Στρατηγικός στόχος μας παραμένει ο σοσιαλισμός στην Ελλάδα και στην κλίμακα της Ευρώπης. Η Αριστερά του 21ου αιώνα δεν θα μπορούσε να είχε άλλο στόχο. Σοσιαλισμός υπό καθεστώς δημοκρατίας, βέβαια, με καταχωρημένη την ελευθερία παντού, σοσιαλισμός πάντοτε υποκείμενος στη ρητά εκφρασμένη βούληση του ελληνικού λαού.
Ξέραμε ότι ο δρόμος προς τον σοσιαλισμό θα ήταν μακρύς και δύσκολος. Με νίκες και ήττες. Με τομές και πισωγυρίσματα, όπως λέγαμε. Υπό συσχετισμούς δύναμης μόνιμα δυσμενείς. Ξέραμε ακόμη ότι, από πολιτική άποψη, αφετηρία του δρόμου θα ήταν η ανάδειξη της Αριστεράς σε κυβερνητική εξουσία. Πάντα μέσα από την ρητά εκφρασμένη βούληση του ελληνικού λαού.
Αυτά τα ξέραμε, και κάποτε με λεπτομέρειες, από την πείρα της δικής μας συμμετοχής στους λαϊκούς και πολιτικούς αγώνες, από τους αγώνες και την πείρα άλλων λαών, από την ιστορία των δύο τελευταίων αιώνων, από τις θεωρητικές επεξεργασίες που μας φώτιζαν, από όσα διαβάζαμε, ακούγαμε, βλέπαμε, συζητούσαμε.
Αλλά δεν ξέραμε, ούτε μπορούσαμε να ξέρουμε, το πώς προχωρούμε πολύ συγκεκριμένα και πολύ καθημερινά στον δρόμο που θέλουμε να χαράξουμε από τη στιγμή που φτάσαμε στην αφετηρία. Το πρόγραμμά μας δεν ήταν αρκετό, γιατί κανένα πρόγραμμα, οσοδήποτε καλά επεξεργασμένο, δεν μπορεί να είναι αρκετό σε τέτοιες συνθήκες.
Δεν ξέραμε, αλλά ούτε μπορούσαμε να ξέρουμε προκαταβολικά, το πώς να αντιμετωπίσουμε ζητήματα πολύ συγκεκριμένα, μεγάλα και μικρά, το ποια ακριβώς λύση οφείλαμε να δώσουμε σε προβλήματα πολύ υπαρκτά όταν οι συσχετισμοί δύναμης μετατρέπονται σε αμείλικτο πόλεμο ενώ ο χρόνος πιέζει ασφυκτικά, όταν, ιδιαίτερα τις κρίσιμες στιγμές, ο δημόσιος «διάλογος» ανάγεται σε συστηματικό μονόλογο που διαστρεβλώνει συστηματικά.
Σε τέτοιες συνθήκες λάθη και παραλείψεις, βιασύνες και καθυστερήσεις, διαφορετικοί ρυθμοί ωρίμανσης ή διαφορές εκτίμησης είναι αναπόφευκτα. Κατανοητά και ενδεχομένως συγχωρητέα. Για μας, όχι υποχρεωτικά για την κοινωνία. Γιατί αυτή έχει δικαίωμα να μην συγχωρεί.
Εδώ βρισκόμαστε σήμερα. Εμείς με τους τρεις βραχίονες που οργανώνουν τη δουλειά μας: την κυβέρνηση, την κοινοβουλευτική ομάδα, το κόμμα. Όπου κάθε βραχίονας έχει να επιτελέσει το δικό του έργο, να αναλάβει τις δικές του ευθύνες, να συγκροτήσει τους δικούς του ρυθμούς και συνθήκες λειτουργίας. Αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε οι τρεις βραχίονες να λειτουργούν αρμονικά από κοινού, με τέτοιο τρόπο ώστε το έργο τού καθενός να βοηθά το έργο όλων.
Αυτά είναι τα κύρια ζητήματα που θα απασχολήσουν το επικείμενο συνέδριό μας. Πως λειτούργησαν οι τρεις βραχίονες της δράσης και της παρουσίας μας από το προηγούμενο συνέδριό μας μέχρι σήμερα; Πώς ο καθένας χωριστά και πως όλοι μαζί; Ποια προβλήματα λύσαμε και τι δρόμους ανοίξαμε; Πού καθυστερήσαμε και πού αποτύχαμε; Τι μαθήματα πήραμε και ποιες πρωτοβουλίες θα μας καταστήσουν επαρκέστερους; Όλους και όλες μαζί: κόμμα, κοινοβουλευτική ομάδα και κυβέρνηση.
Τα ερωτήματα αυτά δεν είναι καθόλου αφηρημένα. Αντίθετα. Είναι πολύ απτά, πολύ υλικά, πολύ σκληρά. Είναι ερωτήματα κυριολεκτικά αμείλικτα. Γιατί η συγκυρία στη χώρα μας, στην Ευρώπη και στον κόσμο είναι εξαιρετικά πολύπλοκη. Γιατί ο πόλεμος στη Συρία δεν τελειώνει εύκολα. Γιατί οι πρόσφυγες δοκιμάζουν όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά ολόκληρη την Ευρώπη και τη συνοχή της. Γιατί όλων των ειδών οι εντάσεις πολλαπλασιάζονται ραγδαία, άναρχα και πολύ επικίνδυνα. Και γιατί η Ελλάδα βρίσκεται, από πολλές πλευρές, στο μάτι του κυκλώνα. Αλλά και γιατί έχει αρχίσει να αποτελεί εστία ελπίδας έξω από τα σύνορά της.
Εδώ βρισκόμαστε σήμερα. Για να είναι το συνέδριό μας δημιουργικό σε τέτοιες συνθήκες απαιτείται, εκτός από επιμονή, εμμονή και αυταπάρνηση, το νηφάλιο βλέμμα και ο νηφάλιος λόγος που θα αποτιμήσει ψύχραιμα και θα εκφράσει ψύχραιμα. Με περίσκεψη και αιδώ, χωρίς λίθους αναθέματος. Με απόλυτη αίσθηση ευθύνης.
1. Δεν ξέρω αν μπορούμε να μιλάμε για στρατηγικό σχέδιο στις δεδομένες περιοριστικές συνθήκες. Μιλώντας απλώς για ένα μεσοπρόθεσμο σχέδιο εξόδου από τους μνημονιακούς καταναγκασμούς, η ιδέα της εφαρμογής τής επιβεβλημένης από τους δανειστές συμφωνίας με ταυτόχρονη εφαρμογή ενός παράλληλου προγράμματος μπορεί να αποδειχθεί αποδοτική.
Όμως η υλοποίηση αυτού του σχεδίου δεν θα γίνει με την τρέχουσα άσκηση κυβερνητικού έργου. Χρειάζεται να υπερπηδηθούν σοβαρές δυσκολίες: η αντίληψη που διακινείται ότι το πρόγραμμα αυτό δεν είναι μια δυνατότητα και ανάγκη, αλλά ένα πρόσχημα· η δυσκολία του δεδομένου κρατικού μηχανισμού, αλλά και του μοντέλου διακυβέρνησης, να αποδώσουν επιδιώκοντας ταυτόχρονα δύο στόχους· η έλλειψη χρονοδιαγράμματος και ιεράρχησης των στόχων του· η έλλειψη εμπειρίας του κομματικού οργανισμού για την ανάληψη ενός σημαντικού μέρους του βάρους αυτού του προγράμματος.
Αν στη συνείδηση της πλειονότητας των λαϊκών στρωμάτων μείνει η εντύπωση ότι εφαρμόστηκε μόνο ένα μέρος του σχεδίου, το μνημονιακό, τότε η υπόσχεση μιας διαφορετικής διαχείρισης της κρίσης θα έχει σε μεγάλο βαθμό διαψευστεί.
2. Η μετακίνηση μεγάλου τμήματος του στελεχικού δυναμικού του ΣΥΡΙΖΑ σε θέσεις κυβερνητικής ευθύνης ήταν σε μεγάλο βαθμό αναπόφευκτη.
Αυτό που δεν είναι αναπόφευκτο είναι να ατονεί εξαιτίας της η δημοκρατική και διακριτή λειτουργία του κόμματος, με αποτέλεσμα να υπάρχει σύγχυση αρμοδιοτήτων. Υπάρχουν, βέβαια, στιγμές που χρειάζεται να ληφθούν άμεσα κυβερνητικές αποφάσεις για κρίσιμα ζητήματα, χωρίς να ερωτηθούν τα αρμόδια κομματικά όργανα. Αν αυτή η εξαίρεση γίνει κανόνας, τότε η φυσιολογικά διακριτή κυβερνητική λειτουργία επιβάλλεται στη λειτουργία του κόμματος και εξουδετερώνει την αυθυπαρξία του.
Η κυβέρνηση έχει χρέος να εφαρμόσει το κυβερνητικό πρόγραμμα στο οποίο έχει δεσμευτεί. Σίγουρα, δεν γίνεται τα κομματικά όργανα να ντουμπλάρουν τις λειτουργίες των κυβερνητικών οργάνων καθημερινά. Το κόμμα, όμως, ως επεξεργαστής και φορέας του πάγιου, μακροπρόθεσμου, στρατηγικού προγράμματος, έχει καθήκον να ελέγχει αν τα δύο προγράμματα συμβαδίζουν ή αντιφάσκουν, αλλά και να διαπιστώνει αν η εφαρμογή του κυβερνητικού προγράμματος προκαλεί θετικές ή αρνητικές αντιδράσεις στην κοινωνία. Κι αυτό προϋποθέτει ότι τα κομματικά όργανα και οι κομματικές οργανώσεις, την ώρα ακριβώς που δρουν στηρίζοντας την εφαρμογή του κυβερνητικού προγράμματος, τηρούν και την απαραίτητη κριτική στάση απέναντι στο κυβερνητικό έργο.
3+4. Αν στην περίοδο αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού, από το 2010 μέχρι το 2015, είχε κάποιο νόημα να μιλάμε για «διευρύνσεις», με την έννοια της μετακίνησης προς τον ΣΥΡΙΖΑ πολιτικών στελεχών, πολιτικών ομάδων, ακόμα και τμημάτων του εκλογικού σώματος, σήμερα θα έπρεπε να μελετούμε και να εφαρμόζουμε συγκεκριμένα σχέδια ανάπτυξης του κόμματος, δηλαδή επέκτασης της επιρροής του και πολλαπλασιασμού των μελών και των οργανώσεών του μέσα στην κοινωνία, σε αντιστοιχία με τις ανάγκες των λαϊκών τάξεων.
Με τον όρο «διεύρυνση» εννοείται συνήθως μια διαδικασία προσαρμογής των χαρακτηριστικών του κόμματος στις απαιτήσεις κάθε κοινωνικής ή πολιτικής ομάδας που θέλουμε να προσελκύσουμε και όχι μια διαδικασία προβολής των θέσεων του κόμματος, ώστε, μέσα από αυτή, να πείθονται κοινωνικά στρώματα ότι οι πάγιες θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ αντιπροσωπεύουν καλύτερα και τις δικές τους προσδοκίες. Το μετασχηματισμό της κοινωνίας επιδιώκουμε, όχι του ΣΥΡΙΖΑ ανάλογα με τις απαιτήσεις της μιας ή της άλλης κοινωνικής ή πολιτικής ομάδας.
Από εδώ, νομίζω, προκύπτει και η ορθή αντίληψη περί συμμαχιών. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κρίνει σκόπιμο για την καλύτερη εξυπηρέτηση του προγράμματός του να αναζητήσει συνεργασίες, έχει χρέος να απευθυνθεί σε συγγενείς πολιτικά δυνάμεις στη βάση της ισοτιμίας και με την προϋπόθεση της ύπαρξης κοινών τόπων. Όχι να τις υποκαθιστά με προσαρμογές της φυσιογνωμίας του.
Οι δυνάμεις αυτές δεν υπάρχουν εκ των προτέρων κάπου, στο εσωτερικό ή στην Ευρώπη, έτοιμες να μας περιμένουν. Διαμορφώνονται -τις διαμορφώνουμε κι εμείς με τη δράση μας- μέσα στην πραγματική κίνηση των πολιτικών και ιδεολογικών αντιπαραθέσεων. Ποιος φανταζόταν πριν από ένα χρόνο ότι το ΚΚ Πορτογαλίας μαζί με το Μπλόκο θα στήριζαν μια κυβέρνηση σοσιαλιστών στη Λισσαβώνα; Ή ποιος θα φανταζόταν πριν από μερικούς μήνες μια κοινή διακήρυξη Κόστα -Τσίπρα κατά της λιτότητας στην Ευρώπη;
Εκείνο που δεν συνιστά πολιτική συμμαχιών είναι η σύγχυση των διαχωριστικών γραμμών, με σκοπό τον πρόσκαιρο προσπορισμό πολιτικών κερδών, τα οποία μάλιστα δεν εισπράττονται τελικά.
Ο στρατηγικός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι ο δημοκρατικός σοσιαλισμός. Άμεσα, θα πρέπει να είναι μια πολιτική κοινωνικής δικαιοσύνης, παραγωγικής ανασυγκρότησης και θεσμικής ανανέωσης της δημοκρατίας. Συνεπώς, οφείλει να διεκδικήσει ευρεία κοινωνική πλειοψηφία, που, ακόμη και αν δεν συμμερίζεται πλήρως τις ταξικές του θέσεις -που επ’ ουδενί πρέπει να εγκαταλείψει-, θα τον αναγνωρίζει ως δύναμη μεταρρύθμισης των κρατικών λειτουργιών. Αυτό σημαίνει ότι θα αναπροσδιορίσει τη σχέση πολιτικής και κράτους, μεταρρυθμίζοντας τη δημόσια διοίκηση. Και το κόμμα και η κυβέρνηση πρέπει να κατανοήσουν ότι ο πολίτης αντιλαμβάνεται τη λειτουργία του κράτους μέσα από την ενιαία έκφρασή της. Το ζητούμενο είναι να διευκολυνθεί η ζωή του. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αντιπροσωπεύει τα τμήματα της κοινωνίας που υποαντιπροσωπεύονται, αλλά και τα πιο δημιουργικά της κομμάτια. Πρέπει να επιδιώξει την ανακατανομή της πολιτικής ισχύος προς όφελός τους. Χρειάζεται και ανακατανομή της πολιτικής ισχύος, υπέρ των αδυνάτων, με τη διεύρυνση της πολιτικής τους συμμετοχής και το παράλληλο πρόγραμμα, και αναδιανομή του μαύρου πλούτου, που θα οδηγήσει σε δίκαιη μοιρασιά των βαρών, άρα σε πολιτική κοινωνικής δικαιοσύνης. Μόνο ένα ριζοσπαστικό, αριστερό κόμμα μπορεί να είναι πραγματικά μεταρρυθμιστικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να είναι και τα δύο, αλλιώς δεν θα είναι τίποτε από τα δύο.
Όμως, για να είναι και τα δύο, οφείλει να είναι συγκροτημένο κόμμα. Η οργανωτική ανασυγκρότηση, μαζί με τη διεύρυνσή του, είναι αναγκαία, γιατί, χωρίς να είναι αντίλαλος των κυβερνητικών ανακοινώσεων, χρειάζεται να στηρίζει την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό, ενώ, παράλληλα, θα ασκεί κριτική, γιατί θα παράγει και πολιτική. Χρειάζεται, όμως, να εφαρμόζει αυτή την πολιτική, άρα, εκτός από «συλλογικός διανοούμενος», να είναι και «συλλογικός εργάτης». Αυτό είναι το ζητούμενο: να παράγει και να ασκεί πολιτική, όχι απλώς να την διεκπεραιώνει. Και ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση -που, χωρίς το κόμμα, δεν θα ήταν κυβέρνηση, και το κόμμα, που, χωρίς κυβέρνηση, δεν θα διεκδικούσε αποτελεσματικά πολιτική κοινωνικής δικαιοσύνης- πρέπει να εργάζονται και να συνεργάζονται, αποβλέποντας σε μια δημοκρατία του γενικού συμφέροντος, με όλους τους κοινωνικούς – ταξικούς αναπροσδιορισμούς του τελευταίου.
Η κοινωνική πλειοψηφία είναι αναγκαία και για τη χώρα και για την Ευρώπη. Και εδώ και εκεί δεσπόζει η αντίθεση Αριστεράς και Δεξιάς και σηματοδοτεί την πορεία προς τη δημοκρατική αναθεμελίωση ή την ακροδεξιά βαρβαρότητα. Από μια ενδεχόμενη κατάρρευση της Ε.Ε., θα κέρδιζε η Ακροδεξιά. Η δημοκρατία και η κοινωνική δικαιοσύνη είναι η ερώτηση. Η Αριστερά είναι η απάντηση και εδώ και στην Ευρώπη. Σε αυτό το πλαίσιο, πρέπει να χαραχθεί η πολιτική των συμμαχιών, εσωτερικών και ευρωπαϊκών. Τέτοιοι στόχοι απαιτούν τη διεύρυνση του πολιτικού πεδίου και άνοιγμα στην κοινωνία. Αυτή η κοινωνική πλειοψηφία θα στηρίξει τη μεταρρύθμιση του κράτους. Χωρίς αλλαγή των λειτουργιών του, η κοινωνική δικαιοσύνη παραμένει προσδοκία. Τέτοια μεταρρύθμιση είναι μεταρρύθμιση της ίδιας της πολιτικής, δηλαδή ανάκτηση των πρωτείων της από την οικονομική ολιγαρχία και τις συστημικές δικτυώσεις της.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να επιτύχει συνολικό στρατηγικό σχεδιασμό, στην προοπτική του δημοκρατικού σοσιαλισμού, τον οποίον θα πρέπει να εκφράζει, με όλες τις λεπτοφυείς εκλεπτύνσεις και εξειδικεύσεις της πολιτικής που γειώνεται στο σήμερα, μετασχηματίζοντας την καθημερινότητα των πολιτών. Εκεί διακυβεύονται όλα: στην καθημερινότητα. Αυτή είναι το εξεταστικό κέντρο, όπου θα δοκιμαστεί η κυβέρνηση και ή θα προχωρήσει με προβιβάσιμο βαθμό ή θα κοπεί, χωρίς επανεξέταση. Η κοινωνία αυτό το «σήμερα» περιμένει να αλλάξουμε. Μόνο έτσι θα πιστέψει ότι θα υπάρξει αύριο, ιδίως για τις κοινωνικές μερίδες που χρειάζονται την Αριστερά και τις οποίες θεωρεί περιττές η Δεξιά. Η Αριστερά μπορεί να γίνει η απάντηση του ευρωπαϊκού νότου. Αρκεί να θέσουμε το πραγματικό ερώτημα και να στηρίξουμε την απάντηση.
