Συντάκτης: admin

 

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΗΣ Κ.Ε. ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ – ΛΗΞΗ ΕΡΓΑΣΙΩΝ

Ολοκληρώθηκαν οι διαδικασίες της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ με την ψήφιση του κειμένου πολιτικής απόφασης και την έγκριση των Επιτροπών για το επικείμενο συνέδριο του κόμματος.

 

ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ

 

ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

ΔΑΡΕΙΩΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΟΣ ΠΕΤΡΟΣ

ΜΠΑΛΑΦΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

ΜΠΟΥΡΝΟΥΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΣΑΚΕΛΛΑΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

ΣΒΙΓΚΟΥ ΡΑΝΙΑ

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΘΕΣΕΩΝ

ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΣΙΑ

ΓΟΛΕΜΗΣ ΧΑΡΗΣ

ΓΚΑΣΟΥΚΑ ΜΑΡΙΑ

ΔΟΥΖΙΝΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

ΔΡΑΓΑΣΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΝΑΣΟΣ

ΚΑΜΤΣΙΔΟΥ ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ

ΚΝΗΤΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΤΟΣ ΧΑΡΗΣ

ΜΠΑΛΑΦΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΜΠΑΛΤΑΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ

ΜΠΑΣΚΟΖΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΣ

ΠΕΠΠΕΣ ΖΩΗΣ

ΡΗΓΑΣ ΠΑΝΟΣ

ΡΗΓΟΣ ΑΛΚΗΣ

ΣΠΟΥΡΔΑΛΑΚΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ

ΤΡΙΓΑΖΗΣ ΠΑΝΟΣ

ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΣ ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ

ΦΡΑΓΚΑΚΗ ΜΑΡΙΚΑ

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΥ

ΑΘΑΝΙΤΗ ΟΛΑ

ΒΙΤΣΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

ΘΕΟΔΩΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΝΑΤΑΣΑ

ΚΑΛΚΑΝΔΗΣ ΠΕΤΡΟΣ

ΚΑΝΑΒΟΥ ΓΙΑΝΝΑ

ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΟΣ ΠΕΤΡΟΣ

ΚΟΤΣΑΚΑΣ ΑΝΤΩΝΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

ΜΑΝΤΑΔΑΚΗΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

ΠΑΠΠΑΣ ΣΤΕΛΙΟΣ

ΠΑΥΛΙΔΗΣ ΝΙΚΟΣ

ΤΣΙΓΩΝΙΑΣ ΝΙΚΟΣ

ΥΔΡΑΙΟΣ ΜΙΧΑΛΗΣ

ΧΡΗΣΤΟΥ ΛΙΝΑ

 

 

13/12/2015,  ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Ασπίδα προστασίας της κοινωνίας, μάχη με το νεοφιλελευθερισμό

Συνεχίζουμε τη μάχη με θέσεις αρχών, σταματάμε την κοινωνική λεηλασία

 

