτοια τμήματα μπορεί να είναι αυτά που αφορούν στον αναπτυξιακό σχεδιασμό και το περιβάλλον, στην Υγεία, στην Παιδεία, σε πολιτισμό-αθλητισμό, στην πρόνοια και αλληλεγγύη, στην αγροτική πολιτική και στον τουρισμό.

Η σχέση των τοπικών επιτροπών με τα τμήματα δεν είναι απλά σχέση αλληλοενημέρωσης και επικοινωνίας, αλλά σχέση οργανική. Τα τμήματα αυτά δηλ. είναι στην ουσία διαρθρωμένα σε τοπικές επιτροπές. (Κάτι τέτοιο ήδη έχει γίνει με το τμήμα Αυτοδιοίκησης. )

► Οι γραμματείες των τμημάτων αυτών συγκροτούνται μέσα από αυτήν την λογική της πανελλαδικής δικτύωσης: η κάθε περιφερειακή επιτροπή υποδεικνύει 1 μέλος για την γραμματεία του τμήματος. Μέλη επίσης της γραμματείας είναι και τα μέλη της ΚΕ που έχουν χρεωθεί το συγκεκριμένο θεματικό αντικείμενο (αυτό προτείνεται και για τα τμήματα που δεν θα έχουν πανελλαδική δικτύωση). Τα υπόλοιπα μέλη της (25μελούς;) γραμματείας είτε μπορεί να υποδειχθούν από άλλες ομάδες σ/φων (πχ συνδικαλιστικές ομάδες δευτεροβάθμιων οργανώσεων), είτε να εκλέγονται απευθείας από την πανελλαδική ολομέλεια του τμήματος. Η συμμετοχή στην γραμματεία κομματικών μελών που κατέχουν δημόσιο αξίωμα επιτρέπεται μέχρι ένα συγκεκριμένο ποσοστό (πχ 20%) .

► Να επισημανθεί εδώ ότι ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στην σύνθεση των τοπικών επιτροπών, που πρέπει να διευρυνθεί με όλους τους σ/φους που έχουν τοποθετηθεί ή εκλεγεί στις διοικήσεις των δημόσιων φορέων που σχετίζονται με το αντικείμενο της επιτροπής. Για παράδειγμα, η επιτροπή Υγείας μιας ΝΕ, εκτός από τα μέλη που «κλασσικά» περιλαμβάνει (δηλ. υγειονομικούς του ΣΥΡΙΖΑ ), είναι πολύ σημαντικό να συμπεριλάβει και τα μέλη του κόμματος που είναι μέλη ΔΣ νοσοκομείων, που κατέχουν διοικητικές θέσεις σε φορείς του ΥΥ κλπ (αυτό θα εντάξει τους σ/φους αυτούς σε μια λογική συλλογικής κομματικής λειτουργίας). Ταυτόχρονα, στα πλαίσια κάθε περιφερειακής συντονιστικής επιτροπής* του κόμματος, θα πρέπει να δημιουργηθεί περιφερειακή επιτροπή υγείας, χρεωμένη σε ένα από τα μέλη του περιφερειακού οργάνου.

*Ανεξάρτητα από το ποια μορφή θα πάρει τελικά η βασική οργανωτική συγκρότηση του κόμματος (ΝΕ ή ΠΕ), θα είναι σημαντικό να διευρυνθεί η θεματολογία των περιφ. επιτροπών, που πρέπει να υπερβούν την μονομέρεια της ενασχόλησης με τις περιφερειακές παρατάξεις και να ασχοληθούν με γενικότερα ζητήματα ανάπτυξης, περιβάλλοντος, αγροτικής πολιτικής κλπ. Ιδιαίτερη βαρύτητα θα πρέπει να δοθεί στην ενασχόληση με τον τομέα της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, καθώς είναι μάλλον προφανές ότι οι οποιεσδήποτε κεντρικές θεσμικές πρωτοβουλίες στον τομέα αυτόν, δεν μπορούν παρά να υλοποιούνται στις τοπικές κοινωνίες.

δ) Η σχέση τμημάτων και ΟΜ

Παρά το γεγονός ότι η δημιουργία κλαδικών/επαγγελματικών ΟΜ «αποθαρρύνεται» από το καταστατικό του κόμματος, τέτοιες ΟΜ υπάρχουν (στην Αττική μάλιστα υπάρχουν και κλαδικές/επαγγελματικές ΝΕ) και λειτουργούν. Επειδή το ζήτημα αυτό δεν πρόκειται να λυθεί άμεσα με κάποιο σαφή και οριστικό τρόπο, προκύπτει η ανάγκη να αναζητηθούν τρόποι «συνομιλίας» ανάμεσα στις ΟΜ αυτές και στα τμήματα.

Με δεδομένο ότι: 1. όλα τα μέλη του κόμματος που σχετίζονται με έναν τομέα (πχ Υγεία) μπορούν να είναι μέλη του αντίστοιχου τμήματος ανεξάρτητα από ποια ΟΜ ανήκουν, δηλ. τα μέλη του κόμματος συμμετέχουν στην επεξεργασία της πολιτικής του κόμματος στον συγκεκριμένο τομέα με την ιδιότητα του μέλους του τμήματος και όχι με την ιδιότητα του μέλους μιας κλαδικής ΟΜ, και 2. οι ΟΜ έχουν (κυρίως) άλλο ρόλο από το να επεξεργάζονται θέσεις εισηγητικά προς την ΚΕ, εκείνο το οποίο πρέπει να διασφαλιστεί, είναι από τη μια η υποχρέωση της γραμματείας του τμήματος να ενημερώνει συστηματικά τις κλαδικές ΟΜ που υπάρχουν στον αντίστοιχο τομέα (πχ η γραμματεία του τμήματος Υγείας πρέπει να ενημερώνει για τις αποφάσεις της τις ΟΜ υγ/κών απευθείας ή μέσω των ΝΕ) και απ’ την άλλη, η δυνατότητα των ΟΜ να συζητούν και να αποφασίζουν σχετικά με τις θέσεις της γραμματείας. Σε περίπτωση που μια ΟΜ διαφωνεί με κάποια άποψη που έχει διαμορφωθεί στο τμήμα, μπορεί να αποστείλει την διαφωνία της στην ΚΕ του κόμματος, έτσι ώστε όταν η ΚΕ συζητήσει τις θέσεις για το συγκεκριμένο θεματικό αντικείμενο, να έχει υπόψη της και τις απόψεις των ΟΜ.

ε) τμήματα και ΕΠΕΚΕ.

Οι ΕΠΕΚΕ αποτελούν μια επιτυχημένη σύλληψη, καθώς μέσω αυτών μπορεί να επιτευχθεί η «ώσμωση» ανάμεσα στα τμήματα και τους βουλευτές του κόμματος. Ουσιαστικά η ΕΠΕΚΕ διαμορφώνει έναν χώρο συμμετοχής των βουλευτών σε μια κατά βάση κομματική λειτουργία, έναν χώρο όπου επιχειρείται η «ενσωμάτωση» των βουλευτών σε μια συλλογική λειτουργία διαμόρφωσης άποψης πάνω στην κυβερνητική πολιτική. Μέσα από την συνάντηση πολιτικής ηγεσίας Υπουργείου, γραμματείας τμήματος και βουλευτών, εκτός από την απαραίτητη αλληλοενημέρωση, η συζήτηση μπορεί να επιδράσει δημιουργικά πάνω στις αποφάσεις των Υπουργών, συμπληρώνοντάς τες ή τροποποιώντας τες.

Η λειτουργία των ΕΠΕΚΕ μπορεί να αναβαθμιστεί αν η ατζέντα τους συμπεριλάβει και στρατηγικού χαρακτήρα συζητήσεις και δεν αφορά μόνο στις τρέχουσες νομοθετικές πρωτοβουλίες….

στ) Τέλος, επισημαίνουμε για άλλη μια φορά την ανάγκη (προκειμένου να υλοποιείται έμπρακτα η ουσιαστική επικοινωνία ανάμεσα στο τμήμα και το Υπουργείο) να μονιμοποιηθεί ως λειτουργία ένα είδος άτυπου πολιτικού συμβουλίου που θα συσκέπτεται συστηματικά και τακτικά. Το άτυπο αυτό συμβούλιο θα απαρτίζεται από τον αρμόδιο Υπουργό, τον /την συντονιστή /τρια του τμήματος και τον / την συντονιστή /τρια της ΕΠΕΚΕ.