* Ο Στέφανος Δημητρίου διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Η 8η Μάρτη, Παγκόσμια Μέρα των Γυναικών, βρίσκει τις γυναίκες της χώρας μας να δίνουν διπλό αγώνα, να ξεφύγουν από την οικονομική κρίση και τις πολιτικές λιτότητας που επιβλήθηκαν τα τελευταία χρόνια στην πατρίδα μας και αγώνα να αντιμετωπισθούν οι ανάγκες από την πρωτόγνωρη προσφυγική κρίση που εκτυλίσσεται μπροστά μας.
Στην Ελλάδα και την Ευρώπη, η κρίση και οι πολιτικές λιτότητας ανέκοψαν και ανέστρεψαν τη μακροχρόνια τάση για βελτίωση της θέσης των γυναικών στην αμειβόμενη εργασία. Συντελέστηκε, μάλιστα, μια σύγκληση προς τα κάτω όσον αφορά την ανισότητα των φύλων, την απασχόληση, την ανεργία, τους μισθούς και τη φτώχεια, χωρίς αυτό να αντανακλά πρόοδο στη ισότητα των φύλων, καθώς υπονομεύτηκαν τα εργασιακά δικαιώματα των γυναικών και των ανδρών. Συγχρόνως αυξήθηκε η επισφάλεια και η αδήλωτη εργασία. Η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους ήρθε να προσθέσει στις πλάτες των γυναικών βάρος για τη φροντίδα των παιδιών και των ηλικιωμένων, μέρος του οποίου τα προηγούμενα χρόνια είχε αναλάβει το κράτος.
Αυτή την πορεία καλείται η σημερινή κυβέρνηση να αντιστρέψει, αυτή τη φορά με θετικό πρόσημο για τις γυναίκες. Θεωρούμε θετικές τις προσπάθειες της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων να βρει πόρους και να κρατά ανοιχτές τις δομές κατά της βίας των γυναικών που κινδύνευαν να κλείσουν, καθώς και τις προσπάθειες για κύρωση της συνθήκης της Κωνσταντινούπολης. Παραμένει πολύ σοβαρό στη χώρα μας το θέμα της χαμηλής συμμετοχής των γυναικών στα κέντρα λήψης απόφασης και της υπέρβασης του σεξισμού σε κάθε του έκφανση.
Όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης, οι γυναίκες βρέθηκαν στις πρώτες γραμμές του αγώνα διεκδικώντας τα δικαιώματά τους και προσφέροντας την αλληλεγγύη τους στα θύματα της κρίσης. Σήμερα είναι έντονη και συγκινητική η παρουσία εθελοντριών στα κέντρα υποδοχής και φιλοξενίας προσφύγων της Ελλάδας. Η απίστευτη δοκιμασία που βιώνουν καθημερινά χιλιάδες πρόσφυγες, γυναίκες και άνδρες, έχει κινητοποιήσει φορείς και συλλογικότητες. Η Ελλάδα δίνει τη μάχη της ανθρωπιάς, διασώζοντας πρόσφυγες, προσπαθώντας να τους προσφέρει τροφή και στέγη.
Ειδικότερα υπάρχει ιδιαίτερη ανησυχία για τις γυναίκες που ταξιδεύουν μόνες τους και τα ασυνόδευτα παιδιά. Από τις διεθνείς οργανώσεις και τις γυναίκες πρόσφυγες και μετανάστριες καταγγέλλονται έμφυλη βία, σεξουαλικές επιθέσεις, παρενοχλήσεις, βιασμοί, καταναγκαστικοί και πρόωροι γάμοι για να μειωθεί το κόστος του ταξιδιού ή για την απόκτηση τροφής. Πρόκειται για την εικόνα της σεξουαλικής βίας κατά των γυναικών, συνήθη σε συγκρούσεις και μετακινήσεις πληθυσμών, που προστίθεται στο δράμα της μετανάστευσης, ειδικά εκείνων των γυναικών που ταξιδεύουν μόνες ή με ανήλικους/ες. Η Κυβέρνηση, θα πρέπει να φροντίσει στα κέντρα υποδοχής και φιλοξενίας να δημιουργούνται ασφαλείς χώροι για γυναίκες και παιδιά, να υπάρχουν γυναίκες διερμηνείς ή και διαπολιτισμικές διαμεσολαβήτριες που να διευκολύνουν τις συνομιλίες με τις γυναίκες και την ανίχνευση φαινομένων έμφυλης βίας, θα πρέπει να προστατεύσει τα ασυνόδευτα παιδιά.
Την 8 Μάρτη 2016 οι γυναίκες λέμε όχι στην Ευρώπη-Φρούριο, που δημιουργεί τείχη. Θέλουμε ασφαλή ευρωπαϊκό διάδρομο για τους/τις πρόσφυγες. Να σταματήσουν οι πόλεμοι που γεννούν την προσφυγιά. Θέλουμε να οικοδομήσουμε μια Ευρώπη απαλλαγμένη από τις κυρίαρχες σχέσεις εξουσίας ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες, με πλήρη εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, στην κατεύθυνση εξασφάλισης μιας ισότιμης και αξιοπρεπούς ζωής για όλες και όλους.
Η σημερινή Κεντρική Επιτροπή συνεδριάζει με αποκλειστικό θέμα την προσφυγική κρίση. Και βρισκόμαστε στο μέσο, θα έλεγε κανείς, μιας κρίσης που διαρκώς οξύνεται, μιας κρίσης που ξεπερνάει της αντοχές μιας χώρας και δοκιμάζει τις αντοχές ολόκληρης της Ευρώπης. Και μιας κρίσης που θα έλεγε κανείς ότι αλλάζει και τα δεδομένα σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Έχουμε τη μεγαλύτερη μετακίνηση πληθυσμών μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο.
Και βρισκόμαστε μπροστά στη πρώτη φορά που ο Δυτικός κόσμος αισθάνεται, βλέπει, ότι υπάρχουν επιπτώσεις από τις άλογες επιλογές στην εύθραυστη περιοχή της Μέσης Ανατολής, επιπτώσεις που αυτή τη φορά δεν αφορούν, δεν έχουν ως αποτέλεσμα, αστάθεια σε αυτές τις περιοχές αλλά αφορούν την καρδιά της Ευρώπης. Οι άλογες επιλογές επεμβάσεων, η συνδρομή σε ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις, ή η υποδαύλιση πολεμικών συγκρούσεων, η διάλυση ολόκληρων κρατών, δομημένων, συντεταγμένων, άλλοτε είχε ως αποτέλεσμα την αστάθεια στα κράτη αυτά ή στην περιοχή. Σήμερα, για πρώτη φορά η Δύση και η Ευρώπη συνειδητοποιούν ότι τα αποτελέσματα από αυτές τις επιλογές και τις επιδράσεις δεν αφορούν μόνο αυτή την εύθραυστη περιοχή, αλλά φτάνουν ως τον πυρήνα της Ε.Ε. και της Ευρώπης.
Μιας Ευρώπης που μπροστά σ` αυτή την κρίση αναδεικνύει τις μεγάλες αδυναμίες της.
Το έλλειμμα αλληλεγγύης.
Το έλλειμμα πολιτικής εμβάθυνσης και διαδικασιών για έγκαιρη λήψη και τήρηση των αποφάσεων.
Κυρίως όμως το πολιτική έλλειμμα.
Η Ευρώπη σήμερα βρίσκεται σε νευρική κρίση όχι γιατί δεν δύναται να αντέξει τις συνέπειες του κύματος των προσφυγικών ροών, όχι γιατί δεν δύναται να εντάξει στο κοινωνικό της ιστό τους πρόσφυγες της Συρίας.
Άλλωστε όλες οι μελέτες, ακόμα και της ΕΚΤ, αποδεικνύουν ότι οι χώρες της κεντρικής Ευρώπης με έντονο δημογραφικό πρόβλημα, με πολύ χαμηλή ανεργία και με ισχυρή βιομηχανική παραγωγή μεσομακροπρόθεσμα θα είχαν μόνο οφέλη από την ένταξη στον παραγωγικό ιστό όχι μόνο ενός αλλά ακόμη και αρκετών εκατομμυρίων προσφύγων, ιδίως με το προφίλ αυτών που έρχονται από Συρία, δηλαδή μεσαίας έως ανώτερης κοινωνικής διαστρωμάτωσης και άρα πολύ ευκολότερα εντασσόμενους στον κοινωνικό ιστό.
Όμως, επαναλαμβάνω, η Ευρώπη βρίσκεται σε νευρική κρίση όχι για λόγους αντικειμενικής αδυναμίας, αλλά για λόγους πολιτικής αδυναμίας.
Γιατί οι πολιτικές της λιτότητας όλα τα προηγούμενα χρόνια έχουν εκθρέψει αυτό το τέρας της ακροδεξιάς, που βρίσκει γόνιμο έδαφος να αναπτυχθεί κυρίως σε χώρες της κεντρικής, ανατολικής αλλά και στη νότια Ευρώπη. Και στη χώρα μας δυστυχώς.
Και γιατί η καθοριστική απόφαση, τότε που το δίλημμα ήταν εμβάθυνση ή διεύρυνση και αποφασίστηκε η διεύρυνση, η καθοριστική απόφαση διεύρυνσης της Ε.Ε. με χώρες του πρώην Ανατολικού μπλοκ και άλλες αποδείχθηκε απόφαση ισχυρού ρίσκου.
Διότι είναι άλλο η ισχυροποίηση της ακροδεξιάς ως πολιτική αντιπολίτευση στα κράτη μέλη και άλλο η ανάδειξή της σε κυβερνήσεις και υποχρέωση σήμερα η Ευρώπη των 28 να συνεργάζεται με κυβερνήσεις που έχουν έναν καθαρά λαϊκιστικό και ακροδεξιό λόγο και κατεύθυνση.
Και έτσι σήμερα αυτό που διακυβεύεται από την προσφυγική κρίση θα έλεγα ότι είναι πρωτίστως το ζήτημα της πολιτικής ηγεμονίας, της ηγεμονίας των ιδεών.
Θα υπερισχύσει η Ευρώπη του φόβου και του ρατσισμού;
Ή η Ευρώπη της αλληλεγγύης και της πολυπολιτισμικότητας; Αυτό είναι το κρίσιμο διακύβευμα.
Και η έκβαση αυτής της σύγκρουσης των ιδεών και της πολιτικής θα καθορίσει το μέλλον της Ευρώπης και ενδεχομένως να αλλάξει και τη δομή της Ευρώπης για πολλά χρόνια.
Είναι, λοιπόν, ξεκάθαρο ότι ο τρόπος με τον οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση θα διαχειριστεί από εδώ και στο εξής την οικονομική και την προσφυγική κρίση θα προσδιορίσει, όχι μόνο την μορφή και την πολιτική κατεύθυνσή της, όπως λέγαμε μέχρι σήμερα, αλλά και την ίδια της την ύπαρξη.
Και η μέχρι σήμερα διαχείρισή της, το επιβεβαιώνει.
Γιατί η Ευρώπη σήμερα συντρίβεται ανάμεσα στη λιτότητα και στα κλειστά σύνορα.
Κρατά ανοιχτά τα σύνορά της στη λιτότητα, αλλά κλειστά τα σύνορά της στους ανθρώπους που κατατρεγμένοι από τον πόλεμο ψάχνουν να βρουν ελπίδα και σανίδα σωτηρίας. Κρατά, αν θέλετε, μια στάση που πολύ σύντομα θα αποδειχθεί πώς θα οδηγήσει σε αδιέξοδο.
Και βεβαίως, στο πλαίσιο αυτής της τάσης η εθνική κυριαρχία υπερτερεί έναντι των κοινών, ευρωπαϊκών κανόνων όταν πρόκειται για τους πρόσφυγες αλλά το ζήτημα της κυριαρχίας και της δημοκρατίας πετιέται στον κάλαθο των αχρήστων όταν πρόκειται για την οικονομία και την κυρίαρχη γραμμή, που είναι η γραμμή της λιτότητας.
Πρόκειται εδώ για μια θεμελιώδη αντίφαση η οποία αποδυναμώνει το ηθικό έρεισμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης αλλά και την ίδια τη συνοχή της Ευρώπης.
Και είναι οι κυρίαρχες πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης που γεννούν και αναπαράγουν την αντίφαση αυτή.
Αυτές αποδεικνύουν ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι ο καταλύτης του ευρωσκεπτικισμού, ο νεοφιλελευθερισμός και όχι οι δυνάμεις που αντιστέκονται στις συνέπειες του νεοφιλελευθερισμού.
Και πρέπει να συμφωνήσουμε βεβαίως ότι είναι δικό τους δημιούργημα η εθνική αναδίπλωση στο προσφυγικό. Δικό τους δημιούργημα είναι η αντιμετώπιση του προβλήματος από μια σειρά από χώρες στη βάση της λογικής «ότι είναι μακριά από το σπίτι μου, μακριά από την αυλή μου, ας το διαχειριστούν μόνοι τους αυτοί που τους αφορά».
Και η αντίφαση αυτή – εθνική κυριαρχία έναντι των ανθρώπων, αλλά όχι έναντι του κεφαλαίου – εξηγεί την στάση των τεσσάρων «χωρών του Βίζενγκραντ» που πρωτοστατούν και, μαζί με την Αυστρία σήμερα διεκδικούν να επιβάλουν σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση την πολιτική των κλειστών συνόρων στους πρόσφυγες. Και θέλω να το τονίσω αυτό, στους πρόσφυγες, πέρα και έξω από, το πλαίσιο όχι της ευρωπαϊκής μόνο, αλλά της διεθνούς νομιμότητας και όλων όσων ορίζει η Συνθήκη της Γενεύης.
Και θέλουν να επιβάλουν την Ευρώπη-φρούριο.
Απέναντι σε αυτή τη πραγματικότητα η χώρα μας ευρισκόμενη εξαιτίας και της γεωγραφικής της θέσης στο επίκεντρο της προσφυγικής κρίσης, αλλά ταυτόχρονα βιώνοντας με έντονο τρόπο και την οικονομική κρίση, αλλά και λαμβάνοντας υπόψη και την κρίση ασφάλειας και αποσταθεροποίησης με την άνοδο του ΙSIS και των τρομοκρατικών ενεργειών στην καρδιά της Ευρώπης, η χώρα μας λοιπόν ευρισκόμενη στο επίκεντρο μιας κρίσης με τρεις παράλληλες εκδοχές, προσφυγικό, οικονομία, ασφάλεια παλεύει και υπερασπίζεται αξίες και παλεύει και υπερασπίζεται την ανάγκη η Ε.Ε. να επιστρέψει στον ορθό λόγο και στην κοινή λογική.
Στο πρόσφατο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, επιφυλαχθήκαμε να δώσουμε την έγκρισή μας στα κοινά συμπεράσματα τόσο για το προσφυγικό όσο και για το θέμα της Βρετανίας -όπου εδώ, κοιτάξτε αντίφαση: Τη στιγμή που κάποιοι θεωρούν ότι τα προβλήματα της Ευρώπης στο νοτιοανατολικό της άκρο είναι ζητήματα που αφορούν το άκρο αυτό και ας τα βρουν μόνοι τους, ζητούν αλληλεγγύη για τα προβλήματα που έχουν δημιουργήσει με τις δικές τους κυβερνήσεις στο βορειοδυτικό άκρο της Ευρώπης. Και μάλιστα διεκδικούν ένα πακέτο αποκλίσεων από το κοινοτικό κεκτημένο και λιγότερης Ευρώπης για να διεκδικήσουν στο δημοψήφισμα την παραμονή στην Ευρώπη. Πράγμα το οποίο είναι οξύμωρο. Ελπίζω να τα καταφέρουν, αλλά είναι οξύμωρο, διότι, όταν κανείς έχει να διαλέξει ανάμεσα στο καθόλου Ευρώπη και σε ένα πακέτο λιγότερης Ευρώπης και είναι ενάντια στην Ευρώπη, μάλλον θα επιλέξει το πακέτο που θα είναι το full package που λέμε, αυτό που θα είναι στην πιο ισχυρή εκδοχή. Ας ελπίσουμε όμως η έκβαση να είναι θετική στο δημοψήφισμα. ‘Όμως αυτή η αντίφαση είναι μια αντίφαση την οποία πρέπει να επισημάνουμε.
Σ` αυτή λοιπόν τη Σύνοδο Κορυφής θέσαμε εξ αρχής την επιφύλαξή μας στην έγκριση των συμπερασμάτων. Αν τα συμπεράσματα δεν άλλαζαν προκειμένου να επιβεβαιωθεί πρώτον και σημαντικότερο για μας το θέμα της ακεραιότητας του χώρου Σένγκεν όσο και το ότι οι μη συντονισμένες δράσεις, οι μονομερείς ενέργειες κατά μήκος της βαλκανικής διαδρομής σε ότι αφορά τη ροή προσφύγων δεν είναι αποδεκτές. Είναι εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου.
Και με αυτή την απειλή χρήσης βέτο καταφέραμε να εντάξουμε και τα δύο αυτά κρίσιμα για μας ζητήματα. Δεν έθεσε λοιπόν τη χώρα εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου αυτή η επιλογή, δεν απομόνωσε τη χώρα μας, όπως μονότονα ισχυρίζεται η περιδεής αντιπολίτευση στη χώρα μας και αρθρογραφούν και διάφοροι δήθεν έγκριτοι πανεπιστημιακοί, αλλά, αντίθετα, η στάση αυτή ενεργοποίησε συμμαχίες εντός της Ε.Ε.