Σύντροφοι και Συντρόφισσες,

Συνεδριάζουμε σήμερα σε μια πυκνή περίοδο πολιτικών μαχών και εξελίξεων.
Η συνεχιζόμενη διαπραγμάτευση με τους δανειστές για την πορεία υλοποίησης του Προγράμματος, η προσφυγική κρίση, αλλά και οι διεθνείς εξελίξεις, ιδιαίτερα μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στη Γαλλία που συντάραξε το σύνολο της Ευρώπης, καθώς και η Ρωσο-Τουρκική διένεξη στη γειτονιά μας διαμορφώνουν ένα σύνθετο και ρευστό σκηνικό.
Είναι ακριβώς αυτό το σκηνικό, μέσα στο οποίο η Κυβέρνησή μας καταφέρνει να αναδειχτεί σε παράγοντα σταθερότητας, σημειώνοντας επιτυχίες στο εσωτερικό και αναλαμβάνοντας -στο μέτρο που της αναλογεί βεβαίως – ρόλο εξισορροπητικό διεθνώς, αλλά και διαμεσολαβητικό.
Η διεθνής θέση της χώρας μας, μετά από αρκετά χρόνια που η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο μιας οικονομικής κρίσης με όρους «μαύρου πρόβατου» στην Ευρώπη και την ευρύτερη περιοχή, σταδιακά αναβαθμίζεται και με την ανάληψη πρωτοβουλιών που αξιοποιούν τη γεωπολιτική μας δυναμική αναλαμβάνουμε έναν σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις στη γειτονιά μας, ένα ρόλο και μια θέση δύναμης σταθερότητας που προωθεί την ειρήνη, τη συνεργασία, τον διάλογο στην ευρύτερη περιοχή, μια ευρύτερα αποσταθεροποιημένη περιοχή θα έλεγα, αυτή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.
Από τη σύσφιξη των σχέσεων με την Αίγυπτο και την σταθεροποίηση της Τριμερούς συνεργασίας Ελλάδας, Κύπρου, Αιγύπτου, την ανάληψη πρωτοβουλιών για τη λύση του Παλαιστινιακού ζητήματος, καθώς η χώρα μας μπορεί να διατηρεί και να ενισχύει τις παραδοσιακά καλές σχέσεις με τις αραβικές χώρες, και ιδιαίτερα με τους Παλαιστινίους, αλλά ταυτόχρονα να βρίσκεται και σε θέσεις συνεργασίας με το Ισραήλ, μέχρι τον διαμεσολαβητικό ρόλο μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τουρκίας που αναλάβαμε για τη διαχείριση του προσφυγικού προβλήματος, διότι η Ελλάδα δεν μπορούσε να είναι απλά μια χώρα παρατηρητής μιας αναγκαίας διαδικασίας διαλόγου ανάμεσα στην Ευρώπη και την Τουρκία προκειμένου να μειωθούν οι ροές. Είναι η χώρα που πρέπει άμεσα να συνεννοηθεί με τους γείτονες και να βρούμε, να αναζητήσουμε λύσεις στα κοινά μας προβλήματα.
Η Ελλάδα, λοιπόν, με μια πολυδιάστατη και ενεργητική εξωτερική πολιτική και ταυτόχρονα με μια στρατηγική για την σταδιακή έξοδο από την κρίση και τη σταθεροποίηση στο εσωτερικό, έχει ήδη αρχίσει να μετατρέπεται, σταδιακά, από μέρος του προβλήματος και στις τρεις αυτές κρίσεις, την οικονομική, την προσφυγική και την κρίση ασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή, σε μέρος της λύσης. Καμία λύση δεν μπορεί να προχωρήσει εάν η Ελλάδα δεν λάβει ουσιαστικό μέρος στην προώθηση και την εφαρμογή σχεδίων επίλυσης. Και αυτό αναβαθμίζει τη δυναμική της χώρας, βεβαίως, επαναλαμβάνω, μέσα σε συνθήκες ευρύτερης αποσταθεροποίησης στην περιοχή.
Παρόλα αυτά δεν έχουμε την πολυτέλεια του εφησυχασμού.
Η διεθνής συγκυρία είναι εξαιρετικά σύνθετη και απρόβλεπτη και είμαστε υποχρεωμένοι ως χώρα, ως κυβέρνηση και ως κόμμα να είμαστε διαρκώς σε εγρήγορση. Διότι εξακολουθούν να βρίσκονται στο τραπέζι σχέδια ακραίων πολιτικών κύκλων που θέλουν να αξιοποιήσουν αυτή την παγκόσμια αποσταθεροποίηση για τους δικούς τους σχεδιασμούς, προς το δικό τους όφελος.
Η πρόσφατη παραφιλολογία για την συνθήκη Σένγκεν και την έξοδο της Ελλάδας απ’ αυτήν, ήταν ακριβώς κομμάτι ενός τέτοιου σχεδιασμού.
Το δυστύχημα, βεβαίως, είναι ότι βρέθηκαν πολιτικές δυνάμεις αλλά και δημοσιογραφικά συγκροτήματα εντός της χώρας που, στο πάθος τους εναντίον της κυβέρνησης, και προκειμένου να αξιοποιήσουν το κάθε τι εναντίον της κυβέρνησης, αξιοποίησαν αυτή την παραφιλολογία, μη διστάζοντας να υπονομεύσουν τα ίδια τα συμφέροντα της χώρας.
Φαίνεται δεν τους έχει μείνει πλέον τίποτα άλλο παρά η ταύτιση με τους πιο αντιδραστικούς κύκλους της ευρωπαϊκής αλλά βεβαίως και της εγχώριας ολιγαρχίας, οι οποίοι φαίνεται να ανησυχούν από την πορεία σταθεροποίησης της χώρας και της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.
Και, βεβαίως, είναι κατανοητό ότι έχουν πολλούς λόγους να ανησυχούν. Θα έλεγα ίσως δικαίως ανησυχούν, γιατί αυτό σημαίνει ότι θα χάσουν ουσιαστικά τα προνόμια που είχαν κατακτήσει εντός της χώρας όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Η διάψευση, πάντως, των σεναρίων αυτών δεν ήρθε τελικά μόνο από την ελληνική κυβέρνηση. Ήρθε από την ίδια την Ευρώπη και μάλιστα με τον πιο πανηγυρικό τρόπο μετά το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Υπουργών Εσωτερικών την προηγούμενη βδομάδα. Όχι μόνο διαψεύστηκαν τα περί εξόδου από την Σένγκεν, αλλά η χώρα μας, ο υπουργός μας Γιάννης Μουζάλας έλαβε συγχαρητήρια για τις προσπάθειες της χώρας, τις άοκνες προσπάθειες και της κυβέρνησης και των αρχών, κυρίως όμως των απλών πολιτών στα νησιά μας, για τη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης με ανθρωπιά αλλά και αποτελεσματικότητα.
Δεν πρέπει όμως να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι οι μάχες έχουν κριθεί και ότι οι επιθέσεις θα τελειώσουν. Υπάρχουν ακόμη δυνάμεις που, ευτυχώς, προς στιγμή βρίσκονται στο περιθώριο, οι οποίες προσδοκούν την αποτυχία της ελληνικής κυβέρνησης για να υλοποιήσουν τους δικούς τους σχεδιασμούς για την Ευρώπη των δύο και των τριών ταχυτήτων.
Και είναι βεβαίως βαθιά στενάχωρο που η αντιπολίτευση ταυτίζεται με τις δυνάμεις αυτές. Και θα ήθελα πραγματικά να τους συστήσω να το αποφεύγουν, διότι αυτό δεν βοηθά ούτε τον εαυτό τους, ούτε τη χώρα. Εμείς πάντως δεν σκοπεύουμε να τους κάνουμε τη χάρη.
Δε πρόκειται να υποχωρήσουμε από μια στάση αρχών και στα τρία αυτά μέτωπα. Δεν πρόκειται να σταματήσουμε να εργαζόμαστε για να αναδεικνύουμε το ανθρώπινο πρόσωπο, την ηθική υποχρέωση απέναντι στην προσφυγική κρίση και απέναντι σε μια Ευρώπη εντός της οποίας δυνάμεις υψώνουν τείχη και φράχτες βαρβαρότητας.
Δεν πρόκειται να σταματήσουμε να εγγυόμαστε την πολιτική σταθερότητα, την κοινωνική συνοχή εντός της χώρας, δίνοντας μάχες για να υπερασπιζόμαστε τους πιο αδύναμους, στα πλαίσια μιας συμφωνίας δύσκολης που έχει όμως προοπτική διεξόδου, και να κερδίζουμε και μάχες σημαντικές.
Δεν πρόκειται να σταματήσουμε να εγγυόμαστε, μέσα από τις πρωτοβουλίες μας, στο πλαίσιο μιας στρατηγικής, πολυδιάστατης και ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής, να εγγυόμαστε τη διεθνή θέση της χώρας, όπως ακριβώς πράττουμε μέχρι σήμερα.
Γιατί, παρά το στενό δημοσιονομικό περιβάλλον, αλλά και τους δυσμενείς ευρωπαϊκούς συσχετισμούς, έχουμε ήδη πετύχει πολλά.
Πρώτα και κύρια να σταματήσουμε την κοινωνική λεηλασία της προηγούμενης πενταετίας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η δημοσιονομική προσαρμογή για το 2016 είναι η δυσκολότερη από τα 3 έτη που έχουμε μπροστά μας, στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας. Εντούτοις, είναι η ηπιότερη που οποιαδήποτε κυβέρνηση έχει επιτύχει τα τελευταία 6 χρόνια που η χώρα βρίσκεται σε πρόγραμμα, ενώ και η κατανομή των βαρών γίνεται πλέον με δικαιότερους όρους.
Ταυτόχρονα, έχουμε καταφέρει να υψώσουμε, με δυσκολίες και μάχες που δίνουμε καθημερινά, ασπίδα προστασίας για τους άνεργους, τους συνταξιούχους, τους μικρομεσαίους: Ασπίδα για τα χαμηλά και μεσαία στρώματα.
Με την αποτελεσματική προστασία της πρώτης κατοικίας κόντρα στην σκληρή αρχική θέση των δανειστών αλλά και σ’ αυτά τα οποία κληρονομήσαμε από την προηγούμενη κυβέρνηση. Για να θυμίσουμε εδώ, κληρονομήσαμε μηδενική προστασία. Οι δανειστές ήθελαν το 16%, φτάσαμε ως το 65%.
Με τη διατήρηση της ρύθμισης των 100 δόσεων. Και σας θυμίζω, αυτή ήταν μια μονομερής πρωτοβουλία, όπου υπήρξε από την πλευρά των δανειστών καταγγελία ότι θα οδηγήσει την οικονομία σε αδιέξοδο, αλλά τελικά ήταν η ρύθμιση αυτή που κρατάει ζωντανή και δίνει ανάσα στην ελληνική οικονομία και σε χιλιάδες μικρομεσαία νοικοκυριά. Και ταυτόχρονα δίνει και ανάσα στα δημόσια έσοδα. Πάνω από 1,2 δις ευρώ.
Διατηρήθηκε λοιπόν η ρύθμιση των 100 δόσεων. Διευρύνθηκαν προγράμματα απασχόλησης, εξορθολογίστηκαν και διευρύνθηκαν για την καταπολέμηση της ανεργίας. Ενισχύθηκαν προγράμματα για την καταπολέμηση της ανθρωπιστικής κρίσης.
Προχθές πετύχαμε και μια σημαντική επιτυχία στη διαπραγμάτευση. Σας θυμίζω ότι ήταν ένας από τους στόχους που παρέμεναν ανοιχτοί και είχαμε θέσει προεκλογικά ότι θα δώσουμε τη μάχη να υλοποιήσουμε, και αφορά τη διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα του ΑΔΜΗΕ, των δικτύων μεταφοράς ενέργειας.
Και βεβαίως μπροστά μας έχουμε τη μάχη για να καταφέρουμε, και θα καταφέρουμε, μια αποτελεσματική ρύθμιση της αγοράς των κόκκινων δανείων, ενώ την προηγούμενη βδομάδα πετύχαμε να είμαστε η πρώτη κυβέρνηση στην Ε.Ε., η πρώτη απ’ όλες τις ευρωπαϊκές χώρες που κατάφερε να εκπληρώσει την υποχρέωσή της και να βάλει στους λογαριασμούς των αγροτών τις επιδοτήσεις ύψους 1,2 δις ευρώ -και προχωρά η ταχύτατη καταβολή τους στους αγρότες που θα σημάνει μια πολύ ουσιαστική ανακούφιση για έναν κλάδο ο οποίος έχει πληγεί τα τελευταία χρόνια.
Ενώ έχει ήδη ξεκινήσει –το διαπιστώνετε άλλωστε- και ο μεγάλος αγώνας για μια ακόμα ουσιαστική προεκλογική δέσμευση της κυβέρνησής μας, αυτή που αφορά την ουσιαστική προστασία των συνταξιούχων.
Αναφέρομαι στον αγώνα για τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, ώστε, ταυτόχρονα να ανακτήσει την βιωσιμότητά του, χωρίς να φορτώσει επιπλέον μια ακόμα επώδυνη περικοπή στις συντάξεις, σαν αυτές που είδαμε τα τελευταία πέντε χρόνια.
Και αυτός δεν είναι ένας αγώνας που αφορά μόνο το παρόν. Είναι ένας αγώνας που έχουμε πολιτική και ηθική υποχρέωση να δώσουμε για χάρη των επόμενων γενεών.
Για να μπορούμε, όχι μόνο εμείς, αλλά και οι επόμενες γενιές, τα παιδιά μας, τα παιδιά σας να πάρουν κάποια στιγμή σύνταξη και όχι φιλοδώρημα.
Γιατί αυτή είναι η μέγιστη υποχρέωση μετά τα απανωτά πλήγματα που έχει υποστεί το ασφαλιστικό σύστημα, ιδίως τα τελευταία είκοσι χρόνια.
Και σε αυτόν τον αγώνα θεωρήσαμε ότι ήταν σκόπιμο να καλέσουμε σε συστράτευση το σύνολο των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων. Για να διαμορφώσουμε μια ενιαία εθνική διαπραγματευτική γραμμή προστασίας των συντάξεων. Όχι φυσικά για να μοιραστούμε την ευθύνη. Ούτε βεβαίως πολύ περισσότερο για να αναζητήσουμε εκ των προτέρων αποτυχημένες λύσεις αλλαγής κυβερνητικής σύνθεσης.
Αυτά τα ευφάνταστα σενάρια είναι, ίσως, για να τρέφονται οι λογής φυλλάδες της κίτρινης ενημέρωσης. Ή για να τρέφουν όσους έχουν λόγους να ευελπιστούν σε τέτοια σχήματα, ώστε να εξασφαλίσουν ξανά την ασυλία τους για τις δραστηριότητές τους στο τρίγωνο της διαπλοκής.
Από τη πρώτη στιγμή, άλλωστε, αυτά ονειρεύονται. Σας θυμίζω, από τις πρώτες μέρες του Γενάρη πέρυσι ονειρεύονταν παρενθέσεις, αργότερα οικουμενικές κυβερνήσεις, σήμερα πάλι τα ίδια. Όμως η ίδια η ζωή είναι αυτή που τους διαψεύδει διαρκώς και καθημερινά.
Σας εγγυώμαι ότι θα συνεχίσουν για πολύ ακόμα να διαψεύδονται.
Το πρόβλημα εδώ, όμως, δεν είναι τα σενάρια αυτά. Το πρόβλημα είναι η στάση της αντιπολίτευσης. Και ειδικά εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που ευθύνονται για την σημερινή κατάντια των ασφαλιστικών ταμείων. Εκείνων που ενορχήστρωσαν το καταστροφικό PSI, με το κούρεμα των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου, που έπληξε θανάσιμα τα ασφαλιστικά ταμεία, διότι οι τράπεζες ανακεφαλαιοποιήθηκαν δύο και τρεις φορές, τα ταμεία όμως όχι.
Εκείνων που επί μια πενταετία σχεδίασαν, σε συνεργασία με την τρόικα, και ψήφισαν 11 διαφορετικές οριζόντιες παρεμβάσεις σε κύριες και επικουρικές συντάξεις, επιφέροντας μειώσεις κοντά στο 40%.
Και μάλιστα σήμερα οι ίδιοι έχουν το θράσος να μας κουνάνε και το δάχτυλο. Αλλά δεν πειράζει. Εμείς θα είμαστε αυτοί που για άλλη μια φορά θα κληθούμε να βγάλουμε τα κάστανα από τη φωτιά και θα τα βγάλουμε με το βλέμμα στις επόμενες γενιές.
Διότι δεν έχουμε έρθει εδώ για να διαχειριστούμε την κρίση, να κουκουλώσουμε κάτω από το χαλί, να πετάξουμε μπροστά την μπάλα. Έχουμε έρθει για να λύσουμε προβλήματα, χρόνια προβλήματα. Και να τα λύσουμε με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης, με προοδευτικό πρόσημο, με ταξικό πρόσημο. Και αυτή τη στρατηγική επιλογή θα την προχωρήσουμε, ανεξάρτητα από τις συνθήκες που βιώνουμε, σε επικοινωνιακό επίπεδο τουλάχιστον, οι οποίες είναι συνθήκες μιας ολομέτωπης επίθεσης.
Και θα το πετύχουμε προχωρώντας μπροστά, εξηγώντας την αλήθεια στον ελληνικό λαό, και καταθέτοντας το στρατηγικό μας σχέδιο.
Επαναλαμβάνω, δεν μας πειράζουν και δεν μας ενοχλούν ούτε οι επιθέσεις, ούτε η κατασυκοφάντηση, η παραπληροφόρηση. Έχουμε σχέδιο, το σχέδιό μας έχει ταξικό πρόσημο και, στο βαθμό που θα έχουμε -και έχουμε- στο πλάι μας την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, δεν χρειαζόμαστε τίποτε περισσότερο.
Μαζί με την πλειοψηφία του ελληνικού λαού και τις κοινωνικές δυνάμεις, και όχι με τα κόμματα που έχουν αποφασίσει μια υποκριτική στάση, στο θέμα του ασφαλιστικού ιδίως, θα δώσουμε τη μάχη και τον αγώνα και θα τα καταφέρουμε να υψώσουμε ασπίδα προστασίας του ασφαλιστικού συστήματος.
Ασπίδα προστασίας των συντάξεων.
Και θα δώσουμε και αυτή τη μάχη με περηφάνια και αυταπάρνηση. Όπως ο ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει να δίνει τις μάχες. Και να τις κερδίζει.
Όπως μάχη θα δώσουμε, αμέσως μετά, και για έναν ακόμα μεγάλο στρατηγικό μας στόχο, την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και την καταπολέμηση της μαύρης εργασίας.
Διότι μόνο όταν θα έχουμε επιτύχει και σε αυτό το πεδίο, μόνο όταν θα έχουμε καταφέρει να αποκαταστήσουμε τη δημοκρατική κανονικότητα στην αγορά εργασίας που αποδιαρθρώθηκε πλήρως τα τελευταία 5 χρόνια, μόνο τότε θα έχει κλείσει οριστικά ο πρώτος κύκλος των αγώνων μας.
Και μόνο τότε θα μπορέσουμε να δώσουμε με αποτελεσματικότητα τον μεγάλο και ίσως σημαντικότερο αγώνα που έχουμε μπροστά μας, αυτόν της αναδιανομής. Τον πραγματικό αγώνα για τον κοινωνικό μετασχηματισμό. Που παραμένει πάντα στρατηγικός μας στόχος και πολιτικός μας ορίζοντας.
Διότι, μέχρι σήμερα, εξαιτίας τόσο της στενής δημοσιονομικής κατάστασης, όσο και της επιτροπείας των δανειστών, μπορούμε να κερδίζουμε τις μικρές μάχες για την προστασία των ασθενέστερων και την ανακατανομή των βαρών.
Η μεγάλη όμως μάχη, η μάχη με την ολιγαρχία και το νεοφιλελευθερισμό, είναι ακόμη στην αρχή της. Και είναι μπροστά μας.
Και πρέπει να έχουμε υπομονή, επιμονή και να είμαστε έτοιμοι, αν χρειαστεί, ακόμα και για τους αναγκαίους τακτικούς ελιγμούς, προκειμένου να παραμείνουμε ζωντανοί και όρθιοι να δώσουμε με καλύτερους όρους τη μεγάλη μάχη για την αναδιανομή, την μάχη που αφορά τον στρατηγικό μας στόχο, τη μάχη με τις νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες αλλά και με την ολιγαρχία που τις αναπαράγει προκειμένου να προστατευτεί.
Γιατί μόνο έτσι θα καταφέρουμε να είμαστε χρήσιμοι για τις κοινωνικές τάξεις που επιδιώκουμε να εκπροσωπούμε, πράγμα που δεν ξεχνάμε ούτε στιγμή. Βρισκόμαστε εδώ, ακριβώς γιατί αυτοί μας έδωσαν εντολή να εκπροσωπήσουμε και να περιφρουρήσουμε τα δικαιώματά τους. Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι αυτοαπασχολούμενοι και η νεολαία.
Και όλες μας οι επιλογές και το στρατηγικό μας σχέδιο καθορίζεται απ’ αυτή την πυξίδα. Τι θα ήταν καλύτερο και τι χειρότερο γι αυτές τις κοινωνικές τάξεις που εκπροσωπούμε.
Θα ήταν άραγε καλύτερη δήθεν ηρωική έφοδος στον ουρανό; Ή μια προσπάθεια βήμα το βήμα, να κερδίζουμε μικρές μάχες για να βγούμε στο ξέφωτο, και από εκεί, με καλύτερους όρους, να δημιουργήσουμε τις συνθήκες μιας ευρύτερης αναδιανομής και προστασίας των εργαζόμενων και των μικρών και μεσαίων στρωμάτων;
Και η μάχη της αναδιανομής πάει χέρι-χέρι με την μάχη για την ανάκαμψη, με τη μάχη για την ανάπτυξη με κοινωνικό πρόσημο, με τη μάχη για την ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας.
Διότι σ’ αυτές τις συνθήκες της πολύπλευρης κρίσης, όπως την περιέγραψα αρχικά, όχι μόνο οικονομικής, αλλά και κρίσης αστάθειας, αποσταθεροποίησης, των πολεμικών συγκρούσεων, της ανόδου της ακροδεξιάς και της μισαλλοδοξίας στην Ευρώπη, αριστερό είναι ότι διαμορφώνει συνθήκες προστασίας στα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα και ταυτόχρονα, σ’ αυτές τις συνθήκες της πρωτοφανούς ανεργίας, δημιουργεί θέσεις εργασίας, ανοίγει το δρόμο για τη μείωση της ανεργίας, την επιστροφή σε αναπτυξιακούς ρυθμούς, με προστασία, βεβαίως, στα εργασιακά, κοινωνικά δικαιώματα και το περιβάλλον. Αυτή είναι αριστερή πολιτική στις μέρες μας.
Δεν πρόκειται εδώ για δύο ξεχωριστές και ξεκομμένες διαδικασίες. Γιατί εμείς δεν θέλουμε ανάπτυξη στηριγμένη πάνω στα κοινωνικά ερείπια, όπως ήταν το σχέδιο των νεοφιλελεύθερων, των προηγούμενων κυβερνήσεων.
Θέλουμε μια ανάπτυξη στηριγμένη σε σταθερά κοινωνικά θεμέλια. Με την κοινωνία και τους πολίτες όρθιους. Με τη στήριξη του εισοδήματος και της ενεργούς ζήτησης. Με προστασία της δημόσιας περιουσίας και του περιβάλλοντος. Με ενίσχυση των δομών της κοινωνικής οικονομίας. Με προστασία των δικαιωμάτων των εργαζόμενων και προστασία της απασχόλησης.
Και αυτό όμως το σχέδιο έχει συγκεκριμένες προϋποθέσεις.
Πρώτα και κύρια, την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στο τραπεζικό σύστημα. Και εδώ έγιναν πολύ σημαντικά βήματα. Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών ολοκληρώθηκε με επιτυχία, και στοίχισε στο ελληνικό δημόσιο πολύ λιγότερα από όσα υπολόγιζαν οι δανειστές μας τον Ιούλιο. Μόλις 5,43 δις, ενώ η Συμφωνία προέβλεπε μέχρι και 25 δις. Αυτό σημαίνει 19 περίπου δις λιγότερο βάρος χρέους στις πλάτες του ελληνικού λαού. 10% του ΑΕΠ λιγότερο χρέος απ’ αυτό που είχε υπολογιστεί. Και δεν είχε υπολογιστεί, όπως κάποιοι προσπαθούν ψευδεπίγραφα να δημιουργήσουν την εντύπωση, εξαιτίας των capital controls. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα capital controls επέτειναν, επιβάρυναν, αλλά οι επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία ήταν τελικά, όπως αποδείχτηκε, πολύ-πολύ μικρότερες. Κάποιοι μιλούσαν τον Ιούλιο για ύφεση 7%, ενώ κλείνει ο χρόνος με 0 ύφεση.
Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών ήταν αναγκαία, διότι όλο το προηγούμενο διάστημα η πολιτική που ακολουθήθηκε ήταν μια πολιτική που φόρτωνε μη εξυπηρετούμενα δάνεια στις τράπεζες, η πολιτική της λιτότητας και της εσωτερικής υποτίμησης. Μόνο τα χρόνια της διακυβέρνησης του κ. Σαμαρά οι τράπεζες επιβαρύνθηκαν 53 δις σε μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Ταυτόχρονα, η έλλειψη ρευστότητας, η φυγή των καταθέσεων, μια διαδικασία που βεβαίως κορυφώθηκε την περίοδο της διαπραγμάτευσης, αλλά, σας θυμίζω, είχε ξεκινήσει όλο το προηγούμενο διάστημα. Και κάποιοι, πριν ακόμη αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ, από θέσεις κυβερνητικής ευθύνης καλούσαν τον κόσμο να πάρει τα λεφτά από τις τράπεζες. Για να μην ξεχνάμε. Για να στήσουν ακριβώς αυτή την παγίδα της ασφυξίας και την παγίδα της απειλής της κατάρρευσης των τραπεζών, προκειμένου να μην πετύχει στη διαπραγμάτευση με τους εταίρους η κυβέρνηση.
Οι τράπεζες, λοιπόν, είχαν ήδη δυο φορές ανακεφαλαιοποιηθεί ανεπαρκώς, χωρίς να αντιμετωπίσουν το κρίσιμο θέμα, που είναι η εξυγίανσή τους από τα κόκκινα δάνεια. Μεγαλοκαταθέτες είχαν ήδη διευκολυνθεί να μεταφέρουν τις καταθέσεις τους στο εξωτερικό, και άρα, λοιπόν, το στοίχημα που αναλάβαμε πέρυσι τον Ιούλη, δεν ήταν ένα στοίχημα για να σώσουμε ούτε τις τράπεζες γενικά, ούτε τους τραπεζίτες, που γνωρίζετε πάρα πολύ καλά ότι δεν έχουμε και καμία ιδιαίτερη εκλεκτική συγγένεια μαζί τους, αλλά ήταν ένα στοίχημα για να σωθεί το βιος των μεροκαματιάρηδων, των απλών ανθρώπων, των μεσαίων στρωμάτων, των μικρομεσαίων επιχειρηματιών, αυτών που δεν είχαν τη σπουδή να βγάλουν τα λεφτά τους έξω στις τράπεζες της Ελβετίας. Και αυτή ήταν μια επιλογή με ταξικό και πολιτικό πρόσημο.
Σήμερα λοιπόν, μετά από την επιτυχή διαδικασία της ανακεφαλαιοποίησης, που αντανακλά και την ανάκτηση εμπιστοσύνης της ελληνικής οικονομίας –ποιος θα περίμενε πέρυσι τον Ιούλη ότι από την ιδιωτική αγορά, από ιδιώτες επενδυτές θα βρίσκονταν να επενδύσουν 6,5 δις σε αυτές τις τράπεζες;- Η επιτυχής, λοιπόν, εξέλιξη αυτή είναι φανερό ότι στενοχώρησε κάποιους στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, οι οποίοι νιώθουν ότι με τη σταθεροποίηση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος χάνουν ένα διαπραγματευτικό εργαλείο απειλής προς την ελληνική κυβέρνηση.
Αλλά ενδεχομένως να στενοχώρησε και κάποια επιθετικά funds, που είχαν ποντάρει στην προοπτική εκκαθάρισης, την αποτυχία δηλαδή της διαδικασίας, ώστε να οδηγηθούν κάποιες μεγάλες συστημικές τράπεζες σε διαδικασία εκκαθάρισης και να πολλαπλασιάσουν τη συμμετοχή τους και τον έλεγχό τους σ’ αυτές. Διαψεύστηκαν.
Μαζί όμως με την σταθεροποίηση του τραπεζικού συστήματος υπάρχουν και άλλες προϋποθέσεις για να προχωρήσει το σχέδιο της αναδιανομής και της ανασυγκρότησης.
Πρώτα απ’ όλα η αποτελεσματική καταπολέμηση της διαφθοράς και της διαπλοκής.
Η επιτάχυνση και η γενίκευση της μάχης κατά της φοροδιαφυγής.
Αυτό που εμείς ονομάζουμε ριζικό δημοκρατικό μετασχηματισμό της δημόσιας διοίκησης.
Και φυσικά, ο μεγάλος στόχος για την απομείωση του ελληνικού χρέους, προκειμένου να ανακτήσουμε τη δυνατότητα πρόσβασης στις αγορές, το οποίο όμως ας μην το βλέπουμε έτσι στεγνά. Τι σημαίνει αυτό;
Σημαίνει τη δυνατότητα να ανακτήσουμε και πάλι την οικονομική μας κυριαρχία. Και άρα να βγούμε σιγά-σιγά, σταδιακά απ’ αυτή την κατάσταση άρσης κυριαρχίας, με τη σκληρή επιτροπεία και με τους δανειστές πάνω από το κεφάλι μας να θέλουν να διαβουλεύονται όλες τις πολιτικές κυβερνητικές επιλογές.
Και αυτός είναι ένας στρατηγικός και ουσιαστικός στόχος, που μπορεί να επιτευχθεί μέσα στο 2016, μετά την πρώτη αξιολόγηση. Και την ουσιαστική απομείωση του χρέους από το 2022 και μετά, γιατί, όπως είδατε, δεν υπάρχουν μονάχα τα συντηρητικά κέντρα που διαρρέουν την καταστροφολογία -και τις επιδιώξεις τους, ενδεχομένως. Πλέον, διαμορφώνεται κι ένα κλίμα, η Ελλάδα δεν είναι απομονωμένη, πλέον ολοένα και περισσότεροι συνειδητοποιούν ότι η έξοδος της Ελλάδας από την κρίση θα σημάνει προκλήσεις θετικές για την ευρύτερη περιοχή και για την Ευρώπη. Και άρα βλέπουμε ότι υπάρχουν και θετικές διαρροές, όπως αυτή που είδαμε χθες σε μια μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα στις ΗΠΑ, που παρουσιάζουν σχέδια υπαρκτά, εναλλακτικά σενάρια για την απομείωση του χρέους. Για μια απομείωση που θα το καταστήσει βιώσιμο και θα δώσει την ευκαιρία, σε συνδυασμό με την επιστροφή σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης το δεύτερο εξάμηνο του 2016, σε συνδυασμό με την επιτυχή ολοκλήρωση της ανακεφαλαιοποίησης και το τέλος των capital controls, να δημιουργηθεί ένα κλίμα εμπιστοσύνης, να έρθουν επενδυτές, να επιστρέψουν χρήματα από τα στρώματα στο τραπεζικό σύστημα και στην πραγματική οικονομία, και, άρα, μέσα στο 2016, να είναι εφικτή η δυνατότητα επιστροφής σε δανεισμό από τις αγορές και άρα ενδεχομένως και η δυνατότητα να μην χρειαστούμε όλα αυτά τα χρήματα τα οποία συμφωνήσαμε για να καλυφθούν οι ανάγκες μας μέχρι τέλος του 2019.
Και αυτός είναι ένας οδικός χάρτης εξόδου από την κρίση με τον οποίον θα πορευτούμε, με κύριο μέλημά μας να φτάσουμε ως εκεί με την κοινωνία όρθια.
Να δώσουμε τις μάχες ώστε να διατηρήσουμε το δημόσιο χαρακτήρα σε κρίσιμους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας, τις μάχες ώστε να προστατεύσουμε κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, τις μάχες για να προστατεύσουμε τους πιο αδύναμους της ελληνικής κοινωνίας που έχουν πληγεί τα τελευταία 5 χρόνια από την κρίση.
Να είστε όμως βέβαιοι ότι οι ίδιες δυνάμεις που ένιωσαν άβολα με την επιτυχία της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, θα νιώσουν άβολα με τις επιτυχίες μας και σε αυτά τα μέτωπα. Γιατί είναι οι δυνάμεις που θέλουν την αποτυχία αυτής της κυβέρνησης και μαζί της την αποτυχία του πολιτικού σχεδίου για τον ριζικό μετασχηματισμό της Ελλάδας και την αλλαγή των συσχετισμών στην Ευρώπη, προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας. Είναι οι πολιτικές δυνάμεις του ακραίου νεοφιλελευθερισμού και της ευρωπαϊκής οικονομικής ολιγαρχίας. Είναι οι δυνάμεις του ελληνικού χρεοκοπημένου πολιτικού οικονομικού συστήματος εξουσίας. Οι δυνάμεις της ταξικής δημοσιονομικής προσαρμογής, της εσωτερικής υποτίμησης, της διαφθοράς και των πελατειακών σχέσεων.
Γι αυτό πρέπει, οφείλουμε, έχουμε πολιτική υποχρέωση να τους διαψεύσουμε. Και θα τους διαψεύσουμε. Θα περάσουμε με επιτυχία τη δοκιμασία της πρώτης αξιολόγησης και θα προχωρήσουμε με σταθερά βήματα σε όλες τις αναγκαίες αλλαγές που έχουν ανάγκη η Ελλάδα και η Ευρώπη για να εξασφαλίσουν ένα μέλλον κοινωνικής δικαιοσύνης, ισότητας και ευημερίας.