Συνοψίζοντας:

Η αποδοχή της λογικής των παραπάνω προβληματισμών και προτάσεων θα σήμαινε πρακτικά ότι :

Το συνέδριο, μέσα από τις αποφάσεις του, αποδίδει σημαντικό ρόλο στα τμήματα της ΚΕ, προκειμένου ανάμεσα στην κυβέρνηση και στο κόμμα να αποκατασταθεί σχέση συνεργασίας, υποστήριξης και ελέγχου.

Η νέα ΚΕ δεσμεύεται να επανεξετάσει τα θεματικά αντικείμενα με βάση τα οποία έχουν δημιουργηθεί τα τμήματα και να προχωρήσει στις αναγκαίες αλλαγές.

Μέλη της νέας ΚΕ και της ΠΓ χρεώνονται συγκεκριμένα θεματικά αντικείμενα και τμήματα.

Η νέα ΚΕ δεσμεύεται, τηρώντας τις γενικές δεσμεύσεις του καταστατικού (που αφορούν στον ρόλο των τμημάτων, τις προϋποθέσεις συμμετοχής σε αυτά, την δυνατότητα κοινών συνεδριάσεων, την δυνατότητα δημιουργίας ομάδων θεματικών ενοτήτων σε κάθε τμήμα κλπ) , να προχωρήσει στην σύνταξη νέου εσωτερικού κανονισμού που θα αφορά στην μορφή της συγκρότησής τους και στον τρόπο ανάδειξης της γραμματείας τους (σε συνδυασμό με τον ορισμό του αριθμού των μελών της γραμματείας κλπ) και στην σχέση των ΟΜ με τα τμήματα .

Ειδικότερα, για την εργατική πολιτική και το συνδικαλιστικό κίνημα, θα παρθούν αποφάσεις σε ειδική συνεδρίαση της ΚΕ.

Τέλος, από τις πρώτες ενέργειες της νέας ΚΕ θα είναι ο προγραμματισμός των συνεδριάσεών της που θα αφορούν στις θέσεις των τμημάτων της (υποχρεωτική δέσμευση από το καταστατικό).

*Ο Γιώργος Γιαννόπουλος είναι συντονιστής του Τμήματος Υγείας

Το να μιλάμε σήμερα με όρους μνημονίου-αντιμνημονίου η με όρους νίκης η ήττας είναι ξεπερασμένο από την ζωή, γιατί το να απλουστεύουμε με αυτόν τον τρόπο τις υπαρκτές αντιθέσεις σε ένα πολύπλοκο  ευρωπαικό και παγκόσμιο περιβάλλον συνήθως μας οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα και πρακτικές που μπορεί να καταλήξουν σε καταστροφικά αποτελέσματα.
Η εσφαλμένη και ακραία ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ για έξοδο από τα μνημόνια αναμφίβολα «πατούσε» επάνω σε μια γενικά σωστή εκτίμηση των αιτιών της κρίσης,  στην κριτική των μνημονίων, και σωστά τοποθετούσε στο κέντρο της πολιτικής του την απομείωση  του χρέους, όταν η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου υιοθετούσε πλήρως και με δουλικό τρόπο την λογική της τρόικας .
Ο ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύοντας τον αντιπολιτευτικό του  λόγο  βασισμένο πάνω σ αυτή τη λογική, διατύπωνε μια σωστή αλλά μη ρεαλιστική πρόταση, στα πλαίσια των επιβαλλομένων μνημονίων, που δεν είχε βέβαια σκοπό την παραπλάνηση του Ελληνικού λαού αλλά  σηματοδοτούσε την πρόταση εξόδου από την κρίση. Υπέκυψε όμως κάτω από την πίεση των πιο σκληρών, δεξιών νεοφιλελεύθερων κέντρων της Ευρώπης, ψηφίζοντας το 3 μνημόνιο. Ταυτόχρονα όμως ανέλαβε την σπουδαία πολιτική πρωτοβουλία να απευθυνθεί εκ νέου στον ελληνικό λαό προκηρύσσοντας τις εκλογές του Σεπτεμβρίου.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εκτίμησε σωστά
– τον ρόλο του συσχετισμού των πολιτικών δυνάμεων στην Ευρώπη, το εθνικό συμφέρον του κάθε κράτους και την ανάγκη δημιουργίας συμμαχιών.
-δεν αντιλήφθηκε  έγκαιρα τον ρόλο των βρυξελλών  και των οικονομικών μηχανισμών τους, καθώς επίσης και την στρατηγική  των οικονομικών ¨ελιτ’ αλλά και των ντόπιων συνοδοιπόρων σε σχέση με την αντιμετώπιση μιας Αριστερής κυβέρνησης που τυχόν επιτυχία της θα δημιουργούσε ένα κακό προηγούμενο σε ολόκληρη την Ευρώπη.
-Έγιναν λάθη τακτικής στην διαπραγμάτευση[μπορεί το δίκαιο να ήταν με το μέρος μας και οι θεωρητικές αναλύσεις σωστές ,αδιάφορο για την τρόικα] που κόστισε όμως πολιτικό χρόνο και σπάταλη δυνάμεων, παρά την ψήφιση του 3 μνημονίου με ευνοικότερους όρους.[μικρά πρωτογενή πλεονάσματα κλπ.]
Με αυτήν την λογική θεωρώ σωστή την «αναδίπλωση» της κυβέρνησης, η οποία  με γνώμονα το συμφέρον της χώρας και με το «πιστόλι στον κρόταφο»,παρέμεινε ζωντανή, για να μπορέσει μέσα από μια επίμονη και δύσκολη προσπάθεια να αναγεννήσει την χώρα και να δημιουργήσει  προυποθέσεις για την ιδεολογική ηγεμονία της στην πορεία μετασχηματισμού του κράτους και της κοινωνίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έπραξε σωστά ,γιατί το να θέλουμε να κάνουμε πράξη τις πολιτικές μας επιλογές, χωρίς να λαμβάνουμε υπ΄ όψιν το πώς έχει διαμορφωθεί η πραγματικότητα, συνήθως οδηγεί σε καταστροφικά αποτελέσματα. Και η Αριστερά το γνωρίζει καλα!

ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Ένα από τα πιο σημαντικά και δυσκολότερα ζητήματα που έχει να επιλύσει μια κυβέρνηση και ιδιαίτερα μια κυβέρνηση με Αριστερό πρόσημο είναι το φορολογικό και αυτό γιατί, το φορολογικό σύστημα θα πρέπει να είναι δίκαιο ,ενιαίο, σταθερό και με λογική αναπτυξιακή.
Το φορολογικό σύστημα δεν θα πρέπει  να αντιμετωπίζεται απλά σαν ένα τεχνοκρατικό ζήτημα, με σκοπό την συγκέντρωση όλο και περισσότερων φόρων, αλλά κατ’ εξοχήν πολιτικά. Από πού θα πάρω και που θα δώσω ,ώστε να κατανεμηθεί δικαιότερα ο πλούτος της χώρας. Είναι από τα κομβικά ζητήματα που θα διακρίνει μια Αριστερή – προοδευτική προσέγγιση από την νεοφιλελεύθερη συντηρητική.
Μια Αριστερή κυβέρνηση θα πρέπει να υπερασπίζεται και να εγγυάται
-Το αφορολόγητο του εισοδήματος που  βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας. Κανένα προσωπικό εισόδημα δεν θα πρέπει να  φορολογείται αν το οικογενειακό εισόδημα στο οποίο συμμετέχει βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας ‘οικογενειακό αφορολόγητο εισόδημα’[το προσωπικό εισόδημα θα πρέπει να θεωρείται ενιαίο, ανεξάρτητα της πηγής προέλευσης του.]
-την δίκαιη και ισότιμη φορολόγηση των Ελλήνων πολιτών [ ενιαία αντιμετώπιση  στο αφορολόγητο των εισοδημάτων.]
– Το φορολογικό σύστημα θα πρέπει να είναι στην κατεύθυνση τόνωσης της επιχειρηματικότητας, των επενδύσεων και την ανάπτυξη της εγχώριας παραγωγής[απαγορευτικοί  οι υψηλοί συντελεστές φορολόγησης]
Για να επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί θα πρέπει
-να διευρυνθεί η φορολογική βάση[δεν μπορεί να υπάρχουν ομάδες πολιτών που επί χρόνια δεν πληρώνουν φόρους]
-να λυθεί επειγόντως το θέμα της απόδοσης του ΦΠΑ[θα πρέπει να κρατείται αυτόματα σε κάθε συναλλαγή]
– να ψηφιστεί άμεσα η καθιέρωση των ηλεκτρονικών συναλλαγών
-να καθιερωθεί χαμηλός  συντελεστής  φορολόγησης της ελεύθερης επιχειρηματικότητας  15%-20%.
  Απαιτείται μια ‘ιερή’ συμφωνία κράτους και πολιτών για την έκδοση αποδείξεων σε κάθε οικονομική δραστηριότητα.
-σκληρή αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής[μαύρη λίστα αυτών που φοροδιαφεύγουν]

TΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

Αναλύοντας την σημερινή πραγματικότητα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης θα διαπιστώσουμε ότι
-οι δομές συρρικνώνονται και εγκαταλείπονται
-οι πόροι της λιγοστεύουν, περιορίζοντας περαιτέρω τις παραδοσιακές αυτοδιοικητικές δράσεις
-οι αρμοδιότητες παραδίδονται περαιτέρω στην περιφέρεια ελλείψει χρημάτων.
Για όλα αυτά δεν ευθύνεται ο Καλλικράτης που γενικά με τις όποιες αδυναμίες του θα πρέπει να θεωρηθεί στην σωστή κατεύθυνση της οργάνωσης της ΤΑ σαν συνέχεια του Καπποδίστρια.
Απλά ο Καλλικράτης ήρθε σε μια στιγμή που ξεκινούσε η κρίση αποδυναμώνοντας την δυναμικότητα του. Η τοπική αυτοδιοίκηση βρέθηκε να κολυμπά σ’ ένα νέο θεσμικό πλαίσιο και ταυτόχρονα στα βαθιά νερά της κρίσης.
Τώρα είναι η  στιγμή να δούμε την κρίση σαν ευκαιρία δημιουργίας μιας παράπλευρης τοπικής εξουσίας που θα έχει διακριτές αρμοδιότητες από το κεντρικό κράτος, θα συμβάλλει στην ανάπτυξη της τοπικής κοινωνίας και οι  κοινωνικές δομές της θα αποτελέσουν τους πρωτεργάτες της κοινωνικής αλληλεγγύης διαφυλάσσοντας την κοινωνική συνοχή.
Είναι η ώρα που η κυβέρνηση θα πρέπει να προχωρήσει με μεταρρυθμίσεις σε συνταγματικό επίπεδο που θα συμβάλλουν στην ολοκλήρωση του Καλλικράτη και θα περιλαμβάνουν
-την ριζική αποκέντρωση αρμοδιοτήτων και πόρων
-την αλλαγή του εκλογικού συστήματος .Απλή αναλογική στην εκλογή συμβούλων και άμεση η έμμεση εκλογή Δημάρχων κ Περιφερειαρχών.
– την επανεκκίνηση της οικονομίας σε τοπικό επίπεδο μέσα από συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού τομέα.

Σύντομα ο ΣΥΡΙΖΑ θα προχωρήσει στο συνέδριο του. Η νέα ανάγνωση της πραγματικότητας σηματοδοτεί την ανάγκη αναζήτησης καινούργιας ταυτότητας και την διαμόρφωση νέων κοινωνικών συμμαχιών.
Τα μνημόνια δεν είχαν σκοπό να αντιμετωπίσουν μόνο το χρέος αλλά και να αλλάξουν την λογική διακυβέρνησης και λειτουργίας της ελληνικής κοινωνίας μέσω των μεταρρυθμίσεων. Επομένως η ελληνική κοινωνία εξελίσσεται μέσα σ’ ένα πλαίσιο συνεργασίας και αντίστασης στα μνημόνια ,αναδιαμορφώνεται και συνδιαμορφώνεται με αυτά.
Στο πλαίσιο αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να απαντήσει σε 2 υπαρξιακά ερωτήματα.
1.Θέλει να παραμείνει  ένα πολιτικό ρεύμα με αξιώσεις διακυβέρνησης η να μετατραπεί  σ’ ένα ρεύμα ιδεών και κριτικής, ένα κίνημα διαμαρτυρίας με προσδοκίες στο απροσδιόριστο μέλλον?
2.Σε ποιους απευθύνεται? Είναι το κόμμα της φτωχολογιάς η απευθύνεται σ’ ένα εθνικό ακροατήριο, προσπαθώντας να συνδυάσει τα συμφέροντα των πολλών με τις μεγάλες εκείνες παρεμβάσεις που θα ορίσουν την αυριανή κοινωνία?
Η απάντηση στα δύο ερωτήματα επιτάσσει να βρούμε την γέφυρα στο ρεαλισμό και στα οράματα μας.

*Ο Πέτρος Τσαπαρόλους είναι από τη Βέροια

Το εγχείρημα της κυβέρνησης της Αριστεράς θα κριθεί σε τρία επίπεδα: στην επιτυχία του κυβερνητικού έργου, στην κατάκτηση της ιδεολογικής ηγεμονίας και στη διατήρηση του ηθικού πλεονεκτήματος. Τα επίπεδα αυτά είναι επάλληλα και αλληλοσυμπληρούμενα. Η υστέρηση, λ.χ., του κυβερνητικού έργου μπορεί να καλύπτεται από την ιδεολογική υπεροπλία ή το αντίστροφο, οι θετικές, ωστόσο, επιδόσεις και στους τρεις τομείς αυξάνουν πολλαπλασιαστικά την κομματική επιρροή.

Ας εξετάσουμε λοιπόν κατά τομέα ποια φάση διανύουμε σήμερα, καταθέτοντας ταυτόχρονα προβληματισμούς και επιμέρους προτάσεις.

 
Κυβερνητικό έργο

Οι βασικοί προσεχείς κυβερνητικοί στόχοι είναι να απεμπλακεί η χώρα από την επιτροπεία, να πληγεί καίρια η διαπλοκή και να επιχειρηθεί ο λεγόμενος αστικός εκσυγχρονισμός, ο οποίος για τα αναχρονιστικά δεδομένα της χώρας συνιστά πραγματική επανάσταση, με σκληρές συγκρούσεις σε πολλαπλά επίπεδα. Η έκβαση της μάχης δυσχεραίνεται από τη σκιά μαξιμαλισμών, αθετημένων υποσχέσεων και επώδυνων συμβιβασμών, μπορεί όμως να αποβεί νικηφόρα αν επιδειχθεί σύνεση, ειλικρίνεια, αποφασιστικότητα, φαντασία και κινηθούν κυβέρνηση και κόμμα με συνοχή, ταχύτητα, σχεδιασμό, συντονισμό, τεχνογνωσία, κοινωνικές συμμαχίες.

Εδώ ανακύπτουν θεμελιακά ερωτήματα. Μπορεί να επιτευχθεί ένας τέτοιος μεγαλεπήβολος στόχος μέσα σε απόλυτα εχθρικό περιβάλλον, όπου κυριαρχούν η συσκότιση, η διαστρέβλωση και η πολεμική; Μπορεί να αντέξει ένας λαός όταν βομβαρδίζεται με το δηλητήριο της καχυποψίας, της άρνησης, της ανασφάλειας, της οργής και της απελπισίας; Πώς να βάλουν πλάτη οι πολίτες, συμπεριλαμβανομένων και των κομματικών μελών, όταν δεν ενημερώνονται για τα όποια επιτεύγματα, πολλά από τα οποία έχουν άμεση χρηστική ωφελιμότητα; Δυστυχώς, κυβέρνηση και κόμμα αρκούνται μοιρολατρικά στην παραδοχή του επικοινωνιακού ελλείμματος, πράττοντας ελάχιστα προς άρση του αδιεξόδου.

