Συντάκτης: admin

Κατ’ αρχάς νομίζω πως η εδώ και 27 χρόνια (από την ίδρυση του Συνασπισμού-ΣΥ.ΡΙΖ.Α ) αδιάλειπτη, ενεργή μου παρουσία και συμμετοχή στις δραστηριότητες του κόμματος ,ότι μου δίνει το δικαίωμα να προχωρήσω στις παρακάτω παρατηρήσεις μου, τις οποίες και καταθέτω, στον προσυνεδριακό  διάλογο. Με θλίψη διαπιστώνω  λοιπόν , πως το κόμμα ,ως κυβέρνηση πλέον, δείχνει να υιοθετεί συμπεριφορές που προσιδιάζουν  μάλλον σ’ αυτές των κομμάτων, που διαχειρίστηκαν την εξουσία τα τελευταία 40 χρόνια της μεταπολίτευσης. Και να γίνω συγκεκριμένη. Ανέμενα πως τουλάχιστον  η αξιοκρατία θα ήταν το « σήμα κατατεθέν» του κόμματος. Όταν δε ο Αλ.Τσίπρας  υπερασπίστηκε την τοποθέτηση των μετακλητών υπαλλήλων από την δεξαμενή των μελών του κόμματος, κατενόησα το σκεπτικό του, αλλά ταυτόχρονα είχα την προσδοκία, κι αυτή ήταν η αφέλειά μου ότι το κόμμα θα προσέτρεχε στα βιογραφικά των οργανωμένων μελών του για να επανδρώσει αυτές τις ευθύνες και όχι τις θέσεις όπως διατυμπάνιζε προεκλογικά ο ίδιος ,ο  πρωθυπουργός, από συντρόφους  κατά κύριο λόγο καταξιωμένους στον κοινωνικό, επαγγελματικό και επιστημονικό τους χώρο και στην πλειονότητά τους  ΑΜΙΣΘΟΥΣ, με μόνη εξαίρεση, για όσους δεν διέθεταν  κανέναν άλλο τρόπο βιοπορισμού. Διότι τι σήμαινε για μας τους παλιούς, η ένταξη κάποιου στην Αριστερά σύντροφοι; Τίποτα περισσότερο,  από  την  αφιέρωση στην υπηρέτηση αρχών και αξιών με γνώμονα  το ήθος και την ανιδιοτέλεια. Αντί αυτών τι είδαμε;  Την « τακτοποίηση » συντρόφων  και φίλων μέσω ενός κλειστού κυκλώματος ακραίου νεποτισμού. Μία  ή δύο οικογένειες ανά οργάνωση κατέλαβαν προνομιακά και χωρίς περιορισμό ,όσες θέσεις επιθυμούσαν. Εξ ίσου σοκαριστικά  ήχησε στ’ αυτιά μας λίγους μήνες μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 δήλωση που καταχωρήθηκε στα παραπολιτικά της « Εφημερίδας των Συντακτών» και αποδίδεται σε κορυφαίο πολιτικό παράγοντα, όπου διατράνωνε ότι «Δεν πρέπει να αγωνιούν οι σύντροφοι, υπάρχουν πολλές θέσεις για όλους!» Ως επιστέγασμα όλων αυτών των λυπηρών φαινομένων ήρθε  η συνέντευξη του πρωθυπουργού στον Αλ.Παπαχελά (14/72016)που τον ρώτησε: « Εγώ δεν έχω δει κανέναν άνθρωπο με αξιοκρατικά κριτήρια να μπαίνει στα Νοσοκομεία ή άλλες υπηρεσίες. Έχω δει δικούς σας κομματικούς να βολεύονται.» Και μπορεί το ερώτημα να μην απηχεί στην ολότητά του την πραγματικότητα, εν τούτοις  και η απάντηση του πρωθυπουργού ήταν εξόχως προβληματική. Είπε λοιπόν μεταξύ άλλων: « Γιατί το λέτε αυτό; Εμείς ήμασταν  οι πρώτοι που κάναμε αξιοκρατικό διαγωνισμό για τις θέσεις των διοικητών των Νοσοκομείων.» Η παραπάνω δήλωση του πρωθυπουργού μου έδωσε το ερέθισμα να αναζητήσω το πως εξελίχθηκε τελικά, η διαδικασία του « πρότυπου» της αξιοκρατίας; Ξεκίνησα με την  «Πρόσκληση Εκδήλωσης Ενδιαφέροντος» για την κάλυψη θέσεων Διοικητών και Αν.Διοικητών  Νοσοκομείων του Ε.Σ.Υ, του Υπουργού Υγείας της 28/12/2015, που διαπίστωσα ότι πέραν της ενημέρωσης για τον αριθμό των αιτήσεων ανά Δ.Υ.Π.Ε κανένα άλλο στοιχείο δεν γνωστοποιήθηκε. Γράφτηκε κατά καιρούς για τον αποκλεισμό κάποιων υποψηφίων λόγω λανθασμένης συμπλήρωσης της αίτησής των, χωρίς να δίνεται καμία πρόσθετη πληροφορία. Ποιοι κλήθηκαν για συνέντευξη και πως επιλέχθηκαν οι νέοι Διοικητές-Αν. Διοικητές δεν μάθαμε ποτέ. Γενικώς υπήρξε συσκότιση με ποίων τα προσόντα  ανταγωνίστηκαν και πως επικράτησαν. Αν μπορούσαμε πάντως να κατηγοριοποιήσουμε τους επιλεγέντες θα τους κατατάσσαμε ως εξής: 1.Στους διατελέσαντες Διοικητές κυρίως επί ΠΑ.ΣΟ.Κ και επί υπουργίας Αδ.Γεωργιάδη. Βασικό τους « προσόν» η προϋπηρεσία στο αντικείμενο. Δηλαδή, επειδή τους δόθηκε κάποτε η δυνατότητα να γίνουν Διοικητές, να μην έχουν κατά νου να κάνουν άλλο επάγγελμα. Η περίπτωσή τους θυμίζει τον κινηματογραφικό αδελφό του Γ.Κωνσταντίνου που στο παρελθόν είχε διατελέσει για λίγους μήνες Νομάρχης και δυσκολευόταν να συμβιβαστεί με κάτι κατώτερο. Σ’ αυτούς περιλαμβάνονται  και υβριστές του  που ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. « φρόντισε », να επιβραβεύσει!  2. Στα κομματικά στελέχη ΣΥ.ΡΙΖ.Α –ΑΝ.ΕΛ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα « επιλεγείς» για μεγάλο Νοσοκομείο της Αττικής με αδύναμο βιογραφικό και σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου κάτοχος μόνον προπτυχιακού τίτλου σπουδών « φορτώθηκε» σχεδόν την καταληκτική ημερομηνία κατάθεσης των αιτήσεων ,με τον τίτλο του υποψήφιου διδάκτορα  του Ε.Μ.Π. 3. Η μεγάλη κατηγορία των υπέρ-προσοντούχων . Εδώ θα βρούμε τίτλους σπουδών για κάθε γούστο με κοινό παρανομαστή τις περιορισμένες ή μηδενικές εργασιακές παραστάσεις από το Τομέα Υγείας που υποτίθεται πως θα « βάραιναν» ιδιαίτερα το βιογραφικό. Και εδώ έχουμε το χαρακτηριστικό μας παράδειγμα. Επιλεγείς Διοικητής για Νοσοκομείο της Αθήνας δήλωσε τους παρακάτω τίτλους σπουδών: Πτυχίο από το Πανεπιστήμιο Αθηνών στα Οικονομικά, μεταπτυχιακούς  τίτλους από  το London School of Economics, το London School of Hygiene  and Tropical Medicine του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, το Kennedy School Govermment του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ ,το Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και τέλος διδακτορικό από το Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκηση του Ε.Κ.Π.Α. Και μετά από όλα αυτά «λιμπίστηκε» την προσωρινή θέση του Διοικητή των 1800 ευρώ περίπου. Τέλος θα αναμείνουμε με αγωνία την δημοσιοποίηση  της αναλυτικής  βαθμολογίας ενός εκάστου των συμμετασχόντων για να εξάγουμε βάσιμα συμπεράσματα. Ειδάλλως, με βεβαιότητα θα πεισθούμε πως «Kάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας!» Και επειδή δεν είμαι χθεσινή στο κόμμα, ούτε είδα φως και μπήκα ,παραμένω ρομαντική  και αρνούμαι να δεχτώ την ωμή διάψευση των οραμάτων μου για μια δίκαια κοινωνία  των ίσων ευκαιριών. Θέλω να πιστεύω πως, όσα λάθη έγιναν οφείλονταν σε απειρία και όχι σε παλαιοκομματικές τακτικές καθεστωτικής αντίληψης. Γιατί τότε, αλίμονο!

* H Σταθάκη Ιωάννα είναι Μέλος ΣΥ.ΡΙΖ.Α Μεταμόρφωσης

Λέγεται  ότι  «…Καμία μεγάλη ιδέα δεν γεννήθηκε σε συνέδριο….».  Το προσεχές  όμως  αποτελεί εξαίρεση και ιστορικό σημείο  καμπής, αφού σχετίζεται ευθέως με τη ιδεολογική ταυτότητα και την πολιτική φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ .

Ανάμεσα   στο 1ο  Συνέδριο (Ιουλ ’13) και στο προσεχές , ζήσαμε  μια πολύ πυκνή τριετία  πολιτικού χρόνου.

Μεσολάβησαν  τεκτονικές αλλαγές  για τη χώρα, μαζί με  τις  «αναγκαστικές προσγειώσεις»του  ΣΥΡΙΖΑ

Οι κρατούσες τότε (2010-2014) συνθήκες  στη χώρα, οι επιτυχείς χειρισμοί  της ηγεσίας του , σταδιακά  «έδεσε» σε ενιαία  πολιτική οργάνωση σχετικώς ομοιογενούς ιδεολογίας, ένα κόμμα διαμαρτυρίας   «σύμφυρμα»  διαφορετικών ομάδων «μωσαϊκού» τάσεων

Έτσι (Μάιος  ’14) ήρθαν οι νικηφόρες ευρωεκλογές  και  η  συνεχώς ανοδική του πορεία τον  έφερε  ( Ιαν΄15) στην κυβέρνηση.