Σύντροφοι και Συντρόφισσες,
Σε όλη αυτή την μεγάλη και ελπιδοφόρα αλλά ταυτόχρονα δύσκολη πορεία είναι ανάγκη το κόμμα μας να αναβαθμίσει την πολιτική παρουσία του και να κατοχυρώσει το ρόλο του. Και αυτός δεν μπορεί να είναι ένας ρόλος απλής παρακολούθησης του κυβερνητικού έργου και άσκησης κριτικής. Η κριτική είναι βεβαίως πάντοτε όχι απλώς καλοδεχούμενη, αλλά απαραίτητη. Όμως ο ρόλος του κόμματος δεν μπορεί να είναι ένας ρόλος παρακολουθητή των εξελίξεων. Το κόμμα πρέπει να αποκτήσει ρόλο συνυπευθυνότητας και οργανικής σύνδεσης με την Κυβέρνηση. Όχι για να γίνει κομμάτι του κράτους και συνδιαχειριστής της διαφθοράς και των πελατειακών δικτύων, όπως τα κόμματα του παλιού πολιτικού συστήματος. Αλλά για να διασφαλίσει τη διαμεσολάβηση της Κυβέρνησης με την ίδια την κοινωνία. Με τις ανάγκες και τις προσδοκίες της κοινωνίας. Με τις βεβαιότητες και τις αμφιβολίες της κοινωνίας. Κυρίως, με τα κινήματα και τους θεσμούς της κοινωνίας.
Την ίδια, όμως, στιγμή πρέπει να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο και στη διαμόρφωση και την μετατόπιση των κοινωνικών συσχετισμών. Γιατί οι κοινωνικοί συσχετισμοί, όπως εμείς γνωρίζουμε πολύ καλά στην Αριστερά, είναι το Α και το Ω στην προσπάθεια για τον μετασχηματισμό του κράτους και της οικονομίας. Γιατί είναι άλλο πράγμα η κυβέρνηση -και πλέον το γνωρίζουμε πολύ καλά, μετά από αρκετούς μήνες στη διακυβέρνηση του τόπου-, άλλο πράγμα η κυβέρνηση και άλλο η πολιτική εξουσία.
Πρέπει λοιπόν το κόμμα να έχει συνεχή και αυτόνομη παρουσία:
Στα συνδικάτα και τις γειτονιές.
Στα κινήματα και τους αγώνες.
Στα καινοτόμα εγχειρήματα αλληλεγγύης και κοινωνικής οικονομίας.
Στα σχολεία και στα Πανεπιστήμια.
Στους χώρους δουλειάς
Ώστε να μπορεί να βρίσκεται εκεί όπου οι άνθρωποι δίνουν μάχες, η κοινωνία αγωνιά και μάχεται, ώστε να μπορεί να εξηγεί, να ενημερώνει αλλά και να ακούει. Να διδάσκει αλλά και να μαθαίνει.
Διότι, μη γελιέστε. Ο λαός μας γνωρίζει πολύ καλά τι συμβαίνει. Και γνωρίζει πάρα πολύ καλά, παρά το πρωτοφανές κρεσέντο επικοινωνιακής στοχοποίησης και επίθεσης, πρωτοφανές για κάθε κυβέρνηση που έχει περάσει από τον τόπο από τη μεταπολίτευση και μετά, να έχει από την πρώτη μέρα, από τον Γενάρη μέχρι το δημοψήφισμα, την προεκλογική δεύτερη περίοδο έως και τώρα, ένα τόσο καλά οργανωμένο και μαζικό σύστημα αντιπληροφόρησης, παραπληροφόρησης, συκοφάντησης κάθε πρωτοβουλίας, κάθε προσπάθειας.
Αλλά, όπως διαπιστώσατε, έτσι πορευτήκαμε σε όλα τα δύσκολα, έτσι κερδίσαμε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις, έτσι θα πάμε και τώρα ως το τέλος. Εμείς δεν πρόκειται να συμβιβαστούμε και δεν πρόκειται να διευκολύνουμε κανέναν. Σ΄ αυτόν τον τόπο θα επιστρέψει η νομιμότητα.
Ο λαός μας, λοιπόν, γνωρίζει πολύ καλά και τα καλά και τα άσχημα αυτής της κοινωνίας. Γνωρίζει την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη αλλά γνωρίζει και τη διαφθορά και το πελατειακό αλισβερίσι και ποιοι το ενορχήστρωσαν, ποιοι το έστησαν όλα αυτά τα χρόνια.
Γνωρίζει τη συλλογικότητα αλλά γνωρίζει και τον ατομισμό. Ο λαός δεν είναι ένα ενιαίο πράγμα.
Διαπερνάται από αντιθέσεις και συγκρούσεις. Ιστορικές, ιδεολογικές, πολιτικές.
Και ρόλος δικός μας είναι να συγκεντρώνουμε τις σωστές ιδέες και πρακτικές μέσα στο λαό και να τους δίνουμε χώρο και χρόνο για να αναπνεύσουν και να παράξουν αποτελέσματα.
Αυτό όμως προϋποθέτει από τη μεριά μας προετοιμασία και ετοιμότητα: πολιτική, ιδεολογική, οργανωτική.
Γνωρίζω βεβαίως καλά, όπως όλοι μας γνωρίζουμε καλά, ότι το κόμμα μας δέχτηκε ένα πλήγμα το περασμένο καλοκαίρι. Αλλά νομίζω ότι πλέον το έχουμε υπερβεί. Κυρίως γιατί ο ίδιος ο λαός έδωσε την απάντηση στα πολιτικά διλήμματα που τέθηκαν ενώπιον του. Επομένως έχουμε σήμερα τη δύναμη και την αντοχή να ξεκινήσουμε μια μεγάλη πορεία για την αναγκαία πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική ανασυγκρότηση του κόμματος. Με στόχο να εμπλέξουμε τις κοινωνικές δυνάμεις που θέλουμε να εκπροσωπούμε μέσα σ’ αυτή τη διαδικασία και με σύνθημα: «Να κάνουμε τον ΣΥΡΙΖΑ δική μας υπόθεση», υπόθεση όλων των κοινωνικών δυνάμεων που τον στηρίζουν και ελπίζουν σ’ αυτόν.
Μπορούμε λοιπόν να οργανώσουμε ένα συνέδριο ζωντανό εργαστήρι πολιτικού διαλόγου. Ένα συνέδριο σταθμό που δεν θα αφορά τους συσχετισμούς νομής της κομματικής εξουσίας μέσα σε κλειστές αίθουσες και διαδρόμους. Αλλά θα αφορά την ίδια την κοινωνία, διότι άλλωστε θα διεξαχθεί και σε μια κρίσιμη περίοδο όπου το ζητούμενο, έχοντας ελπίζω περάσει τους δύσκολους κάβους, θα είναι η διαδικασία της ανασυγκρότησης και το πώς αυτή θα σχεδιαστεί, πώς αυτή θα οργανωθεί, πώς θα υλοποιηθεί, με στόχο τις ζωντανές, τις παραγωγικές, τις δημιουργικές δυνάμεις αυτού του τόπου.
Με αυτή την έννοια, το συνέδριο αυτό θα είναι πετυχημένο εάν καταφέρει να εμπλέξει ευρύτερες δυνάμεις, κοινωνικές και παραγωγικές. Και να είναι ένα συνέδριο σταθμός όχι μόνο για μας, αλλά και για την ίδια την υπόθεση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.
Ο ελληνικός λαός, αλλά και όλοι όσοι αγωνίζονται στην Ευρώπη και στον κόσμο ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και την κοινωνική ανισότητα, έχουν διαρκώς το βλέμμα στραμμένο σε μας. Όλοι όσοι αγωνίζονται για έναν κόσμο δικαιοσύνης, δημοκρατίας και ελευθερίας προσβλέπουν σε μας.
Έχουμε καθήκον να τους δικαιώσουμε. Και είμαι βέβαιος ότι θα κάνουμε το παν, θα αγωνιστούμε, θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να τους δικαιώσουμε και θα τους δικαιώσουμε.
Σας ευχαριστώ πολύ.