Η κατάσταση αυτή θα οδηγήσει μοιραία στην απαξίωση της κυβέρνησης, αν δεν αναζητηθούν κατεπειγόντως παράπλευρα εργαλεία ανάδειξης και προβολής του κυβερνητικού έργου, μεταξύ των οποίων και ο κομματικός οργανισμός, αφού προηγηθεί λειτουργική του αναβάθμιση και διακριτή μεν, αλλά παραγωγικότερη σχέση με την κυβέρνηση. Τα μέλη του κόμματος δεν βολεύονται πλέον σε ρόλους διεκπεραιωτών, χειροκροτητών και πολιτικών αναλυτών και δυσφορούν έντονα όταν παραγκωνίζονται ή πνίγεται η διάθεσή τους για δημιουργικότερη προσφορά.

Στην κατεύθυνση αυτή προτείνεται ένας μηχανισμός περιοδικής και κωδικοποιημένης καταγραφής πεπραγμένων ανά υπουργείο και οργανισμό (με παραπομπές στο αντίστοιχο ρυθμιστικό πλαίσιο ) και μεταφοράς των στοιχείων στις κομματικές οργανώσεις, για εξοπλισμό των μελών με επιχειρήματα και περαιτέρω διοχέτευσής τους στον λαό. Θα πρέπει επίσης να επαναληφθεί η διακίνηση κειμένων τεκμηρίωσης για τρέχοντα θέματα αιχμής, που παραδόξως διακόπηκε από το 2015.

Στο κρίσιμο θέμα αξιοποίησης των κομματικών μελών για υποβοήθηση του κυβερνητικού έργου επείγει να συγκροτηθεί άμεσα ένα αξιόπιστο και διαφανές σύστημα που θα αποκλείει υπόγειες μεθοδεύσεις, παραγοντισμούς, ομαδοποιήσεις και δημοσιοσχετίστικες πρακτικές. Ένα σύγχρονο αριστερό κόμμα υποχρεούται να προσεγγίζει τα μέλη του μεθοδικά και συντεταγμένα και όχι κάθε μέλος να αναζητεί ατομικά διαύλους επαφής. Οι συνεπείς αριστεροί εξάλλου -και είναι πολλοί ανάμεσά μας- δεν αναλώθηκαν σε μια ανιδιοτελή στάση αρχών και συλλογικότητας για να τη ρευστοποιήσουν σήμερα μπροστά στο δέλεαρ κάποιας μικροεξουσίας ή κομματικής ανέλιξης. Ίσως δεν έγινε κατανοητό ότι η επιλεκτική και ανισότιμη μεταχείριση μελών προκαλεί δικαιολογημένες πικρίες, απογοητεύσεις, αποστασιοποιήσεις και αποτελεί βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια του κόμματος.

 
Ιδεολογική ηγεμονία

Ο ΣΥΡΙΖΑ στην ανοδική του πορεία ενεργοποίησε αγωνιστικά αντανακλαστικά, τόνωσε το αίσθημα αξιοπρέπειας του λαού, δεν κατόρθωσε όμως να μεταδώσει τα ιδεώδη της Αριστεράς στον επιθυμητό βαθμό. Ιδιαίτερα μετά την υπογραφή του Μνημονίου και τη στροφή στον ρεαλισμό ο πολιτικός του λόγος εξαντλείται στην κομματική αντιπαράθεση και εμφανίζεται τεχνοκρατικός, οικονομίστικος και αφυδατωμένος ιδεολογικά.

Οι προσπάθειες διαφοροποίησης, οι αναφορές περί «κοινωνικού προσήμου» και «ταξικής μεροληψίας» περνούν απαρατήρητες, ασχέτως αν τα λαϊκά στρώματα συγκυριακά συμπεριφέρθηκαν ταξικά στις εκλογές.

Είναι εμφανές ότι δεν επεδίωξε ή απέτυχε να ενσωματώσει στη ρητορική του τις πανανθρώπινες αξίες της Αριστεράς, όπως οικουμενικότητα, διεθνισμό, αλληλεγγύη, ισότητα, κοινωνική ευθύνη, ηθική διάσταση της πολιτικής κ.λπ. Τέτοια άυλα και οραματικά αιτήματα εμπνέουν, κατακτούν συνειδήσεις, εξάπτουν το φαντασιακό, προκαλούν συναισθηματικές ταυτίσεις, προσθέτουν πλούτο νοήματος.

Σε τελευταία ανάλυση, είναι αδιανόητο η Αριστερά, κατ’ εξοχήν δύναμη μεγάλων ιδεών, να αφήνει ελεύθερο το πεδίο να διαχειρίζονται άλλοι με μεταφυσικό τρόπο τον κόσμο των συναισθημάτων και υπαρξιακών αναζητήσεων.

Παρέλειψε επίσης να λειτουργήσει ως συλλογικός διανοούμενος και παιδαγωγός, να στηλιτεύσει και εκριζώσει νοσηρές νοοτροπίες, αντιλήψεις και συμπεριφορές που δηλητηριάζουν και καθηλώνουν την κοινωνία, όπως ατομικισμό, απολιτικοποίηση, υπερκαταναλωτισμό, πελατειασμό, έλλειψη συλλογικότητας και κοινωνικής ευθύνης, λογική ανάθεσης, παράκαμψη νομιμότητας κ.λπ. Η αποσιώπηση αδυναμιών και ελαττωμάτων τμήματος του λαού δεν είναι στάση ευθύνης, διαιωνίζει τις παθογένειες και επιτείνει το αδιέξοδο. Αντιθέτως, το σοκ της σκληρής και δυσάρεστης αλήθειας είναι λυτρωτικό, απελευθερωτικό και αφετηρία για νέο ξεκίνημα προς το μέλλον.

Η χρονική συγκυρία είναι μοναδική, καθώς κυβέρνηση και κόμμα απευθύνονται σε πανελλαδικό ακροατήριο. Αν δεν αφήσουν τώρα ιδεολογικό αποτύπωμα, αν δεν ενσταλάξουν στο κοινωνικό σώμα τις ανθρωπιστικές αξίες της Αριστεράς, ως παρακαταθήκη για το μέλλον, θα έχει χαθεί όχι μια μάχη αλλά ο πόλεμος.

 
Ηθικό πλεονέκτημα

Η συντριπτική ηθική υπεροχή της Αριστεράς, που σφράγισε την εκλογική νίκη του Σεπτεμβρίου, δεν αποτελεί ισόβιο κεκτημένο ούτε αυταπόδεικτη συνθήκη, θα πρέπει συνεχώς να εμπλουτίζεται και να επαναβεβαιώνεται με συμπεριφορές και πρωτίστως με πράξεις αλλά και να εμπεδώνεται επικοινωνιακά στη συνείδηση του λαού.

Σε μια εποχή που βάλλεται πανταχόθεν η πολιτική και στενάζει ο λαός, δεν αρκεί το ύφος και ήθος των ανθρώπων της Αριστεράς που ενίοτε είναι δυσδιάκριτο στο ευρύ κοινό, απαιτούνται και θεσμικές πρωτοβουλίες με έντονο συμβολισμό, μερικές από τις οποίες είχαν αναληφθεί στην αρχική φάση διακυβέρνησης αλλά παρέμειναν ημιτελείς ή δεν επεκτάθηκαν.

Επιβάλλεται, συνεπώς, σήμερα ένα νέο πλέγμα μέτρων περιστολής προνομίων του πολιτικού προσωπικού και εκ παραλλήλου εφαρμογή αυστηρών δεοντολογικών κανόνων για κυβερνητικά και κομματικά στελέχη.

Όσον αφορά, τέλος, την αντιμετώπιση της ένοχης και συμπλεγματικής αντιπολίτευσης, που επιδίδεται σε λυσσώδη προσπάθεια αποδόμησης του ηθικού πλεονεκτήματος με λασπολογίες και χυδαίες ψευδολογίες, εδώ δεν χωρά αμυντική στάση, η ευπρέπεια και κοσμιότητα εκλαμβάνονται ως αδυναμία και ενοχή. Η πρέπουσα ευθιξία σε θέματα ηθικής τάξεως εκφράζεται μόνο με σκληρές απαντήσεις, αντεπίθεση για ανάδειξη διαφορών και μαζικές προσφυγές στη Δικαιοσύνη.