Η σύγκρουση από την επομένη  με τους δανειστές που εκπροσωπούσε το  γερμανικό imperium ήταν σφοδρότατη.

Ακόμη και ο  τοκογλύφος Σάυλοκ – απάνθρωπο και μοχθηρό όπως τον  περιγράφει ο Σαίξπηρ στον «Έμπορο της Βενετίας» –  ωχριούσε  προ της αδιαλλαξίας  και της σκληρότητας του επικεφαλής των δανειστών,   γερμανού υπουργού οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε

Ενώ  εμείς «επενδύσαμε»  στην Θεωρία των Παιγνίων,  εκείνος μας «έκλεψε» τη αλάνθαστη διαχρονικά στρατηγική του Θουκυδίδη:  Αξιοποίησε  κυνικά τον ψυχρό συσχετισμό των δυνάμεων  και εκμεταλλεύτηκε  στο έπακρο την ανεπαρκή  μας προετοιμασία.   

Παρά τη συντριπτική  υπεροχή και τις απειλές  του  αδιάλλακτου αντιπάλου,  ο λαός με το αναπάντεχο 62%  τάχθηκε στο πλευρό του ΣΥΡΙΖΑ.

Ήταν εύκολο στον Τσίπρα να πει «παρελθέτω  απ΄ εμού το ποτήριον  τούτο», αλλά προτίμησε  να σηκώσει  τον «Σταυρό του Μαρτυρίου» και με τη βεβαιότητα  ότι υπάρχει «Ανάσταση»  για τον τόπο ανέβηκε  τον σύγχρονο «Γολγοθά».   Έδειξε αντανακλαστικά επιβίωσης και επέλεξε μόλις την τελευταία στιγμή την λιγότερο επώδυνη λύση, αποφεύγοντας την μοναχική αυτοκαταστροφική πορεία.  Ακολούθησε η διάσπαση των οπαδών της δραχμής και  η απίστευτη εντυπωσιακή  νίκη ( 20η Σεπτ ’15)

Ο περιορισμένος χώρος της εφημερίδας μου υπαγορεύει  συντομία και επικέντρωση στα δύο για μένα σημαντικότερα.  Άλλωστε και από το βήμα του Συνεδρίου θα είχα περιορισμένο χρόνο αν είχα αυτή τη δυνατότητα

Υπ’ αυτές τις συνθήκες οι αλλεπάλληλες νίκες  οφείλονται  εν πολλοίς  στο ηθικό πλεονέκτημα που δεν είναι δεδομένο στο διηνεκές αλλά καθημερινό  ζητούμενο

Ο Λ.Τρότσκυ στην «Προδομένη Επανάσταση» ,  έχει  περιγράψει  τις επιτελούμενες αλλοιώσεις στον χαρακτήρα ακόμη και δοκιμασμένων αγωνιστών    στις φυλακές ,τα βασανιστήρια και τις εξορίες, μεταλλαγές ακόμη και συμπεριφοράς στην ιδιωτική τους ζωή, από τη σαγήνη της εξουσίας.  Τα φαινόμενα αυτά  πληθαίνουν και  εντείνονται σε περιόδους κρίσης αξιών , όπως η δική μας.

Υπάρχει πάντα η τάση να αφομοιώνει  τα νέα πρόσωπα όταν αυτά αναρριχώνται στην εξουσία

Ο Σεν Ζύστ  αμέσως μετά   τη Γαλλική Επανάσταση , βλέποντας τους συνεχείς γάμους των «ξεβράκωτων» συντρόφων του  με τις «ξεπεσμένες» αριστοκράτισσες  και αστές ,  έλεγε  : «Προσέξτε! Σας αγκαλιάζουν  σήμερα για να σας πνίξουν αύριο»

Ο Γάλλος καλλιτέχνης Jean Cocteau σημείωσε  κάπως κυνικά: «Η αγνότητα μιας επανάστασης μπορεί να διαρκέσει ένα δεκαπενθήμερο»

Το ηθικό πλεονέκτημα  είναι αναγκαία συνθήκη ,αλλά όχι ικανή αν δεν συντρέξουν και άλλες όπως :   Η de facto  συγκρότηση νέας πολιτικής ταυτότητας η οποία δεν ακυρώνει τη ριζοσπαστικότητά του , θα απαντά  στα μεγάλα θέματα της ανάπτυξης , της κοινωνικής δικαιοσύνης , της σταδιακής επούλωσης των πληγών της κρίσης ξεκινώντας από  τους ασθενέστερους (όπως ήδη γίνεται) , ενώ παράλληλα θα ανοίγει το κόμμα σε όλες τις προοδευτικές δυνάμεις του τόπου.

«Όχι» στην εύκολη λύση του “εφικτού” που οδηγεί στον εκφυλισμό οριακών διευθετήσεων,  γιατί αναπαράγουν  και διαιωνίζουν τις ίδιες δομές του ίδιου συστήματος.

«Ναι» όμως   στο συνδυασμό  του τι πρέπει να επιτευχθεί χωρίς αφορισμούς ή κίνδυνο  αποκοπής από τα προβλήματα των μαζών δηλαδή από τον ίδιο το λαό  

«Η ριζοσπαστική Αριστερά έχει καθήκον να επαναθεμελιώσει με σύγχρονους όρους ένα πρόγραμμα ανατροπής που να ανταποκρίνεται στις μακροπρόθεσμες αλλαγές της κοινωνίας και τις κρίσιμες τρέχουσες συνθήκες», αναφέρει η εισήγηση της Κεντρικής Επιτροπής για τις θέσεις του συνεδρίου.

Άκρως ελπιδοφόρα  και ενθαρρυντικά τα πρώτα ίχνη της – αργόσυρτης για την ώρα – πορείας του κυβερνητικού σκάφους  με «φορτίο» το παράλληλο πρόγραμμα, μέσα από τις «συμπληγάδες» του 3ου μνημονίου

Όμως υπό άτεγκτες  συνθήκες επιτροπείας και σκληρής λιτότητας  θα περάσει αλώβητο και πώς;    Αν όχι, ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβερνητικό κόμμα, συνεχίζει να παραμένει αριστερό;

Είναι βασικά ερωτήματα που  θα τεθούν, αλλά να απαντηθούν ουσιαστικά και πειστικά, αν και συνήθως  θεωρία και συνεδριακές αποφάσεις απέχουν από την πράξη .

Σε όλες τις χώρες του κόσμου είναι απαραίτητος ένας συλλογικός στόχος ένα οραματικό σχέδιο που θα λειτουργεί ως κινητήρια δύναμη στην καθημερινή ζωή των πολιτών .

Σήμερα μέσα στον «κυκλώνα»  της κρίσης ένα  «εθνικό» ενοποιητικό όραμα  που θα προσφέρει μια ελπιδοφόρα προοπτική είναι περισσότερο αναγκαίο

Πάντα τα συλλογικά οράματα και τα  σχέδια για το μέλλον έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαχείριση των κρίσεων και  απετέλεσαν δείκτες χάραξης ενός μελλοντικού δρόμου.

Ανεξάρτητα από προσωπικές τοποθετήσεις ,  κατά ιστορικές περιόδους υπήρξαν συλλογικοί στόχοι:  Στον 19ο αιώνα μετά την απελευθέρωση από τον οθωμανικό ζυγό.  Στο Μεσοπόλεμο και στην Κατοχή.  Στην μετεμφυλιακή Ελλάδα.  Μετά την δικτατορία.   Μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Σήμερα  το ευρωπαϊκό όραμα δεν  λειτουργεί ως συλλογικός στόχος και με αβέβαιο μέλλον  το άλλοτε κραταιό ευρωπαϊκό οικοδόμημα κλονίζεται συθέμελα .

Στη σημερινή δύσκολη συγκυρία οι περισσότεροι  πολίτες αισθάνονται μέσα σε  ένα ξαφνικό «κυκλώνα»  χωρίς ένα αποσαφηνισμένο συλλογικό σχέδιο για το μέλλον τους

Επείγει ένας ενοποιητικός μύθος , ένα συλλογικό σχέδιο, ένα οραματικό περίγραμμα , μια ελπιδοφόρα προοπτική για την ελληνική κοινωνία και ξεχωριστά για  τον καθένα  

Το συλλογικό φαντασιακό   του μέλλοντος διαχρονικά έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αντιμετώπιση των δυσκολιών του παρόντος.

Ας το έχουν υπόψη στο Συνέδριο για το οποίο, εύχομαι ,ελπίζω προσδοκώ τα καλύτερα

……………….

* Ο Θεόδωρος Κ. Παπαϊωάννου είναι τ. Κοινοτάρχης Βαγίων-τ. Γεν. Γραμ. ΚΕΔΚΕ

Το κόμμα ενώ σωστά επέλεξε το δρόμο της κυβερνώσας αριστεράς αντί να αναμένει τη «μεγάλη στιγμή», θα πρέπει παράλληλα με την προσπάθειά του να διαχειριστεί την κρίση προστατεύοντας ή ακόμα και ενισχύοντας τα ασθενέστερα στρώματα,να ασχοληθεί περισσότερο με την ανάλυση των σύγχρονων τάσεων του παγκόσμιου καπιταλισμού.

Όπως έδειξε η πορεία της σοσιαλδημοκρατίας, ο εγκλωβισμός στη διαχειριστική λογική εγκυμονεί τον κίνδυνο να χαθεί η μεγάλη εικόνα. Το αποτέλεσμα είναι η άσκηση μιας πολιτικής που σε απομακρύνει όχι μόνο από τον στρατηγικό σου στόχο αλλά και από τα κοινωνικά στρώματα που θέλεις να εκπροσωπείς.