Συνεδριάζει τo Σάββατο 12 και την Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2015 η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ στο Συνεδριακό κέντρο Εθνικής Ασφαλιστικής.

Τα θέματα του θα απασχολήσουν την Κ.Ε.

Πολιτικές εξελίξεις

Συνέδριο

Πρόγραμμα εργασιών

Σάββατο 12/12/2015, 10:30-21:00

Κυριακή 13/12/2015, 10:30-19:00

Οι εργασίες θα ξεκινήσουν το Σάββατο το πρωί στις 10.30 πμ με ομιλία του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα.

Στις 20 Σεπτεμβρίου, ο ΣΥΡΙΖΑ σημείωσε μια ακόμα μεγάλη εκλογική νίκη, μετά από εκείνη του Ιανουαρίου, όταν για πρώτη φορά στην Ελλάδα συγκροτήθηκε κυβέρνηση με κορμό τη ριζοσπαστική Αριστερά, βασική εντολή της οποίας ήταν η κατάληξη σε συμφωνία με τους δανειστές για τη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους και την εφαρμογή ενός προγράμματος κατά της λιτότητας. Μετά από επτά μήνες σκληρής διαπραγμάτευσης, την οποία αναγνώρισαν όχι μόνο οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, αλλά όλοι οι λαοί της Ευρώπης, και παρά το μεγαλειώδες ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, η κυβέρνηση βρέθηκε αντιμέτωπη με έναν στυγνό εκβιασμό ο οποίος την οδήγησε στην αποδοχή μας ιδιαίτερα δύσκολης συμφωνίας, που παρότι δεν ξεφεύγει ριζικά από την κυρίαρχη αντίληψη, περιέχει σημαντικές βελτιώσεις σε σχέση με το προηγούμενο καθεστώς και αφήνει δυνατότητες για την εφαρμογή πολιτικών κοινωνικής προστασίας και οικονομικής ανάπτυξης την επόμενη περίοδο.

Μετά από όσα συνέβησαν, η προσφυγή στις κάλπες ήταν δημοκρατικά επιβεβλημένη. Το αποτέλεσμα των εκλογών έδειξε ότι ο λαός εκτίμησε τη σκληρή διαπραγμάτευση και την ειλικρίνεια της κυβέρνησης και θεώρησε ότι η υποχώρηση απέναντι σε υπέρτερες δυνάμεις ήταν αναγκαστική.

Η πλειοψηφία της κοινωνίας μας θεωρεί ότι είμαστε η πολιτική δύναμη που θα υλοποιήσει τη συμφωνία με τη μέγιστη δυνατή κοινωνική ευαισθησία, γιατί επί έξι μήνες παρακολουθούσε την κυβέρνηση να διαπραγματεύεται για τα δίκαια του λαού και της χώρας, έχοντας απέναντί της πολύ ισχυρότερους αντιπάλους οι οποίοι ασκούσαν ασφυκτικές πιέσεις. Σε αυτή την προσπάθεια της κυβέρνησης ήταν και παραμένει κρίσιμη η ενεργή παρουσία και παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα. Το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα ήταν μια ιστορική στιγμή, μια στιγμή ανάτασης για τον ελληνικό λαό, αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη.

Λαϊκή εντολή

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου μιλήσαμε με ειλικρίνεια στον ελληνικό λαό. Απευθυνθήκαμε σε εξαιρετικά μεγάλο εύρος ψηφοφόρων και τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ εκπροσώπησε πλειοψηφικά τους μισθωτούς του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, τους ανέργους, τους μικρομεσαίους καθώς και τους νέους, τις γυναίκες, τις λαϊκές γειτονιές, τα αστικά κέντρα.

Δώσαμε τη μάχη απέναντι στους εκπροσώπους του παλιού κατεστημένου και σε όσους τους στηρίζουν. Από τα ΜΜΕ της διαπλοκής, έως το σύμπλεγμα των συμφερόντων που είχε σκοπό να ξεμπερδέψει με την Αριστερά.

Πολεμήσαμε έχοντας απέναντί μας όλο το φθαρμένο σύστημα, πολιτικό, μιντιακό και οικονομικό που ευθύνεται για την ελληνική τραγωδία. Κάναμε παρένθεση το δικό τους σχέδιο της αριστερής παρένθεσης και της αναβίωσης του παλιού κατεστημένου.

Από την πρώτη στιγμή προκήρυξης των εκλογών αναπτύχθηκε μια προσπάθεια απαξίωσης της διαδικασίας έκφρασης της λαϊκής βούλησης. Υποστηρίχθηκε ότι, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, η νέα κυβέρνηση δεν θα έχει κανένα περιθώριο άσκησης πολιτικής πέρα από την εφαρμογή του νέου μνημονίου. Η λυσσασμένη προσπάθεια, όμως, των ίδιων πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων να επιβάλουν μια κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού (ή, τουλάχιστον, τη συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού στο κυβερνητικό σχήμα) αναδεικνύει την κρισιμότητα που έχει η σημερινή κυβέρνηση και άρα μια μεγάλη αντίφαση με το παραπάνω επιχείρημα. Η αντίφαση προκύπτει από τρεις βασικούς λόγους:

α. Η διαδικασία της διαπραγμάτευσης περιλαμβάνει ακόμα μια σειρά από κρίσιμες μάχες πάνω σε ανοιχτά μέτωπα.

β. Η υλοποίηση των μέτρων θα αποτελέσει μια συγκρουσιακή διαδικασία, πάνω στην οποία μια κυβέρνηση της αριστεράς θα προσπαθήσει να μειώσει τις αρνητικές επιπτώσεις για την κοινωνική πλειοψηφία.

γ. Υπάρχει μεγάλο εύρος πολιτικών πρωτοβουλιών που μπορούν να παρθούν εκτός της επικράτειας του μνημονίου. Πρωτοβουλίες που μπορούν να συμβάλλουν σε μια διαφορετική κατεύθυνση, για την υπεράσπιση της αξιοπρέπειας, της δημοκρατίας και των κοινωνικών αναγκών της μεγάλης πλειοψηφίας.

Ακριβώς για τους παραπάνω λόγους, το ποιά κυβέρνηση θα προκύψει, αποτελούσε μια κρίσιμη μάχη. Την κρισιμότητα αυτή κατανόησαν, από τη δική του σκοπιά ο καθένας, τόσο τα οικονομικά και πολιτικά νεοφιλελεύθερα κέντρα, όσο και η πλειοψηφία του λαού.

Ο ελληνικός λαός, με τη ψήφο του, αρνήθηκε να σκύψει το κεφάλι, να αποδεχτεί ότι τίποτα δεν γίνεται, ότι είναι μάταιο να αγωνίζεται για το δίκαιο.

Αρνήθηκε να δεχτεί ότι οι υποστηρικτές της ακραίας λιτότητας είχαν δίκιο για όσα έκαναν τα προηγούμενα χρόνια. Να δεχτεί ότι η επιτροπεία, η μειωμένη κυριαρχία, η φτώχεια είναι η μοίρα μας. Κι ας το προσπάθησαν η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ, το ΠΟΤΑΜΙ και οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής.

Οι ίδιες δυνάμεις που έκαναν ό,τι μπορούσαν για να χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, δίνουν με πείσμα τη μάχη για την νοηματοδότηση του εκλογικού αποτελέσματος. Ισχυρίζονται ότι η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ψήφο νομιμοποίησης και συναίνεσης γύρω από τα νέα μέτρα. Αντιθέτως, η στήριξη στον ΣΥΡΙΖΑ έγινε στη βάση ότι αγωνιστήκαμε με όλες μας τις δυνάμεις για να πετύχουμε ό,τι καλύτερο μας επέτρεπε ένας πολύ αρνητικός συσχετισμός δύναμης.

Η αύξηση της αποχής πρέπει, βεβαίως, να μας απασχολήσει το επόμενο διάστημα. Χωρίς να παραβλέπουμε την αποστράτευση αριστερού κόσμου, τα κύρια αίτια της αποχής πρέπει να αναζητηθούν στη γενικότερη κρίση και απαξίωση του πολιτικού συστήματος. Το στοίχημα για τον ΣΥΡΙΖΑ, το στοίχημα για την Αριστερά σε όλο τον κόσμο είναι να αποδείξει ότι η εμπλοκή στην πολιτική διαδικασία, η συμμετοχή στο κοινωνικό γίγνεσθαι αξίζει τον κόπο και δια μέσου αυτής μπορεί να αλλάξει η ζωή μας. Η Αριστερά πρέπει να κερδίσει το στοίχημα της πολιτικής συμμετοχής και αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο δια του παραδείγματος, είτε μιλάμε για την πολιτική πράξη και το κυβερνητικό έργο, είτε για κοινωνική δράση που να παράγει απτά αποτελέσματα.