Και είχε ως αποτέλεσμα να απομονώσει όσες χώρες κατέφυγαν στη συνέχεια σε μονομερείς ενέργειες.
Σε ενέργειες που αν από πριν τα συμπεράσματα δεν έθεταν εκτός πλαισίου, σήμερα θα παρουσιάζονταν ως ενέργειες εντός του κοινού μας πλαισίου και όχι ως απαράδεκτες.
Και ο εγκαλούμενος θα ήταν η Ελλάδα, που δήθεν δεν εκπληρεί τις υποχρεώσεις της και όχι η Αυστρία και οι άλλες χώρες που έδρασαν μονομερώς και έξω από το πλαίσιο των κοινών αποφάσεων.
Ενέργειες που καταδικάστηκαν άμεσα από την πλειοψηφία των κρατών και από το σύνολο των ευρωπαϊκών θεσμών.
Και, παράλληλα, όχι μόνο δεν απομονώθηκε η Ελλάδα αλλά στο κοινωνικό επίπεδο, η στάση μας δημιούργησε και ένα κίνημα συμπαράστασης, ακόμη και εντός της χώρας, όπου οι νεόκοποι υπουργοί Εξωτερικών και οι δυνάμεις της ακροδεξιάς, έχοντας απομονώσει τον συμμετέχοντα σε κυβέρνηση συνασπισμού σοσιαλδημοκράτη καγκελάριο, επιδεικνύουν με θρασύτητα μια ρητορική αντιευρωπαϊκή. Αλά την ίδια στιγμή που αυτοί επιδεικνύουν την αντιευρωπαϊκή ρητορική, ενδεχομένως διότι θεωρούν ότι τα ζητήματα της Ευρώπης και της αλληλεγγύης είναι αντίστοιχα του επαγγέλματος που έκαναν λίγο πριν αναλάβουν τον θώκο του υπουργείου Εξωτερικών, την ίδια στιγμή λοιπόν που αυτοί επιδίδονται σ` αυτή την ακραία ρητορική, έρχονται οι διανοούμενοι, ο κόσμος του πολιτισμού, ο κόσμος των γραμμάτων μέσα στην Αυστρία να αποδείξουν ότι δεν είναι άσπρο-μαύρο κι ότι η πολιτική της υιοθέτησης της ακροδεξιάς ρητορείας βρίσκει αντιστάσεις μέσα στις ίδιες τις κοινωνίες των χωρών όπου οι κυβερνήσεις τους το επιδιώκουν.
Και είδα τη διακήρυξη των 90 αυστριακών διανοουμένων, την οποία συνυπογράφει η βραβευμένη με Νόμπελ Λογοτεχνίας Ελφρίντε Γέλινεκ, πράγμα το οποίο για μας είναι ίσως μια ένδειξη για το ότι ένα πεδίο δράσης είναι η διπλωματία, ένα δεύτερο πεδίο δράσης είναι η διπλωματία των κινημάτων, των λαών, των διανοουμένων, του κόσμου του πνεύματος και της εργασίας, για να χτίσουμε τείχος απέναντι σε αυτούς που χτίζουν πραγματικά τείχη και θέλουν να κάνουν την Ευρώπη φρούριο.
Με την στάση μας αυτή λοιπόν καταφέραμε να μην απομονωθεί η χώρα και να δημιουργηθεί ένα κλίμα αλληλεγγύης, ταυτόχρονα όμως τελειώσαμε κι αυτή την απαράδεκτη συζήτηση που είχε ξεκινήσει εντελώς προσχηματικά σε σχέση με το ζήτημα της Σένγκεν και την πιθανότητα εξόδου της Ελλάδας. Όταν όλοι αναγνωρίζουν ότι κανείς αυτό δεν θα το επιθυμούσε, διότι κανέναν δεν θα συνέφερε, αναρωτιόμαστε γιατί άραγε ξεκίνησε αυτή η συζήτηση. Και το μόνο συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε είναι ότι ξεκίνησε ακριβώς για να μπορέσει να συγκαλύψει προειλημμένες αποφάσεις και να ρίξει την ευθύνη στην Ελλάδα και όχι σε αυτούς που πράττουν μονομερώς και κλείνουν σύνορα. Διότι είχαν πρόθεση να το πράξουν αυτό από πριν, όπως φαίνεται.
Και έτσι λοιπόν τελειώνοντας στα συμπεράσματα της προηγούμενης συνόδου αυτή την άθλια συζήτηση περί εξόδου από την Σένγκεν ή διάλυσης του Σένγκεν, πήραμε, θα έλεγα κανείς, το ψωμί από το στόμα των επικριτών μας, ιδίως αυτών του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος – δηλαδή, της ευρωπαϊκής πολιτικής οικογένειας στην οποία ανήκει και η ΝΔ. και ιδίως του επικεφαλής της, του κ. Βέμπερ, που ζητούσε διακαώς την προσωρινή έξοδο της Ελλάδας από την Σένγκεν.
Αλλά πήραμε και το ψωμί από το στόμα και όσων εγχώριων ομοϊδεατών του καραδοκούσαν για να κινδυνολογήσουν και να τρομοκρατήσουν.
Για να ζητήσουν την κεφαλή της κυβέρνησής μας επί πίνακι, σε πλήρη σύμπνοια βεβαίως, όπως διαπιστώνεται, με την πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης της διαπλοκής που παίζουν αυτή την ώρα, αυτές τις μέρες, για τρίτη συνεχόμενη φορά τα ρέστα τους, μετά το δημοψήφισμα, τις εκλογές, τώρα εν όψει της αξιολόγησης. Και θα διαψευστούν και για τρίτη φορά.
Και αποδείξαμε, για μία ακόμα φορά, ότι σε σέβονται όταν έχεις δική σου φωνή – όχι όταν μιλάς με τις φωνές των άλλων, όπως έκαναν οι προηγούμενες κυβερνήσεις και όπως μας υποδεικνύει να κάνουμε και τώρα η Ν.Δ.
Εμείς, όμως, δεν κουνάμε το δάχτυλο σε άλλους λαούς και χώρες.
Εμείς στηλιτεύουμε πολιτικές.
Είμαστε σε διαρκή αντιπαράθεση με την τυφλή και κλειστή Ευρώπη.
Με την Ευρώπη, η οποία, παραβιάζοντας το διεθνές δίκαιο για την προστασία των προσφύγων, κλείνει τα εσωτερικά της σύνορα σε πρόσφυγες πολέμου.
Και υποχωρεί στην ξενοφοβία και τον ρατσισμό της ανερχόμενης ακραίας και λαϊκιστικής δεξιάς.
Γιατί η αλληλεγγύη στην Ευρώπη και η υπεράσπιση αξιών –και αυτό αφορά ιδίως και σε δυνάμεις προοδευτικού χώρου που κάνουν μεγάλες υποχωρήσεις τούτες τις μέρες- η υπεράσπιση λοιπόν αξιών δεν μπορεί να τελειώνει εκεί που αρχίζουν οι δημοσκοπήσεις.
Και δεν μπορεί να είναι σκέτη ρητορεία, η οποία σταματά όταν βρισκόμαστε μπροστά σε κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις.
Διότι εν τέλει αυτό είναι το καλύτερο δώρο στην ακροδεξιά για τις επικείμενες εκλογικές αναμετρήσεις.
Για μας, η προσφυγική κρίση δεν διαιρεί χώρες.
Αντιπαραθέτει ιδέες και πολιτικές.
Αναδεικνύει τη διαχωριστική γραμμή με πολύ έντονο, υπαρξιακό θα έλεγα τρόπο, ανάμεσα στη συντήρηση και την πρόοδο.
Ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά.
Χρειάζεται, λοιπόν, σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η Ευρώπη να αλλάξει πορεία. Και για να αλλάξει πορεία, πρέπει να αλλάξουν οι ευρωπαϊκοί πολιτικοί συσχετισμοί.
Οι προοδευτικές δυνάμεις της Ευρώπης έχουν χρέος να υψώσουν το δικό τους τείχος απέναντι στα τείχη της ντροπής, που υψώνουν στα σύνορα τους σήμερα οι δυνάμεις που επηρεάζονται από τη ρητορική της ακροδεξιάς.
Χρειάζεται να επανιδρύσουμε την Ευρώπη στη βάση των αρχών του ανθρωπισμού, της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της συνοχής.
Και, βεβαίως, της πολιτικής ισοτιμίας των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αλλά με την Ευρώπη που κλείνει τα μάτια, την καρδιά και τα σύνορα όχι μόνο στους πρόσφυγες αλλά και απέναντι στην πραγματικότητα δεν είμαστε, απλά και μόνον, σε ρητορική αντιπαράθεση.
Είμαστε σε αντιπαράθεση στην πράξη.
Ως χώρα εμπροσθοφυλακής, από την πρώτη στιγμή, ο ελληνικός λαός κυρίως, αλλά και η πολιτεία -ιδιαίτερα οι κάτοικοι των νησιών πρώτης υποδοχής – ανέδειξαν το ανθρώπινο πρόσωπο της Ευρώπης, έδειξαν ανθρωπισμό και αλληλεγγύη.
Έδωσαν υπόσταση στις δικές μας αξίες, που είναι και αξίες της δημοκρατικής Ευρώπης.
Θα συνεχίσουμε στην ίδια κατεύθυνση. Θα συνεχίσουμε να σώζουμε ανθρώπινες ζωές, να δίνουμε τροφή και ασφάλεια σε ανθρώπους κατατρεγμένους, κυνηγημένους, διωκόμενους.
Και αυτό, προσέξτε, δεν είναι η εκπλήρωση των υποχρεώσεών μας απέναντι σε κάποιες αποφάσεις που υπολόγισαν κάποια νούμερα με βάση κάποιες γραφειοκρατικές εκτιμήσεις στις Βρυξέλλες. Αυτή είναι η υποχρέωσή μας απέναντι στον πολιτισμό μας και απέναντι στις αξίες μας. Και σε αυτή την υποχρέωση θα ανταποκριθούμε.
Θα συνεχίσουμε να δίνουμε από το υστέρημά μας για να συμπεριφερθούμε με ανθρωπιά σε κυνηγημένους και κατατρεγμένους ανθρώπους που το έχουν ανάγκη.
Θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε το ανθρώπινο πρόσωπο της Ευρώπης.
Αλλά είναι ταυτόχρονα αυτονόητο ότι δεν μπορεί μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα να σηκώσει κι όλο το βάρος της Ευρώπης απέναντι σ` αυτή την κρίση.
Και μάλιστα σε συνθήκες απαρέγκλιτης δημοσιονομικής προσαρμογής, οικονομικής δυσκολίας.
Είμαστε η μόνη χώρα που υλοποιεί τις αποφάσεις και υποχρεώσεις που αναλάβαμε από κοινού χώρες της βαλκανικής διαδρομής από τον περασμένη Οκτώβριο.
Είμαστε η χώρα εκείνη που έχει καταφέρει, στο πλαίσιο του δυνατού, μια δύσκολη κατάσταση να την έχει μετατρέψει σε κρίσιμη αλλά ελεγχόμενη κατάσταση, και να δίνει βοήθεια και να έχει μια ανθρώπινη διαχείριση της κρίσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Όμως, είναι απολύτως σαφές για μας, όπως επανέλαβα, ότι αξίες που ρητά συμπεριλαμβάνονται στις ιδρυτικές συνθήκες της Ένωσης, όπως αυτές της αλληλεγγύης, του ισότιμου, δίκαιου διαμερισμού των βαρών και της ευθύνης, άρα αξίες που συμπεριλαμβάνονται στις συνθήκες της Ευρώπης, θα πρέπει όχι μόνο εμείς να τις υπερασπιζόμαστε, αλλά να απαιτούμε την υλοποίησή τους στην πράξη από όλες τις χώρες της Ένωσης.
Συνεπώς στην επόμενο σύνοδο θα διεκδικήσουμε αυτό να γίνει πράξη.
Και αυτή η διεκδίκηση προφανώς χρειάζεται κι ένα μίνιμουμ συνεννόησης με τις πολιτικές δυνάμεις εντός της χώρας, υπό την έννοια ότι είναι απαραίτητη αυτή την ώρα μία, έστω στα ελάχιστα που μπορούμε να συμφωνήσουμε, μία ενιαία και εθνική στρατηγική.
Και αυτός άλλωστε ήταν ο σκοπός της σύγκλησης του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών την προηγούμενη Παρασκευή. Όπου νομίζω ότι αυτό ακριβώς έγινε κατορθωτό, να διαμορφωθεί στα ελάχιστα, στα ελάχιστα αναγκαία, μια στρατηγική επί τη βάσει των θέσεων και της εισήγησης της κυβέρνησης.
Που θα μπορούσα να πω επιγραμματικά επικεντρώνεται σε τρία βασικά ζητήματα:
Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες που βρίσκονται στη χώρα μας.
Προσπάθεια μείωσης των ροών από την Τουρκία, κάτι που σημαίνει και χτύπημα των διακινητών, χτύπημα δηλαδή του εμπορίου ψυχών που γίνεται στο Αιγαίο, αλλά και ελαχιστοποίηση και εξάλειψη του δράματος που βιώνουμε και δεν πρέπει να το συνηθίσουμε. Δεν πρέπει να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι είναι μια καθημερινότητα οι χαμένες ζωές, παιδιών, ανθρώπων στα νερά της δικής μας θάλασσας, της θάλασσας του Αιγαίου.
Και, τρίτον, δίκαιη κατανομή ευθυνών και υποχρεώσεων μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με συνέπειες για όσους δεν τηρούν από δω και στο εξής κοινές αποφάσεις.
Αυτή θα είναι η θέση της Ελλάδας στο αυριανό έκτακτο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.
Επιτρέψτε μου όμως εδώ ένα σχόλιο για την στάση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης η οποία αποδέχτηκε μεν εντός της αιθούσης –κι αυτό είναι θετικό- την ελάχιστη σύγκλιση σε μια αναγκαία εθνική στρατηγική αλλά προσπάθησε για δικούς της λόγους, έξω από την αίθουσα, ενδεχομένως απαντώντας σε εσωκομματικά ζητήματα, να διαστρεβλώσει καταστάσεις και γεγονότα, ειδικά στο θέμα των προαναχωρησιακών κέντρων.
Δεν θέλω να αναφερθώ στη διαρκή ρητορική καταγγελίας απέναντι σε μια πολιτική που ακολούθησε η κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή και χάρη σ` αυτή την πολιτική σήμερα δεν βρισκόμαστε να διαχειριζόμαστε ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα. Δεν θέλω όμως να επεκταθώ σ` αυτό. Έχω απαντήσει στη Βουλή. Έχω πει ότι ο πυρήνας της ρητορικής αυτής είναι παρόμοιος, αν όχι ο ίδιος, που ασκείται εναντίον της σημερινής αντιπροέδρου της Βουλής, τότε υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής, ο πυρήνας αυτής της ρητορικής είναι ταυτόσημος με την αντιπολιτευτική καταγγελία και ρητορική της ακροδεξιάς στη Γερμανία, της ανερχόμενης δύναμης της «Εναλλακτικής για τη Γερμανία» απέναντι στην Μέρκελ που δεν έκλεισε τα σύνορα. Ο ίδιος.
Κι εδώ υπάρχει μια αντίφαση για τον κ. Μητσοτάκη. Πρέπει να το λύσει το θέμα του. Δεν είναι εύκολο από τη μια να θέλει να παριστάνει τον ευρωπαίο πολιτικό, με ευρωπαϊκό προφίλ και από την άλλη να θέλει να συγκεράσει και τις απόψεις του αντιπροέδρου του και της ισχυρής τάσης ακροδεξιάς μέσα στη Ν.Δ.
Στο θέμα λοιπόν των προαναχωρησιακών που έθεσαν, κυρίως έξω από την αίθουσα. Λένε ότι η κυβέρνηση αρνείται να δημιουργήσει τέτοια κέντρα. Η πραγματικότητα είναι ότι τα κέντρα αυτά εκ των πραγμάτων λειτουργούν εδώ και πέντε μήνες. Από την άλλη όμως δεν πρέπει αυτά τα κέντρα σε καμιά περίπτωση να μετατραπούν σε φυλακές ανθρώπων που δεν έχουν διαπράξει κανένα αδίκημα.
Τα κέντρα αυτά χρησιμοποιούνται και θα χρησιμοποιηθούν με εξαιρετική φειδώ, με σεβασμό στα δικαιώματα και στην αξιοπρέπεια των ανθρώπων αλλά και με μέριμνα ώστε οι επιστροφές των μεταναστών στις χώρες τους να γίνονται ταχύτατα, με ασφάλεια και χωρίς ολιγωρίες και γραφειοκρατικά εμπόδια. Άλλωστε στην Τουρκία, στην Ανώτατη Σύνοδο Συνεργασίας που θα έχουμε στη Σμύρνη την Τρίτη, μια από τις αποφάσεις θα είναι η επικαιροποίηση του Πρωτοκόλλου Επανεισδοχής, ώστε να έχουμε τη δυνατότητα για τους ανθρώπους αυτούς που είτε έρχονται από το Μαρόκο, την Αλγερία, άρα δεν έχουν σχέση με τον πόλεμο στη Συρία και με την κύρια προσφυγική ροή, και άρα δεν έχουν καμία πιθανότητα με τα δεδομένα στην Ευρώπη να αποκτήσουν άσυλο, να υπάρχει η δυνατότητα της επιστροφής τους, της γρήγορης επιστροφής σε συνθήκες ασφάλειας και ταυτόχρονα να δοθεί και το μήνυμα ότι ο δρόμος των προσφύγων προς την Ευρώπη δεν είναι τα νερά του Αιγαίου και οι διακινητές και το λαθρεμπόριο ψυχών. Αλλά ο δρόμος πρέπει να είναι –και γι αυτό εκεί πρέπει να επιμείνουμε- ο νόμιμος δρόμος μέσα από μία αξιόπιστη και ισχυρή σε αριθμούς απευθείας μετεγκατάστασή τους από την Τουρκία και βεβαίως, για όσους έχουν βρεθεί στην Ελλάδα, από την Ελλάδα προς τις χώρες της Ε.Ε., που οφείλουν να μοιραστούν αυτό το βάρος.