– Όσον αφορά στο επίπεδο της άσκησης κυβερνητικής εξουσίας ,καλό θα είναι να απαλλαγούμε από μεγαλοστομίες και να ασκηθούμε σ’αυτό που χρόνια επαναλαμβάνουμε αλλά δεν έχουμε απ,ότι φαίνεται αφομοιώσει «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης». Δεν είναι δυνατόν στελέχη που έχουν ολόκληρες δεκαετίες υπηρετήσει την αριστερά και είναι γνωστά για την αναλυτική τους ικανότητα να μιλάνε για αυταπάτες και μη σωστή αντίληψη των συσχετισμών δύναμης. Το αποτέλεσμα ήταν να κυριαρχήσει η ευκολότερη εξήγηση ότι είπαμε ψέματα.

– Στο γενικό επίπεδο θα ασχοληθώ με δύο θέματα τα οποία κατά τη γνώμη μου παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της μακροπρόθεσμης στρατηγικής μας. Το ένα έχει να κάνει με το πώς αντιλαμβανόμαστε το ζήτημα της ανάπτυξης και το άλλο με το ρόλο της κοινωνικής οικονομίας στα πλαίσια της παραγωγικής ανασυγκρότησης.

Όσον αφορά στο πρώτο, καλό θα είναι να απαλλαγούμε από την μυθολογία της διαρκούς ανάπτυξης και του συσχετισμού της με την ευημερία των ανθρώπων. Η διαρκής ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων για την ολοένα μεγαλύτερη αύξηση της παραγωγής όχι μόνο σε βάζει σε μια λογική μέτρησης της ευημερίας με ποσοτικούς μονάχα όρους,όχι μόνο με παράλληλη μείωση της ζωντανής εργασίας γίνεται αιτία των κρίσεων αλλά έρχεται και σε σύγκρουση με τα πεπερασμένα όρια του πλανήτη.Ο δρόμος αυτός δεν μας φέρνει πιο κοντά στο σοσιαλισμό αλλά όπως βλέπουμε σήμερα σε μια παλινδρόμηση σε μορφές απόλυτης υπεραξίας.

Καταστρέφει και τις δύο πηγές πλούτου, εργασία και φύση.

Σε σχέση με αυτό θα πρέπει να προβληματιστούμε και για την αποτελεσματικότητα του κευνσιανισμού στις σημερινές συνθήκες ιδιαίτερα από μία μόνο χώρα σε μια παγκοσμιοποιημένη με όρους κοινωνικού ντάμπιγκ οικονομία.

Μήπως λοιπόν είναι ανάγκη να ξαναθυμηθούμε τη λιτότητα όχι ως ένα προσωρινό εργαλείο οικονομικής πολιτικής για το ξεπέρασμα της κρίσης σε βάρος των ασθενέστερων στρωμάτων αλλά « σαν μέσο για να αμφισβητήσουμε τα ίδια τα θεμέλια ενός συστήματος που παράγει μόνο σπατάλη, αποθέωση του ατομισμού και του πιο τρελού καταναλωτισμού»;(Μπερλίγκουερ 1977)

Κατά συνέπεια, δεν καταδικάζουμε μόνο την αντικοινωνική και ατελέσφορη πολιτική λιτότητας της ευρωπαϊκής ελίτ αλλά είμαστε απέναντι και στην παροχή απεριόριστης ρευστότητας με την μορφή του δανεισμού.Η τελευταία δημιουργεί ένα δημόσιο χρέος το οποίο στη συνέχεια χρησιμοποιείται ως μοχλός πίεσης για την εφαρμογή νεοφιλελεύθερων μέτρων. Αυτή την πολιτική δεν καταδικάζαμε άλλωστε τόσα χρόνια; Εκπρόσωπος αυτής της πολιτικής,είναι όπως γνωρίζουμε η Αμερική η οποία μετέτρεψε το τσουνάμι των κεφαλαίων που εισέρευσε από την Ασία στη Wall Street σε ανεξέλεγκτο δανεισμό με αποτέλεσμα τις φούσκες.

Θα πρέπει λοιπόν το σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης να συνδυάζει την ανάπτυξη με την αποανάπτυξη,με την έννοια ότι κάποιοι τομείς πρέπει να αναπτυχθούν και κάποιοι άλλοι να «ξεφουσκώσουν» ή καλύτερα να μην «ξαναφουσκώσουν». Αν δεν το κάνουμε εμείς προγραμματισμένα θα το κάνει η αγορά με καταστροφές. Δεν μπορεί για παράδειγμα να στηρίζεται η ανάπτυξη στον τομέα των κατασκευών ή στην παραγωγή προϊόντων όπως το βαμβάκι με τα γνωστά αποτελέσματα. Εδώ ακριβώς εντάσσεται και το ζήτημα της κοινωνικής οικονομίας που θεωρώ ότι αποτελεί προνομιακό πεδίο για την αριστερά.    

Η βαθμιαία απόσυρση του κράτους και η εξάρθρωση του κράτους πρόνοιας, σε συνδυασμό με την παρατεταμένη συστημική κρίση έχουν δημιουργήσει πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη του τομέα της Κ.Ο., με την προϋπόθεση ότι δεν θα χρησιμοποιείται σαν πρόσχημα για να απαλλάσεται  το κράτος από ευθύνες που του αναλογούν αλλά θα αποτελεί οργανικό στοιχείο ενός νέου παραγωγικού μοντέλου που θα υπερβαίνει το δίλλημα κράτος ή αγορά. Με αυτή την προϋπόθεση, η Κ.Ο.

-αποτελεί παράγοντα ήπιας ανάπτυξης λειτουργώντας εκτός της λογικής του μέγιστου κέρδους

– αναπτύσσεται σε χώρους που δεν είναι ελκυστικοί για το ιδιωτικό κεφάλαιο, αξιοποιώντας όλους εκείνους που η κρίση πέταξε στο περιθώριο

– αναπτύσσεται σε τομείς που δεν δημιουργούνται φούσκες, και το σημαντικότερο

– αποτελεί την παραγωγική βάση για την ανάπτυξη ενός νέου ανθρωπολογικού τύπου μιας αλληλέγγυας κοινωνικής συνείδησης, δίνοντας έτσι απάντηση στο ερώτημα: αν είναι σωστό ότι η κοινωνική συνείδηση αντανακλά τις κοινωνικές συνθήκες, πως μπορεί μια αλλοτριωμένη από τις ανταγωνιστικές συνθήκες που κυριαρχούν σήμερα συνείδηση να δημιουργήσει τη νέα κοινωνία. Εκεί άλλωστε δεν σκόνταψαν όλοι οι πειραματισμοί; Είναι ή όχι αλήθεια ότι το νέο δημιουργείται μέσα στο παλιό ;

 Εφ’όσον λοιπόν η κοινωνική οικονομία δεν είναι άλλοθι αλλά βασικό στοιχείο ενός αριστερού σχεδίου, θα οδηγήσει σε ένα μέλλον που θα μας επαναφέρει στην ιστορική μας σχέση με την άμεση δημοκρατία και την κοινοτική αυτοδιαχείρηση.

Εξάλλου μια μερική επιστροφή στο παρελθόν είναι κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις τρόπος για να βαδίσεις ταχύτερα προς το μέλλον (Έντγκαρ Μορέν)

Τέλος δύο σκέψεις σχετικά με το κόμμα.

Θα πρέπει οι κομματικές οργανώσεις να διευρύνουν τη λειτουργία τους. Δεν μπορεί η δραστηριότητα των μελών να εξαντλείται στην διεκπεραίωση πρακτικών καθηκόντων κι΄αυτών σποραδικά άντε και στην τακτοποίηση των οικονομικών τους υποχρεώσεων.Δεν μπορεί τα μέλη του κόμματος να είναι μόνο δέκτες ενημέρωσης για τις πολιτικές εξελίξεις.Θα πρέπει να γίνουν και διαμορφωτές της συλλογικής σκέψης του κόμματος. Δύσκολο αλλά είναι ο μοναδικός δρόμος για ένα κόμμα των μελών  στην ουσία και όχι μόνο στα λόγια . Ένας τρόπος για να γίνει αυτό είναι να οργανώνονται τακτικά ,μεθοδικά και όχι πρόχειρα αλλά έτσι ώστε να συμμετέχουν όσο γίνεται περισσότεροι σύντροφοι θεματικές συνελεύσεις . Είναι βέβαια αυτονόητο ότι οι συνελεύσεις αυτές θα πρέπει να είναι ανοιχτές ώστε να συμμετέχουν και μη μέλη που έχουν γνώσις για το συγκεκριμένο θέμα.

Σχετικά με τις περιβόητες τάσεις θα συμφωνήσω με την άποψη ότι με όσο καλές προθέσεις και αν ξεκινά ο σχηματισμός τους,εξελίσσονται σε μηχανισμούς προώθησης προσωπικών επιδιώξεων. Η ευκαιριακή συσπείρωση μελών για την προώθηση μιας άποψης πιστεύω είναι και θεμιτή και αρκετή.    

ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΑΙ το συνέδριο να δεσμεύσει ρητά αυτούς που ασκούν κυβερνητική πολιτική να συζητούν και να συναποφασίζουν με τις διάφορες εκφράσεις του κόμματος, αν φυσικά υπάρχει η πολιτική βούληση.

Μεγάλωσα σε  οικογενειακό περιβάλλον εργατικό, με ταξική συνείδηση, που πίστευε  στην Αριστερά, στο ΚΚΕ και  στο όραμα για έναν καλύτερο κόσμο.Τον κόσμο της εργασίας, που όλοι θα έχουν το δικαίωμα στη ζωή, με τις μεγάλες αξίες, που δεν θα αξιολογείται ο άνθρωπος από το πορτοφόλι του.Πίστευαν οι παλιοί αριστεροί και αυτή την πίστη μετέφεραν και σε εμάς τους νεότερους, αυτή ήταν που τους έκανε να αντέξουν τις διώξεις και την μισαλλοδοξία της Δεξιάς.