* Ο Νίκος Χατζηγιαννάκης είναι μέλος του συντονιστικού Ο.Μ. Γλυφάδας

Για το Συνέδριο

 
Γενικοί στόχοι

1. Οικονομική πρόοδος και πλήρης απασχόληση.
2. Δικαιότερη διανομή του εισοδήματος και του πλούτου.
3. Ικανοποιητικό, επίπεδο διαβίωσης = τροφή, ένδυση, υπόδηση, κατοικία, μουσεία, συγκοινωνίες, περιβάλλον, παιδεία, υγεία, ασφάλιση.
4. Εξωτερική και εσωτερική ασφάλεια.
5. Ορατότητα και συμμετοχή του πολίτη στις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές αποφάσεις. Δηλαδή, ουσιαστική πολιτική, οικονομική και κοινωνική δημοκρατία.

 
Μερικοί στόχοι

1. Γραφειοκρατία – Δημόσια Διοίκηση, Περιφερειακή και Τοπική Αυτοδιοίκηση, με πρώτο μέτρο την κατάργηση της πολυνομίας και όχι από το 1923 έως τώρα.
2. Ολόπλευρη, συντονισμένη αποκέντρωση της εξουσίας.
3. Κατοχυρώσεις συνταγματικά και νομοθετικά του δικαιώματος εργασίας όλων των ικανών για εργασία πολιτών.
4. Κατοχύρωση της ελευθερίας και αυτονομίας του συνδικαλιστικού κινήματος.
5. Ισομεταχείριση των εργαζόμενων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.
6. Κατοχυρώσεις της αξιοκρατικής στελέχωσης του κρατικού μηχανισμού κα γενικότερα του δημόσιου τομέα, με παράλληλη πραγματική κατάργηση της πολυθεσίας και πολυμισθίας.
7. Δικαιότερο φορολογικό σύστημα.
8. Γενικό και πλήρες πόθεν έσχες.
9. Κοινωνικοποίηση της παιδείας, της ιατροφαρμακευτικής και νοσοκομειακής περίθαλψης, καθώς και της κοινωνικής ασφάλισης για υγεία, ατυχήματα, ανεργία.
10. Αντιμετώπιση του προβλήματος της συγκοινωνίας.
11. Αντιμετώπιση του προβλήματος της ρύπανσης και της μόλυνσης περιβάλλοντος.
12. Αποτελεσματική λαϊκή στεγαστική πολιτική.
13. Περιορισμός της γραφειοκρατίας, σύγχρονη οργάνωση του δημόσιου τομέα καθώς και χρηστή και λιτή διαχείριση του δημόσιου χρήματος.
14. Δημιουργία απαραίτητου νομοθετικού καθεστώτος, το οποίο να προστατεύει αποτελεσματικά τον εργαζόμενο από τον εργοδότη, τον καταναλωτή από τον παραγωγό – έμπορο, τον πολίτη από το κράτος.
15. Προώθηση του Εθνικού Κτηματολογίου.
16. Κατάργηση όλων των κρατικών αυτοκινήτων και όλων των προνομίων.
17. Μείωση των βουλευτών, αν όχι στους 150, στους 200.
18. Τέλος στις συνιστώσες, χωρίς να αρνούμαι τη διαφορετική άποψη.

 
Για την αγροτική πολιτική του Ν. Ιωαννίνων

Γεωργία, κτηνοτροφία, νέο τουριστικό μοντέλο, οικοτουρισμός, δάση, βοσκοτόπια.
Τρία πιο βασικά προβλήματα: Κοινωνικότητα των νέων, υποδομές, διάθεση παραγομένων προϊόντων. Συνεχής ενημέρωση.
Χωρίς πολλά λόγια: α) Βοήθεια στους νέους αγρότες. Ελάχιστοι έμειναν εκτός λεκανοπεδίου στον νομό, περίπου 700. β) Αναδασμοί. γ) Πιστοποιήσεις. δ) Εγγειοβελτιωτικά. ε) Άρδευση με τεχνητή βροχή. στ) Ηλεκτροδότηση κτηνοτροφικών μονάδων και γεωργικών εκμεταλλεύσεων. ζ) Βελτίωση βοσκοτόπων.
Σημείωση: Ο αγρότης μπορεί να παράγει και πολλά και ποιοτικά προϊοντα. Το κυρίαρχο ζήτημα είναι η διάθεση του παραγόμενου προϊόντος. Γι’ αυτό προτείνουμε: Δημιουργία στην περιφέρεια με online σύνδεση με τους καλλικρατικούς δήμους και όποιον άλλον το επιθυμεί. Γραφείο εξαγωγικού προσανατολισμού υψηλών προδιαγραφών τόσο σε υποδομή όσο και σε νέο ανθρώπινο δυναμικό με τέσσερις τουλάχιστον γλώσσες και άριστη χρήση του Διαδικτύου. Θα ανιχνεύει και θα κατεβάζει σε καθημερινή βάση την παγκόσμια ζήτηση των αγορών και ταυτόχρονα θα προβάλλει στην παγκόσμια αγορά τόσο τα παραγόμενα προϊόντα όσο και το τουριστικό προϊόν.
Ταυτόχρονα προτείνουμε: Τη σύνταξη μελέτης τουριστικού μοντέλου ανάπτυξης για τις παραμεθόριες και εγκαταλελειμμένες περιοχές Πωγωνίου και Κόνιτσας, ίσως και των Τζουμέρκων, το οποίο ονομάζουμε oικοτουρισμός. (Υπάρχει ανάλυση και ολοκληρωμένη πρόταση. Θα το βρείτε στο «Οικοτουρισμός» και «Τράπεζα Γης», Σταύρος Ζηκόπουλος). Σ’ αυτό το μοντέλο θα προστεθεί ο γαστρονομικός, ο εκκλησιαστικός τουρισμός, η ορειβασία κ.λπ., αλλά κυρίως ο τρόπος ζωής του Μικρού ή Μεγάλου Χωριού, η ενασχόληση με ξεχασμένες καλλιέργειες, τα πολιτιστικά δρώμενα των χωριών μας, η φιλοξενία, η αρχιτεκτονική, το περιβάλλον.
Έτσι θα δοθεί κάποια κοινωνικότητα στα χωριά. Θα γίνει σύνδεση της δεύτερης και τρίτης γενιάς με τις ρίζες. Η προσπάθεια αυτή μπορεί να πετύχει τώρα με την εφαρμογή του Νόμου 4254 για ενοικίαση των κατοικιών μέσω Airbnb.
Τέλος, επειδή το 40% της αγροτικής γης δεν ανήκει στους αγρότες, προτείνεται η δημιουργία Τράπεζας Γης όλων των εγκαταλελειμμένων εκτάσεων και ταυτόχρονα καθορισμός ζωνών οικονομικής εκμετάλλευσης και απλοποίηση της διαδικασίας ίδρυσης μικρών παραγωγικών και μεταποιητικών εργαστηρίων και μικρών συνεταιριστικών επιχειρήσεων.
Είναι μια πρόταση για συζήτηση και ανάλυση, συμπλήρωση ή και αφαίρεση από τα μέλη της θεματικής ή όποιον θέλει να συμβάλει στη διαμόρφωση της πρότασης.
Με αυτά τα λίγα, σας καλώ να συμβάλετε με όποιον τρόπο μπορείτε.