Θέλω όμως τούτη την ώρα να απευθυνθώ και σε όσους αντί να δουν το δάσος κοιτάνε το δέντρο και υποδαυλίζουν την ακροδεξιά ρητορική της ΝΔ και των στελεχών της. Και θέλω να πω ότι είναι λάθος –απευθύνομαι σε πολιτικές δυνάμεις, απευθύνομαι όμως και σε όλο τον ελληνικό λαό που παρακολουθεί- είναι λάθος τούτη την ώρα να πέσουμε σε αυτή τη παγίδα.
Πρέπει να λάβουμε υπόψη μας την οριακή κατάσταση στην οποία βρίσκεται αυτή τη στιγμή τόσο η χώρα όσο και η Ευρώπη ολόκληρη.
Χρειάζονται λοιπόν σταθμίσεις, ψυχραιμία, προοδευτική ματιά αλλά και ρεαλισμό, ώστε να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση.
Οι ρητορικές ευκολίες που δεν λαμβάνουν υπόψη συσχετισμούς και δυνατότητες, πολιτικές αντιθέσεις και συγκρούσεις στρατηγικών σχεδίων πάσχουν σε ένα σημείο. Μπορεί στο ηθικό πεδίο να είναι οι καλύτερες, αλλά πάσχουν σε ένα σημείο. Δεν μπορούν να οικοδομήσουν ηγεμονία στο κοινωνικό πεδίο.
Και μέχρι στιγμής αυτό που κερδίζουμε στην Ελλάδα είναι ακριβώς αυτή τη μάχη. Δεν έχει υπερισχύσει η ρητορική της Χρυσής Αυγής στο «διώξτε αυτούς τους ανθρώπους από την Ελλάδα». Έχει υπερισχύσει η ρητορική της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης. Αυτή τη μάχη της ηγεμονίας ας μην την χάσουμε. Είναι κρίσιμη μάχη.
Σύντροφοι και συντρόφισσες,
Εμείς θα κάνουμε το ανθρωπιστικό μας καθήκον απέναντι σε όποιον ζητά και έχει ανάγκη τη στήριξη και τη βοήθεια μας.
Έχουμε όμως δηλώσει σε όλους τους τόνους και κυρίως απέναντι στην Ευρώπη ότι δεν θα γίνουμε όμως και αποθήκη ανθρώπινων ψυχών.
Έχουμε σχεδόν 30.000 πρόσφυγες τούτη την ώρα στην ηπειρωτική χώρα και τα ελληνικά νησιά.
Δουλεύουμε εντατικά για να καλύψουμε τις ανάγκες τους για θέσεις προσωρινής αλλά αξιοπρεπούς διαμονής και δουλεύουμε για να καλύψουμε και τις πιθανές ανάγκες για ακόμη 20.000, το συντομότερο δυνατό. Αυτό που κάνει η κυβέρνηση, αυτό που κάνουν τα υπουργεία που βρίσκονται σε διαρκή διυπουργικό συντονισμό, κυρίως όμως οι Ένοπλες δυνάμεις είναι να χτίζουν και να ταΐζουν. Να χτίζουν υποδομές και να δίνουν τροφή σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη.
Εφόσον όμως η Ειδομένη είναι κλειστή για τους πρόσφυγες και οι ροές από τις τούρκικες ακτές στα νησιά παραμένουν, πρέπει να γίνει απολύτως σαφές ότι η άμεση έναρξη μια αξιόπιστης διαδικασίας μετεγκατάστασης προσφύγων από τη χώρα μας σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι απολύτως επείγουσα.
Και αυτό θα επιδιώξουμε τη Δευτέρα στο Έκτακτο Συμβούλιο Κορυφής. Όχι απλώς τη διατύπωση ότι είναι επείγουσα, αλλά ότι θα ξεκινήσει άμεσα και σε υψηλό αριθμό.
Όμως εξίσου αναγκαίο είναι να μειωθούν και οι ροές από την Τουρκία αλλά και να ενεργοποιηθεί άμεσα μια νέα συμφωνία για την επιτάχυνση και την ενίσχυση της διαδικασίας επανεισδοχής. Και πιστεύω ότι σ` αυτή την κατεύθυνση την Τρίτη θα έχουμε θετικά αποτελέσματα.
Γνωρίζουμε όμως ότι η πλήρης ανάσχεση των ροών θα είναι εφικτή μόνον μέσα από τον οριστικό τερματισμό του πολέμου στη Συρία αλλά και με την ενεργοποίηση μιας μεγάλης διεθνούς προσπάθειας ανοικοδόμησης του Ιράκ, της Συρίας και όλων των αποσταθεροποιημένων χωρών στη Μέση Ανατολή.
Πρέπει, συνεπώς, άμεσα να υπάρξει ένας οδικός χάρτης ειρήνευσης στη Μέση Ανατολή, με τις συγκεκριμένες προτεραιότητες που νομίζω ότι θα αναλύσει αργότερα στην παρέμβασή του ο Γραμματέας της ΚΕ, όπως τις έχει διατυπώσει το κόμμα μας.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Οι ραγδαίες εξελίξεις στο προσφυγικό και οι επιπτώσεις από τα πολλαπλά συμφέροντα που συγκρούονται στο χώρο της Μέσης Ανατολής από τη μια αναδεικνύουν τη δυσκολία, από την άλλη όμως αναδεικνύουν και την ιδιαίτερη γεωστρατηγική σημασία της χώρας μας.
Για να την αξιοποιήσουμε, χρειαζόμαστε πολιτική, κοινωνική και οικονομική σταθερότητα και σχέδιο. Σχέδιο μιας ισχυρής, ενεργητικής, πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής
Έχουμε δώσει δείγματα γραφής τόσο σε σχέση με την στρατηγικής σημασίας συνεργασία με χώρες της περιοχής, την Αίγυπτο, την Παλαιστίνη αλλά και το Ισραήλ, την Ιορδανία, το Ιράν, τις τριγωνικές σχέσεις Ελλάδας-Κύπρου με Ισραήλ και Αίγυπτο. Έχουμε δώσει δείγματα γραφής για την εξωτερική μας πολιτική.
Χρειάζεται όμως να διασφαλιστεί το επόμενο διάστημα κοινωνική συνοχή, πολιτική σταθερότητα και κυρίως να τελειώσει αυτή η κρίση που μαστίζει τον τόπο περισσότερο απ` ότι οποιαδήποτε άλλη γωνιά της Ευρώπης, για πάνω από έξι χρόνια.
Οι συνθήκες, βεβαίως, είναι δύσκολες.
Η οικονομική κατάσταση εύθραυστη και η διεθνής συγκυρία πολύπλοκη και απρόβλεπτη.
Όμως με αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα συνεχίζουμε την μεγάλη πορεία που ξεκινήσαμε περίπου πριν από ένα χρόνο.
Να υλοποιήσουμε το σχέδιό μας για την ανακατανομή των βαρών της κρίσης από τους πιο αδύναμους στους πιο δυνατούς, να προωθήσουμε την ισότητα.
Να κάνουμε ένα βήμα προς τον ορίζοντα της ευημερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, που αποτελεί τον οδηγό μας.
Και η πορεία αυτή, τα βήματα αυτά βεβαίως δεν γίνονται ούτε θα γίνουν σε συνθήκες γαλήνης, αλλά σε ένα πλαίσιο μεγάλων συγκρούσεων.
Με το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο.
Με την ολιγαρχία και τη διαπλοκή.
Με το μιντιακό σύστημα και τμήματα της κρατικής γραφειοκρατίας που χάνουν τα προνόμιά τους σήμερα λόγω της δικής μας παρέμβασης.
Η σύγκρουση έχει ξεκινήσει.
Η σύγκρουση μαίνεται.
Και αυτή τη φορά στη σύγκρουση αυτή δεν θα κερδίσουν αυτοί που κέρδιζαν πάντα. Αυτή τη φορά κερδισμένος θα είναι ο λαός και οι πιο αδύναμες κοινωνικές ομάδες.
Είναι ακριβώς αυτές οι δυνάμεις που θέλουμε να εκπροσωπούμε.
Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, τα μεσαία στρώματα, οι συνταξιούχοι.
Οι μεγάλοι χαμένοι αυτής της κρίσης.
Και αυτές τις κοινωνικές δυνάμεις εμείς θέλουμε να στηρίξουμε και να ξαναγεννήσουμε τις προσδοκίες και τις ελπίδες τους.
Εφαρμόζουμε μια δύσκολη συμφωνία, προϊόν ενός καταφανούς εκβιασμού και συμβιβασμού.
Μια συμφωνία με δυσκολίες, η οποία, όμως, σε τίποτα δεν θυμίζει τις μαζικές απολύσεις στο Δημόσιο του κυρίου Μητσοτάκη, τις αλλεπάλληλες οριζόντιες και μεγάλες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις του κ. Σαμαρά, το καταστροφικό PSI του κ. Βενιζέλου, που γονάτισε τα ασφαλιστικά ταμεία και, κυρίως, συνολικά, τη βάρβαρη δημοσιονομική προσαρμογή των 65 δις που αντίκρισε ο τόπος από 2010 έως το 2015, όπου χάσαμε το 25% του εθνικού μας πλούτου. Ένα ΑΕΠ από τα 245 σχεδόν δις πήγε στα 175.
Μια συμφωνία η οποία, με την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης, ανοίγει το δρόμο στην απαραίτητη, αναγκαία συζήτηση για την απομείωση της καθαρής παρούσας αξίας του δημόσιου χρέους, δηλαδή μια συμφωνία που, όπως είπε ένας από τους υπουργούς μας προχθές έχει Ιθάκη, δεν είναι ένας ατελείωτος Γολγοθάς, έχει στόχο. Την υλοποιούμε λοιπόν προκειμένου γρήγορα να φτάσουμε στην Ιθάκη. Και είναι τόσο η απομείωση της παρούσας αξίας του δημοσίου χρέους όσο και η επαναφορά της εξαίρεσης (waver) και η ένταξη της Ελλάδας στην ποσοτική χαλάρωση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για τα ελληνικά ομόλογα, ώστε να αποκατασταθεί ο φτηνός δανεισμός για τις τράπεζες, και να δημιουργηθεί ένα κλίμα, οριστικά αυτή τη φορά, ότι η ελληνική οικονομία γύρισε σελίδα, ξέφυγε από, τον φαύλο κύκλο και περνάει σε ένα κύκλο ενάρετο.
Η πρώτη αξιολόγηση θα ολοκληρωθεί σύντομα, παρά την παρελκυστική τακτική που κρατά τις τελευταίες μέρες το ΔΝΤ.
Και αυτό γιατί, για πρώτη φορά, υπάρχει ουσιαστική σύγκλιση και στις εκτιμήσεις για το αμέσως επόμενο διάστημα αλλά και στα δημοσιονομικά δεδομένα του σήμερα ανάμεσα στην ελληνική πλευρά και στους ευρωπαϊκούς θεσμούς.
Και μιλώ για σύγκλιση, όχι για μονομερή προσχώρηση στις απόψεις τους, όπως συνέβαινε στο παρελθόν.
Η σύγκλιση αυτή αφορά την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων, την εκτίμηση για το πρωτογενές πλεόνασμα του 2015, αλλά και για το δημοσιονομικό κενό της τριετίας 2016-2018.
Αντίθετα, το ΔΝΤ προβάλλει τις δικές του θέσεις, τις δικές του θα έλεγα αυθαίρετες εκτιμήσεις και μη ρεαλιστικές απαιτήσεις.
Για παράδειγμα, ενώ το 2015 κλείνει, όχι με πρωτογενές έλλειμμα 0,25%, όπως προέβλεπε η συμφωνία τον Ιούλη, αλλά με πρωτογενές πλεόνασμα 0,2%, άρα έχουμε μια θετική απόκλιση 0,45% του ΑΕΠ, το ΔΝΤ επιμένει σε μη αναθεωρημένους και εσφαλμένους υπολογισμούς για πρωτογενές έλλειμμα 0,6%.
Όμως οι αριθμοί είναι αριθμοί. Μπορεί κανείς να έχει διαφορετικές εκτιμήσεις για το μέλλον, δεν μπορεί όμως να έχει διαφορετική ανάγνωση στους αριθμούς για τον απολογισμό και τα πεπραγμένα των προηγούμενων ετών.
Δεν είμαστε εμείς, λοιπόν, απομονωμένοι στη διαπραγμάτευση με τους θεσμούς.
Και η εμμονή του ΔΝΤ στη διαφωνία με τους αριθμούς σημαίνει, πλέον, διαφωνία με το ίδιο το πρόγραμμα που εφαρμόζουμε.
Δηλαδή, διαφωνία, όχι τεχνοκρατική, αλλά πολιτική.
Γι` αυτό, και είναι βέβαιον ότι θα κληθεί πολύ σύντομα η Ευρωπαϊκή Ένωση -γιατί το θέμα την αφορά άμεσα- θα κληθεί πολύ σύντομα, στο ανώτατοι δυνατό επίπεδο, στο πολιτικό και όχι στο τεχνοκρατικό, να ζητήσει από όλους να σεβαστούν τη συμφωνία που υπεγράφη στις 12 Ιουλίου 2015.
Αλλά η πολιτική της κυβέρνησής μας δεν εξαντλείται στην εφαρμογή της συμφωνίας με τους δανειστές.
Υλοποιούμε το λεγόμενο «παράλληλο πρόγραμμα», που έχει ξεκάθαρο ταξικό πρόσημο και αποτυπώνει στην πράξη την ιδεολογικοπολιτική μας ταυτότητα.
Το σχέδιο μας για την αναχαίτιση της ανθρωπιστικής κρίσης είναι σε πλήρη εξέλιξη.
Αφορά, περίπου 400.000 συνανθρώπους μας, δηλαδή 176.000 νοικοκυριά.
148.000 άνθρωποι έχουν πάρει την κάρτα σίτισης και 21.000 παίρνουν επίδομα ενοικίου.
Έχουμε επανασυνδέσει το ηλεκτρικό ρεύμα σε όσους δικαιούχους είχε κοπεί η σύνδεση και δίνουμε δωρεάν ρεύμα και νερό σε όσες οικογένειες είναι ενταγμένες στο νόμο για την ανθρωπιστική κρίση.
Οι άνεργοι μετακινούνται, πλέον, δωρεάν.
εφαρμόζουμε το νόμο για τις 100 δόσεις, που είχε χαρακτηριστεί τότε μονομερής ενέργεια, ένα νόμο που έβγαλε τη θηλιά της υπερχρέωσης από το λαιμό των νοικοκυριών και των επιχειρηματιών.
έχουμε ενεργοποιήσει οκτάμηνα και όχι πεντάμηνα προγράμματα νέας γενιάς για τη στοχευμένη και ολοκληρωμένη καταπολέμηση της ανεργίας.
Ξεκινάμε, πιλοτικά, από τους 17 πρώτους δήμους – τους λεγόμενους «θύλακες υψηλής ανεργίας».
Μέχρι το καλοκαίρι θα έχουμε επεκτείνει αυτά τα προγράμματα σε επιπλέον 32 δήμους.
Δεν πανηγυρίζουμε για τη μείωση της ανεργίας από το 26 στο 24,5%. Θα ήταν ύβρις. Όμως δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε ότι σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, capital controls και σύγκρουσης διαπραγματευτικής, η ανεργία στη χώρα μας μειώθηκε περίπου κατά 80 χιλιάδες ανθρώπους.
Dιασφαλίσαμε την πλήρη και δωρεάν νοσηλευτική, διαγνωστική και φαρμακευτική κάλυψη όλων των ανασφάλιστων πολιτών, αλλά και των ευπαθών ομάδων, με βάση τον ΑΜΚΑ τους. Που σημαίνει δηλαδή ότι δίνουμε τη δυνατότητα σε συνολικά, 2,5 εκατ. συνανθρώπων μας να μην εξευτελίζονται ό/ταν πηγαίνουν στα δημόσια νοσοκομεία κ αι τους ζήταγαν να συνυπογράψουν δήλωση ότι το κόστος νοσηλίων τους θα ενταχθεί στα χρέη τους προς το δημόσιο.
προγραμματίσαμε επίσης την κάλυψη των κενών σε υγεία και παιδεία.
Για πρώτη φορά από το 2009 θα γίνουν 3.500 προσλήψεις άμεσα, σε όλους τους κλάδους του προσωπικού.
Παράλληλα, προσλαμβάνουμε 500 γιατρούς και νοσηλευτές, μέσα στο Μάρτη, και ανοίγουμε τα μισά κλειστά κρεβάτια των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας. Και γι αυτό δεν πανηγυρίζουμε, γιατί γνωρίζουμε ότι το μέτωπο εκεί είναι πολύ μεγάλο και η κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία είναι εξαιρετικά σκληρή και δύσκολη και πρέπει να δώσουμε αγώνα για να καλυτερεύσουμε αυτή την κατάσταση.
Eπαναφέραμε την ενισχυτική διδασκαλία και την πρόσθετη διδακτική στήριξη στα γυμνάσια και τα γενικά και τα επαγγελματικά λύκεια.
Προχωράμε –υπάρχει συμφωνία- για προσλήψεις 23.000 αναπληρωτών καθηγητών, που σημαίνει αύξηση 23% σε σχέση με πέρσι, στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Eκτός από το δεκατιανό που ήδη δίνουμε σε 11.000 μαθητές σε δημοτικά σχολεία και συστεγαζόμενα νηπιαγωγεία στις περιοχές του αστικού ιστού που βρίσκονται χτυπημένες περισσότερο από κάθε άλλες από την κρίση
Jεκινήσαμε από το Πέραμα, ίσως έναν από τους πιο υποβαθμισμένους δήμους, αλλά συνολικά οι δήμοι Β΄ Πειραιά είναι από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές και χτυπημένες από την κρίση, ξεκινήσαμε λοιπόν από το Πέραμα την πιλοτική εφαρμογή ειδικού προγράμματος για ζεστό γεύμα σε όλους τους μαθητές τους δήμου. στους 1.405 μαθητές των δημοτικών σχολείων του Δήμου.