Και σήμερα πηγαίνουμε σε ένα συνέδριο του κόμματός μας, του ΣΥΡΙΖΑ και τα θέματα που μας απασχολούν είναι αυτά που θα μας δώσουν τη δυνατότητα να ξεπεράσουμε την κρίση και να αντιμετωπίσουμε την επίθεση των συντηρητικών δυνάμεων για την ανατροπή της κυβέρνησης.

Και το όραμα; Θα ξεχάσουμε το δικαίωμα στο όνειρο για έναν καλύτερο κόσμο, χωρίς εκμετάλλευση, με αξίες, που τόσα χρόνια αναδεικνύουμε; Αυτό είναι το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Πιστεύω ότι εκεί βρίσκεται η δυναμική μας και όχι μόνο στην προσπάθεια να αποδείξουμε ότι είμαστε καλύτεροι διαχειριστές από τους μνημονιακούς. Κάναμε το συμβιβασμό να αποδεχτούμε το μνημόνιο, διότι εκείνη τη χρονική στιγμή αν κάναμε διαφορετική επιλογή θα έπρεπε ή να παραδώσουμε την κυβέρνηση, ή θα πτωχεύαμε τη χώρα με συνέπειες που δεν θέλουμε ούτε να τις σκεφτούμε.

Αυτό όμως δε σημαίνει ότι στην καθημερινή κυβερνητική μας πολιτική, για τα μικρά ή και τα μεγάλα ζητήματα του λαού, θα ξεχνάμε το όραμα για έναν σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Αυτοί που από το κόμμα μπήκαν στην κυβέρνηση, τελευταία μας μιλούν για την ανεξαρτησία κυβέρνησης και κόμματος. Και η βάση, οι σύντροφοι που δεν είναι στην κυβέρνηση και χρόνια μάχονται για να γίνει το όνειρό μας πραγματικότητα, στη γειτονιά, στα σχολειά, στα συνδικάτα; Που  οι κατά τόπους οργανώσεις μας έχουν επεξεργασίες και πολιτικές ετών; Αφήνουμε τον υπουργό του ΣΥΡΙΖΑ να κάνει του κεφαλιού του;

Ο σύντροφος  Τσακαλώτος, με μία περίεργη τροπολογία, αναγνώρισε πτυχιούχους στο δημόσιο χωρίς να έχουν πτυχίο. Στα δικαστήρια οι συνδικαλιστικές μας παρατάξεις έχουν τοποθετηθεί στο θέμα, ότι αυτή η πολιτική, διαχρονικά είναι ρουσφετολογική. Τι να πούμε τώρα; Ο σύντροφος Βερναρδάκης επανέφερε στις υπηρεσίες συνταξιούχους που συνταξιοδοτήθηκαν με 35 χρόνια υπηρεσίας, ενώ υπάρχει 25% ανεργία. Ρώτησαν κανέναν από τους συντρόφους που δραστηριοποιούνται στους αντίστοιχους χώρους;  Και ο Κατρούγκαλος διατυμπανίζει στα κανάλια ότι δεν θα μειωθούν οι συντάξεις. Και οι συνταξιούχοι βλέπουν στην τσέπη τους λιγότερα χρήματα και λίγο τους ενδιαφέρει εάν μειώθηκαν οι κύριες ή οι επικουρικές. Και δεν περιορίζονται τα ευτράπελα σε αυτά τα  παραδείγματα, χωρίς να έχω καμία διάθεση κριτικής στους τρεις εκλεκτούς συντρόφους μας.

Τίθεται λοιπόν το ζήτημα της σχέσης της κυβέρνησης με το κόμμα. Το συνέδριό μας με απόφασή του θα πρέπει να ζωντανέψει τα τμήματα και τις επεξεργασίες ανά υπουργείο, ανά τομέα και περιφέρεια και οι υπουργοί να είναι υποχρεωμένοι να συζητούν και κατά κάποιο τρόπο να συναποφασίζουν για τα σοβαρά ζητήματα της πολιτικής μας. Για να μπορέσουμε να συνδέσουμε το όραμα με την κυβερνητική πολιτική, για να δώσουμε δύναμη και αντικείμενο στις Οργανώσεις Μελών.

Αλλά για να φτάσουμε σε μία τέτοια λύση, που δεν θα δημιουργεί φυσικά προβλήματα στην κυβερνητική πολιτική, θα πρέπει και οι οργανώσεις μας να αναλάβουν πραγματικά το ρόλο που τους αρμόζει. Οι οργανώσεις μας να γίνουν το κόμμα στο χώρο τους και να δημιουργήσουν πρωτογενή πολιτική στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και επεξεργάζονται. Να εμπνεύσουμε την κοινωνία και να τη βάλουμε συμμέτοχο σε αυτή την διαδικασία, σε αυτές τις επεξεργασίες, για να μεγαλώσουμε τις οργανώσεις μας, γιατί εκεί είναι η δύναμη και η δυναμική της Αριστεράς. Να βάλουμε στην πολιτική διαδικασία την κοινωνία να αυτοδιαχειρισθεί τα ζητήματά της.Αυτό σημαίνει ότι οι επεξεργασίες μας δεν θα ριχτούν στο καλάθι των σκουπιδιών από τους κυβερνητικούς, αλλά σε διαβούλευση με την κυβέρνηση  θα γίνονται κυβερνητική πολιτική.

ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΑΙ το συνέδριο να δεσμεύσει ρητά αυτούς που ασκούν κυβερνητική πολιτική να συζητούν και να συναποφασίζουν με τις διάφορες εκφράσεις του κόμματος, αν φυσικά υπάρχει η πολιτική βούληση.

* Ο Παναγιώτης Ιωακειμίδης είναι μέλος της Ο.Μ. Εργαζομένων στα Δικαστήρια

Η ανάληψη της διακυβέρνησης από το ΣΥΡΙΖΑ σηματοδότησε μια ιστορική καμπή για την Ελλάδα, για την ελληνική και ευρωπαϊκή Αριστερά. Πρόκειται για εξέλιξη που δε θα μπορούσε να αφήσει αναλλοίωτα τα χαρακτηριστικά του κόμματος, το οποίο κλήθηκε βίαια και σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να μετατραπεί από μικρό αντιπολιτευτικό κόμμα σε κόμμα με κυβερνητικό λόγο και παγκόσμια εμβέλεια. Αυτό, ωστόσο, δε σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εγκατέλειψε τις αξίες του, αλλά ότι καλείται να προχωρήσει σε θετικές προτάσεις υλοποίησης του προγράμματός του, στο ιδιαίτερα ασταθές έδαφος που άφησε πίσω του ο παλιός δικομματισμός.

Είναι σε αυτό το ασταθές έδαφος που καλούμαστε να βρούμε την ισορροπία μας, ανάμεσα στις δύσκολες δεσμεύσεις που έχουμε αναλάβει και στα μέτρα ελάφρυνσης των αδυνάτων που παίρνουμε και θα συνεχίσουμε να παίρνουμε. Ταυτόχρονα όμως, καλούμαστε να βρούμε την ισορροπία μας ανάμεσα στην κυβερνητική και την κομματική ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ, που θα επέτρεπε την αποτελεσματικότερη παρέμβαση της Αριστεράς στην τόσο κρίσιμη εποχή που διανύουμε. Αυτό προϋποθέτει το ένα σκέλος να αφουγκραστεί και να αναγνωρίσει το ειδικό βάρος του άλλου.   

Όποιος θεωρεί ότι μια τέτοια διαδικασία είναι εύκολη, κάτι που μπορεί να γίνει άμεσα και χωρίς αντιφάσεις, αντιλαμβάνεται την ιστορία μυωπικά, μέσα από τις προσωπικές διόπτρες της ανθρώπινης υπόστασής του. Στην πραγματικότητα, καλούμαστε όλοι να δούμε με ψυχραιμία και υπομονή τις κοσμοϊστορικές αλλαγές που συντελούνται σε παγκόσμιο και εγχώριο επίπεδο, να τις αναλύσουμε εποικοδομητικά και να παρέμβουμε σε αυτές συλλογικά και όχι να τις υπαγορεύουμε, εν είδει πολιτικού ναρκισσισμού ή ακόμη και αυτισμού.

Έχουν γίνει λάθη. Θα γίνουν κι άλλα. Αυτό είναι το τίμημα της προόδου, αυτή είναι η λογική συνέπεια της κίνησης προς τα εμπρός σε αντιδιαστολή με τη στασιμότητα.  Χρέος όλων, κόμματος και κυβέρνησης, να διδαχτούμε από αυτά, όσο πιο γρήγορα γίνεται. Μαζί μας μαθαίνει ολόκληρη η ευρωπαϊκή Αριστερά, μαθαίνει η χώρα, που με τρόπο καθαρό και κατ’ εξακολούθηση έδωσε εντολή στο ΣΥΡΙΖΑ να αναλάβει το μεγάλο έργο ανάπτυξης και υλοποίησης ενός σχεδίου για την έξοδο από την κρίση και τη σταδιακή αλλαγή του οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου. Με αυτή την προοπτική, τα πεδία διαλόγου εντός του ΣΥΡΙΖΑ αφορούν πλέον πάρα πολλούς για να αντιμετωπίζονται με τρόπο φοβικό. Σε αντιδιαστολή με την πρακτική των δεξιών κομμάτων, μια σύγχρονη Αριστερά οφείλει να δείξει εμπιστοσύνη στο δημόσιο διάλογο και στα αναλυτικά της εργαλεία. Το πρόσφατο παράδειγμα της συζήτησης που ενέπνευσαν οι ενέργειες του Υπ. Παιδείας δείχνει ξεκάθαρα πως , αν μη τι άλλο, υπάρχουν πεδία στα οποία η Αριστερά έχει προνομιακή θέση και τα οποία οφείλει να αναδείξει με όλες της τις δυνάμεις, κοινοβουλευτικές και κοινωνικές. Εάν τα μέτρα που μας έχουν επιβληθεί δεν είναι στις προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, άλλο τόσο οφείλουμε να παλεύουμε για εκείνα που είναι στις προθέσεις μας και διαμορφώνουν τον πολιτικό χαρακτήρα μας. Σε αυτές τις μάχες απαιτείται η στήριξη όλων μας. Ενδεικτικά, το προσφυγικό ζήτημα είναι ένα ακόμη πεδίο στο οποίο η κομματική συνεισφορά μπορεί να είναι μεγάλη και η στήριξη προς τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες πρέπει να είναι δυναμική.