Παράλληλα, η σταθεροποίηση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής, παρά την εν εξελίξει δίκη μελών της Κοινοβουλευτικής της Ομάδας και τη δημόσια ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για τη δολοφονία Φύσσα από τον αρχηγό της, καταδεικνύει ότι απαιτείται πιο ενεργητική θεσμική, κοινωνική και πολιτική δράση για την αναχαίτιση του νεοφασιστικού φαινομένου και της δράσης της εγκληματικής, ναζιστικής οργάνωσης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει μια πολιτική δύναμη που δεν αποδέχεται τον νεοφιλελεύθερο μονόδρομο. Στόχος μας παραμένει ο απεγκλωβισμός από τις αιτίες που μας οδήγησαν στα μνημόνια, από το οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού σε Ελλάδα και Ευρώπη. Με βάση αυτόν τον στόχο θα σχεδιάζουμε και τις καθημερινές μας μάχες, γνωρίζοντας ότι έχουμε να αποφύγουμε δύο εξίσου επικίνδυνα μονοπάτια. Από τη μια αυτό της Αριστεράς που δεν τολμάει να καταπιαστεί με την αλλαγή των συσχετισμών στο σήμερα, και από την άλλη της Αριστεράς που ενσωματώνεται στον κυρίαρχο τρόπο άσκησης πολιτικής.

Το κόμμα μας και η κυβέρνησή μας, θα επιδιώξουν να αντιμετωπίσουν τις υπαρκτές δεσμεύσεις του προγράμματος με τη μάχη στα «ανοιχτά μέτωπα» και με την εφαρμογή ενός παράλληλου προγράμματος. Ταυτόχρονα, οφείλουμε να είμαστε έτοιμοι να αξιοποιήσουμε κάθε δυνατότητα που ενδεχομένως δημιουργηθεί στο μέλλον από τις οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο, προκειμένου να επιτευχθεί η ταχύτερη δυνατή διέξοδος από το καθεστώς επιτροπείας.

Η δύναμη που μας κράτησε όρθιους μέσα σε αυτή τη μάχη ήταν η πλειοψηφία του λαού. Η αποφασιστικότητά του και το πείσμα με το οποίο πάλεψε, τόσο την εβδομάδα του δημοψηφίσματος, όσο και στις τελευταίες εκλογές, κατάφερε να ανατρέψει τους σχεδιασμούς των αντιπάλων μας εντός και εκτός χώρας. Η κοινωνική σχέση που οικοδόμησε ο ΣΥΡΙΖΑ με αυτόν τον κόσμο αποτελεί τη δυνατότητά μας να καταφέρουμε να προχωρήσουμε την απομείωση–ελάφρυνση του χρέους, την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τη συνολική βελτίωση της οικονομίας, ώστε να μπορέσουμε να προχωρήσουμε στη σταδιακή αποδέσμευση από την επιτροπεία και τις σκληρές μνημονιακές πολιτικές, να προχωρήσουμε στις μεγάλες συγκρούσεις στο εσωτερικό της χώρας.

Ευρώπη: Παρά τις δυσκολίες, διευρύνουμε τη συμμαχία κατά της λιτότητας

Η στάση αντίστασης της ελληνικής κυβέρνησης στη διαδικασία της διαπραγμάτευσης, καθώς και η διεθνοποίηση του «ελληνικού ζητήματος» πυροδότησε την προηγούμενη περίοδο την ανάπτυξη ενός πρωτόγνωρου ευρωπαϊκού και διεθνούς κινήματος αλληλεγγύης στην Ελλάδα και αντίστασης στην πολιτική της λιτότητας.

Η στρατηγική αυτή μπορεί να μην υπήρξε αρκετή για να ανατρέψει αποφασιστικά τον εξαιρετικά δυσμενή συσχετισμό δύναμης στην Ε.Ε. και την Ευρωζώνη, και να μας επιτρέψει να διασφαλίσουμε μια ριζικά καλύτερη συμφωνία για την Ελλάδα, αλλά κατόρθωσε να προκαλέσει ρωγμές στο πολιτικό μπλοκ της νεοφιλελεύθερης συναίνεσης.

Η Ευρώπη αποτελεί τον ελάχιστο γεωγραφικά πολιτικό χώρο όπου η Αριστερά οφείλει να δίνει τις μάχες της για να αλλάξει τους συσχετισμούς και να τιθασεύσει τα προτάγματα των αγορών. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η σημαντική πρωτοβουλία μας για την ενεργό συμμετοχή του Ευρωκοινοβουλίου στην υλοποίηση της συμφωνίας.

Στην περίοδο αυτή, στην πανευρωπαϊκή συμμαχία κατά της λιτότητας συγκλίνουν και συναντιούνται πλέον κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις ευρύτερες της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, συμπεριλαμβανομένων πολλών κομμάτων της οικογένειας των Ευρωπαίων Πρασίνων, αλλά και θεσμικών εκπροσώπων, τάσεων και ομαδοποιήσεων από σοσιαλιστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, καθώς και σημαντικών ευρωπαϊκών εργατικών συνδικάτων, που μέχρι σήμερα ηγεμονεύονται πολιτικά από τη σοσιαλδημοκρατία.

Η πρόσφατη εκλογή του Τζέρεμι Κόρμπιν στην ηγεσία του Εργατικού Κόμματος Αγγλίας αποτελεί μια σημαντική εξέλιξη στην κατεύθυνση της ενίσχυσης του ευρωπαϊκού μετώπου κατά της λιτότητας, αφού σηματοδοτεί την αριστερή στροφή ενός σοσιαλδημοκρατικού κόμματος που αποτέλεσε την «ατμομηχανή» της νεοφιλελεύθερης μετάλλαξης των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών τις δύο προηγούμενες δεκαετίες.

Η μεγάλη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις 20 Σεπτεμβρίου έστειλε πανευρωπαϊκά το μήνυμα ότι η Αριστερά δεν ηττήθηκε, αλλά έγινε για ακόμα μια φορά αποδέκτης της εμπιστοσύνης της κοινωνικής πλειοψηφίας, των λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας.

Ακολουθήθηκε δε από ένα ιδιαίτερα θετικό εκλογικό αποτέλεσμα στην Πορτογαλία, όπου το αδελφό μας κόμμα, Μπλόκο της Αριστεράς, διαψεύδοντας κάθε προεκλογική εκτίμηση, κατέγραψε το μεγαλύτερο ποσοστό στην ιστορία του υπερβαίνοντας το 10%, και κατέστη τρίτη, ρυθμιστική πολιτική δύναμη στη χώρα, μη επιτρέποντας στο συνασπισμό της δεξιάς να κερδίσει την απόλυτη πλειοψηφία. Η άμεση μετεκλογική πρωτοβουλία του ΚΚ Πορτογαλίας και του Μπλόκο για κάλεσμα προς το Σοσιαλιστικό Κόμμα για το σχηματισμό μιας φιλολαϊκής κυβέρνησης κατά της λιτότητας, ανεξαρτήτως της έκβασής της τις επόμενες ημέρες, ανοίγει νέες προοπτικές για μια Αριστερά που επιλέγει να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο προτείνοντας λύσεις διεξόδου στο λαό, αντί να μένει θεατής στη γωνία των εξελίξεων.

Την επόμενη περίοδο, έχουμε μπροστά μας μια σειρά από κρισιμότατες μάχες που υπερβαίνουν το εθνικό πεδίο και απαιτούν πανευρωπαϊκή κινητοποίηση, όπως αυτή για την απομείωση των δημοσίου χρέους, ή αυτή για την απόρριψη της Διατλαντικής Συνθήκης Εμπορίου ΗΠΑ-ΕΕ (TTIP). Επίσης, σε παγκόσμιο επίπεδο, τον ερχόμενο Δεκέμβρη λαμβάνει χώρα στο Παρίσι η Συνδιάσκεψη του ΟΗΕ για την αντιμετώπιση της Κλιματικής Αλλαγής. Είναι αναγκαίο να γίνει κατορθωτή η σύνταξη και αποδοχή μιας νέας συμφωνίας, που θα αντικαταστήσει το Πρωτόκολλο του Κιότο για τη μείωση των αέριων ρύπων, μιας συμφωνίας φιλόδοξης, νομικά δεσμευτικής, η οποία θα συμπεριλάβει όλα τα κράτη και όλους τους μεγάλους ρυπαντές.

Ταυτόχρονα, στο πολιτικό πεδίο, η έκβαση των προσεχών εκλογικών αναμετρήσεων στην Ισπανία και την Ιρλανδία θα επηρεάσει σημαντικά τις εξελίξεις στην Ευρωζώνη και την ΕΕ, γι’ αυτό και στόχος μας είναι η ανάληψη δράσης για την αποφασιστική ενίσχυση των αριστερών δυνάμεων στις χώρες αυτές.

Με βάση αυτά τα δεδομένα, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ευρωπαϊκή Αριστερά θα εντατικοποιήσουν τις πρωτοβουλίες για την περαιτέρω διεύρυνση της κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας δυνάμεων που απορρίπτουν τη στρατηγική της λιτότητας και του νεοφιλελεύθερου αυταρχισμού και στηρίζουν την εναλλακτική πορεία της Ευρώπης προς την ανάπτυξη και την αποκατάσταση της δημοκρατίας και των θεμελιωδών κοινωνικών δικαιωμάτων.

Προτεραιότητες για την επόμενη περίοδο

Ο ελληνικός λαός, με την ετυμηγορία του, έδωσε εντολή σταθερότητας, μια ισχυρή εντολή για κυβέρνηση τετραετίας μετά τη δύσκολη περίοδο της διαπραγμάτευσης. Μέσα σε αυτή την τετραετία υπάρχει η ξεκάθαρη εντολή να ξεκινήσουμε και μια μεγάλη πορεία τομών, ρήξεων και μεταρρυθμίσεων προκειμένου να αλλάξουμε ριζικά την Ελλάδα, να αποκαταστήσουμε αδικίες, να ξεριζώσουμε ριζωμένες αντιλήψεις στο κράτος και την κοινωνία, να κινητοποιήσουμε τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία σε μια κατεύθυνση δημοκρατικής και παραγωγικής αναγέννησης της χώρας μας μετά από την προηγούμενη καταστροφική πενταετία, που είναι στοιχεία του παράλληλου προγράμματος.

Χρειάζεται σκληρή και συντονισμένη προσπάθεια, με άμεσο ορίζοντα τη συζήτηση για την απομείωση του χρέους και την άρση, το συντομότερο δυνατόν, των Capital Controls.

Η διαπραγμάτευση για τη διευθέτηση του χρέους θα αποτελέσει κομβικό σημείο, όχι μόνο για τα δημόσια οικονομικά του ελληνικού κράτους, αλλά και για τα στρατηγικά διακυβεύματα της Ε.Ε., για τη σχέση του ευρωπαϊκού πλεονασματικού βορρά με τον υπερχρεωμένο νότο. Θα αποτελέσει την έναρξη της αλλαγής στην καρδιά της Ευρώπης.

Παράλληλα, κρίσιμο είναι το ζήτημα της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών που θα διασφαλίσει πλήρως τις καταθέσεις και που ταυτόχρονα θα οδηγήσει στην εξυγίανση του πιστωτικού συστήματος από τα λεγόμενα «κόκκινα» δάνεια.

Η επιτυχής έκβαση αυτών των δύο κρίσιμων διαδικασιών, που προβλέπονται στη συμφωνία, έως το τέλος του έτους, είναι ίσως ο πιο κρίσιμος κάβος για την αρχή της ανάκαμψης. Αν αυτά πάνε καλά, τότε η οικονομία μπορεί να επιστρέψει σε θετικούς ρυθμούς το δεύτερο εξάμηνο του 2016 και παράλληλα να προωθηθούν μέτρα πολιτικής και στόχοι σε όλα τα θέματα που υπερβαίνουν την ατζέντα και τους περιορισμούς της συμφωνίας. Πρόκειται για παρεμβάσεις που θα έχουν αποκλειστικά το δικό μας πρόσημο, της αξιοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Για να καλυφθούν οι ανάγκες της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας, θα πρέπει να βρεθούν τα απαραίτητα εναλλακτικά, παράλληλα μέτρα. Μέτρα ισοδύναμα, που να μην ανακατανέμουν τη φτώχεια, αλλά να στοχεύουν στην αναδιανομή των βαρών και των εισοδημάτων, προς όφελος των λαϊκών και των μεσαίων στρωμάτων. Στη διαδικασία αυτή, το κόμμα μας δεν μπορεί να περιοριστεί σε ρόλο παρατηρητή, αλλά οφείλει, μέσω των συλλογικών του εμπειριών, επεξεργασιών και αποφάσεων, να επηρεάσει ενεργητικά την κυβερνητική πολιτική.

Αν στην πρώτη φάση της διακυβέρνησής μας είχαμε μπροστά μας την τεράστια πρόκληση της διαπραγμάτευσης για την εξεύρεση μιας βιώσιμης συμφωνίας με τους εταίρους, σήμερα έχουμε μπροστά μας ένα ακόμη πιο δύσκολο και επίπονο έργο. Να ανοίξουμε το δρόμο για ένα νέο οικονομικό, παραγωγικό μοντέλο που θα αντιστρέφει την πορεία των εξελίξεων των τελευταίων δεκαετιών, και ειδικά της τελευταίας πενταετίας που το νεοφιλελεύθερο σχέδιο επιταχύνθηκε, βάθυνε και οδήγησε σε μεγάλες οικονομικές αναταράξεις και κυρίως σε μεγάλες κοινωνικές αδικίες, διευρύνοντας ανισότητες και βυθίζοντας στην απελπισία μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας.

Απέναντι στην αποτυχημένη αυτή νεοφιλελεύθερη συνταγή που θέλει να θεμελιώσει την όποια οικονομική ανάπτυξη πάνω σε κοινωνικά ερείπια, πάνω στην διάλυση της αγοράς εργασίας, την εξαφάνιση της μικρής παραγωγής, την βίαιη αναπροσαρμογή της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας, εμείς εισηγούμαστε ένα άλλο μοντέλο, που βάζει την κοινωνική συνοχή, τους ανθρώπους και τις ανάγκες των πολλών πάνω από τα κέρδη των λίγων.