Κι αυτό το πρόγραμμα υλοποιείται χάρη στην πρωτοποριακή χρηματοδοτική συνεργασία του ιδιωτικού τομέα με το Δημόσιο και κοινωνικούς φορείς – το λεγόμενο «crowdfunding» -ένα πρόγραμμα και μια πρωτοβουλία η οποία μπορεί και πρέπει να συνεχιστεί και να επεκταθεί σε όλη την Ελλάδα.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Είναι εύλογο ότι κάποια από τα μέτρα της συμφωνίας που εφαρμόζουμε προκαλούν κοινωνικές αντιδράσεις.
Τις αντιμετωπίζουμε με διάλογο – όχι με καταστολή. Δεν ποινικοποιούμε ούτε και συμφωνούμε στην ποινικοποίηση των κοινωνικών αγώνων και των κινητοποιήσεων. Γι’ αυτό και εξαγγείλαμε ότι σύντομα θα φέρουμε διάταξη στη Βουλή που θα αποποινικοποιεί, θα δίνει τη δυνατότητα δηλαδή να μην υπάρχουν ποινές, να σταματήσουν τα αγροτοδικεία, τα μαθητοδικεία, τα κάθε είδους δικαστήρια απέναντι σε κοινωνικές ομάδες που διεκδικούν.
Για μας οι κοινωνικές ομάδες που διεκδικούν δεν είναι αντίπαλος. Δεν είναι αντίπαλος, είναι σύμμαχος, στην προσπάθεια μας να συνθέσουμε τις διεκδικήσεις σε ένα ρεαλιστικό σχέδιο για την ανοικοδόμηση και την ανάταξη της οικονομίας, την παραγωγική ανασυγκρότηση, τη δίκαιη κατανομή και των βαρών και του παραγόμενου προϊόντος.
Οι συναντήσεις μου με εκπροσώπους των αγροτικών μπλόκων αποδεικνύει τις προθέσεις της κυβέρνησης.
Είχαμε ειλικρινή, δημοκρατικό και εξαντλητικό διάλογο, στη βάση αρχών και όχι μικροκομματικής κοροϊδίας, που σήμερα δίνεις σε κάποιον με το ένα χέρι και αύριο του το παίρνεις πίσω στο πολλαπλάσιο με το άλλο.
Άλλωστε, οι αγρότες γνωρίζουν καλύτερα απ` όλους ότι οι προηγούμενες κυβερνήσεις έταζαν «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά», τη στιγμή που εξόντωναν, λεηλατούσαν, διέλυαν τον ΟΓΑ, την προοπτική δηλαδή της κοινωνικής ασφάλισης των αγροτών.
Αντίθετα, εμείς δεν πήγαμε για να τάξουμε, αλλά για να συνειδητοποιήσουμε τα προβλήματα, να βρούμε λύσεις, και κυρίως να σώσουμε και τις συντάξεις και την πρόνοια, να μην είναι οι αγρότες πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Και νομίζω ότι είναι αυτές οι αρχές που έπεισαν για την ειλικρίνεια των προθέσεών μας, τουλάχιστον. Δεν συμφωνήσαμε σε όλα. Νομίζω όμως ότι κατέστη εμφανής η ειλικρίνεια των προθέσεών μας.
Και η προσπάθειά μας να βοηθήσουμε τον αγροτικό κόσμο να ξεφύγει από τον παραμορφωτικό φακό της πλειοψηφίας των μέσων ενημέρωσης της διαπλοκής που κλιμάκωναν μια ένταση πάνω σε μη αληθινά στοιχεία. Εμείς λοιπόν θέλουμε:
Ενιαίους κανόνες για όλους.
Ελάφρυνση για τα χαμηλά εισοδήματα.
Επιβάρυνση για τα εύρωστα μεγάλα εισοδήματα.
Και δίκαιο διαμερισμό βαρών για τα μεσαία εισοδήματα.
Γιατί, θέλω να επισημάνω, ότι δεν υπήρξαν ούτε θα υπάρξουν ποτέ ούτε αταξικά, ούτε υπερταξικά κοινωνικά μέτωπα.
Πώς να το κάνουμε, δεν έχουν τα ίδια εισοδήματα και δεν αποτελούν ένα ομοιογενές σύνολο όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες, όλοι οι αυτοαπασχολούμενοι επιστήμονες, όλοι οι αγρότες, όπως και το μεγάλο τμήμα των μεσαίων στρωμάτων.
Οι μνημονιακές πολιτικές έχουν χαράξει βαθιά ταξικά ρήγματα στο εσωτερικό αυτών των κοινωνικών ομάδων και τάξεων και έχουν αναδείξει την άνιση κατανομή στο εσωτερικό τους.
Γιατί εκτός από τους μεγαλοεπαγγελματίες, υπάρχουν και οι νέοι επαγγελματίες και οι νέοι επιστήμονες, οι οποίοι στην συντριπτική πλειοψηφία δουλεύουν σε συνθήκες γαλέρας και εκμετάλλευσης από τους μεγαλοεπαγγελματίες, με μπλοκάκια, και στους δρόμους βρέθηκαν μαζί, χέρι χέρι, και οι μεν και οι δε.
Εκτός από τους μεγαλοκτηματίες αγρότες και αυτούς που έχουν το προνόμιο να παίρνουν τη συντριπτική πλειοψηφία των επιδοτήσεων και να έχουν τεράστια εισοδήματα, υπάρχουν και οι φτωχοί αγρότες, οι εργάτες γης αλλά και οι μεσαίοι, μικρομεσαίοι, φτωχοί αγρότες, που αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των αγροτικού κόσμου –το 92% έχει εισοδήματα κάτω από 12.000 ευρώ- και οι οποίοι έχουν αγωνία για το αύριο, και πραγματικά αγωνίζονται για να επιβιώσουν. Και γι’ αυτό εμείς σπεύσαμε να συνδυάσουμε την ασφαλιστική με την φορολογική μεταρρύθμιση ώστε να στηρίξουμε τη μεγάλη πλειοψηφία, σχεδόν τα δύο τρίτα, των ελεύθερων επαγγελματιών, επιστημόνων, και τη συντριπτική πλειοψηφία των αγροτών με βάση τα δηλωθέντα εισοδήματά τους.
Και θέλω να επαναλάβω και σήμερα, από αυτό το βήμα.
Σε αντίθεση με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, που στο Μεσοπρόθεσμο 2015-2018 είχαν δεσμευτεί και ψηφίσει για την κλιμακωτή μείωση όλων των συντάξεων, κύριων και επικουρικών, όλων των συνταξιούχων, για μια ακόμα φορά, δέκατη τρίτη στη σειρά από τις αρχές του 2010, εμείς επιμένουμε στη δέσμευσή μας και προσερχόμαστε στη τελική διαπραγμάτευση με την επιμονή μας να μην περικόψουμε τρέχουσες συντάξεις.
Δική μας θέση και στόχος είναι να ελαφρύνουμε τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία από τα μνημονιακά βάρη των προηγούμενων κυβερνήσεων.
Και πιστεύω ότι αυτό, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να το κρύψουν, η κοινωνία το βλέπει.
Γι` αυτό και δεν δίνει άλλοθι η κοινωνία στα συστημικά πολιτικοοικονομικά συμφέροντα και στην οργανωμένη διαπλοκή, που επιχειρούν να αξιοποιήσουν τις κοινωνικές αντιδράσεις για να πετύχουν το πολυπόθητό τους στόχο, την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης.
Διαχωρίζουν τη θέση τους οι πολίτες, κι αυτοί που αγωνίζονται και διεκδικούν κυρίως, από τις μεθοδεύσεις και τις σκοπιμότητες των συστημικών συμφερόντων και των πολιτικών εκφραστών τους.
Στον πόλεμο που υφίσταται η κυβέρνησή μας από διατεταγμένα μέσα ενημέρωσης, η μόνη απάντησή μας και η μόνη διέξοδος είναι ο καθημερινός, ειλικρινής διάλογος με το λαό. Ακόμα κι όταν βρισκόμαστε πολλές φορές μπροστά σε στημένες προβοκάτσιες, η απάντησή μας και η αντίδρασή μας, είναι πως είμαστε εδώ να συζητήσουμε με όλους, γιατί είμαστε όλοι από την ίδια μεριά του προβλήματος.
Είμαστε στην ίδια μεριά με τις κοινωνικές ομάδες που έχουν πληγεί τα τελευταία χρόνια και εξακολουθούν να υποφέρουν.
Και είναι ο δημοκρατικός διάλογος και η σχέση εμπιστοσύνης με την κοινωνία, που έχει αποδείξει ότι μπορεί, κατανοεί, αγωνίζεται και τα καταφέρνει.
Γιατί για μας, η μεγάλη ταξική και κοινωνική πλειοψηφία που έκρινε τις μάχες τις κρίσιμες στις κάλπες της 25ης Γενάρη, της 5ης του Ιούλη και της 20ης Σεπτέμβρη του 2015, για μας αυτή η μεγάλη, αυτή ταξική και κοινωνική πλειοψηφία θα παραμείνει ο πλοηγός των αποφάσεων μας, αλλά και ο κυματοθραύστης στις διαρκείς επιθέσεις της διαπλοκής των συμφερόντων.
Και θέλω, σήμερα, να το πω για άλλη μια φορά: είχαν βάλει στόχο να ρίξουν την κυβέρνηση αυτή, ως μια μικρή παρένθεση, στο δημοψήφισμα του καλοκαιριού. Δεν τα κατάφεραν. Είχανε βάλει στόχο να ρίξουν την κυβέρνηση αυτή είτε μέσα από την ήττα των εκλογών είτε μέσα από τον εξαναγκασμό μας σε σχήματα οικουμενικών κυβερνήσεων στην κάλπη του Σεπτέμβρη. Δεν τα κατάφεραν. Τώρα βάζουν ξανά και επίμονα στόχο, εν όψει της αξιολόγησης, να δημιουργήσουν ξανά συνθήκες ανατροπής της κυβέρνησης, παρά τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης της χώρας. Γιατί έχουν ένα και μοναδικό σκοπό: να γλιτώσουν τις συνέπειες από την εφαρμογή των νόμων. Να γλιτώσουν τα δάνειά τους, να συνεχίσουν να κυβερνούν οικονομικά αυτό τον τόπο. Τους το λέμε λοιπόν μια και καλή: ούτε και τώρα θα τα καταφέρετε. Και το πλήρωμα του χρόνου πλησιάζει. Θα πρέπει να αποφασίσουν: Ή θα βάλουν το χέρι στην τσέπη να πληρώσουν τις εκκρεμότητές τους, ή θα συνταχθούν με το νόμο, ή θα εγκαταλείψουν την προσπάθεια να εξουσιάζουν την εξουσία την οικονομική που τόσα χρόνια είχαν επιβάλει σ’ αυτόν τον τόπο.
Η κυβέρνηση και θα περάσει τον κρίσιμο κάβο της αξιολόγησης, κυρίως όμως θα καταφέρει να τον περάσει με την κοινωνία όρθια και όχι διαιρεμένη, με τα αιτήματα των κοινωνικών ομάδων που αγωνιούν και διεκδικούν να καλύπτονται στο μεγάλο ποσοστό τους και, κυρίως, θα καταφέρει να περάσει αυτόν τον κρίσιμο κάβο, διατηρώντας την οικονομική και κοινωνική σταθερότητα και χτίζοντας για το επόμενο διάστημα μια προοπτική εξόδου από την κρίση, με την κοινωνία όρθια. Εμείς θα τα καταφέρουμε. Αυτοί δεν θα καταφέρουν για τρίτη φορά να υλοποιήσουν τα σχέδιά τους.
Δεν θέλω να μακρηγορήσω. Θέλω να κλείσω την εισήγησή μου. Δεν μπορώ όμως να μην κάνω μια αναφορά στο γεγονός ότι το τελευταίο διάστημα υπάρχει μια μεγάλη αναταραχή και αναστάτωση. Διότι η κυβέρνηση αυτή, παρά τις δυσκολίες, δεν κρύβει τις λίστες και τα cd των φοροφυγάδων στα συρτάρια, αλλά τα δίνει στη δικαιοσύνη και οι λίστες ελέγχονται και κάποιοι καλούνται να πληρώσουν. Η κυβέρνηση αυτή προχωρά, το επόμενο διάστημα, σε νομοθετικές παρεμβάσεις που θίγουν κεκτημένα συμφέροντα.
Και βεβαίως αναφέρομαι στο γεγονός ότι παρά τις πιέσεις και τις αντιδράσεις θα προχωρήσουμε, το επόμενο διάστημα, άμεσα, μετά την ψήφιση του νόμου για τις τηλεοπτικές άδειες, στο διαγωνισμό που θα βάλει μια τάξη στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο, κάτι που ήταν μια από τις σημαντικές μας δεσμεύσεις το προηγούμενο διάστημα. Θέλω λοιπόν να πω ότι συνεχίζουμε έναν αγώνα κάθε μέρα και κάθε στιγμή, μέσα στην κοινωνία, παρά τις αντιφάσεις και τις αντιθέσεις, για να στηρίξουμε τις κοινωνικές δυνάμεις που προσβλέπουν σε μας γιατί αριστερή διακυβέρνηση χωρίς κοινωνική στήριξη και αναφορά δεν υπάρχει. Προχωράμε μπροστά, με τις πολιτικές μας αξίες και το ήθος μας. Είμαστε βέβαιοι ότι στο τέλος της ημέρας θα καταφέρουμε, όχι μόνο να ξεφύγουμε από τη δίνη παράλληλων κρίσεων, με τη χώρα όρθια και την κοινωνία όρθια, αλλά θα καταφέρουμε να βάλουμε τέλος σ’ αυτό το κύκλωμα διαπλοκής οικονομικής και πολιτικής εξουσίας που όλα τα προηγούμενα χρόνια είχε δημιουργήσει μια μάστιγα στην πολιτική ζωή του τόπου.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, συντρόφισσες και σύντροφοι, ήταν και θα παραμείνει η άγρυπνη αριστερή συνείδηση της κυβέρνησης. Και είναι γι αυτόν το λόγο που, σ’ αυτές τις εξελίξεις, πρέπει να παίξει ρόλο καθοριστικό.
Κυρίως, όμως, θα πρέπει να παίξει ρόλο καθοριστικό στην διαμόρφωση ενός μεγάλου διεθνούς κινήματος στήριξης, πολιτικής, ιδεολογικής αλλά και υλικής, απέναντι στους συνανθρώπους μας που σήμερα το έχουν ανάγκη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, και κλείνω με αυτό, οφείλει να πρωτοστατήσει στη δημιουργία ενός μεγάλου, παλλαϊκού, και διεθνούς θα έλεγα, κινήματος αλληλεγγύης απέναντι στους πρόσφυγες. Οφείλει να πρωτοστατήσει στην οργάνωση ενός κινήματος που θα συμπεριλαμβάνει τις δυνάμεις τις λαϊκές, ταυτόχρονα όμως και της διανόησης, του πολιτισμού, και να σταθούμε απέναντι στους συνανθρώπους μας που το έχουν ανάγκη. Και ταυτόχρονα βέβαια να πρωτοστατήσει στην οργάνωση των λαϊκών και εργατικών αγώνων ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία.
Να πρωτοστατήσει στην προώθηση της καινοτομίας, στην άνθιση της κοινωνικής οικονομίας, στην καταγραφή και στη συμμετοχή των κοινωνικών διαθέσεων και των κοινωνικών διεργασιών.
Και, τέλος, στην επεξεργασία μιας συνολικής στρατηγικής θεώρησης μακράς πνοής για τη νέα συγκυρία, όπως αυτή διαμορφώθηκε από τον Ιούλιο και μετά.
Γιατί, μπορεί από την ίδια τη ζωή να αναγκάζεσαι να αλλάζεις τακτική, αλλά ο στρατηγικός στόχος σου παραμένει πάντα ο ίδιος:
Δημοκρατία, ισότητα, κοινωνική δικαιοσύνη, αξίες που σ’ αυτόν τον τόπο τις εκφράζει πια η μεγάλη παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ, η μεγάλη παράταξη της Αριστεράς.
Είμαι βέβαιος ότι μπροστά στο συνέδριό μας θα καταφέρουμε να διαμορφώσουμε τις λεπτομέρειες αυτού του στρατηγικού στόχου, και σε άμεση συνεργασία με τις δυνάμεις της ευρωπαϊκής και της διεθνούς αριστεράς, για να συμπτύξουμε ένα μέτωπο απέναντι στην επέλαση της ακροδεξιάς, απέναντι στην επέλαση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας για να υπερασπιστούμε αξίες, να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία, να υπερασπιστούμε τον πολιτισμό μας.
Συνεδριάζει την Κυριακή 6 Μαρτίου η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ στον Πολυχώρο «ΑΘΗΝΑΪΣ» (Καστοριάς 36, Βοτανικός) Τα θέματα που θα απασχολήσουν την Κ.Ε. Οι εξελίξεις στο προσφυγικό Οι εργασίες θα ξεκινήσουν στις 10.00 πμ με ομιλία του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα.
Με αλληλεγγύη απέναντι στο ρατσισμό και την ξενοφοβία
Τις τελευταίες εβδομάδες βιώνουμε την κορύφωση της προσφυγικής κρίσης, η οποία δοκιμάζει τις αντοχές της Ευρώπης και καθιστά επιτακτική προτεραιότητα την εξεύρεση λύσεων συναποφασισμένων σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το προσφυγικό είναι ένα κοινό ευρωπαϊκό ζήτημα.
Η ελληνική κυβέρνηση και η ελληνική κοινωνία καλούνται να διαχειριστούν τη μεγαλύτερη μετακίνηση ανθρώπινου πληθυσμού στην Ευρώπη μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Το γεγονός αυτό αναδεικνύει τις μεγάλες πολιτικές συγκρούσεις που διαιρούν τόσο την Ευρώπη από τη μία άκρη στην άλλη, όσο και την κοινή γνώμη κάθε χώρας ξεχωριστά. Το δράμα εκατομμυρίων προσφύγων αποκαλύπτει την κραυγαλέα αποτυχία της κυρίαρχης ευρωπαϊκής πολιτικής, τόσο στην αντιμετώπιση του μεταναστευτικού-προσφυγικού φαινομένου, όσο στην Κοινή Εξωτερική Πολιτική και στην Πολιτική Ασφάλειας της ΕΕ.