Στο επικείμενο συνέδριο, το κόμμα καλείται να βρει το βηματισμό του πλάι στην κοινωνία, αλλά και πλάι στην κυβέρνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ δε θα ήταν δυνατόν να διαγράψει αυτή την πορεία πέρα και έξω από τις κοινωνικές τάξεις που ιστορικά εκπροσωπεί και για τις οποίες αγωνίζεται. Με άλλα λόγια, το κόμμα δεν καλείται να είναι απλώς ο αγωγός έκφρασης των κοινωνικών αιτημάτων, αλλά ο κατεξοχήν εκπρόσωπος της κοινωνίας στην κυβέρνηση. Μέσω αυτού του πρίσματος θα πρέπει να γίνονται αντιληπτές οι παρεμβάσεις του, τόσο από τον πομπό – το ίδιο το κόμμα – όσο και από το δέκτη – την κυβέρνηση. Η κατεξοχήν πολιτική διάσταση που ενέχουν οι κυβερνητικές πρωτοβουλίες και οι κατεξοχήν κοινωνική διάσταση που πρεσβεύει το κόμμα δεν πρέπει να ταυτίζονται, αλλά να αλληλοσυμπληρώνονται. Τη διαλεκτική αυτή σχέση μπορούμε και οφείλουμε να αξιοποιήσουμε προς όφελος της κοινωνίας και ενώπιον της. Χρειάζεται, λοιπόν, μια αναβάθμιση και εμβάθυνση της σχέσης του κόμματος με την κοινωνία, μια «νέου τύπου» επαφή, με θάρρος και ειλικρίνεια, με συμμετοχή στην καθημερινότητα, που θα φέρει την πολυπόθητη κοινωνική γείωση του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ρόλος εδώ της κυβέρνησης μπορεί να είναι επικουρικός, αλλά εντελώς παράλληλος με 143 βουλευτικούς κρίκους που θα δένουν το κυβερνητικό έργο με τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών.

Η σημερινή συγκυρία έρχεται μετά από μια έντονη περίοδο αστάθειας, οικονομικών εκβιασμών, παντοκρατορίας της διαπλοκής και εξάντλησης της κοινωνίας. Από τον Ιανουάριο του 2015 γίναμε όλοι μάρτυρες των «τεκτονικών ανακατατάξεων» που συνέπεσαν με την ανάληψη της διακυβέρνησης από το ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα είναι η ώρα να εμπεδώσουμε μια νέα ισορροπία που θα επιτρέψει στο βηματισμό μας να είναι πιο σίγουρος και πιο γρήγορος. Κυβέρνηση και κόμμα πρέπει να συγχρονίσουν το βήμα στο ρυθμό που επιτάσσει η κοινωνία. Αν το καταφέρουμε, θα είμαστε όλο και πιο συχνά σε θέση να επιλέγουμε εμείς τον τόπο και το χρόνο της επόμενης σύγκρουσης που έχει ανάγκη η χώρα για να προχωρήσει.

* Ο Νίκος Θηβαίος είναι Μέλος της Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ και Βουλευτής Βοιωτίας

Γνωρίζουμε, ότι ανατροπές στο Βίο και την Πολιτεία της Αριστεράς είναι διαδικασία αναστοχασμού, ανάγνωσης της ιστορίας, γενναιότητας των ανθρώπων της, κατανόησης των νέων αναγκών.

Σε μια δύσκολη για την χώρα μας περίοδο, η Ανανεωτική-Ριζοσπαστική Αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητούν ταυτότητα, προσανατολισμό, προοπτική. Οργανωμένα μέλη, ψηφοφόροι, ο λαός της αριστεράς,  βιώνουν το δράμα των ανθρώπων που υφίστανται σκληρές πολιτικές ενώ ταυτόχρονα καλούνται να υπερασπίσουν την κυβέρνησή τους.

Δυστυχώς, λίγοι συνειδητοποιούν ότι η Αριστερά δεν έχει μελλοντικό χρόνο επίκλησης άλλης  πoλιτικής, αφού με την διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων και τις λύσεις που δίδει, καταγράφει την πολιτική της φυσιογνωμία. 

Αρκετοί προσβλέπουν στο Συνέδριο, την εκκίνηση μιας νέας διεύρυνσης του Κόμματος και δια της    οργανωτικής αναδιάρθρωσης  να ξεπεραστεί η παραλυτική ακινησία και αφωνία. Ποτέ όμως η έλλειψη πολιτικής, στρατηγικής, μιας νέας αφήγησης για το μέλλον δεν αντιμετωπίστηκε οργανωτικά, ενώ η ανασυγκρότηση του Κ. δεν αφορά την οργανωτική λειτουργία  όπως πολλοί αντιλαμβάνονται. 

Το αριστερό κόμμα  συγκροτείται, υπάρχει και δρά,  ως συναρθρωμένο σύνολο, ιδεών, στρατηγικής, πολιτικής κουλτούρας και προγράμματος. Σήμερα επιπρόσθετα χρειάζεται καινούργιες ιδέες, νέα ηθική και φόρμες συγκρότησης, που θα γεννηθούν σε ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ με τους συντηρητισμούς, τις ιδεοληψίες,  τις συνήθειες, με ανατροπές εν τέλει του πολιτισμού που διατρέχει  τις γραμμές του.

 Δυστυχώς ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτήθηκε, ως σύνολο μηχανισμών-ομάδων, παρά στη βάση ενός Εναλλακτικού Σχεδίου-Προγραμματικής Πολιτικής,  ως  απάντηση στο «κενό» που άφηναν πίσω τους οι κυρίαρχες-για μια τεσσαρακονταετία-δυνάμεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ.

Η λέξη ΕΝΟΤΗΤΑ αποτέλεσε «ιδεολογική σταθερά» συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ, όπου όλες  οι απόψεις-στρατηγικές  ήταν ορθές (ακόμη και οι αντίθετές τους), ενώ  ο οργανωτικισμός  και οι ισορροπίες που επέβαλαν οι συνιστώσες και λοιποί θεολόγοι της αριστεροσύνης, στον διαρκή αγώνα για ανακατανομή ισχύος στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ, εξανέμιζαν την όποια πολιτική παραγωγικότητα υπήρχε στις γραμμές του. 

Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, ετεροχρονισμένα-πολύ ετεροχρονισμένα-επιχειρεί να κινηθεί πάνω στην κλίμακα «Κόμμα Αγώνα–Κόμμα Διακυβέρνησης», σε αυτό δηλαδή που 30-40 χρόνια πρίν αποτέλεσε δομικό στοιχείο της  συγκρότησης των ευρωκομμουνιστικών κομμάτων και της στρατηγικής του δημοκρατικού δρόμου.  Φυσικά κάτι τέτοιο απαιτεί, βάθος  χρόνου, πολιτικές πρωτοβουλίες, στρατηγικές στοχεύσεις, δοκιμασία/επαναξιολόγηση πολιτικού προγράμματος και όχι ρητορικές εκφωνήσεις. 

Οι δυσκολίες είναι πολλές και ίσως ανυπέρβλητες :  Ο  ΣΥΡΙΖΑ μόλις «προχτές»  με την αποχώρηση της ΛΑΕ  ξεμπέρδεψε ( ; ) τους λογαριασμούς του με την αντίληψη ανάπτυξης στα πλαίσια του έθνους-κράτους,  ενώ είναι αμφίβολο εάν θα υπερβεί  την  αντίληψη και την ψυχολογία μιας αριστεράς που  συγκροτείται εκτός του πεδίου του κράτους και των θεσμών, που προετοιμάζεται διαρκώς για μελλοντικούς  αγώνες.  Να γράψουμε μέλη ακούμε δεξιά και αριστερά, λές  και το επίδικο σήμερα είναι ένα  νέο στράτευμα για να καταλάβει ποιος ξέρει άραγες, ποια υψώματα. 

 Αδυνατεί η αντίληψη αυτή,  να αναγνώσει το τέλος εποχής των μαζικών εντάξεων και των μαζικών κομμάτων, να κατανοήσει ότι έχει τελειώσει η «νομιμοποιητική βάση»  δηλαδή η πολιτική δομή που στήριξε τα μαζικά κόμματα (Κράτος-Κόμμα-Κοινωνία, Έθνος-Κράτος, παλαιό Παραγωγικό σύστημα). Ταυτόχρονα σε συνθήκες διακυβέρνησης και υπό το βάρος πιέσεων για ικανοποίηση κοινωνικών αιτημάτων, ο ΣΥΡΙΖΑ διατρέχει τον κίνδυνο εκφυλισμού του,  στο ρόλο ενός υποτελούς μηχανισμού.

Αναφερόμενος παλιότερα στον χαρακτήρα  του PCI  ο κομμουνιστής ηγέτης Π. Ινγκράο  στις  αναλύσεις του για το κόμμα, τους θεσμούς, το κράτος, διατυπώνει  μια βαθυστόχαστη κρίση με μια νότα πολεμικής : 

“…Κάποιοι θέλουν να μας  στριμώξουν στο δίλημμα, ή να είμαστε ένα κόμμα εκκλησία, ένα ιερατείο που χωρίς να υπαγορεύει δόγματα διαχειρίζεται την αλήθεια, ή  να γίνουμε ένα κόμμα μεσίτης που  θα μεσολαβεί….ανάμεσα σε κοινωνικά συμφέροντα….»*.