Στάθηκα στις θέσεις,  στο κομμάτι που με ενδιαφέρει  λόγω επιστήμης και επαγγέλματος, στην Παραγωγική ανασυγκρότηση, με επίκεντρο τον άνθρωπο και το περιβάλλον, όπου   και   μπορώ λόγω της 30χρονης  πείρας  μου στο επάγγελμα του Μηχανικού Παραγωγής και Διοίκησης, να εκφέρω σχόλια και τεκμηριωμένη άποψη.
Στο κεφάλαιο λοιπόν που αναφέρεται στο  νέο παραγωγικό-αναπτυξιακό πρότυπο που υποστηρίζει ο Σύριζα   γράφει:
Αξιοποιεί την επιστημονική γνώση και έρευνα, την εξειδικευμένη τεχνολογία σε παραγωγικές και οργανωτικές καινοτομίες  και στην δημιουργία προϊόντων και υπηρεσιών που είναι ποιοτικά διαφοροποιημένα και υψηλής προστιθέμενης αξίας, αντί να επιδιώκει την συνεχή μείωση του εργατικού κόστους και την ιδιωτικοποίηση δημοσίων αγαθών και υπηρεσιών.
Θέλω να σταθώ στο σημείο αυτό,  με μερικές παρατηρήσεις .  
Δίνω  κατ’ αρχήν ένα στοιχείο που είναι γνωστό  σ’ όλους μας.
Όλες οι ανεπτυγμένες χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής έχουν υψηλότερες αμοιβές εργαζομένων από την χώρα μας,   παρ’ όλα αυτά, έχουν πολύ μεγαλύτερη ανάπτυξη από εμάς και πολύ καλύτερα εμπορικά ισοζύγια.  Το υψηλότερο εργατικό κόστος από το  δικό μας δεν τους εμπόδισε. Επίσης,  τα υπόλοιπα είδη κόστους, που επιβαρύνουν τα προϊόντα  τους, είναι,   αν όχι μεγαλύτερα από τα δικά μας,  περίπου στο ίδιο  ύψος π.χ. ενεργειακό κόστος, κόστος πρώτων υλών κλπ….
Ένα πρώτο συμπέρασμα  λοιπόν είναι ότι το εργατικό κόστος, δεν αποτελεί σώνει και καλά ανασταλτικό παράγοντα στην ανάπτυξη, εκτός και αν μιλάμε για  προϊόντα εντάσεως εργασίας όπως π.χ. το ένδυμα. …
Εδώ θα μπορούσε να γράψει κανείς πολλές σελίδες με διαπιστώσεις και προτάσεις  για την διάρθρωση του παραγωγικού ιστού στην χώρα μας, δεν είναι όμως αυτό το ζητούμενο στο παρόν κείμενο.
Στο ισόπλευρο τρίγωνο παράγω,πουλάω,επενδύω, εκφράζεται ο κύκλος της ανάπτυξης.

Αν αφαιρεθεί μία πλευρά του  τριγώνου δεν
    υπάρχει ανάπτυξη ή αν μία εκ των πλευρών του
    μειωθεί στο μήκος της,  διαμορφώνεται  ένα
    ανισοσκελές τρίγωνο, δηλαδή διαφορετικά
    εκφραζόμενο,  μία δυσμορφία στην αναπτυξιακή
    διαδικασία.
    Για να υπάρξουν επενδύσεις, δηλαδή μία
    αναπτυξιακή πορεία ενός εγχειρήματος,  πρέπει το
    εξερχόμενό του,  να μπορεί να διατεθεί στην αγορά,
    να βρει   καταναλωτικό κοινό.
Για να πουληθεί το εξερχόμενο όμως πρέπει, πέραν της πλήρωσης των ρυθμιστικών και κανονιστικών απαιτήσεων που ισχύουν για το προϊόν, να προσφερθεί αυτό σε τιμή ανταγωνιστική, και για να συμβεί αυτό,  πρέπει  αυτό να έχει κοστολογηθεί σωστά.
Στην Κοστολόγηση θα σταθώ λοιπόν, που την θεωρώ βασική, καθολική,   απαραίτητα εφαρμόσιμη,  ανεξάρτητα από το εξερχόμενο του εγχειρήματος.
Η κοστολόγηση ως εργαλείο οργάνωσης των επιχειρήσεων, καθοδήγησης των πωλήσεων και αξιολόγησης επενδύσεων  είναι μία,  για την χώρα μας οργανωτική καινοτομία, καθημερινότητα όμως  για άλλες ανεπτυγμένες χώρες.

 Επιτρέψτε μου να σας  καταθέσω μερικές σκέψεις για τον ρόλο που μπορεί να παίξει η κοστολόγηση στην προσπάθεια  για την  παραγωγική  ανασυγκρότηση της χώρας,  την ανάπτυξη εξωστρέφειας  και  την δημιουργία θέσεων εργασίας.
Η  κοστολόγηση δεν μπορεί να είναι απολογιστική πράξη,  είναι διαμορφωτική πράξη, ο  απολογισμός που θα γίνει στο τέλος της  όποιας κοστολογικής περιόδου θα έχει ως εξερχόμενο, διορθωτικές και προληπτικές ενέργειες για την επόμενη κοστολογική περίοδο. Αν δεχτούμε το παραπάνω ως αρχή,  τότε πρέπει να γίνουν πολλές διορθωτικές ενέργειες  θεσμικού χαρακτήρα από τόσο από την  πολιτεία κατ’ αρχήν   για να ακολουθήσει ύστερα η ελληνική  επιχειρηματικότητα.
Στα 30 χρόνια στο επάγγελμα ως σύμβουλος επιχειρήσεων ιδιαίτερα σε θέματα οργάνωσης και κοστολόγησης  αναγνώρισα ότι  στην συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών μικρομεσαίων επιχειρήσεων  συμβαίνουν ένα από τα παρακάτω  αναφερόμενα:
ή δεν ασχολούνται καθόλου με κοστολόγηση, απλώς τιμολογούν σύμφωνα με τον ανταγωνισμό και στο τέλος της χρονιάς βλέπουν που βρίσκονται  
ή   έχουν αναθέσει την εργασία αυτή στον εσωτερικό ή εξωτερικό,  λογιστή  τους,  ο οποίος κατά κανόνα δεν έχει την απαιτούμενη γνώση για να ανταπεξέλθει στην εργασία αυτή και  φυσικά δεν έχει και τα απαιτούμενα εργαλεία ούτε και τα αναζητά, εφόσον δεν προβληματίζεται . Ότι κάνει  λοιπόν είναι απολογιστικό και αναλώνεται σε διαιρέσεις και προσθέσεις .
Ότι εξαιρείται από τα παραπάνω αναφερόμενα επιβεβαιώνει τον κανόνα.  

Για να αναπτύξει μία επιχείρηση εξωστρέφεια πρέπει  να
Έχει πιστοποιημένο προϊόν ή υπηρεσία (CE…. ISO..)
Καλές πολιτικές πωλήσεων… και
Κοστολόγια
Τα δύο πρώτα ικανοποιούνται σε  ικανοποιητικό βαθμό,  κάπως  αναπτύχτηκαν και με την βοήθεια πολλών ενεργειών από  την πλευρά της πολιτείας. Το τρίτο  που είναι και το κυριότερο, αποτελεί   τεράστιο πρόβλημα.
Επειδή δεν υπάρχει σαφήνεια ως προς την διαμόρφωση του τελικού κόστους των εξερχομένων , του νεκρού σημείου, του κόστους  αδράνειας, της σύνδεσής του με τις πωλήσεις-παραχθείσες ποσότητες … όταν βρεθούν, οι ενδιαφερόμενοι,  σε B2B συζητήσεις  έχουν πρόβλημα διαπραγμάτευσης  στο κομμάτι αυτό. Δηλαδή δεν έχουν καθαρά κριτήρια για την αποδοχή ή απόρριψη μίας παραγγελίας, δεν  έχουν  όρια κινήσεων.
Πέραν τούτων και ένας νέος επενδυτής ο οποίος μάλιστα έχει ενταχθεί πιθανώς και στον αναπτυξιακό νόμο,  όταν δεν έχει προϋπολογίσει το τελικό κόστος των προϊόντων του, τις τιμές με τις οποίες θα βγει στην αγορά για να είναι τουλάχιστον στο νεκρό του σημείο, δημιουργεί σε πολλές περιπτώσεις βιομηχανικά κουφάρια , πτωχεύσεις και  μη υπηρετούμενα δάνεια στις τράπεζες.