Το προσφυγικό ζήτημα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο και αποτελεί φυσική συνέπεια των πολεμικών συρράξεων στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, με επίκεντρο την κρίση στη Συρία. Οι Αριστερές, οι κινηματικές, αλλά και όλες οι άλλες προοδευτικές δυνάμεις της Ευρώπης, οι διανοούμενοι, οι άνθρωποι του πολιτισμού, οφείλουν να εργαστούν τάχιστα και αποτελεσματικά στην κατεύθυνση ενός πολύ συγκεκριμένου διπλού στόχου: Την αποτροπή αφενός του ενδεχόμενου περαιτέρω ενίσχυσης της αντίληψης που σχεδιάζει την Ευρώπη-φρούριο, που επιδιώκει την κατάργηση της Συνθήκης Σένγκεν και της Συνθήκης της Γενεύης, που υψώνει φράχτες στην είσοδο προσφύγων στην ΕΕ και, αφετέρου, την άμεση και συντονισμένη δράση για τη συγκρότηση ενός μαζικού πανευρωπαϊκού, αντιπολεμικού κινήματος αλλά και τη διεκδίκηση διαμόρφωσης ενός οδικού χάρτη ειρήνευσης στη Μέση Ανατολή.
Ο οδικός αυτός χάρτης οφείλει να έχει συγκεκριμένες προτεραιότητες:
1. Την ένταση των διεθνών προσπαθειών για τον τερματισμό του πολέμου στη Συρία, με τη συμμετοχή στη διαδικασία Ειρήνης όλων των εμπλεκόμενων πλευρών, συμπεριλαμβανομένης και της Ρωσίας. Αυστηρή τήρηση της κατάπαυσης πυρός και χρονοδιαγράμματα για τη διοργάνωση ελεύθερων, δημοκρατικών εκλογών στη Συρία.
2. Τον αυστηρό έλεγχο στις εξαγωγές όπλων στην περιοχή, συνοδευόμενο από εμπάργκο εξαγωγών προς εμπόλεμες χώρες ή παρατάξεις και την επιβολή κυρώσεων σε χώρες που κατόπιν ελέγχου διαπιστώνεται εισαγωγή πετρελαίου από τις παράνομα κατεχόμενες από τον ISIS πετρελαιοπηγές.
3. Τη δίκαιη και βιώσιμη λύση του Παλαιστινιακού προβλήματος, με τερματισμό των εποικισμών και γενικότερα της Ισραηλινής κατοχής. Στην κατεύθυνση αυτή καλείται να συμβάλει και η Ελλάδα, αναγνωρίζοντας το Κράτος της Παλαιστίνης -μεταξύ άλλων πρωτοβουλιών που μπορεί και πρέπει να αναλάβει.
4. Την επανέναρξη της ειρηνευτικής διαδικασίας της τουρκικής κυβέρνησης με τους Κούρδους, προς όφελος μιας δημοκρατικής και φιλειρηνικής Τουρκίας, που θα αποτελεί παράγοντα ειρήνης, ασφάλειας και σταθερότητας για όλη τη Μ Ανατολή και τη Μεσόγειο.
5. Την ανάδειξη του Κυπριακού σε κεντρικό πρόβλημα ειρήνης και ασφάλειας της Μεσογείου, και την προώθηση στη βάση αυτή ενός νέου διεθνούς κινήματος αλληλεγγύης με τον κυπριακό λαό, με το σκεπτικό ότι η επίλυση του προβλήματος στη βάση των αποφάσεων του ΟΗΕ μπορεί να μετατρέψει την Κύπρο σε παράδειγμα συμβίωσης διαφορετικών κοινοτήτων και γέφυρα ειρήνης της Ευρώπης με τη Μέση Ανατολή.
6. Το Συντονισμό Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας για τη σύγκληση Διάσκεψης Ασφαλείας και Συνεργασίας της Μεσογείου. Στο επίκεντρο της διάσκεψης να βρεθεί η Ευρωμεσογειακή Συνεργασία με στόχο τη γεφύρωση του εκρηκτικού χάσματος Βορρά-Νότου στη Μεσόγειο.
Οι στιγμές είναι εξαιρετικά δύσκολες.
Μέσα από το δράμα του ξεριζωμού εκατομμυρίων ανθρώπων, μια ολόκληρη ήπειρος διαμορφώνει εκ νέου τη συλλογική της συνείδηση και καλείται να διαλέξει ανάμεσα σε δύο επιλογές.
Από τη μια όχθη υπάρχουν η αναλγησία, η λιτότητα, η ξενοφοβία, ο ρατσισμός, η βαρβαρότητα και από την άλλη ο ανθρωπισμός, το απλωμένο αλληλέγγυο χέρι, η φιλοξενία. Στη μια πλευρά κυριαρχούν τα συρματοπλέγματα, τα κλειστά σύνορα, η καταστολή και στην άλλη η δικαιοσύνη, η υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των διεθνών Συνθηκών, η κατανόηση ότι η προσφυγιά έχει γενεσιουργό αιτία, που δεν είναι άλλη από τον πόλεμο. Η μισαλλοδοξία, ο ρατσισμός, οι φράχτες μεταξύ των χωρών και η άνοδος των νεοναζί και της λαϊκίστικης ακραίας δεξιάς υποθηκεύουν το μέλλον της Ευρώπης.
Η ακροδεξιά ρητορική, η αποδοχή της ακροδεξιάς ατζέντας -αλλά και πρακτικών- από κυβερνήσεις και κόμματα που υποτίθεται ότι την αντιμάχονται, στην ουσία τροφοδοτούν πολιτικά και ιδεολογικά τις ναζιστικές οργανώσεις και το σκοταδισμό, γυρνώντας μας δεκαετίες ή και αιώνες πίσω.
Αντιμέτωπες με αυτή την κατάσταση βρίσκονται κυρίως οι δυνάμεις της Αριστεράς, της ριζοσπαστικής οικολογίας και των κοινωνικών κινημάτων που υπερασπίζονται δημοκρατικές αξίες και τα ιδανικά του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης. Βρίσκονται οι Αυστριακοί διανοούμενοι, οι καλλιτέχνες, ο δημοκρατικός κόσμος της Ευρώπης.
Πρώτιστο καθήκον της Αριστεράς και όλων των προοδευτικών πολιτών είναι να σταματήσουν την ανθρωπιστική τραγωδία, πολύ περισσότερο που ο ελληνικός λαός και οι ευρωπαϊκοί λαοί γνωρίζουν τι σημαίνει προσφυγιά. Η ελληνική κοινωνία κρατάει στάση που συνάδει με εκείνες ακριβώς τις ευρωπαϊκές αξίες που η ίδια η Ευρώπη κινδυνεύει να χάσει.
Η Ελλάδα της ανθρωπιάς στέκεται απέναντι στο μέτωπο των χωρών του Βίζεγκραντ, των φραχτών και των κλειστών συνόρων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νεολαία του θα συμβάλλουν με όλες τους τις δυνάμεις στην ενίσχυση αυτού του πρωτοφανούς για τα δεδομένα κινήματος, που χωρίς κανέναν αποκλεισμό δεν περιορίζεται στην αλληλεγγύη, αλλά ταυτόχρονα ανοίγει δρόμους, βάζει αντικειμενικά τα θεμέλια για μια άλλη κοινωνία, που δεν θα βασίζεται στον άκρατο ανταγωνισμό και την υπερκατανάλωση. Θα κάνουν ό,τι μπορούν, προκειμένου να κερδίσουν αυτή τη μάχη, με την κοινωνία όρθια και αλληλέγγυα, με τις ουμανιστικές αξίες κερδισμένες, με την αριστερά να αποκτά την ιδεολογική ηγεμονία.
Η Ελλάδα καθίσταται μέρος της προσπάθειας για ανθρωπιστική λύση του προσφυγικού ζητήματος. Απαιτείται πλατιά διεθνής κινητοποίηση, η οποία θα αξιοποιήσει όλες τις δυνάμεις, πολιτικές, κοινωνικές ακόμα και θρησκευτικές, που κινούνται με όρους αλληλεγγύης και αντιμάχονται την ξενοφοβία και το ρατσισμό.
Δεν είναι μια εύκολη μάχη. Απέναντί μας είναι αυτοί που έχουν ευθύνη για τους πολέμους, τους διωγμούς, την πείνα, τις τεράστιες κοινωνικές ανισότητες, την περιβαλλοντική καταστροφή.
Είναι αυτοί που στην Ευρώπη ισχυρίζονται ότι η χώρα μας είναι ασυνεπής στις υποχρεώσεις της ή ότι αδυνατεί ή δεν θέλει να φυλάξει τα κοινά ευρωπαϊκά σύνορα και μας απειλούν ότι θα μας βγάλουν από την Σένγκεν.
Είναι υποκριτικό να μας εγκαλούν, τη στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση υπερασπίζεται και εφαρμόζει τη διεθνή Συνθήκη της Γενεύης και το Δίκαιο της θάλασσας, μη βουλιάζοντας τις βάρκες αλλά αντίθετα σώζοντας τους πρόσφυγες και τα παιδιά τους. Είμαστε υπερήφανοι/ες γι΄ αυτό.
Εμείς είμαστε απέναντι στις πολιτικές επιλογές που στην Ευρώπη εκφράζουν κατά κύριο λόγο η Αυστρία και οι χώρες του Βίζεγκραντ και αντίστοιχα στην Ελλάδα τα κόμματα της συντηρητικής αντιπολίτευσης (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, ΕΚ), που δίνουν τροφή σε τέτοιου είδους λογικές και άσκησαν στο παρελθόν και συνεχίζουν να προτρέπουν σε πολιτικές αποτροπής και καταστολής. Είμαστε απέναντι σε όσους απαντούν στην ανάγκη για αλληλεγγύη και παροχή διεθνούς προστασίας με αιτήματα για ενίσχυση των κέντρων κράτησης, με σφράγισμα με κάθε μέσον των θαλάσσιων συνόρων μας, με επαναπροωθήσεις κατά παράβαση του προσφυγικού δικαίου και των διεθνών συνθηκών.
Ανάμεσα στη συντήρηση και την πρόοδο, την αριστερά και τη δεξιά, την Ελλάδα και την Ευρώπη της αλληλεγγύης και των δημοκρατικών αξιών και αυτή της απανθρωπιάς, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, υπάρχει σαφής διαχωριστική γραμμή, που δεν επιτρέπει επί της ουσίας εθνικές συναινέσεις αφού πρόκειται για σύγκρουση αξιών δύο αντίθετων κόσμων, δύο αντιτιθέμενων πολιτικών σχεδίων.
Έχουμε ασφαλώς επίγνωση, τόσο των συσχετισμών στο πλαίσιο της Ευρώπης, όσο και των ασφυκτικών πιέσεων που δέχεται η χώρα μας ως προς τη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης. Αυτοί οι συσχετισμοί έχουν “στήσει” ένα παιχνίδι ευθυνών, που ενοχοποιούν την ελληνική κυβέρνηση. Έχουμε όμως επίγνωση ότι αυτοί οι συσχετισμοί είναι ανατρέψιμοι, και γι αυτό πολεμάμε.
Η ανησυχία μας για την παρουσία του ΝΑΤΟ είναι έντονη και θα πρέπει να είναι πλήρως σεβαστά τα κυριαρχικά δικαιώματα και οι αρμοδιότητες της χώρας, όπως και τα δικαιώματα των προσφύγων. Η Νατοϊκή επιχείρηση πρέπει να περιοριστεί στην παρακολούθηση και τον εντοπισμό των διακινητών. Θα υπερασπιστούμε σθεναρά τη Συνθήκη της Γενεύης, ώστε να μην κινδυνεύσει ούτε μία προσφυγική ζωή μέσα από διαδικασίες επαναπροώθησης που απαγορεύονται από διεθνείς συνθήκες και την ελληνική νομοθεσία και που είναι ξένες στο κοινό αίσθημα του λαού μας.
Σταθερή θέση του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι θα πρέπει να οργανωθεί συγκροτημένα η διαδικασία της ευρείας επανεγκατάστασης των προσφύγων από Τουρκία, Λίβανο και Ιορδανία στην Ευρώπη, και της μετεγκατάστασης από Ελλάδα και Ιταλία στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Η Ευρώπη, με ισότιμο και αναλογικό τρόπο και με βάση τα συμφωνηθέντα, οφείλει να αποδεχθεί τη μετεγκατάσταση του υπερβολικά μεγάλου αριθμού προσφύγων που ήδη βρίσκονται στην Ελλάδα και ταυτόχρονα να τους εντάξει δημιουργικά και με σεβασμό στα ήθη και έθιμα, τις κουλτούρες και τις θρησκείες τους. Προφανώς η Ελλάδα το πράττει ήδη και θα συνεχίσει στην ίδια κατεύθυνση.
Το κόμμα μας και η Νεολαία του είναι σε θέση μάχης σε όλα τα επίπεδα. Την ίδια ώρα που συνεχίζεται η διαπραγμάτευση, που η κυβέρνηση αναζητά παράλληλους δρόμους ανακούφισης των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων, που προχωρά σε τομές με κοινωνικό και ταξικό πρόσημο, που δίνει μάχη με τη διαπλοκή, που ανιχνεύει βήματα μετασχηματισμού μέσα σε πλαίσιο επιτήρησης, θα συνεχίσουν να δίνουν τη μάχη για το προσφυγικό μέσα από το δικό τους αξιακό φορτίο. Και είμαστε σίγουροι ότι μπορούμε να κερδίσουμε αρκεί να δώσουμε τη μάχη με ψυχή και υπερηφάνεια, με ανοιχτό μυαλό, με την αίσθηση ότι οι άνθρωποι που ζουν σε αυτόν τον τόπο, στην πλειοψηφία τους τουλάχιστον, υιοθετούν μια πολιτική που δεν αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ως εν δυνάμει κίνδυνο, ως εν δυνάμει εγκληματίες, αλλά ως τους «άλλους», που κάποτε ήμασταν και εμείς, το 1922 ή αργότερα που ο πόλεμος και η φτώχεια ανάγκασε μισή Ελλάδα να βρεθεί σε άλλους τόπους, σε άλλες πατρίδες.
Η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ χαιρετίζει με θέρμη τους χιλιάδες αλληλέγγυους συμπολίτες μας, κυρίως τις νέες και τους νέους, που μέσα από αυτόνομα δίκτυα αλληλεγγύης δίνουν με αυταπάρνηση τη μάχη στο πλευρό των προσφύγων και μεταναστών. Αισθανόμαστε ότι σε αυτόν τον κόσμο χρωστάμε πολλά και νιώθουμε το ιστορικό βάρος και την ιστορική ευθύνη να πετύχουμε μαζί όσα είχαμε εξαγγείλει, για την έξοδο της χώρας μας από την κρίση με ανάπτυξη, αναδιανομή και κοινωνική δικαιοσύνη.
Καθήκοντα του Κόμματος την επόμενη περίοδο
Η μάχη για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης μπορεί να είναι νικηφόρα εάν το κόμμα και η Νεολαία του εμπνεύσουν για συμμετοχή όλη την κοινωνία που συμμερίζεται τις αξίες της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης, της ειρήνης και της δημοκρατίας. Καθεμιά και καθένας στο μέτρο των δυνάμεών του και των αντοχών του. Η Κυβέρνηση μπορεί να βοηθήσει σε αυτό με ένα ανοιχτό κάλεσμα σε όλες εκείνες τις δυνάμεις που αντιμάχονται το ρατσισμό και την ξενοφοβία.
Οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι του Κόμματος και της Νεολαίας που συμμετέχουν στον αγώνα αυτό κράτησαν ψηλά τη σημαία της Αριστεράς, της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς, συχνά δεχόμενοι ανοίκειες επιθέσεις και πυρά από απροσδόκητους “αντιπάλους”. Συγχαίρουμε τους ανθρώπους που άφησαν πίσω την μισαλλοδοξία, την ξενοφοβία και τον ρατσισμό και δώσαν χέρι βοήθειας σε πρόσφυγες και μετανάστες μεμονωμένα ή και μέσα από οργανώσεις αλληλεγγύης.
Στο κέντρο της προσοχής μας πρέπει να είναι η παραδοχή ότι η οργανωμένη και με ανθρώπινους όρους ζωή στους συγκροτημένους χώρους (hotspots, κέντρα φιλοξενίας) είναι η ορθή επιλογή απέναντι στην “εγκατάσταση” στα πάρκα, στα παγκάκια, στα χωράφια, απέναντι σε καταστάσεις που δεν συνιστούν συνθήκες ελεύθερης εγκατάστασης αλλά εξαθλίωσης. Με τον τρόπο αυτό, οι υπηρεσίες που παρέχουν, το κράτος και οι εθελοντές, για τη διατροφή, την υγεία, τον πολιτισμό και ιδιαίτερα τη φροντίδα των παιδιών γίνονται πιο αποτελεσματικές. Η υπερσυγκέντρωση ανθρώπων σήμερα στην Ειδομένη είναι τραγική και απάνθρωπη, καθώς αφήνει ανθρώπους εκτεθειμένους στα καιρικά φαινόμενα, αλλά και στα κυκλώματα κερδοσκόπων. Τα κλειστά σύνορα όχι μόνο δεν επιλύουν το πρόβλημα, αλλά το επιδεινώνουν.
Ο ρόλος των συντονιστών των χώρων αυτών είναι αναντικατάστατος και είναι απαραίτητο να στηριχτεί. Είναι όμως επίσης απαραίτητη η διαμόρφωση μιας ανοιχτής ομάδας στήριξης της προσπάθειας και της αποτελεσματικότητας των συντονιστών-συντονιστριών από τους εθελοντές που συμμετέχουν στην λειτουργία των κέντρων (συγκεκριμένα πρόσωπα, συγκεκριμένα καθήκοντα).
Οι οργανώσεις μας οφείλουν να μην επιτρέπουν να μένουν ατιμώρητες έκνομες ενέργειες σε βάρος προσφύγων και μεταναστών και των χώρων παραμονής τους. Με παρεμβάσεις στους αρμόδιους να απαιτούν διώξεις και τιμωρία. Η ατιμωρησία δίνει αέρα στον φασισμό.