Αυτά βεβαίως στα 1980 σε άλλες εποχές. Κινδυνεύει σήμερα απ’ αυτά η  Αριστερά, από τις  πιέσεις δηλαδή του «εσωτερικού» και «εξωτερικού» περιβάλλοντος ;  

Και ναι και όχι…Kαι ΜΑΛΛΟΝ ΝΑΙ.

Για μας η υπόθεση μιας «νέας πολιτικής σύνθεσης» δεν είναι καπρίτσιο, ούτε συνήθεια του παρελθόντος. Αντίθετα σήμερα-περσότερο από ποτέ-χρειαζόμαστε «σύγχρονα μέσα» για να αντιμετωπίσουμε την συρρίκνωσητης Δημοκρατίας και της Πολιτικής που επιδιώκουν τα κέντρα οικονομικής ισχύος.

Χρειαζόμαστε ένα νέο-κυριολεκτικά-κόμμα, ανατρέποντας τον «ΒΙΟ και την ΠΟΛΙΤΕΙΑ» του παλιού, με νέες δομές στην διάρθρωση και λειτουργία του.

Αλλά εδώ θα επανέλθουμε.   

……………………………………………………………………………………………………………………………………….(Β ΄μέρος)

Μας  στοιχίζει σήμερα στους αριστερούς να μην έχουμε ένα κόμμα  μαχητικό, πιο διανοούμενο, κόμμα πρωτοποριακών συλλήψεων-πρωτοβουλιών,  ριζοσπαστικό, καινοτόμο,  όχι γιατί  τόχει στ’  όνομά του,  αλλά γιατί  προδιαγράφει «ένα μέλλον» υλοποιώντας το,  από σήμερα.     

Ας μιλήσουμε όμως εδώ, για λόγους οικονομίας για το Κόμμα-Οργάνωση :  Ο ΣΥΡΙΖΑ  είναι οι άνθρωποί του, οι  ιδεολογικές και πολιτικές τους αποσκευές, αυτές που κατά κανόνα σημάδεψαν την νιότη τους.  Eίναι όμως αρκετές για το σήμερα ;   

Εντυπωσιάζει σήμερα, η συρρίκνωση της  Αριστεράς  που ανέδειξε μάχιμα θεωρητικά-πολιτικά στελέχη (που τόσα μας έμαθαν) σε χώρο εμπειρισμού και αδυναμίας παραγωγής πολιτικής.

Γιατί άραγε δεν μετέχουν στο κόμμα οι άνθρωποι της παραγωγικής διαδικασίας και της πραγματικής ζωής ;    

Σε ποια βάση συγκροτούνται οι Οργανώσεις, τι  σχέση έχουν με τα τοπικά, τα καθημερινά, τους  θεσμούς και  εάν δεν έχουν σχέση,  γιατί άραγε τις διατηρούμε εν ζωή ;   

Γιατί  τάχατες νομοθετούμε την εναλλαγή στους θεσμούς (π.χ. συνεταιρισμούς) και δεν τη θέλουμε στο Κόμμα ;  

Γιατί  να ζητάει ο «Βερναρδάκης» αυξημένα προσόντα από την κοινωνία, για την στελέχωση του Κράτους και της Διοίκησης  και δεν τα ζητάμε στο κόμμα ;

Δεν έχουμε νεολαία λέει η ΚΠΕ, και  επιχειρεί να φτιάξει Νεολαία  μέσω του Οργανωτικού Γραφείου (!) με τα παιδιά των κομματικών μελών. Πότε όμως φτιάχτηκε νεολαία  χωρίς  στοιχειώδη ανάλυση της ταυτότητας των νέων;  Γιατί  να ενταχθούν οι νέοι στην Αριστερά και ποιό  πρότυπο «λανσάρει»στους  νέους, η λιγοστή νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ ;    

Εμ,  εκείνο το ανεκδιήγητο για Οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ στις ΔΕΚΟ ? Δεν φτάνουν δηλαδή οι παρατάξεις, η αυτονομία του συνδικαλιστικού κινήματος (ακρογωνιαίο στοιχείο της στρατηγικής μας) και ο ΣΥΡΙΖΑ επαναφέρει το μοντέλο κόμματος-κομισάριων-διαμεσολαβητών στις Διοικήσεις, δηλαδή μια άλλη εκδοχή των αριστεροκεντροδεξιών (ΠΑΣΟΚ-ΚΚΕ-ΝΔ) εργατοπατέρων που ασορτί με τις εγκάθετες διοικήσεις διέλυσαν τις δημόσιες επιχειρήσεις ;   

Σήμερα  χρειαζόμαστε νέους Θεσμούς, Δομές, Διάρθρωση  :   

α) Εναρμόνιση του Κόμματος με την διάρθρωση του κράτους. Που σημαίνει δημιουργία Δημοτικών Οργανώσεων (Tοπικά) και Περιφερειακών Οργανώσεων (στις Περιφέρειες). Κατάργηση όλων των ενδιάμεσων Δομών (π.χ. Ν.Ε.) που δεν έχουν λόγο ύπαρξης αφού το θεσμικό και χωρικό πεδίο σχεδιασμού και άσκησης πολιτικής είναι ο Δήμος και η Περιφέρεια (Τοπικός και Περιφερειακός Προγραμματισμός).  

β) Δημιουργία Περιφερειακών Πολιτικών Οργάνων, για να υπηρετήσουν την περιφερειακή πολιτική,  την ανάπτυξη, το μοντέλο αποκέντρωσης του(συγκεντρωτικού) Κράτους, την Ελλάδα των Περιφερειών που στόχευε ιστορικά η Ανανεωτική Αριστερά. Να τελειώνουμε με τα Συντονιστικά όργανα που,  δεν κατανοούμε τι ακριβώς συντονίζουν.        

γ) Νέες Δομές-Αλλαγή στην συγκρότηση του Κόμματος : Καθώς έχει αλλάξει η ταυτότητα της κοινωνίας και οι όροι της πολιτικής,  ο «παλιός πολιτισμός»του Κόμματος ο ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΙΣΜΟΣ, είναι αδιέξοδος.  Να καταργηθούν  τα Τμήματα της ΚΠΕ, οι δομές των ατέλειωτων διαδικασιών και της λιγοστής επαφής με τα θέματα που καταπιάνονται. Το σύγχρονο κόμμα (της Αριστεράςπου διευθύνει την χώρα) χρειάζεται Επιστημονικά Ινστιτούτα για το Κράτος και τους Θεσμούς, την Οικονομία και Ανάπτυξη, Κέντρο Στρατηγικού Πολιτικού Σχεδιασμού κ.λπ. που θα δημιουργηθούν με δημόσιο προσκλητήριο ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ συμμετοχής σε αυτά αριστερών διανοητών-επιστημόνων,  (όχι Επιτροπές Στήριξης),  για να αποτελέσουν «χώρους ανάσας και επεξεργασιών», με νέες ιδέες και δυναμικό.  Ας μελετηθεί η εμπειρία των κέντρων πολιτικής που «παρέτασσε» στην δεκαετία 1980 η Ευρωπαϊκή Αριστερά.  

δ) Ένα κόμμα που πλαισιώνει τις Δομές του, με δυναμικό εκτός παραγωγικής διαδικασίας έχει λίγο παρόν και καθόλου μέλλον. Τι σημαίνει η ηλικία των ανθρώπων του ΣΥΡΙΖΑ σε θέσεις «ευθύνης»  σε κάθε επίπεδο, να  ξεπερνά τα 60 χρόνια; (οι ιστορικοί της αριστεράς αναφέρουν την μέση ηλικία των συνέδρων του ΚΚΕ στα 1945 τα 35 χρόνια!!!). Είναι αναγκαία πλέον (από χτές), η ανανέωση, οι δύο θητείες σε όλα τα όργανα κ.λ.π.   

ε) Δημιουργία Εθνικής Πολιτικής Επιτροπής και Πολιτικής Διεύθυνσης του Κόμματος, με συμμετοχή των υπευθύνων των Περιφερειών,  Επικεφαλείς  των Ινστιτούτων κ.λπ.

Σταματάμε εδώ…

Γνωρίζουμε, ότι ανατροπές στο Βίο και την Πολιτεία της Αριστεράς είναιδιαδικασία αναστοχασμού, ανάγνωσης της ιστορίας,  γενναιότητας των ανθρώπων της,  κατανόησης των νέων αναγκών.

Το ξεπέρασμα του τέλματος του ΣΥΡΙΖΑ, απαιτεί ανάληψη ηγετικής πρωτοβουλίας. 

* Πιέτρο Ινγκράο «Μάζες και Εξουσία», Εκδόσεις Θεμέλιο 1977

** Οι ΓΒ-ΒΤ είναι Oικονομολόγοι. Παλιοί Φίλοι και σύντροφοι στους αγώνες για μια «Αριστερά Δύναμη Αμφισβήτησης και Εξουσίας».    

7 σημεία για το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ

1. Το 2ο Συνέδριό μας πραγματοποιείται σε μια εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο, τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η οποία χαρακτηρίζεται από μια δομική κρίση θεσμών, που μεταφράζεται σε κρίση αξιοπιστίας της πολιτικής και των θεσμών, καταλήγοντας σε κρίση Δημοκρατίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, τρία χρόνια μετά το ιδρυτικό του Συνέδριο και τον μετασχηματισμό του σε ενιαίο κόμμα, έχει διανύσει μια σημαντική πορεία. Από κόμμα με χαρακτηριστικά και κουλτούρα κόμματος διαμαρτυρίας και ακτιβιστικών δράσεων, έγινε ένα πλειοψηφικό, προοδευτικό, αριστερό κόμμα, που κυβερνά τον τόπο.

Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν έχει σημασία να καταγράψουμε τους λόγους στους οποίους οφείλεται αυτό το άλμα του ΣΥΡΙΖΑ: Η ενιαιοποίησή του, η συνεπής υπεράσπιση των δικαιωμάτων, το συστηματικό μέτωπο κατά της διαπλοκής και των συνοδοιπόρων της, η αντινεοφιλελεύθερη στάση του.

Αποκορύφωμα αυτής της πορείας ήταν όταν, μετά τις εκλογές του 2012, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας διακήρυξε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να βγάλει τη χώρα από την κρίση με την κοινωνία όρθια.

2. Αυτή η κυβέρνηση της Αριστεράς πρέπει να προστατευτεί απέναντι στις προσπάθειες υπονόμευσης και αποσταθεροποίησης τις οποίες επιχειρούν οι δυνάμεις του επί δεκαετίες δικομματικού μπλοκ εξουσίας, οι δυνάμεις της ρεβανσιστικής, νεοφιλελεύθερης Δεξιάς, που, βλέποντας να ξηλώνεται η εξουσία κέντρων και παράκεντρων της διαπλοκής και της συστημικής διαφθοράς, επιδιώκουν να αναιρέσουν το αποτέλεσμα της κάλπης.

Προτεραιότητα της κυβέρνησης της Αριστεράς είναι η μείωση της ανεργίας και η στήριξη των πιο αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων μέσα από μια ισχυρή και βιώσιμη ανάπτυξη που θα χαρακτηρίζεται από τη δημιουργία απασχόλησης και τη δίκαιη κατανομή του παραγόμενου πλούτου.

3. Σε αυτή τη δύσκολη καμπή κι ενώ υπάρχουν ενδείξεις ότι η οικονομία θα επιστρέψει σύντομα σε θετικό πρόσημο, δεν δικαιολογούνται εσωστρέφεια και ηττοπαθείς προσεγγίσεις. Τώρα είναι η ώρα για μια αριστερή επανεκκίνηση που διαπιστώνει, αξιολογεί και διορθώνει συλλογικά λάθη, αδυναμίες και ανεπάρκειες. Παρά τις δύσκολες συνθήκες, δίνουμε τη μάχη επιχειρώντας τομές που καμία άλλη κυβέρνηση δεν αποτόλμησε, εφαρμόζουμε μια σαφώς αριστερή – προοδευτική πολιτική μέσα στις συγκεκριμένες πολύ δύσκολες συνθήκες που δημιουργεί η συμφωνία του περσινού καλοκαιριού, έχοντας κάνει την κεφαλαιώδη επιλογή να παραμείνει η χώρα στην Ε.Ε. και την Ευρωζώνη.

4. Όλα τα παραπάνω οδηγούν στο εξής συμπέρασμα: Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, για να πετύχει τους στόχους του, πρέπει να «ανοίξει» οργανωτικά και πολιτικά στις κοινωνικές δυνάμεις που τον στηρίζουν. Να απευθυνθεί σε όλες εκείνες τις κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες που βλέπουν στον ΣΥΡΙΖΑ την πολιτική τους έκφραση. Να είναι ένα κόμμα πολυφωνικό, με ιδεολογικά ρεύματα ιδεών, αλλά χωρίς τις παθογένειες του παρελθόντος που λειτούργησαν απωθητικά, χωρίς κλειστές ομάδες και προσωποπαγή καπετανάτα. Με σύνθεση απόψεων, ενιαία και αποτελεσματική δράση.

5. Οι εξελίξεις στην Ευρώπη είναι σημαντικές. Για πρώτη φορά τόσο καθαρά διαφαίνεται η αντιπαράθεση δύο διαφορετικών αντιλήψεων. Από τη μία στοιχίζονται οι υποστηρικτές της δογματικής προσήλωσης στη νεοφιλελεύθερη προσέγγιση που οξύνει την κρίση και βαθαίνει τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Και από την άλλη βρισκόμαστε όσοι πιστεύουμε στις οικουμενικές αξίες της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας, στις αρχές της δίκαιης ανάπτυξης με ισότητα, αλληλεγγύη και κοινωνική δικαιοσύνη, για μια Ευρώπη του 21ου αιώνα.

Η ελληνική κυβέρνηση ανέλαβε μια ιστορικής σημασίας πρωτοβουλία, που φέρνει τη χώρα σε κεντρική θέση του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι, τη διοργάνωση της 1η Συνόδου Ευρωπαϊκών χωρών της Μεσογείου, της Διάσκεψης των Αθηνών. Θεωρούμε θετικές τέτοιου είδους πρωτοβουλίες, ειδικά σήμερα, που τα αδιέξοδα της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής στροφής της Σοσιαλδημοκρατίας είναι πλέον ορατά και όλο και περισσότερες πολιτικές δυνάμεις στον χώρο της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας (όχι, βέβαια, της ελληνικής) άρχισαν να προσεγγίζουν την Αριστερά.

6. Η Ελλάδα, η κυβέρνηση της Αριστεράς, έχει ήδη κερδίσει τη διεθνή αναγνώριση για την ανθρωπιστική της πολιτική στο προσφυγικό, το οποίο, μαζί με το δημοσιοοικονομικό, αναδιατάσσουν τον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης συνολικά.

Στηρίζουμε αυτή την πολιτική επιλογή, η οποία είναι στον αντίποδα των κλειστών συνόρων, διεκδικούμε την εφαρμογή, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, της συμφωνίας Ε.Ε. – Τουρκίας.

7. Μπροστά μας έχουμε έναν μακρύ και δύσβατο δρόμο. Χρειαζόμαστε τόλμη και επιμονή στην απόφασή μας να απαλλάξουμε τη χώρα από τη διαπλοκή και να εξαλείψουμε τα φαινόμενα της διαφθοράς.

Χρειαζόμαστε μεγάλες μεταρρυθμίσεις για να βάλουμε τις βάσεις ενός νέου, υγιούς μοντέλου ανάπτυξης με κοινωνικό πρόσημο.

Άλλωστε, το μεγάλο διακύβευμα για την Αριστερά του 21ου αιώνα που θέλουμε να οικοδομήσουμε είναι ένα τολμηρό και ρεαλιστικό σχέδιο προοδευτικών μετατοπίσεων και αλλαγών στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Σε αυτό το πλαίσιο αγωνιζόμαστε για να αποκτήσει η πολιτική την πρωτοκαθεδρία έναντι της αγοράς. Αγωνιζόμαστε για μια σύγχρονη Αριστερά, με αξιόπιστο πολιτικό λόγο, που δημιουργεί τις προϋποθέσεις για βιώσιμη ανάπτυξη και απασχόληση, που μειώνει τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, προστατεύει το περιβάλλον, διασφαλίζοντας το μέλλον των νέων γενιών.

Η πίστη μας στο όραμα για ένα σοσιαλιστικό μέλλον με Δημοκρατία, Ελευθερία και Δικαιοσύνη παραμένει σήμερα ίσως περισσότερο επίκαιρη από ποτέ και μας οδηγεί στους σημερινούς και αυριανούς αγώνες μας.

Αλεξίου Θανάσης, Αναγνωστοπούλου Σία, Αυγενάκης Μανώλης, Γκασούκα Μαρία, Δημητριάδης Δημήτρης, Δούρου Ρένα, Δραγασάκης Μπάμπης, Ζαγάρας Περικλής, Ζαχαριάδης Κώστας, Θηβαίος Νίκος, Καλιαμπάκας Νίκος, Καλφακάκου Ρία, Καμτσίδου Ιφιγένεια, Καπράνας Ζήσης, Καραγιουσούφ Αϊχάν, Κυλάκου Καίτη, Κωνσταντινίδης Βασίλης, Λάκκα Λαοκρατία, Μανταδάκης Άγγελος, Μηταφίδης Τριαντάφυλλος, Μπαλάφας Γιάννης, Μπαλάφας Γιώργος, Μπατσής Χρήστος, Μπενίσης Γιάννης, Μπίρμπας Δημήτρης, Παπαδημούλης Δημήτρης, Πετροπουλάκης Δημήτρης, Ροδάκης Πάνος, Σαντορινιός Νεκτάριος, Σιμορέλης Χρήστος, Σκουρολιάκος Πάνος, Στάικος Χρήστος, Συρμαλένιος Νίκος, Ταφλανίδης Κώστας, Τρανός Τριαντάφυλλος, Τσίρκας Βασίλης, Φραγκάκη Μαρίκα, Χατζοπούλου Αγγελίνα, Χριστόπουλος Αλέξης, Χρήστου Λίνα.

Το συνέδριό μας μπορεί να μη διεξάγεται σε πανηγυρικούς τόνους, περικλείει όμως μια υπόσχεση και πρέπει να βοηθήσουμε όλες και όλοι, αυτή η υπόσχεση να διατυπωθεί συλλογικά. Να βρεθούμε πάλι με τους κοινωνικά αδύναμους. Αδύναμους, που δυστυχώς παράγει και η δική μας πολιτική.

Το 2ο Συνέδριό μας θα διεξαχθεί σε μια τελείως διαφορετική ατμόσφαιρα από αυτήν του πρώτου Συνεδρίου.

Οι εξελίξεις που μεσολάβησαν από το 2013, ο θρίαμβος του ΣΥΡΙΖΑ, η κυβερνητική θητεία, η υπογραφή του τρίτου Μνημονίου και η διάσπαση, διαμορφώνουν μια ατμόσφαιρα συγκρατημένης ικανοποίησης, αμηχανίας, ερωτημάτων και αμφιβολιών.

Το τρίτο Μνημόνιο και οι συμβιβασμοί στους οποίους υποχρεωθήκαμε δεν ήταν μόνο μια στιγμή, αλλά μια διαδικασία που διαρκεί και επαναφέρει διαρκώς τα αρχικά διλήμματα και τις αρχικές αντιφάσεις του πολιτικού υποκειμένου μας.