Τι μπορούμε να κάνουμε
 Μπορούμε να  αναπτύξουμε πολιτικές  ευαισθητοποίησης  σε ζητήματα κοστολόγησης όπως
Παρακίνηση των επιμελητηρίων ( οικονομικών,  βιομηχανικών , ……) στην διοργάνωση  σχετικών ημερίδων
Διαμόρφωση του γνωστικού πεδίου  των ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που ασχολούνται με λογιστικά-οικονομικά έτσι,  ώστε αποφοιτούν με πληρότητα  σ’ ό τι αφορά  τα ζητήματα κοστολόγησης .
Δημιουργία κινήτρων  μέσα από επενδυτικά προγράμματα για την αγορά  λογισμικών κοστολόγησης.
Σχεδιασμό και υλοποίηση προγραμμάτων κατάρτισης ανέργων  επιστημόνων σε θέματα  Οργάνωσης παραγωγής-Κοστολόγησης-Πωλήσεις και σύνδεση αυτών με την απασχόληση
Άρνηση έγκρισης επενδυτικού σχεδίου υποψήφιου επενδυτή ,αν δεν  καταθέσει τεκμηριωμένη προϋπολογιστική κοστολόγηση, η οποία θα τεκμηριώνει το βιώσιμο της επενδυτικής πρόθεσης.
Θεωρώ λοιπόν ότι όποιας μορφής παρεμβάσεις από την πολιτεία,  για την ανάπτυξη της  επιχειρηματικής κουλτούρας  στην κατεύθυνση της οργάνωσης των επιχειρήσεων και ιδιαίτερα στην κοστολόγηση, είναι απαραίτητη θεσμική παρέμβαση, συνάδει με την πρόθεση της κυβέρνησης,  να θέσει στοπ στα  θαλασσοδάνεια ,  συνάδει επίσης και  με τις συνεδριακές θέσεις για την παραγωγική ανασυγκρότηση.
Ότι δεν μπορεί να αναπνεύσει μόνο του, δεν μπορεί να επιβιώσει. Κι εμείς σαν χώρα έχουμε πετάξει πολλά χρήματα σε  βαρέλια δίχως πάτο.

*O Κων/νος Σταυριανίδης είναι Μηχανικός  Παραγωγής  & Διοίκησης μέλος του ΣΥΡΙΖΑ Πιερίας

Η διακήρυξη της  ισονομίας – ισοπολιτείας , στις αρχές της δεκαετίας του `90  για την μειονότητα της Θράκης , έχει  βελτιώσει αρκετά  την ζωή των ανθρώπων  σε προσωπικό επίπεδο , όμως τα συλλογικά δικαιώματα της μειονότητας ( μειονοτική εκπαίδευση  , αυτοπροσδιορισμός  , διαχείριση βακούφικης περιουσίας  κ.α.) παραμένουν σαν βαρίδι στις  σχέσεις μειονότητας – πολιτείας.                                       

Η ανάγκη για περισσότερη δικαιοσύνη και δημοκρατία μαζί με τις ανάγκες και πολιτικές εξελίξεις που έφερε η οικονομική κρίση  οδήγησε την μειονότητα στο να ψηφίσει σχεδόν μαζικά τον Σύριζα με ποσοστά που είναι από τα υψηλοτέρα πανελλαδικά . Η ελπίδες για περισσότερη ισονομία και σεβασμό προς την μειονοτική κοινωνία έφτασαν στο αποκορύφωμα τους .

Όμως η  συνεργασία μας με τους ΑΝΕΛ  και το γεγονός ότι η κυβέρνηση   παρέδωσε σε μεγάλο βαθμό την διοίκηση της Θράκης στο κόμμα αυτό έχει  αρνητικά  αποτελέσματα για τον Σύριζα .  Ο απλός πολίτης νιώθει προδομένος .

Συνήθως λένε : « Εμείς ψηφίσαμε Σύριζα , αλλά μας κυβερνούν η ΑΝΕΛ»

Η μη αποδοχή  ως έχει  του status της πολιτιστικής και  εθνοτικής  ταυτότητας της μειονότητας  της  Θράκης , της αυτονομίας της μειονοτικής εκπαίδευσης  της , και η συνεχής  προσπάθεια ενός κράτους – έθνους να  την `εντάξει` όπως ισχυρίζεται στο πλειοψηφικό κομμάτι της κοινωνίας , εκλαμβάνεται  από την μειονότητα ότι ισοδυναμεί  με την αφομοίωση της .

Αυτό είναι που φέρνει δικαιολογημένες αντιδράσεις .   

Η περιοχή της Θράκης δεν είναι  ένας γεωγραφικός  χώρος  υπό  ένταξη  στον υπόλοιπο ελλαδικό  χώρο , ούτε η διαφορετική πολιτισμική και εθνοτική  ομάδα που ζει σε αυτήν  χρειάζεται  να ενταχτεί  κάπου , διότι  απλά  η Θράκη είναι Ελλάδα και η πολιτιστική κληρονομιά της είναι εντόπια και ενταγμένη στην Ελλάδα με την διαφορετικότητα της  , που όχι μόνο πρέπει να γίνει αποδεκτή και σεβαστή από την πολιτεία ,  αλλά πρέπει και χρειάζεται να υπάρξει και πολιτική θετικής διάκρισης  .   

Η μειονότητα  της Θράκης δεν μπορεί  εκ φύσεως και δεν  πρέπει να αντιμετωπίζεται ως   «ξένο σώμα»  , και από οπτική γωνία ενός  «κράτους- έθνους».

Αντιθέτως  , μια αριστερή κυβέρνηση – κόμμα όπως ο Σύριζα  πρέπει  να αντιμετωπίζει τις μειονοτικές ομάδες με  αντίληψη «κράτους- κοινωνίας».    

Αντί λοιπόν  ο Σύριζα ως κόμμα και ως κυβέρνηση  να υιοθετεί την τακτική των προηγούμενων ετών  , θα ήταν πιο ωφέλιμο για την μικρή αυτή ομάδα του πληθυσμού και συνολικά της χώρας , το κόμμα  να δει από άλλη οπτική γωνία το θέμα της μειονότητας της Θράκης .

Ο Σύριζα ως κυβέρνηση μπορεί και πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες ,  αρχίζοντας με την ανοικοδόμηση εμπιστοσύνης μεταξύ  πολιτείας και μειονότητας .

Η οικονομική κρίση , δεν είναι εμπόδιο στο να λυθούν ζητήματα  όπως , η αποκατάσταση της έλλειψης  εμπιστοσύνης .

Ο διορισμός  μειονοτικών σε διοικητικές θέσεις του κράτους  αλλά και της κυβέρνησης  έστω  και συμβολικά  θα είχε πολύ  θετικά  αποτελέσματα .

Θετικό αποτέλεσμα επίσης θα είχε και ένας ειλικρινής διάλογος με τους φορείς της μειονότητας . Αν μπουν τα πράγματα σε μια θετική πορεία μπορεί να συζητηθεί και να λυθεί και το θέμα της Σαρίας που είναι ντροπή για την χώρα μας .

Ακόμη και μια ευχή όπως αυτή του συντρόφου και  πρωθυπουργού Αλέξη  Τσίπρα ,  για την Εορτή Θυσίας  ( Κουρμπάν  Μπαϊράμ )  μπορεί να έχει  πολύ μεγαλύτερη σημασία και θετική απήχηση , από όσο νομίζουν κάποιοι και να προωθήσει την εδραίωση της εμπιστοσύνης των πολιτών αυτών απέναντι στην κυβέρνηση και στο κράτος που ζουν . Τέτοιου είδους πρωτοβουλίες , πρέπει να πολλαπλασιαστούν.

Είναι  γεγονός  ότι , υπάρχει ανάγκη για περισσότερη κοινωνική δημοκρατία.

Ο σεβασμός στην πράξη των ευρωπαϊκών και διεθνών συνθηκών όσο αφορά τις μειονότητες και τις διαφορετικές ομάδες πληθυσμού στη χώρα μας , είναι αναγκαίος  από κάθε άποψη. Ο σεβασμός των εκπαιδευτικών δικαιωμάτων παράδειγμα που απορρέουν από διεθνείς συνθήκες , αλλά και πρωτόκολλα που έχει υπογράψει η χώρα μας  δεν είναι παραχώρηση  `εθνικών  κατακτήσεων ` όπως παρουσιάζεται από ακραίες  αντιλήψεις , αλλά υποχρέωση ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους .   