Ένα οικονομικό μοντέλο, που στηρίζεται, αφενός, στο σεβασμό και στην προστασία της εργασίας και του περιβάλλοντος και στην αναδιανομή των φορολογικών βαρών, ώστε να στηριχτεί η ενεργός ζήτηση και, αφετέρου, στην έμφαση στην τεχνολογία και την καινοτομία, στην αξιοποίηση των υψηλών προσόντων του ανθρώπινου δυναμικού της πατρίδας μας, ώστε να στηριχτεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.

Στη συμφωνία μεταξύ της κυβέρνησης και των δανειστών υπάρχουν αρκετά σημεία ανοιχτά, για τα οποία δεν έχει καταλήξει η εφαρμοστέα πολιτική και στα οποία θα δώσουμε σκληρή μάχη με σχέδιο και αντιπροτάσεις, ώστε να διατηρήσουμε το έδαφος που κερδίσαμε στη διαπραγμάτευση και το τελικό αποτέλεσμα να είναι προς όφελος των κοινωνικών δυνάμεων που εκπροσωπούμε. Συγκεκριμένα, υπάρχουν μπροστά μας πέντε μεγάλες μάχες:

• Η ρύθμιση των λεγόμενων «κόκκινων δανείων», με στόχο την προστασία της πρώτης κατοικίας όσων αποδεδειγμένα δεν έχουν να πληρώσουν.
• Η επαναρρύθμιση της αγοράς εργασίας, με την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και άλλων προστατευτικών ρυθμίσεων για τη μισθωτή εργασία καθώς και ο σταθερός προσανατολισμός μας για τη σταδιακή αύξηση του κατώτατου μισθού αλλά και της κατάργησης των διακρίσεων στην αγορά εργασίας.
• Η αντιμετώπιση του ασφαλιστικού-συνταξιοδοτικού προβλήματος στη βάση της διατήρησης του αναδιανεμητικού ρόλου της κοινωνικής ασφάλισης, της αλληλεγγύης των γενεών, της διατήρησης των δύο αυτοτελών πυλώνων της σύνταξης (κύριας και επικουρικής), καθώς και της εξεύρεσης ισοδυνάμων, ώστε να μην πληγούν βάναυσα τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα.
• Η αναζήτηση τρόπων στήριξης των μικρών και μεσαίων αγροτών έναντι των όποιων αρνητικών συνεπειών από όσα προβλέπει η συμφωνία για τη φορολόγησή τους
• Η διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα της ενέργειας
• Η δημιουργία και λειτουργία του νέου ταμείου αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας, που πρέπει να εξασφαλίζει την αξιοποίηση και όχι την εκποίησή της.

Εκτός από τον αγώνα για την αποκατάσταση της οικονομικής ομαλότητας, από τον αγώνα για την επιστροφή στην οικονομική ανάπτυξη και τη στήριξη του ελληνικού κράτους, βρισκόμαστε σήμερα αντιμέτωποι και με μια μεγάλη πρόκληση, την πρόκληση της διαχείρισης μιας μεγάλης κρίσης μέσα στην κρίση, που αποτελεί ταυτόχρονα και πρόκληση για ολόκληρη την Ευρώπη. Έχουμε να διαχειριστούμε μια τεράστια προσφυγική κρίση, η οποία φέρνει στην επιφάνεια τις μεγάλες πολιτικές συγκρούσεις που διαιρούν την Ευρώπη από τη μια άκρη στην άλλη, αλλά και την κάθε χώρα ξεχωριστά.

Η προσφυγική κρίση αποκαλύπτει την κραυγαλέα αποτυχία της κυρίαρχης ευρωπαϊκής πολιτικής τόσο ως προς την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού-προσφυγικού φαινομένου, όσο και την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας της Ε.Ε. Η ριζική αλλαγή μεταναστευτικής πολιτικής και η ανάδειξη της προσφυγικής κρίσης ως ευρωπαϊκό πρόβλημα από την ελληνική κυβέρνηση ώθησε πανευρωπαϊκές εξελίξεις και αφύπνισε τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, αναδεικνύοντας το αίτημα για μια πραγματικά ευρωπαϊκή αντιμετώπιση της κρίσης με όρους συλλογικής ευθύνης των κρατών-μελών της Ε.Ε.

Απέναντι στη λογική των φρουρίων, των τοίχων και των φραχτών, απέναντι στην ακροδεξιά ρητορεία και στη λογική που θέλει να μετατρέψει τα ευρωπαϊκά σύνορα σε πεδίο μάχης, εμείς πιστεύουμε σταθερά ότι πρέπει να δουλέψουμε σκληρά, για να αποδείξουμε στους λαούς της Ευρώπης ότι η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, η φιλοξενία δεν είναι ουτοπίες κάποιων ρομαντικών, αλλά είναι και παραμένουν κυρίαρχες αξίες του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και μπορούν να γίνουν πολιτική πράξη.

Η ελληνική κυβέρνηση, η Ευρωπαϊκή Αριστερά, τα κοινωνικά κινήματα και οι υπόλοιπες προοδευτικές δυνάμεις οφείλουν τώρα να εργαστούν για ένα ευρωπαϊκό σχέδιο ειρήνευσης για τη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο, με άμεση προτεραιότητα έναν κοινά αποδεκτό οδικό χάρτη για τον τερματισμό της σύγκρουσης και τη δημοκρατική μετάβαση στη Συρία.

Παράλληλα, το επόμενο διάστημα η Αριστερά έχει να δώσει μάχες για:

• την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των ελευθεριών
• την ολοκλήρωση της διαβούλευσης και τη νομοθετική προώθηση της δημοκρατικής μεταρρύθμισης στην παιδεία, ώστε να αναχαιτιστεί η καταστροφική πορεία των προηγούμενων ετών και να αποκατασταθεί η δημοκρατική λειτουργία όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης
• τον εκδημοκρατισμό της Δημόσιας Διοίκησης
• τον εκδημοκρατισμό των Σωμάτων Ασφαλείας
• την ισότητα των δύο φύλων
• την καταπολέμηση των διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου
• την εξάλειψη του ρατσισμού, του νεοναζισμού και του φασισμού
• τον πολιτισμό και την αλλαγή αναχρονιστικών συλλογικών νοοτροπιών

μέσα από θεσμικές πρωτοβουλίες αλλά και μέσα από τη συγκρότηση ενός πλατιού μετώπου των αριστερών και δημοκρατικών δυνάμεων.

Το κόμμα

Η επτάμηνη εμπειρία στην κυβέρνηση διαμορφώνει το πλαίσιο στο οποίο καλούμαστε να δώσουμε απαντήσεις σε ερωτήματα και διλήμματα.

Το πρώτο ερώτημα που καλούμαστε να απαντήσουμε άμεσα είναι αν θα διαχειριστούμε την υπάρχουσα κατάσταση ή θα σεβαστούμε ότι η λαϊκή εντολή των εκλογών είναι η ριζική, δημοκρατική αναδιάρθρωση του κράτους, η ενίσχυση των κοινωνικών στρωμάτων που επλήγησαν βαριά και εξαθλιώθηκαν από τη κρίση και η δημιουργία συνθηκών που θα οδηγούν στην κοινωνική δικαιοσύνη, την ανάπτυξη και τη δημοκρατική διέξοδο από την κρίση. Η δική μας ανανεωτική ριζοσπαστική Αριστερά έχει ως μονόδρομο να ακολουθήσει τη λαϊκή εντολή, γιατί είναι, για πρώτη φορά, σύμφυτη με τα δικά της αξιακά και προγραμματικά προτάγματα.

Τα λαϊκά, κοινωνικά στρώματα και η νεολαία που έχουν μέχρι σήμερα τεθεί στο περιθώριο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής λόγω της εξαθλίωσής τους οφείλουμε να τα εκπροσωπήσουμε φέρνοντάς τα στην επιφάνεια της πολιτικής και παραγωγικής διαδικασίας.

Η νίκη στις εκλογές του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να αντιμετωπιστεί από όλους μας ως ένα εξαιρετικά κομβικής σημασίας γεγονός της πορείας του κόμματος από το 2010. Κάναμε ως σύνολο όλη την προηγούμενη περίοδο όσα έπρεπε και μπορούσαμε να κάνουμε μέσα σε ένα δυσμενές περιβάλλον από πλευράς συσχετισμών.

Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ ήταν παγωμένος στην εκκίνηση της προεκλογικής εκστρατείας, και η συσπείρωση χαμηλή. Η αποχώρηση της Αριστερής Πλατφόρμας, η ίδρυση, η μιντιακή υπερπροβολή και ο μονομέτωπος πόλεμος της ΛΑΕ εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, η αποστράτευση μελών του κόμματος, η έκρηξη φαινομένων «ανθρωποφαγίας» εναντίον των μελών μας στη δημόσια σφαίρα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και δικές μας αδυναμίες ως προς την δημοκρατική μας λειτουργία την προηγούμενη κρίσιμη περίοδο, συνέτειναν σε αυτή την κατάσταση. Ήμασταν υποχρεωμένοι να ανασυγκροτήσουμε άμεσα τα όργανα του κόμματος, να γίνει συζήτηση στις Ο.Μ. και να δημιουργηθεί εκλογικός μηχανισμός σε πολλούς τομείς από την αρχή και μάλιστα σε ιδιαίτερα μικρό χρονικό διάστημα. Όλη η προσπάθεια έγινε, εκτιμούμε, γρήγορα, και μπορέσαμε να ανταποκριθούμε στις ανάγκες της εκλογικής μάχης.

Οργανωτικά και πολιτικά τα μέλη και οι φίλοι του κόμματος έδωσαν τον αγώνα με αυταπάρνηση και αισιοδοξία, υπερβαίνοντας δυσκολίες και εμπόδια εντελώς πρωτόγνωρα για όλους μας. Βρεθήκαμε σε όλη τη χώρα με καθημερινές παρεμβάσεις και πολύ μεγάλες συγκεντρώσεις, μοιράσαμε το εκλογικό υλικό και καταφέραμε να καλύψουμε σε μεγάλο βαθμό τα εκλογικά τμήματα με εκλογικούς αντιπροσώπους.

Η προεκλογική μας καμπάνια αναπτύχθηκε σε τρεις φάσεις. Η πρώτη είχε στόχο να αναδείξει τα διλήμματα. Η δεύτερη είχε στόχο την προβολή του έργου του επταμήνου. Η τρίτη και τελευταία, αναδείκνυε τα ισχυρά μας σημεία, όπως τα ζητήματα της διαφάνειας και διαπραγμάτευσης και κυρίως το πρόσωπο του Προέδρου.

Υπήρξαν απώλειες και αδυναμίες στη μάχη που δώσαμε, σε έναν πόλεμο που θα έχει διάρκεια, που όμως δεν πρόκειται να μας αλλοιώσουν. Δεν θα το επιτρέψει η συσσωρευμένη εμπειρία που αποκτήσαμε και η ιστορική παρακαταθήκη που διαθέτουμε. Οι προκλήσεις για το κόμμα και την κυβέρνηση είναι ήδη μπροστά μας.

Οφείλουμε όλοι μας

• να ανιχνεύσουμε τί κόμμα θέλουμε ώστε να ανταποκριθούμε στις νέες συνθήκες γιατί δεν φτάνει να ξέρουμε τί κόμμα δε θέλουμε.
• να έρθουμε σε ρήξη, σε αντίξοες συνθήκες, με τη διαπλοκή, το πολιτικό κατεστημένο, τις βεβαιότητες και το κράτος-υπηρέτη των συμφερόντων και όχι του λαού.
• να στηρίξουμε με όλα τα πρόσφορα μέσα τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα.
• να διαμορφώσουμε το πολιτικό σχέδιο που θα έχει στόχους και θα υπηρετεί τα ιδεολογικά μας προτάγματα με συγκεκριμένη τακτική.

Έχουμε ανάγκη από όραμα που θα εμπνέει την κοινωνία και κυρίως τη νέα γενιά, και γι’ αυτό θα εργαστούμε για την επικαιροποίηση της στρατηγικής του δημοκρατικού δρόμου προς το σοσιαλισμό, στις νέες συνθήκες ενός ιδιότυπου πολέμου θέσεων, για τον ανθρωποκεντρικό μετασχηματισμό της κοινωνίας με σεβασμό και συνεχή διεύρυνση δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Έχουμε ανάγκη από ένα κόμμα που θα πρωτοστατήσει στην Ελλάδα και την Ευρώπη δίνοντας μάχες και ανοίγοντας δρόμους για να γίνουν πράξη οι ελπίδες χιλιάδων ανθρώπων.

Στο δρόμο για το Συνέδριο, οφείλουμε να απαντήσουμε σε αυτές τις προκλήσεις, υλοποιώντας μεγάλες τομές και αλλαγές που θα ανατρέπουν τα κακώς κείμενα και δεν θα τα διαχειρίζονται.

Η ανάγκη αντιστοίχισης του ΣΥΡΙΖΑ με την εκλογική και κοινωνική του βάση είναι προϋπόθεση για την υλοποίηση του σχεδίου μετασχηματισμού του παραγωγικού και κοινωνικού μοντέλου της ελληνικής κοινωνίας. Ένα κόμμα της Αριστεράς δεν μπορεί να έχει κυβερνητική διάρκεια, προϋπόθεση για τις μεγάλες αλλαγές, αν δεν διαμορφώσει τους απαραίτητους δεσμούς με τις κοινωνικές εκφράσεις. Είναι απαραίτητο να έχει σχέση με την αυτοδιοίκηση, τα συνδικάτα, τα μαζικά και τα κοινωνικά κινήματα.