Οι περισσότεροι όροι που οδήγησαν στη νικηφόρα πορεία του ΣΥΡΙΖΑ του 2015 σήμερα έχουν διαφοροποιηθεί. Αναμετριόμαστε περισσότερο με την πρόκληση μιας αβέβαιης μετάβασης, παρά με τον εφησυχασμό μιας συμβατικής βεβαιότητας. Αυτό ίσως αποδειχθεί καίριας σημασίας πλεονέκτημα σε αυτήν τη μετάβαση.

Αυτό εξηγεί ίσως τη λυσσασμένη επίθεση όλων των πολιτικών δυνάμεων και των στηριγμάτων τους ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ.

Σε ένα κλίμα εξαλλοσύνης, απολύτως αναντίστοιχης με την κοινωνική κινητικότητα, αλλά και με τη στρατηγική αυτών των πολιτικών δυνάμεων, παρακολουθούμε να επιδίδονται σε έναν αγώνα δρόμου φθοράς της κυβέρνησης.

Με ανεξάντλητο λαϊκισμό, μικροψυχία, τραμπουκισμό και πολιτική ευτέλεια, αδυνατείς να καταλάβεις τι συνέχει όλους αυτούς, εκτός της ψυχολογικής ανάγκης για εκδικητικότητα και της φρενήρους επιδίωξης για επάνοδο στην εξουσία, που υπερβαίνει όμως τους πολιτικούς κανόνες και τα πολιτικά επίδικα της περιόδου.

Στο έδαφος της ήττας, που αποτελεί τον κοινό παρανομαστή τους, δεν συγχωρούν στον ΣΥΡΙΖΑ το ότι νίκησε και εδραιώθηκε ως πολιτική δύναμη.

Εδώ, όμως, χρειάζεται προσοχή. Αντανακλαστικά δεν μπορεί ένα κόμμα ή μια κυβέρνηση να αξιοποιήσει για πολύ αυτή την πολιτική παράνοια.

Η κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ ανέδειξε εξαιρετικά σημαντικά πολιτικά ζητήματα και διλήμματα, χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Ανάμεσα στο δέον και το είναι, ανάμεσα στο όραμα και στο εφικτό, ανάμεσα στη σύγκρουση και στον συμβιβασμό, ανάμεσα στην εκπροσώπηση και στη διαχείριση. Ζητήματα πρωτόγνωρα για την Αριστερά όλης της Ευρώπης.

Κάναμε και κάνουμε επιλογές και κρινόμαστε γι’ αυτές.

Παραμονεύει όμως ο κίνδυνος, είτε να θεωρητικοποιήσουμε τις επιλογές μας, ως τη νέα ταυτότητα της Αριστεράς του 21ου αιώνα, είτε να δραπετεύσουμε, με την πεποίθηση ότι δεν είναι καιροί για την Αριστερά.

Ανάμεσα σε αυτές τις δύο παγίδες, που είναι εξίσου επικίνδυνες και καταλυτικές για την πορεία του κοινωνικού μετασχηματισμού, αναζητείται διέξοδος.

Στο 2ο Συνέδριό μας είναι ευκαιρία να μιλήσουμε για το «επίκαιρο» και το «ιστορικό», που διαπλέκονται μεν, αλλά δεν ταυτίζονται.

Το σχήμα κόμμα-κίνημα-κυβέρνηση, τρεις πλευρές υποχρεωτικά εφαπτόμενες, περικλείει και προστατεύει έναν πυρήνα: την αξιακή μας μνήμη και τον αξιακό μας στόχο. Η διάσπαση του συγκεκριμένου σχήματος σημαίνει απώλεια του πυρήνα. Συνεπώς, περί της συνοχής και του πυρήνα ο λόγος.

Οι περισσότεροι από εμάς ζήσαμε σε ενδιαφέροντες καιρούς. Είμαστε μάρτυρες και πρωταγωνιστές της Ιστορίας.

Τώρα ζούμε την ιστορία χωρίς μύθο. Ενηλικιωθήκαμε απότομα.

Όμως οι υποχωρήσεις συνεχίζουν να αθροίζονται στις ήττες και οι μάχες στον συνολικό πόλεμο.

Είναι δύσκολες μέρες, όχι μόνο για μας αλλά για πολλούς ανθρώπους, για ανθρώπους που εκπροσωπούμε ή θέλουμε να εκπροσωπήσουμε, για τους ανθρώπους που η προστασία τους είναι, πρέπει να είναι, καταστατικός μας στόχος.

Το συνέδριό μας μπορεί να μη διεξάγεται σε πανηγυρικούς τόνους, περικλείει όμως μια υπόσχεση και πρέπει να βοηθήσουμε όλες και όλοι, αυτή η υπόσχεση να διατυπωθεί συλλογικά.

Να βρεθούμε πάλι με τους κοινωνικά αδύναμους. Αδύναμους, που δυστυχώς παράγει και η δική μας πολιτική.

Οι συνεδριακές διαδικασίες θα κρατήσουν τέσσερις μέρες. Το μήνυμα όμως πρέπει να αντέξει στον χρόνο. Οι συλλογικές μας αποφάσεις πρέπει να χαράξουν με σαφήνεια τον οδικό χάρτη για την έξοδο από την κρίση και να δώσουν σταθερές κατευθύνσεις στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και στην κοινωνία, για τη συμμετοχή τους στην κοινή αναζήτηση των απαντήσεων που επειγόντως χρειαζόμαστε.

Αγαπητές συντρόφισσες και αγαπητοί σύντροφοι, πολλά θα μπορούσαν να ήταν τα θέματα που θα μπορούσαν να αναφερθούν στη σημερινή μου ομιλία εν όψει του δευτέρου συνεδρίου του κόμματός μας. Προτιμώ, όμως, να καλύψω ένα και καλά.

Ο σύντροφος από την καθοδήγηση στην προηγούμενη διαδικασία της οργάνωσης μελών μας εν όψει του δεύτερου συνεδρίου του κόμματός μας ανάφερε το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προωθεί τον θεσμό των συνεταιρισμών. Του έκανα ερώτηση περί του θέματος, μιας και ο Μαρξ στον πρώτο τόμο του «Κεφαλαίου» χαρακτηρίζει τους συνεταιρισμούς των ελευθέρων μεμονωμένων παραγωγών ως την πεμπτουσία του κομμουνισμού.

Ο σύντροφος μου απάντησε ότι για να απαντηθεί το θέμα χρειάζεται ανάλυση του μισού «Κεφαλαίου». Θα προσπαθήσω μέσα σε ένα δισέλιδο να χωρέσω τον προβληματισμό πάνω στο θέμα αυτό.

Είμαι, όπως είναι γνωστό, και μέλος του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Η δεξαμενή σκέψης του με όνομα Oeuvres universitaires de recherche socialiste ανάρτησε στο Διαδίκτυο το κείμενο του Ζαν Ζορές που φέρει τον τίτλο: «Εγκώμιο στη μεταρρύθμιση».

Εκεί ο Ζορές αναφέρει ότι η μεταρρυθμιστική δράση ποτέ δεν πρέπει να είναι αποκομμένη από τον τελικό στόχο: τον κομμουνισμό και την κολεκτιβοποίηση. Η εν λόγω δεξαμενή σκέψης χαρακτηρίζει το κείμενο αυτό ως θεμελιακό κείμενο για τη σοσιαλιστική θεωρία και πράξη.

Άρα ο δρόμος προς τον κομμουνισμό είναι δρόμος μεταρρυθμιστικός. Είναι όμως επίσης και δρόμος ελευθερίας (ελεύθερα συνεταιρισμένοι μεμονωμένοι παραγωγοί, σύμφωνα με τον Μαρξ).

Πώς, όμως, συνδέεται η ελευθερία με την ισότητα και τη δικαιοσύνη; Λέει χαρακτηριστικά η Ρόζα Λούξεμπουργκ για την ελευθερία: «Ελευθερία χωρίς ισότητα είναι εκμετάλλευση. Ισότητα χωρίς ελευθερία είναι καταπίεση. Η αλληλεγγύη είναι η κοινή ρίζα ελευθερίας και ισότητας».

Από πού, όμως, πηγάζει αυτή η αλληλεγύη; Ο μαρξιστής φιλόσοφος Αλέν Μπαντιού, με τον οποίο έχω συνομιλήσει σχετικά, μας προτείνει, στο βιβλίο του «Απόστολος Παύλος ή η ίδρυση της οικουμενικότητας», εκδόσεις Άγρα, τον απόστολο Παύλο ως πρότυπο διαπρύσιου κήρυκα της οικουμενικότητας. Ο δεύτερος μας λέει: «Πάντες αδελφοί εσμέν εν Χριστώ Ιησού».

Ο Ιησούς Χριστός, όπως μπορώ πολύ εύκολα να αποδείξω, αλλά δεν είναι της στιγμής, ήταν άνθρωπος με πατέρα τον Ύψιστο και μητέρα τη Μαρία. Την ώρα της προ-θανάτιας αγωνίας, στη Γεθσημανή, ζήτησε από τον πατέρα του να τον δοξάσει.

Αυτό αποτελεί σεξουαλικό υπονοούμενο. Άλλωστε και οι Μαρξ και Ένγκελς στο «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος» μιλούν για την κοινοκτημοσύνη των παντρεμένων γυναικών, όταν θα έχουμε μια κομμουνιστικά οργανωμένη κοινωνία.

Το σημαντικότερο όμως κομμάτι τού τι ζητά ο Ιησούς Χριστός από τον πατέρα του βρίσκεται στη συνέχεια του βιβλικού κειμένου. «’Ινα πάντες εν ώσιν», αναφέρει το κείμενο.

Νά η πεμπτουσία της αγωνίας του Ιησού Χριστού στη Γεθσημανή. Είναι ο κομμουνισμός, όπως παραδέχτηκε και ένας φίλος μου, διακεκριμένος Νεο-Δημοκράτης.