Ο Κιαμηλ  Σιτζακ Εμιν είναι Μέλος Σύριζα , Οργάνωσης Μελών  Κομοτηνής

Η αναψηλάφηση των μέχρι σήμερα πεπραγμένων και ο αναστοχασμός πάνω στις τρέχουσες στρατηγικές δεν μπορεί παρά να αποτελούν κυρίαρχα πεδία της εσωκομματικής συζήτησης, όσο πλησιάζουμε προς το δεύτερο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να μιλήσουμε για το μέλλον, μόνο έτσι η κορυφαία αυτή κομματική διαδικασία δύναται να αποτελέσει σημαντικό εφαλτήριο για τα επόμενα βήματα μιας μαραθώνιας διαδρομής -που δεν ξεκίνησε, βεβαίως, στις 25 Ιανουαρίου 2015, ημέρα της πρώτης εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ (και της Αριστεράς στην Ευρώπη), αλλά η αφετηρία της συναντάται πολύ πιο πίσω: σε αγώνες και προσπάθειες, που διέτρεξαν όλο τον προηγούμενο αιώνα. Μόνο έτσι το συνέδριο δεν θα αποδειχθεί μια χαμένη ευκαιρία -και οι ευκαιρίες δεν προσφέρονται αφειδώς.

Η σχέση μας με το λαό

Σε μια τέτοια συζήτηση, οι ερωτήσεις, εκ πρώτης όψεως, μοιάζουν περισσότερες από τις απαντήσεις. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό: για να μπορέσουν να υπάρξουν ικανοποιητικές απαντήσεις, προϋπόθεση είναι τα εύστοχα ερωτήματα. Ας τα αναζητήσουμε, λοιπόν..

Ιεραρχώντας τα διακυβεύματα του συνεδρίου, σε περίοπτη -κατά την άποψή μου θέση- βρίσκεται η σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με το λαό. Πώς προσδιορίζεται; Έχει μεταλλαχθεί και σε ποιο βαθμό; Για να σκιαγραφήσουμε σωστά αυτή τη σχέση, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε ότι για την αριστερά ο λαός δεν είναι ένα άμορφο συνονθύλευμα ανθρώπων, ένα άθροισμα ατόμων που ρέπουν άλλοτε προς τη μία και άλλοτε προς την άλλη κατεύθυνση, ακολουθώντας άκριτα τις βουλές και τις προτροπές κάποιων ηγετών: μια τέτοια αντιμετώπιση υποβαθμίζει τους πολίτες σε όχλο, που μόνη αποστολή έχει να χειροκροτεί, να αποδοκιμάζει ή έστω, σε πιο καλές περιπτώσεις, να ψηφίζει μια φορά στα τέσσερα χρόνια.

Αντιθέτως, για την Αριστερά, ο λαός διαστρωματώνεται σε τάξεις, που έχουν αλληλοσυγκρουόμενα οικονομικά συμφέροντα (για αυτό και αφηρημένες αφηγήσεις εθνικής συναίνεσης, χωρίς ταξικά χαρακτηριστικά, δεν είναι αριστερές αφηγήσεις) και στις τάξεις αυτές αντιστοιχεί ο ρόλος του υποκειμένου της ιστορίας. Συναποτελούνται από πολίτες που δρουν και αλλάζουν τον κόσμο γύρω τους, καθημερινά, δύσκολα, βήμα-βήμα, συμμαχώντας -ενίοτε- και με διαφορετικά ταξικά συμφέροντα, άλλοτε έχοντας και άλλοτε χωρίς να έχουν ξεκάθαρες ιδέες και σκοπούς.

Σε μια τέτοια διαδικασία, ο ρόλος του ριζοσπαστικού, κινηματικού, αριστερού κόμματος, είναι ο ρόλος του συντονιστή, που όμως δεν κατέχει την απόλυτη αλήθεια. Του συλλογικού διανοητή, που οφείλει, μεταξύ άλλων, να αφυπνίζει και την ταξική συνείδηση, με τέτοιο τρόπο ώστε ο ευκταίος κοινωνικός μετασχηματισμός να συντελείται όσο το δυνατόν συνειδητά και όχι τυχαία. Όταν, μάλιστα, η Αριστερά -όπως στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ- βρίσκεται στην κυβέρνηση, οφείλει την εξουσία που κατέχει να τη χρησιμοποιεί προωθώντας τα ταξικά συμφέροντα, παίρνοντας αποφάσεις και σχεδιάζοντας επιτελικές δράσεις όχι στο όνομα, αλλά με την ενεργή συμμετοχή του λαού, συμβάλλοντας έτσι στη χειραφέτησή του.

Αν συμφωνούμε σε αυτήν την απλουστευμένη «αποστολή» των αριστερών κοινωνικών δυνάμεων, που σκιαγραφήθηκε παραπάνω, ποια είναι η σωστή διατύπωση του ερωτήματος, στο οποίο το συνέδριο πρέπει να κληθεί να απαντήσει; Ας επιχειρήσω να το αποκρυσταλλώσω ως εξής: με ποιο τρόπο -στις νέες συνθήκες- θα οικοδομηθούν οι δεσμοί του ΣΥΡΙΖΑ με την κοινωνία, γενικά -και ειδικότερα με τα πιο ευάλωτα κομμάτια της- ώστε αφενός να διευκολύνεται η ενεργή λαϊκή συμμετοχή, ταυτοχρόνως, όμως, η συμμετοχή αυτή να αποκτά ριζοσπαστικά και ανατρεπτικά χαρακτηριστικά;

Ένα ερώτημα με πολλές απαντήσεις

Αν το ερώτημα σωστά διατυπώνεται έτσι, δεν είναι δυνατόν η απάντηση να είναι συμφωνίες κορυφής με προβεβλημένα στελέχη νυν ή τέως κοινοβουλευτικών σχηματισμών, ούτε η άκριτη αποδοχή νέων μελών σε κομματικές οργανώσεις. Αντιθέτως, ένα τέτοιο ερώτημα φωτίζει, ίσως, διαφορετικά τις απαιτήσεις που έχουμε ως προς το ρόλο του κόμματος σε σχέση με την κυβέρνηση, αλλά και σε σχέση με την κοινωνία. Ένα τέτοιο ερώτημα θέτει, επίσης, κριτήρια ως προς τους όρους διολίσθησης σε αποφάσεις που λαμβάνονται εξαιτίας εξωτερικών, αλλά και εσωτερικών εκβιασμών, θέτει δηλαδή κριτήρια ως προς τους όρους χάραξης των «κόκκινων γραμμών», που απορρίπτουμε, αλλά και των «κόκκινων οδοσημάτων της μεγάλης πορείας», που κατά προτεραιότητα θέτουμε σε κάθε συγκεκριμένη χρονική στιγμή, έτσι ώστε ποτέ να μην χάνεται η μεγάλη εικόνα και η τελική στόχευση. Ένα τέτοιο ερώτημα αναδεικνύει διαφορετικά την αναγκαιότητα του παράλληλου προγράμματος, δίνοντάς του επιπλέον χαρακτηριστικά: η αναχαίτιση της ανθρωπιστικής κρίσης αποτελεί επείγουσα ανάγκη, αλλά το παράλληλο πρόγραμμα της Αριστεράς -υπερβαίνοντας κάθε αντίληψη φιλανθρωπίας- οφείλει παράλληλα και με εξίσου επείγοντα τρόπο, να προωθεί θεσμικά και έμπρακτα την προαναφερθείσα λαϊκή συμμετοχή και χειραφέτηση. Το ίδιο ερώτημα μπορεί να ενταχθεί στη συζήτηση και σε πολλά άλλα θέματα: πώς προωθείται η αλλαγή συσχετισμών στους χώρους της εργασίας, πώς υπηρετείται η αντίληψη του κοινωνικού ελέγχου, πώς επανοργανώνεται το κράτος, πώς και γιατί μιλάμε για κοινωνικούς συνεταιρισμούς, πώς προστατεύονται τα δικαιώματα των πλειοψηφιών, αλλά και των μειοψηφιών, πώς γίνεται κτήμα της λαϊκής καθημερινότητας το αξιακό φορτίο της αριστεράς, πώς χαράσσεται η πολιτική στο χώρο της παιδείας και του πολιτισμού, πώς οικοδομούνται οι σχέσεις με την Ευρώπη. Είναι δηλαδή ένα ερώτημα πολλαπλής ανάγνωσης. Ως εκ τούτου, ιδιαίτερης σημασίας οι πολλαπλές απαντήσεις που μπορεί να λάβει.

* Η Αννέτα Καββαδία είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