Όλη αυτή η κοινή δράση οργανώσεων, εθελοντών, τοπικής αυτοδιοίκησης, φορέων και Εκκλησίας, των αυτόνομων δομών αλληλεγγύης και της ίδιας της Αλληλεγγύης για Όλους, καθώς και της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, μπορεί να αποτελέσει τη βάση για την ανάπτυξη ενός πλατιού κινήματος στήριξης των προσφύγων και των μεταναστών, αλλά και διαμόρφωσης ενός φιλειρηνικού και αντιπολεμικού κινήματος ειρήνης, πάνω στους άξονες που ήδη περιγράψαμε, με πολύμορφες και πολυάνθρωπες δράσεις και εκδηλώσεις.
Η Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει την κίτρινη δημοσιογραφία του Πρώτου Θέματος που για μια ακόμη φορά στοχοποιεί τον ΣΥΡΙΖΑ και στελέχη του. Η «παγίδευση» με στημένες τηλεφωνικές συνομιλίες οι οποίες ηχογραφούνται, δεν συνιστά ρεπορτάζ. Οι πρακτορικές μέθοδοι, τα ψέματα, οι υποκλοπές κ.λπ. δεν είναι δημοσιογραφία. Δεν μας εκπλήττει η στάση του Πρώτου Θέματος, της εφημερίδας που συστηματικά, λειτουργεί ως «πλυντήριο» της Χ.Α., και δεν την θεωρούμε άσχετη με τη γενικότερη επίθεση των ΜΜΕ της διαπλοκής στην κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ. Μας εκπλήττει όμως ο επικίνδυνος κατήφορος μερικών Μέσων. Δεν θα παραμείνουμε απαθείς.
1. Εκτιμήσεις για τη διεθνή και ευρωπαϊκή συγκυρία
Διανύουμε αναμφίβολα μια ταραγμένη και ασταθή περίοδο. Η επόμενη τετραετία θα είναι μια κρίσιμη περίοδος για την Ελλάδα, την Ευρώπη, ενδεχομένως και για τον κόσμο συνολικά. Η γενικευμένη αποσταθεροποίηση στην Ευρώπη, αλλά και στην περιοχή μας συμβάλλει στην ανάπτυξη φοβικών συνδρόμων και αυταρχικών επιλογών. Ο κίνδυνος της αύξησης της ακροδεξιάς είναι υπαρκτός (όπως αποδείχθηκε και στις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές στη Γαλλία και τις εθνικές εκλογές στην Πολωνία), εάν οι αριστερές, δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις δεν συγκρουστούν αποτελεσματικά με τις πολιτικές που οδηγούν σε οικονομική και κοινωνική κατάρρευση των κοινωνιών, με λογικές και πρακτικές ξενοφοβίας και ρατσισμού. Η στάση της κυβέρνησης τους προηγούμενους μήνες και του κινήματος αλληλεγγύης που αναπτύχθηκε προς τη χώρα μας δημιούργησε μεγάλα ρήγματα στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών κοινωνιών, αλλά και στις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις της Ευρώπης. Η εξέλιξη αυτή οφείλεται στον σκληρό, επίμονο αγώνα του ΣΥΡΙΖΑ και του ελληνικού λαού που δημιούργησε τις προϋποθέσεις ριζοσπαστικοποίησης κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων σε όλη την Ευρώπη. Ο σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας στην Πορτογαλία που αντιτίθεται στη λιτότητα και το νεοφιλελευθερισμό από τις δυνάμεις της Αριστεράς (Μπλόκο – ΚΚΠ) και του Σοσιαλιστικού Κόμματος είναι αποτέλεσμα και των εξελίξεων στη χώρα μας. Σύντομα θα έχουμε και τις εκλογές στην Ισπανία που μπορούν ν’ αλλάξουν το χάρτη των πολιτικών συσχετισμών. Ο αγώνας των αριστερών και προοδευτικών ευρωπαϊκών κομμάτων και κινημάτων για τη δημοκρατία και την ανατροπή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής πρέπει να ενταθεί, με στόχο τη ριζική αλλαγή των συσχετισμών δύναμης. Πέρα από τα ευρωπαϊκά σύνορα οι εκλογικές ήττες των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων στις Προεδρικές εκλογές της Αργεντινής και τις εθνικές εκλογές της Βενεζουέλας συνιστούν ιδιαίτερα αρνητική εξέλιξη που θέτουν σε κίνδυνο τη διαδικασία της κοινωνικής αλλαγής και της ALBA στην Λατινική Αμερική και επιτρέπουν στις ΗΠΑ να ανακτήσουν τον οικονομικό και γεωστρατηγικά ρυθμιστικό και επεμβατικό ρόλο τους στην ευρύτερη περιοχή. Η διάσκεψη του ΟΗΕ στο Παρίσι για την κλιματική αλλαγή κατέγραψε ένα σχετικά θετικό αποτέλεσμα, αν και υπολείπεται σημαντικά του κατεπείγοντος της διάσωσης του πλανήτη. Σε κάθε περίπτωση, η διάσωση του πλανήτη δεν μπορεί παρά να αναγνωριστεί ως μείζον πολιτικό ζήτημα, συνδεόμενο με την καπιταλιστική εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, που φτάνει ως την εξόντωση γηγενών πληθυσμών και τη διάλυση οικοσυστημάτων. Γι αυτό και η επιτυχής αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής (που αποτελεί απόρροια των επιλογών αυτών) εξαρτάται κυρίως από συλλογικές πολιτικές αποφάσεις για την αλλαγή του μοντέλου αυτού, παράλληλα με τους μηχανισμούς ελέγχου και αυστηρής τήρησης της παρούσας συμφωνίας.
2. Το Προσφυγικό και η κρίση στη Μέση Ανατολή
Σήμερα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη μεγάλη πρόκληση της διαχείρισης μιας μεγάλης κρίσης μέσα στην κρίση, που αποτελεί ταυτόχρονα και πρόκληση για ολόκληρη την Ευρώπη. Το προσφυγικό ζήτημα αποκαλύπτει την κραυγαλέα αποτυχία της κυρίαρχης ευρωπαϊκής πολιτικής τόσο ως προς την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού – προσφυγικού φαινομένου, όσο και ως προς την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας της Ε.Ε. Συγχρόνως, αναδεικνύει την κύρια αιτία του προβλήματος, που είναι ο πόλεμος και οι στρατιωτικές επεμβάσεις των δυτικών κρατών στα αραβικά κράτη, οι οποίες, ενώ πραγματοποιήθηκαν με πρόσχημα την εδραίωση της δημοκρατίας, στην πραγματικότητα αποσκοπούν στην επιβολή μηχανισμών εκμετάλλευσης των φυσικών και ενεργειακών πόρων αυτών των περιοχών. Η ριζική αλλαγή μεταναστευτικής πολιτικής και η ανάδειξη της προσφυγικής κρίσης ως ευρωπαϊκό πρόβλημα από την ελληνική κυβέρνηση ώθησε πανευρωπαϊκές εξελίξεις και αφύπνισε τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, αναδεικνύοντας το αίτημα για μια πραγματικά ευρωπαϊκή αντιμετώπιση της κρίσης με όρους συλλογικής ευθύνης των κρατών – μελών της Ε.Ε. Την ίδια στιγμή, όμως, το προσφυγικό αξιοποιείται από δυνάμεις της ακροδεξιάς, που υποστηρίζουν την ανόρθωση φρακτών και την εδραίωση μιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Χαιρετίζουμε τους χιλιάδες αλληλέγγυους πολίτες, που σε καθημερινή βάση στέκονται στο πλάι των προσφύγων. Στηρίζουμε μια συγκροτημένη διαδικασία επανεγκατάστασης απευθείας από την Τουρκία προς την Ευρώπη και ταυτόχρονα μετεγκατάστασης για όσους ήδη έχουν περάσει στην Ελλάδα προς άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η ασφαλής δίοδος για τις προσφυγικές ροές είναι ο μόνος τρόπος προστασίας της ανθρώπινης ζωής και καταπολέμησης της παράνομης διακίνησης των προσφύγων και των μεταναστών. Πέρα από την υποχρέωση της Ελλάδας να διασφαλίσει την ασφαλή δίοδο των προσφύγων προς την υπόλοιπη Ευρώπη, η χώρα μας οφείλει να αναλάβει το μερίδιο της ευρωπαϊκής ευθύνης που της αναλογεί και να δημιουργήσει (νομικά και τεχνικά) τις απαραίτητες συνθήκες κοινωνικής ένταξης όσων προσφύγων αναλογούν στην Ελλάδα, με βάση τη συμφωνία για την μετεγκατάσταση. Στην Ελλάδα δοκιμάζεται το πρόσωπο της Ευρώπης αυτήν την περίοδο και από την οικονομική και από την προσφυγική κρίση. Η προσφυγική κρίση προστίθεται στην οικονομική κρίση και ενισχύει τη διαιρετική τομή ανάμεσα στις προοδευτικές και τις υπερσυντηρητικές δυνάμεις της Ευρώπης. Στη Μέση Ανατολή απειλείται η υπόσταση ολόκληρων κρατών μετά και την επέλαση του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους», του οποίου η αντιμετώπιση δεν θα επιτευχθεί με την έξαρση της ισλαμοφοβίας και με θεωρίες περί «σύγκρουσης των πολιτισμών». Η Ελληνική κυβέρνηση, η Ευρωπαϊκή Αριστερά, τα κοινωνικά κινήματα και οι υπόλοιπες προοδευτικές δυνάμεις οφείλουν να εργαστούν για ένα σχέδιο ειρήνευσης, δημοκρατίας και σταθερότητας στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη Μέση Ανατολή, με άμεσες προτεραιότητες: α) Ένα κοινά αποδεκτό οδικό χάρτη ειρήνευσης και δημοκρατικής μετάβασης στη Συρία. β) Ένα πλάνο απομόνωσης του ISIS με πρωταγωνίστριες τις δυνάμεις της περιοχής που πολεμούν το φονταμενταλισμό. γ) Την επανέναρξη της διαδικασίας ειρήνευσης για το Κουρδικό ζήτημα. δ) Την επιτυχή έκβαση των διακοινοτικών συνομιλιών για την επίλυση του Κυπριακού υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και στη βάση των αποφάσεών του. Η ελληνική κυβέρνηση εξασκεί πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική σε διμερές και πολυμερές επίπεδο, αναβαθμίζοντας το διαμεσολαβητικό ρόλο της χώρας με στόχο τη σταθερότητα, την ειρηνική συνύπαρξη και την επίλυση των ανοικτών κρίσεων στην ευρύτερη περιοχή. Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, η επικείμενη επίσκεψη του Παλαιστινίου Προέδρου, Μαχμούτ Αμπάς, στην Αθήνα και το προωθούμενο κοινοβουλευτικό ψήφισμα υπέρ της αναγνώρισης του Παλαιστινιακού Κράτους ενισχύει το δημιουργικό ρόλο που διαδραματίζει η ελληνική κυβέρνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ χαιρετίζει αυτήν την εξέλιξη και παραμένει προσηλωμένος στην οριστική διευθέτηση του Παλαιστινιακού, στη βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ και των συνόρων του 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.
3. Το πολιτικό τοπίο στην Ελλάδα
Η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ επιδίδονται σε μια φτηνή και λαϊκίστικη αντιπολίτευση, που δεν κρύβει την πρόσδεσή τους στο νεοφιλελεύθερο άρμα και την προσπάθεια εξυπηρέτησης συγκεκριμένων συμφερόντων της ολιγαρχίας και της διαπλοκής. Δεν στηρίζουν την κυβέρνηση στις διαπραγματευτικές της προσπάθειες, αρνούνται να αντιταχθούν στις επιδιώξεις ακραίων κύκλων της ΕΕ που θέλουν η χώρα μας να είναι αποικία χρέους των δανειστών. Το αδιέξοδο που παρατηρείται στη ΝΔ ακόμα και στην εκλογή προέδρου της, είναι στρατηγικό και αφορά στη μνημονιακή πολιτική που εφάρμοσε και συνεχίζει να υποστηρίζει, αλλά και στην ενδυνάμωση της ακροδεξιάς ρητορείας στο εσωτερικό της. Το δε ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να αποτελεί συμπληρωματικό κόμμα της ΝΔ, που αδυνατεί να αντιληφθεί ότι η νεοφιλελεύθερη μετάλλαξή του το απόκοψε από τις κοινωνικές του συμμαχίες. Το δε Ποτάμι ακροβατεί ανάμεσα στο νεοφιλελευθερισμό και τον λαϊκισμό. Η εκλογική βάση της Ένωσης Κεντρώων έχει ρευστά πολιτικά χαρακτηριστικά. Η ανάγκη του κόμματος αυτού για εκλογική επιβίωση το καθιστά απρόβλεπτο, ενώ οι πολιτικές του θέσεις συνιστούν ένα δημαγωγικό συνονθύλευμα. Το ΚΚΕ σήμερα αδυνατεί να κατανοήσει ποια είναι η κυρίαρχη σύγκρουση στην κοινωνία, τι κρίνεται σήμερα στην κοινωνία, ποιος είναι απέναντι σε ποιόν. Δεν βλέπει τη σύγκρουση ανάμεσα στις κατεστημένες δυνάμεις και τις δυνάμεις που θέλουν ν’ αλλάξουν την κοινωνία. Αποφεύγει να πάρει τη θέση που πρέπει να πάρει και συλλήβδην εντάσσει το ΣΥΡΙΖΑ στο ίδιο μέτωπο με το οποίο αντιπαρατίθεται. Η συζήτηση του τελευταίου διαστήματος περί πολιτικών συμμαχιών, οικουμενικών κυβερνήσεων που κατασκεύασαν και προέβαλαν διάφορα κέντρα έπεσε στο κενό, καθώς είναι ορατή μέσα στην κοινωνία η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά, ανάμεσα στο νεοφιλελεύθερο αυταρχικό δρόμο και την εναλλακτική αριστερή λύση. Οι αναγκαίες συναινέσεις πρέπει να επιτυγχάνονται στη βάση του δικού μας πολιτικού σχεδίου. Εμείς θέλουμε να καταστήσουμε σαφές ότι ο πολιτικός διάλογος με τον ελληνικό λαό στα πλαίσια του επικείμενου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ θα δώσει τη δική μας απάντηση. Στόχος μας είναι η αναδιάταξη των κοινωνικών συμμαχιών και η διαμόρφωση ενός ισχυρού μετώπου κοινωνικών δυνάμεων για την προάσπιση του δημόσιου συμφέροντος, την κοινωνική και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Οι λύσεις δεν μπορούν παρά να έχουν κοινωνικό και ταξικό πρόσημο. Σ’ αυτή την προσπάθεια η Κ.Ε. καλεί τα στελέχη, τα μέλη και τους φίλους του ΣΥΡΙΖΑ να στρατευθούν.
4. Δεύτερη φορά κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ
Τα τελευταία έξι χρόνια υλοποιήθηκε στη χώρα μας μια πολιτική ακραίας και σκληρής ταξικής δημοσιονομικής προσαρμογής και εσωτερικής υποτίμησης. Στόχος αυτής της πολιτικής ήταν η εκκαθάριση δικαιωμάτων των εργαζομένων και η δημιουργία ενός νέου καθεστώτος κεφαλαιακής συσσώρευσης σε βάρος της εργασίας. Ταυτόχρονα στο όνομα της δημοσιονομικής εξυγίανσης και της εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους έγιναν εγκλήματα κατά του κοινωνικού κράτους, των νοσοκομείων, των δημοσίων υπαλλήλων, των συνταξιούχων. Ο ΣΥΡΙΖΑ αυτό το σχέδιο το αμφισβήτησε όλη την περίοδο της διαπραγμάτευσης και συνεχίζει να το αμφισβητεί μέχρι και σήμερα. Στόχος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο βαθύς και ριζικός μετασχηματισμός του οικονομικού, παραγωγικού και κοινωνικού μοντέλου της χώρας. Με έμφαση στην στήριξη των εργασιακών δικαιωμάτων και του μισθού, την ενεργητική στήριξη της απασχόλησης, τη διεύρυνση του κοινωνικού κράτους, την αναδιανομή του πλούτου προς όφελος όσων έχουν πληγεί από την κρίση, την προστασία του περιβάλλοντος. Γνωρίζουμε ότι αυτοί οι στόχοι προϋποθέτουν τη ριζική ανατροπή των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη. Οι συσχετισμοί για να αλλάξουν χρειάζεται διαρκής προσπάθεια, κοινωνική κινητοποίηση και πολιτική βούληση για βαθιές πολιτικές τομές.
Η κυβέρνηση με σκληρή διαπραγμάτευση έκλεισε το θέμα της προστασίας της πρώτης κατοικίας με τους καλύτερους δυνατούς όρους. Η λαϊκή κατοικία των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων προστατεύεται.
Η έξωθεν επιβολή των τραπεζικών περιορισμών δεν κατέληξε ούτε σε κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος ούτε σε κούρεμα των καταθέσεων.
Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών στη βάση των σημερινών συνθηκών ολοκληρώθηκε και διασφαλίστηκε το δημόσιο συμφέρον. Δημιουργούνται κοινωνικά δίκαιες προϋποθέσεις για την αντιμετώπιση των κόκκινων δανείων.
Το καθεστώς όπου κυριαρχούν τα πελατειακά δίκτυα, οι πελατειακές σχέσεις, τα χαριστικά δάνεια προς επιχειρήσεις μέσω των οποίων κάποιοι ήθελαν να έχουν τα κέρδη τους στο εξωτερικό και τα δάνεια τους στο εσωτερικό και όλο αυτό υπό την προστασία του πολιτικού συστήματος αποκαλύπτεται προκειμένου να τεθεί υπό έλεγχο.