Η σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με τους χώρους αυτούς ισχυροποιεί τους δεσμούς του με την κοινωνία, διαμορφώνει συλλογική και συμμετοχική κουλτούρα, συνθήκες που θα ενισχύουν την προσπάθεια για τις μεγάλες τομές που χρειάζεται η χώρα.

Το μοντέλο του κόμματος που θα στηρίξει αυτή την προσπάθεια και η σχέση του με την κυβέρνηση και την κοινωνία θα συζητηθούν στο επικείμενο συνέδριο.

Στο πλαίσιο αυτής της συζήτησης, απαιτούνται νέες, συλλογικές, προγραμματικές επεξεργασίες, ώστε να ανταποκριθούμε στις νέες προκλήσεις, καθώς και ένα νέο σχέδιο για την τόνωση της θεωρητικής δουλειάς του κόμματος, μέσω της ανασυγκρότησης του Τμήματος Θεωρίας της Κ.Ε. και τον σχετικό προσανατολισμό της λειτουργίας του Ινστιτούτου «Νίκος Πουλαντζάς».

Σε κάθε περίπτωση, το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να είναι υπόθεση μόνο των 30.000 μελών του. Εκείνων, δηλαδή, που πήραν μέρος στις διαδικασίες του 2013.

Στην πορεία προς το Συνέδριο, αλλά και μετά από αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιδιώξει να ανοίξει διαύλους επικοινωνίας και συνεννόησης και με συντρόφους και συντρόφισσες που αδρανοποιήθηκαν ή αποχώρησαν από το κόμμα και δεν προσχώρησαν σε άλλους πολιτικούς οργανισμούς.

Το συνέδριο θα πραγματοποιηθεί το πρώτο δίμηνο του 2016.

Η Κ.Ε. πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση. Ως τέτοιες προτείνονται:

1. Κεντρική πολιτική καμπάνια για οργανωτική ανάπτυξη του ΣΥΡΙΖΑ
2. Προτεραιότητα στην ίδρυση Ο.Μ. σε κάθε πρώην καποδιστριακό δήμο
3. Ίδρυση Ο.Μ. σε κάθε μεγάλο εργασιακό χώρο
4. Συζήτηση σε βάθος για τους στόχους του συνδικαλιστικού κινήματος, τα μέτωπα και τη δράση που θα αναπτύξουμε στις παρατάξεις που συμμετέχουμε στον εργατοϋπαλληλικό, τον αγροτικό, τον επιστημονικό και τον χώρο των μικρομεσαίων. Σε καμιά περίπτωση, όμως, οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα επιλέξουν διασπαστικές πολιτικές στο εσωτερικό των κοινωνικών χώρων.
5. Ανασυγκρότηση και μαζικοποίηση της Νεολαίας. Η Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ θα συμβάλλει στην διεξαγωγή της 2^ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ στην Αθήνα εντός του μηνός Νοεμβρίου.

Είναι προφανές ότι μια τέτοια πολιτική ενέχει και κινδύνους. Δεν μπορεί, όμως, στο όνομα των κινδύνων, και με φοβικά σύνδρομα, να μην υλοποιηθεί. Είναι σαφές πως πρέπει να αποφευχθεί η άκριτη και άναρχη μαζικοποίηση, παραδείγματα της οποίας παρατηρήθηκαν σε άλλα κόμματα στο πρόσφατο παρελθόν. Είναι όμως στο χέρι μας να αποφύγουμε πιθανά προβλήματα, θέτοντας με θεσμικό τρόπο τις ασφαλιστικές δικλείδες που θα τα αποτρέψουν.

Η ικανότητα του κόμματος ώστε σοβαρά και αξιόπιστα, έγκαιρα και πριν του ζητηθεί, να απαντά δια των κεντρικών του οργάνων αφενός στις «ανάγκες» της διακυβέρνησης και αφετέρου στις ανάγκες του κόμματος για παρέμβαση στην κοινωνία και στο κίνημά της, θα προσδιοριστούν από τον βαθμό υλοποίησης καθηκόντων όπως:

• Η άμεση συγκρότηση του τομέα συντονισμού κυβέρνησης και κόμματος.
• Η ανασυγκρότηση του Οργανωτικού Γραφείου, για την κάλυψη των κενών σε πρόσωπα και χώρους ευθύνης.
• Η ανασυγκρότηση των περιφερειακών συντονιστικών, με δημιουργία συντονιστικής γραμματείας. Η συζήτηση σε αυτά για τις εκτιμήσεις και το πρόγραμμα δράσης και πολιτικού ανοίγματος πρέπει να προηγηθεί των Ν.Ε. και να ολοκληρωθεί στις επόμενες 10 ημέρες.
• Οι Ν.Ε., έχοντας ήδη συζητήσει τις εκτιμήσεις για τις εκλογές, να στραφούν κυρίως στον σχεδιασμό και στον προγραμματισμό της δράσης και του πολιτικού ανοίγματος των ΝΟ και των ΟΜ, καθώς και της παρέμβασης τους στο κίνημα παραδοσιακό και νέο.

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση και το κράτος

Η αντιστοίχιση του ΣΥΡΙΖΑ με την εκλογική και κοινωνική του βάση είναι προϋπόθεση για την υλοποίηση του σχεδίου μετασχηματισμού του παραγωγικού και κοινωνικού μοντέλου της ελληνικής κοινωνίας.

Χρειαζόμαστε ένα κόμμα ανοιχτό στο περιβάλλον του και τα κοινωνικά κινήματα γύρω του. Ένα κόμμα ανοιχτό στις νέες και τους νέους. Όχι ένα κόμμα, κλειστό γραφειοκρατικό οργανισμό αναπαραγωγής των στελεχών του.

Αυτό σημαίνει ν’ ανοίξουν οι Οργανώσεις Μελών σε όσους και όσες θέλουν να συμμετάσχουν στο εγχείρημά μας και συμφωνούν προγραμματικά και πολιτικά με τις θέσεις μας. Η πολιτική της καχυποψίας και των κλειστών θυρών, είτε για να διατηρηθούν με τεχνητό τρόπο κάποιοι εσωκομματικοί συσχετισμοί, ξεριζώνοντας το κόμμα από την κοινωνία, είτε, ενδεχομένως, με το σκεπτικό του «λίγοι και καλοί», έληξε οριστικά στις 20 Σεπτέμβρη. Και έληξε τόσο γιατί η παραλειτουργία «κόμματος μέσα στο κόμμα» τελείωσε -και μάλιστα με άδοξο τρόπο. Αλλά και γιατί εμείς δεν ζητάμε ούτε «πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων», ούτε σύσταση από το συντονιστή της Οργάνωσης Μελών για την πρόσληψη κάποιου, όπως συνέβαινε αδιαλείπτως τα τελευταία σαράντα χρόνια σ’ αυτόν τον τόπο.

Το πελατειακό, κομματικό και ρουσφετολογικό κράτος των ημετέρων είναι ακριβώς αυτό που εμείς έχουμε στόχο να γκρεμίσουμε. Η Αριστερά ήταν το θύμα του -δεν θα γίνει τώρα ο νέος διαχειριστής του. Και το διαφορετικό ήθος της Αριστεράς, που τόσα χρόνια διακηρύσσαμε, ήρθε η ώρα να το κάνουμε πράξη, τελειώνοντας οριστικά με τις πρακτικές του παρελθόντος.

Εμείς εμπεδώνουμε καθημερινά την αξιοκρατία, τις ίσες ευκαιρίες και το κράτος δικαίου για όλους τους Έλληνες πολίτες, ανεξάρτητα από τις πολιτικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις τους και τον τρόπο ζωής τους.

Αυτήν την εντολή μας έδωσε ο λαός και αυτήν είμαστε αποφασισμένοι και αποφασισμένες να υπηρετήσουμε, για να κρατήσουμε ζωντανή τη σχέση ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης που μας συνδέει με το λαό μας.

Το κόμμα μας, λοιπόν, δεν θα λειτουργεί ως ιδεολογικός και οργανωτικός μηχανισμός νομιμοποίησης των κρατικών πολιτικών, για να αποφύγει πάση θυσία το μετασχηματισμό του σε υποσύστημα του κράτους. Ο ΣΥΡΙΖΑ, για να μπορεί να ανταποκριθεί στο ρόλο του στη νέα εποχή που ξεκίνησε στις 20 Σεπτέμβρη, θα πρέπει να είναι «κόμμα εκτός κράτους», για να θυμηθούμε έναν όρο του Γκράμσι.

Ένα κόμμα που δεν απορροφάται από το κράτος, δεν κρατικοποιείται με τη μαζική μεταπήδηση των στελεχών του στον κρατικό μηχανισμό, δεν αποκόπτεται από τις κοινωνικές τάξεις που εκπροσωπεί και δεν εκφυλίζεται σε κρατικό όργανο.

Αντίθετα, θα λειτουργεί ως συλλογικός διανοούμενος, που, σε αντιστοίχιση με τις κοινωνικές διεργασίες και μετατοπίσεις που συντελούνται, επανακαθορίζει την πολιτική στρατηγική του για τη διεύθυνση της κοινωνίας. Ένα κόμμα που δίνει καθημερινά τη μάχη της ηγεμονίας, αφού γνωρίζουμε καλά ότι η εκλογική νίκη της Αριστεράς δεν σημαίνει επ’ ουδενί την αυτόματη διασφάλιση της ηγεμονίας.

Προκειμένου να λειτουργήσει ο ΣΥΡΙΖΑ ως φορέας ηγεμονίας των δικών μας αντιλήψεων, πρακτικών, αρχών και αξιών ζωής, θα πρέπει να παραμείνει σε επαφή με την κυβέρνηση αλλά αυτόνομος από το κράτος, ώστε να μπορεί να επιτελεί να ελέγχει, να διορθώνει και να υποδεικνύει.

Με αυτήν την έννοια, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί παρά να λειτουργεί ως η άγρυπνη αριστερή συνείδηση της κυβέρνησης.

 

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ, 12/10/2015

Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της διήμερης Συνόδου της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ με την ψήφιση της πολιτικής απόφασης και την εκλογή Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής και Πολιτικής Γραμματείας.

Γραμματέας της ΚΕ εξελέγη ο Παναγιώτης Ρήγας. Μετά τη συμπλήρωση των μελών της, η Πολιτική Γραμματεία διαμορφώνεται ως εξής: 

ΤΣΙΠΡΑΣ ΑΛΕΞΗΣ

ΡΗΓΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

ΓΟΛΕΜΗΣ ΧΑΡΗΣ

ΔΡΑΓΑΣΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΝΑΣΟΣ

ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΟΣ ΠΕΤΡΟΣ

ΚΟΤΣΑΚΑΣ ΑΝΤΩΝΗΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ ΠΑΝΟΣ

ΜΠΑΛΤΑΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ

ΜΠΟΥΡΝΟΥΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΠΑΥΛΙΔΗΣ ΝΙΚΟΣ

ΣΑΡΡΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ

ΣΒΙΓΚΟΥ ΡΑΝΙΑ

ΣΚΟΡΙΝΗΣ ΝΙΚΟΣ

ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΣ ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ

ΥΔΡΑΙΟΣ ΜΙΧΑΛΗΣ

ΦΡΑΓΚΑΚΗ ΜΑΡΙΚΑ

 

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Η σημερινή συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής είναι η πρώτη, μετά την εκλογική νίκη της 20ης Σεπτέμβρη και την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση από τη Βουλή.

Το γεγονός αυτό την καθιστά εξαιρετικά σημαντική.

Γιατί η αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος, με καθαρή ματιά και στέρεη ανάλυση, είναι αναντικατάστατη προϋπόθεση για να ιεραρχήσουμε τις προτεραιότητες της κυβερνητικής πολιτικής.

Αλλά και για να συναποφασίσουμε τις πολιτικές πρωτοβουλίες για την άμβλυνση των αρνητικών συνεπειών πτυχών της συμφωνίας της 12ης Ιούλη με τους δανειστές στα λαϊκά και μεσαία κοινωνικά στρώματα.

 

Ο λαός μας δικαίωσε για τη μεγάλη και δύσκολη μάχη που δώσαμε στη διαπραγμάτευση αλλά και για τις δύσκολες επιλογές μας, προκειμένου να μείνουμε όρθιοι και να αποφύγουμε τη παγίδα των ακραίων συντηρητικών δυνάμεων της Ευρώπης.

Και μας έδωσε διπλή εντολή: από τη μια να αποκαταστήσουμε την οικονομική σταθερότητα στη χώρα. Και από την άλλη να προχωρήσουμε στις μεγάλες και αναγκαίες τομές και μεταρρυθμίσεως που θα ξεριζώνουν το κράτος της διαφθοράς και της διαπλοκής και θα οικοδομούν κράτος δικαιοσύνης και αξιοκρατίας στο τόπο μας.

 

Η εκλογική αυτή μάχη είχε, όμως, και μια επιπλέον ιδιαιτερότητα.

Ήταν η πρώτη φορά στο τόπο που έγιναν εκλογές όχι πριν αλλά μετά μια δύσκολη συμφωνία.

Ήταν η πρώτη φορά που ο λαός μας κλήθηκε να επιλέξει όχι με κρυφά χαρτιά, αλλά γνωρίζοντας τα πάντα.

Ο λαός μας γνώριζε τις δυσκολίες της συμφωνίας.