Μπροστά μας έχουμε την πρόκληση της διαπραγμάτευσης για το Ασφαλιστικό σύστημα, το οποίο λεηλατήθηκε απροκάλυπτα την περίοδο των κυβερνήσεων ΝΔ- ΠΑΣΟΚ. Για το ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί κομβικό ζήτημα η αποφυγή μειώσεων στις συντάξεις και η επίτευξη της αναγκαίας εξοικονόμησης μέσα από την αύξηση των εργοδοτικών εισφορών και τον εξορθολογισμό του ασφαλιστικού συστήματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση οφείλει να καταθέσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο μεταρρύθμισης της κοινωνικής ασφάλισης. Η βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος πρέπει να επιτευχθεί με όρους κοινωνικής και γενεακής αλληλεγγύης.
Αυτή η συμφωνία και οι άξονες υποχώρησης της κυβέρνησης από τις δίκαιες θέσεις της καταλήγουν σε δύο προϋποθέσεις για να μην καταστήσουν την συμφωνία αδιέξοδη αλλά κυρίως για να δώσουν προοπτική στον τόπο.
Πρώτη προϋπόθεση είναι η έναρξη της συζήτησης για το χρέος. Η αναγκαία, γενναία και αποτελεσματική διευθέτηση του θ’ ανοίξει το δρόμο για να βγει η ελληνική οικονομία από την κρίση.
Η δεύτερη προϋπόθεση είναι το πρόγραμμα κοινωνικού και οικονομικού μετασχηματισμού. Ο σχεδιασμός της ανάπτυξης με κοινωνικό, ταξικό και περιβαλλοντικό πρόσημο θα δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας και θα αναδιανέμει με κοινωνική δικαιοσύνη τον παραγόμενο πλούτο.
Το κόμμα μας και η κυβέρνηση μας οφείλουν να αντιμετωπίσουν τις υπαρκτές δεσμεύσεις του προγράμματος και με την επιτάχυνση και εφαρμογή του «παράλληλου προγράμματος». Η πίεση της διαπραγμάτευσης και της πρώτης αξιολόγησης δεν πρέπει να μας κρατά πίσω.
Μέσα στους δύο μήνες ψηφίστηκε ο νόμος για τα ΜΜΕ που πρέπει άμεσα να μπει σε εφαρμογή.
Υλοποιήθηκε η δέσμευση και νομοθετήθηκε η ανάπλαση της Δραπετσώνας αποδίδοντας το παραλιακό μέτωπο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Κατατέθηκε ο νόμος για το νέο σύμφωνο συμβίωσης που αφορά και ομόφυλα ζευγάρια.
Θα υλοποιηθεί σχέδιο για 100.000 νέες θέσεις εργασίας από το Υπουργείο Εργασίας.
Το ΕΣΠΑ ανασχεδιάζεται, για να καλύψει επείγουσες κοινωνικές και αναπτυξιακές ανάγκες.
Στην υγεία προχωρά το νέο πιλοτικό πρόγραμμα για την πρωτοβάθμια υγεία.
Διευρύνθηκε το πρόγραμμα για την ανθρωπιστική κρίση
Έγινε η εκκίνηση του κοινωνικού διαλόγου στο χώρο της παιδείας για τη συνολική μεταρρύθμιση του συστήματος.
Γίνεται προσπάθεια για την επίλυση των άμεσων και ώριμων προβλημάτων της αγροτικής οικονομίας, προκειμένου να παραμείνει σήμερα στην παραγωγή ο αγροτικός πληθυσμός με ταυτόχρονη άμβλυνση των επιπτώσεων από τις δεσμεύσεις της συμφωνίας, και την γενικευμένη προστασία των μικρομεσαίων αγροτών.
Ο προϋπολογισμός του 2016, παρά το περιοριστικό πλαίσιο, προβλέπει αύξηση των κοινωνικών δαπανών, που υπερβαίνει τα 800 εκατομμύρια ευρώ σε σχέση με τον προϋπολογισμό του 2015.
Πρέπει να επιταχυνθεί και να ενισχυθεί η δουλειά των φοροελεγκτικών μηχανισμών για την πάταξη της φοροδιαφυγής και να διευρυνθούν όλες οι λίστες φοροδιαφυγής παλιές και νέες. Είναι ανάγκη επιτέλους να πληρώσουν όσοι απέκρυψαν χρήματα και όσοι εκμεταλλεύτηκαν το καθεστώς ασυδοσίας των τελευταίων ετών.
Πρέπει να ενισχυθεί ο δημόσιος κοινωνικός έλεγχος των τραπεζών για την καλύτερη εξυπηρέτηση των αναγκών της οικονομίας και της κοινωνίας.
Οι μεγάλες τομές και αλλαγές στη δημόσια διοίκηση πρέπει να επιταχυνθούν άμεσα με στόχο και προτεραιότητα την εξυπηρέτηση του πολίτη. Η διοικητική μεταρρύθμιση που χρειάζεται και έχει ανάγκη η χώρα να γίνει με στόχο την προάσπιση του δημόσιου συμφέροντος.
Για το ΣΥΡΙΖΑ η διαπραγμάτευση και η εφαρμογή του παράλληλου προγράμματος πρέπει να γίνει υπόθεση της κοινωνίας και των κινημάτων της. Γι αυτό και στηρίζουμε κοινωνικές διεργασίες και πρωτοβουλίες που συνδράμουν στη στρατηγική μιας προοδευτικής διεξόδου.
5. Το Κόμμα
Σε όλη αυτή την μεγάλη και ελπιδοφόρα αλλά ταυτόχρονα δύσκολη πορεία είναι ανάγκη το κόμμα μας να αναβαθμίσει την πολιτική παρουσία του και να κατοχυρώσει το ρόλο του. Και αυτός δεν μπορεί να είναι ένας ρόλος απλής παρακολούθησης του κυβερνητικού έργου και άσκησης κριτικής. Το κόμμα πρέπει να αποκτήσει ρόλο συνυπευθυνότητας και οργανικής σύνδεσης με την Κυβέρνηση. Όχι για να γίνει κομμάτι του κράτους και συνδιαχειριστής της διαφθοράς και των πελατειακών δικτύων, όπως τα κόμματα του παλιού πολιτικού συστήματος. Αλλά για να διασφαλίσει τη σύνδεση της Κυβέρνησης με την ίδια την κοινωνία, τις ανάγκες και τις προσδοκίες της. Κυρίως, με τα κινήματα και τους θεσμούς της κοινωνίας. Την ίδια, όμως, στιγμή πρέπει να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο και στη διαμόρφωση και την μετατόπιση των κοινωνικών συσχετισμών. Γιατί οι κοινωνικοί συσχετισμοί είναι καθοριστικοί στην προσπάθεια για τον μετασχηματισμό του κράτους και της οικονομίας. Γιατί είναι άλλο πράγμα η κυβέρνηση και άλλο η πολιτική εξουσία. Πρέπει λοιπόν το κόμμα να έχει συνεχή παρουσία: Στα συνδικάτα και τις γειτονιές. Στα κινήματα και τους αγώνες. Στα καινοτόμα εγχειρήματα αλληλεγγύης και κοινωνικής οικονομίας. Στα σχολεία και τα Πανεπιστήμια. Στους χώρους δουλειάς Ώστε να μπορεί να βρίσκεται εκεί όπου οι άνθρωποι δίνουν μάχες, να μπορεί να εξηγεί, να ενημερώνει αλλά και να ακούει. Να διδάσκει αλλά και να μαθαίνει. Πρέπει λοιπόν στην πορεία προς το Συνέδριο να αναβαθμίσουμε και να κάνουμε πιο ελκυστική την εσωτερική ζωή και λειτουργία του κόμματος, και να αντλούμε στοιχεία από τις δικές μας και τις διεθνείς εμπειρίες για τη διαμόρφωση του κόμματος που χρειάζεται η Αριστερά και η κοινωνία στην εποχή μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές προχώρησε στην ανασυγκρότησή του, η οποία ήταν πολιτικά επιβεβλημένη λόγω της αποχώρησης μελών και στελεχών του Κόμματος, αλλά και για να μπορέσει να ανταποκριθεί στα καθήκοντα της νέας περιόδου. Την περίοδο από την τελευταία Κ.Ε. μέχρι σήμερα συνεδρίασαν όλες οι Ν.Ε. και οι Ο.Μ. με αντικείμενο τη συζήτηση της απόφασης της Κ.Ε., τη συμπλήρωση των Ν.Ε., των συντονιστικών των Ν.Ε. των συντονιστικών των Ο.Μ. και την κατανομή αρμοδιοτήτων στα μέλη τους, την αποτύπωση των μελών στις Ο.Μ., το σχεδιασμό δράσης τους. Ολοκληρώθηκε η ανασυγκρότηση των τμημάτων του κόμματος, τα οποία ήδη έχουν αρχίσει να συμβάλουν με επεξεργασίες τους στα αντίστοιχα πεδία δραστηριότητας. Η εννεάμηνη ελλειμματική λειτουργία των τμημάτων στέρησε από το κόμμα και την κυβέρνηση πολιτικές και θεωρητικές επεξεργασίες και προτάσεις. Η εμπειρία από τη μέχρι σήμερα λειτουργία των τμημάτων δείχνει ότι το κόμμα όχι μόνο πρέπει αλλά και μπορεί να συμβάλει θετικά στις επιλογές της κυβερνητικής πολιτικής και του συντονισμού κόμματος και κυβέρνησης. Το κόμμα πρέπει να δίνει το στίγμα μιας οραματικής πολιτικής που θα μπορεί να υλοποιείται έξω και πέρα από τη συμφωνία που έχουμε υπογράψει. Αυτή την περίοδο ξεκινά με πρωτοβουλία Ελλήνων και Ευρωπαίων συνδικαλιστών/τριών και εκπροσώπων κινημάτων και φορέων η πανευρωπαϊκή εκστρατεία για την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων και την υπεράσπιση των εργατικών δικαιωμάτων με τίτλο «mayday». Το κόμμα και οι οργανώσεις του πρέπει να ενισχύσουν την πανελλαδική ημέρα δράσης που διοργανώνεται στις 17/12 στο πλαίσιο αυτής της εκστρατείας. Συγκροτήθηκε η επιτροπή για τον εθνικό διάλογο για την Παιδεία. Η έναρξη του διαλόγου για μια ριζική μεταρρύθμιση στην παιδεία αποτελεί τμήμα του δικού μας εναλλακτικού σχεδίου. Ο διάλογος με τη άμεση συμμετοχή της βάσης θα διαμορφώσει το διαφορετικό μοντέλο σχέσης της Αριστεράς με την κοινωνία. Η ολοκλήρωση του διαλόγου και η εφαρμογή της νέας μεταρρύθμισης από την πρωτοβάθμια στη δευτεροβάθμια και μετά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση θα είναι το αριστερό αποτύπωμα του ΣΥΡΙΖΑ και των οραματικών του στόχων σε αντιδιαστολή με τις επιλογές της ελεύθερης αγοράς.
6. Η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ
Η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ με τη στήριξη του κόμματος προχώρησε στην ανασυγκρότησή της. Αφετηρία ήταν η 2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, η εκλογή νέου Κ.Σ. και γραμματέα της οργάνωσης. Η ανασυγκρότηση της Νεολαίας σε όλη την Ελλάδα δεν αφορά μόνο τη Νεολαία αλλά και το κόμμα. Οι Ν.Ε. πρέπει να έχουν το επόμενο διάστημα στον προσανατολισμό τους τη δημιουργία οργανώσεων νέων σε όλους τους νομούς της χώρας. Όταν το 40% ων νέων ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα και η Νεολαία οφείλουν να αναπροσαρμόσουν τη δράση τους, ώστε με αποτελεσματικό τρόπο να έρθουν σε επαφή μαζί τους και να εκφράσουν τις αγωνίες τους, τις ελπίδες τους και τα όνειρά τους. Οφείλουμε να πείσουμε τη νέα γενιά ότι η ένταξη της στην δική μας Αριστερά, η συστράτευσή τους στη μάχη που δίνουμε για την ανατροπή των πολιτικών της λιτότητας είναι και δική τους υποχρέωση, ώστε σύντομα τα όνειρά τους να βρουν δικαίωση. Προνομιακό πεδίο αυτή την περίοδο για να ανοίξουμε διαύλους επικοινωνίας με τη νέα γενιά είναι ο διάλογος για την Παιδεία. Η Νεολαία την επόμενη περίοδο προγραμματίζει μεγάλη καμπάνια με παρεμβάσεις, εκδηλώσεις, πρωτοβουλίες σε στοχευμένα θέματα (Εργασιακά, Παιδεία, Δικαιώματα), καθώς και την έκδοση διμηνιαίου περιοδικού. Τέλος, στις 19-20/12 πραγματοποιείται η Πανελλαδική Σύσκεψη ίδρυσης νέου συνδικαλιστικού φορέα στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ.
7. Καμπάνια για το Συνέδριο
Όπως αποφασίστηκε στην τελευταία ΚΕ, παράλληλα με τις προσυνεδριακές διαδικασίες του ΣΥΡΙΖΑ, θα διοργανωθεί πολιτική εκστρατεία που θα αποτυπώνει τη συλλογική μας βούληση για ένα νέο «άνοιγμα» του Κόμματος στην κοινωνία και τις διεργασίες της. Την ίδια στιγμή θα τονίζεται ο διεθνής χαρακτήρας της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ και η σημασία του εγχειρήματός μας για τις ευρωπαϊκές εξελίξεις. Σε μια περίοδο που η ΝΔ γίνεται έρμαιο των εσωκομματικών της ανταγωνισμών, ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ένα συνέδριο επικαιροποίησης της στρατηγικής και της ταυτότητάς του υπό τις νέες συνθήκες, το οποίο προσεγγίζει βλέποντας προς την κοινωνία και τις ανάγκες της, βλέποντας προς την Ευρώπη και τις αλλαγές σε αυτήν. Η οργανωτική ανάπτυξη του ΣΥΡΙΖΑ περνά μέσα από την εμβάθυνση στην πολιτική λειτουργία και την εξωστρεφή δράση των Οργανώσεων Μελών και μέσα από την ενδυνάμωση των συλλογικών του διαδικασιών. Γι’ αυτό και η καμπάνια του συνεδρίου φιλοδοξεί να έχει έναν ευρύτερο χαρακτήρα από το «γίνε μέλος στον ΣΥΡΙΖΑ», δίνοντας έμφαση στην οικοδόμηση ενός μαζικού, δημοκρατικού, ριζοσπαστικού και συλλογικού ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτό το πλαίσιο, και δίπλα στις εσωκομματικές διαδικασίες που έχουν το δικό τους καταστατικά προβλεπόμενο χαρακτήρα, προτείνεται να διεξαχθούν ανοιχτές θεματικές συνελεύσεις και εκδηλώσεις με την ευθύνη της ΠΓ, του Οργανωτικού Γραφείου, των Ν.Ε. και των Τμημάτων της ΚΕ σε κοινωνικούς χώρους (εργασιακοί χώροι, χώροι εκπαίδευσης και πολιτισμού κ.α.), σε πρωτεύουσες Νομών και σε γειτονιές των μεγάλων αστικών κέντρων, όπου οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ να μπορούν να τον προσεγγίσουν και να συνδιαμορφώσουν πτυχές του Προγράμματός του. Επίσης, κρίνεται σημαντική η διοργάνωση μιας μεγάλης διεθνούς συνάντησης για την Ευρώπη και τις νέες προκλήσεις που παρουσιάζονται για την Ευρωπαϊκή Αριστερά και τα κινήματα (συνδιοργάνωση του Τομέα Ευρωπαϊκής Πολιτικής-Διεθνών Σχέσεων-Εξωτερικής Πολιτικής του Κόμματος και του Ινστιτούτου Ν. Πουλαντζάς). Στόχος της ευρωπαϊκής αυτής συνάντησης η ανάδειξη εναλλακτικών πολιτικών αιχμών και στρατηγικών για την υπέρβαση της παρούσας κυρίαρχης πολιτικής της ΕΕ και η περαιτέρω διεύρυνση της «Συμμαχίας Κατά της Λιτότητας» της Ευρωπαϊκής Αριστεράς με κοινωνικούς και πολιτικούς φορείς από το ευρύτερο προοδευτικό φάσμα (Πράσινοι, Σοσιαλιστές, συνδικάτα, κινήματα κ.α.). Δίνουμε μεγάλη έμφαση στη συμμετοχή ξένων ομιλητών (εκπροσώπων κομμάτων, συνδικάτων, κινημάτων κ.α.) σε όλο το φάσμα των εκδηλώσεων της εκστρατείας μας, θέλοντας το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ να αποκτήσει μια ευρωπαϊκή ακτινοβολία, με τις αποφάσεις του να αποτελούν σημείο αναφοράς για την Ευρωπαϊκή Αριστερά και το σύνολο των προοδευτικών δυνάμεων που μας παρακολουθούν με έντονο ενδιαφέρον. Στόχος είναι να καταδειχτεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ριζοσπαστικό σύγχρονο κόμμα της Αριστεράς, το οποίο δεν κλείνεται στον εαυτό του και στις παραδοσιακές μορφές άσκησης και συμμετοχής στην πολιτική, αλλά μαζικοποιείται επιχειρώντας να εκφράσει ακόμη πιο αποτελεσματικά τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Κεντρικό σύνθημα: «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δική μας υπόθεση». – Τα Τμήματα της ΚΕ, όσο και οι Ν.Ε. του Κόμματος οφείλουν να παρουσιάσουν συγκεκριμένο σχεδιασμό για την εξειδίκευση της καμπάνιας σε κάθε τοπικό/θεματικό χώρο και την οργανωτική ανάπτυξη των Οργανώσεων Μελών. – Τα κεντρικά υλικά της καμπάνιας θα πρέπει να έτοιμα προς χρήση 3 μήνες πριν την ημερομηνία διεξαγωγής του συνεδρίου.
Η ΚΕ δηλώνει την αντίθεσή της στην εκποίηση της Εθνικής Ασφαλιστικής και καλεί τα αρμόδια όργανα του Κόμματος να καταθέσουν προτάσεις στην κατεύθυνση της στήριξης της εταιρίας και την κυβέρνηση να εξαντλήσει τα περιθώρια ώστε αυτή να παραμείνει υπό δημόσιο έλεγχο.
We use cookies and similar technologies to improve your experience on our website.
Read our Privacy Policy.