Γνώριζε όμως ταυτόχρονα και ποιος μπορεί να κερδίσει ότι καλύτερο, με αυτά τα δεδομένα, στις ανοιχτές μάχες που έχουμε ακόμα μπροστά μας

Ποιος μπορεί να κρατήσει και να διευρύνει το έδαφος που κερδήθηκε στη διαπραγμάτευση.

Γιατί είδε ότι εξαντλήσαμε κάθε περιθώριο διαπραγμάτευσης, διεθνών συμμαχιών και λαϊκής παρέμβασης για να πετύχουμε ότι καλύτερο μπορούσε να επιτευχθεί με βάση τους αρνητικούς συσχετισμούς και τον ανοιχτό χρηματοοικονομικό εκβιασμό.

 

Σε αυτές τις εκλογές όμως πέραν της δικαίωσης και της εμπιστοσύνης στο ΣΥΡΙΖΑ, είχαμε και την απόλυτη επιβεβαίωση ενός νέου διαχωρισμού του εκλογικού σώματος.

Επιβεβαιώθηκε η ταξική ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ.

Τα λαϊκά στρώματα, με την ανοιχτόκαρδη εμπιστοσύνη που μας περιέβαλαν και τα πλειοψηφικά ποσοστά στις λαϊκές γειτονιές της Αθήνας, του Πειραιά και όλης της Ελλάδας, αποτελούν για μας ταυτόχρονα δέσμευση αλλά και πυξίδα για τις πολιτικές μας προτεραιότητες.

Να μην διαψεύσουμε τις προσδοκίες τους.

Να μην προδώσουμε την εμπιστοσύνη τους.

Και αυτή είναι η υποχρέωση και η ευθύνη της κυβέρνησης και του κόμματος.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Για να πετύχει το κόμμα μας τους πολιτικούς του στόχους, στη νέα περίοδο, πρέπει και αυτό να αλλάξει.

Να ξεπεράσει τις παθογένειες του παρελθόντος.

Να λειτουργεί ως πραγματικό κύτταρο της κοινωνίας.

Ως ιδεολογικός και στρατηγικός οργανωτής της κοινωνικής συμμαχίας των λαϊκών και μεσαίων στρωμάτων, που έφεραν το ΣΥΡΙΖΑ στο τιμόνι της χώρας δυο φορές το 2015 – στις 25 Γενάρη και στις 20 Σεπτέμβρη.

Η αντιστοίχιση του ΣΥΡΙΖΑ με την εκλογική και κοινωνική του βάση είναι προϋπόθεση για την υλοποίηση του σχεδίου μετασχηματισμού του παραγωγικού και κοινωνικού μοντέλου της ελληνικής κοινωνίας.

Χρειαζόμαστε ένα κόμμα ανοιχτό στο περιβάλλον του και τα κοινωνικά κινήματα γύρω του.

Ένα κόμμα ανοιχτό στις νέες και τους νέους.

Όχι ένα κόμμα, κλειστό γραφειοκρατικό οργανισμό αναπαραγωγής των στελεχών του.

Αυτό σημαίνει ν’ ανοίξουν, οι οργανώσεις μελών σε όσους θέλουν να συμμετάσχουν στο εγχείρημά μας και συμφωνούν προγραμματικά και πολιτικά με τις θέσεις μας.

Η πολιτική της καχυποψίας και των κλειστών θυρών, είτε για να διατηρηθούν με τεχνητό τρόπο κάποιοι εσωκομματικοί συσχετισμοί, ξεριζώνοντας το κόμμα από την κοινωνία, είτε, ενδεχομένως, με το σκεπτικό του «λίγοι και καλοί», έληξε οριστικά στις 20 Σεπτέμβρη.

Και έληξε τόσο γιατί η παραλειτουργία κόμματος μέσα στο κόμμα τελείωσε – και μάλιστα με άδοξο τρόπο.

Όσο όμως και γιατί εμείς δεν ζητάμε ούτε πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, ούτε σύσταση από το συντονιστή της οργάνωσης μελών για την πρόσληψη κάποιου, όπως συνέβαινε τα τελευταία σαράντα χρόνια αδιαλείπτως σ’ αυτόν τον τόπο.

Το πελατειακό, κομματικό και ρουσφετολογικό κράτος των ημετέρων είναι ακριβώς αυτό που εμείς έχουμε στόχο να γκρεμίσουμε.

Η Αριστερά ήταν το θύμα του – δεν θα γίνει τώρα ο θύτης του.

Και το διαφορετικό ήθος της Αριστεράς, που τόσα χρόνια διακηρύσσαμε, ήρθε η ώρα να το κάνουμε πράξη.

Τελειώνοντας οριστικά με τις πρακτικές του παρελθόντος.

Εμείς εμπεδώνουμε καθημερινά την αξιοκρατία, τις ίσες ευκαιρίες και το κράτος δικαίου για όλους τους Έλληνες πολίτες, ανεξάρτητα από τις πολιτικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις τους.

Ανεξάρτητα από τον τρόπο ζωής τους.

Αυτήν την εντολή μας έδωσε ο λαός.

Αυτήν εκτελούμε.

Δεν θα θυσιάσουμε με τίποτα και για τίποτα τη σχέση ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης που μας συνδέει με το λαό μας.

Το κόμμα μας, λοιπόν, δεν θα λειτουργεί ως ιδεολογικός και οργανωτικός μηχανισμός νομιμοποίησης των κρατικών πολιτικών.

Έτσι ώστε, αργά ή γρήγορα, να μετασχηματιστεί σε υποσύστημα του κράτους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, για να μπορεί να ανταποκριθεί στο ρόλο του στη νέα εποχή που ξεκίνησε στις 20 Σεπτέμβρη, θα πρέπει να είναι “κόμμα εκτός κράτους”, για να θυμηθούμε έναν όρο του Γκράμσι.

Δηλαδή, ένα κόμμα που δεν απορροφάται από το κράτος, δεν κρατικοποιείται με τη μαζική μεταπήδηση των στελεχών του στον κρατικό μηχανισμό, δεν αποκόπτεται από τις κοινωνικές τάξεις που εκπροσωπεί και δεν εκφυλίζεται σε κρατικό όργανο.

Αντίθετα, θα λειτουργεί ως συλλογικός διανοούμενος, που, σε αντιστοίχιση με τις κοινωνικές διεργασίες και μετατοπίσεις που συντελούνται, επανακαθορίζει την πολιτική στρατηγική του για τη διεύθυνση της κοινωνίας.

Ένα κόμμα που δίνει καθημερινά τη μάχη της ηγεμονίας.

Γιατί αλίμονο σε όποιους πιστεύουν ότι εκλογική νίκη της Αριστεράς σημαίνει και η ηγεμονία της Αριστεράς είναι κλειδωμένη.

Και για να λειτουργήσει ο ΣΥΡΙΖΑ ως φορέας ηγεμονίας των δικών μας αντιλήψεων, πρακτικών, αρχών και αξιών ζωής, θα πρέπει να παραμείνει σε επαφή με την κυβέρνηση αλλά αυτόνομος από το κράτος, ώστε να μπορεί να επιτελεί να ελέγχει, να διορθώνει και να υποδεικνύει.

Με αυτήν την έννοια, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί παρά να λειτουργεί ως η άγρυπνη αριστερή συνείδηση της κυβέρνησης.

Σε αυτό το πλαίσιο αξιών, αρχών και στόχων συμπληρώνουμε την Πολιτική Γραμματεία και εκλέγουμε το Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής, τα όργανα δηλαδή που θα οδηγήσουν το κόμμα μας προς το 2ο Συνέδριό του, το Φλεβάρη του 2016.

Αλλά και τα όργανα που αναλαμβάνουν από αύριο τη δύσκολη προσπάθεια.

Γιατί από αύριο κιόλας :

Ανασυγκροτούμε τις οργανώσεις μελών του ΣΥΡΙΖΑ.

Ανοίγουμε τις οργανώσεις.

Ανοίγουμε τις οργανώσεις.

Ξεκινάμε καμπάνια εγγραφής νέων μελών και πορευόμαστε προς ένα Συνέδριο ανοιχτό στην κοινωνία.

Σε ένα Συνέδριο που θα αντανακλά την πραγματικότητα που όλοι μας βιώσαμε στην προεκλογική περίοδο.

Που θα αντανακλά, δηλαδή, την κοινωνική δυναμική που έχει αναπτυχθεί στους μαζικούς χώρους και τις λαϊκές γειτονιές.

Σε ένα Συνέδριο στρατηγικού προσανατολισμού στις νέες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες.

Με προσυνεδριακές διαδικασίες ανοιχτές στους πολίτες που πιστεύουν σ’ εμάς και θέλουν να συμμετάσχουν, ανεξάρτητα αν για δεκαετίες ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ ή ακόμα και Νέα Δημοκρατία.

Να μην ξεχνάμε ποτέ, ότι αν αυτοί οι άνθρωποι δεν άλλαζαν την ψήφο τους, αν δεν έρχονταν σε μας, εμείς σήμερα δεν θα βρισκόμασταν στην κυβέρνηση.

Έχουμε χρέος να κάνουμε τη σχέση μας μαζί τους οργανική – να μην τους αποτρέπουμε, να μην τους απομακρύνουμε.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Η νίκη μας στις 20 Σεπτέμβρη έφερε τους πρώτους καρπούς της και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Ο πορτογαλικός λαός πήρε τη σκυτάλη της ελπίδας και της αλλαγής από τον ελληνικό.

Στις εκλογές της περασμένης Κυριακής, έδωσε κοινοβουλευτική πλειοψηφία στις προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις.

Το Μπλόκο της Αριστεράς διπλασίασε την εκλογική του βάση και εκτοξεύτηκε από το 5,2% το 2011 στο 10,2%.

Μαζί με το Σοσιαλιστικό Κόμμα, αλλά και το Κομμουνιστικό Κόμμα, έχουν απόλυτη πλειοψηφία στο πορτογαλικό Κοινοβούλιο.

Η Ευρώπη πήρε το μήνυμα.

Σειρά έχει το Δεκέμβρη η Ισπανία, με τους Podemos.

Και τους πρώτους μήνες του 2016 η Ιρλανδία, με το Sinn Fein.

Με σταθερά βήματα θα γίνει πράξη η σταδιακή μετατόπιση των συσχετισμών σε βάρος των πολιτικών δυνάμεων της νεοφιλελεύθερης λιτότητας στην Ευρώπη.

Γι’ αυτό είμαστε αισιόδοξοι ότι, την επόμενη χρονιά, η κυβέρνησή μας δεν θα είναι η μόνη κυβέρνηση της Αριστεράς στο νότο της Ευρώπης.

Ότι θα λειτουργούμε σε πιο ευνοϊκές συνθήκες.

Γιατί στην ευρωπαϊκή συμμαχία ενάντια στη λιτότητα συναντιούνται πλέον ευρύτερες προοδευτικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις.

Συναντιόμαστε εμείς, η ευρωπαϊκή Αριστερά, με τμήματα της σοσιαλδημοκρατίας και τους πράσινους.

Συναντιόμαστε, πια, και συγκλίνουμε με μεγάλα ευρωπαϊκά εργατικά συνδικάτα, που μέχρι σήμερα ηγεμονεύονταν πολιτικά από τη σοσιαλδημοκρατία.

Αλλά και γιατί η Ευρώπη αποτελεί τον ελάχιστο γεωγραφικά πολιτικό χώρο όπου η Αριστερά οφείλει να δίνει τις μάχες της για να αλλάξει τους συσχετισμούς και να τιθασεύσει τα προτάγματα των αγορών.

Όπου η πολιτική, οι κυβερνήσεις, η αριστερά μπορούν να παρεμβαίνουν για να αναχαιτίζουν τις ορέξεις και την ατζέντα των ασύδοτων αγορών.

Σε αυτό το πλαίσιο εγγράφεται, άλλωστε, και η σημαντική πρωτοβουλία μας για την ενεργό συμμετοχή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην εφαρμογή της συμφωνίας.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Στην ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων στη Βουλή είχα την ευκαιρία να αναλύσω τους στόχους και τις προτεραιότητες της κυβέρνησης τετραετίας της Αριστεράς.

Σήμερα θα είμαι επιγραμματικός.

Στόχος μας είναι να δουλέψουμε σκληρά για να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες και στο τέλος της τετραετίας να έχουμε δημιουργήσει τις απαραίτητες εκείνες προϋποθέσεις για μια νέα Ελλάδα.

Για μια Ελλάδα που θα έχει αφήσει πίσω της την κρίση.

Μια Ελλάδα που θα έχει απαλλαγεί οριστικά από τα νεοφιλελεύθερα δόγματα.

Που θα έχει ανασυγκροτηθεί και θα έχει επιστρέψει στην ανάπτυξη.

Μια ανάπτυξη, όμως, με καθαρό κοινωνικό πρόσημο.

Προς όφελος του κόσμου της εργασίας, του πολιτισμού και της δημιουργίας.

Μια Ελλάδα που θα μπορεί να κρατάει τους νέους να ζήσουν και να προκόψουν εδώ στην πατρίδα μας.

Μια Ελλάδα που θα έχει αποκαταστήσει το διεθνές της κύρος και θα είναι ξανά ισχυρός και ισότιμος εταίρος στην Ενωμένη Ευρώπη.

Μια Ελλάδα που θα παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις, ως ένας πυλώνας σταθερότητας και ασφάλειας μέσα σε έναν κόσμο ταραγμένο που μαστίζεται από διαρκείς κρίσεις.

Με την ετυμηγορία του, ο ελληνικός λαός μας έδωσε εντολή για κυβέρνηση τετραετίας, μετά τη δύσκολη περίοδο της διαπραγμάτευσης.

Μέσα σε αυτή την τετραετία έχουμε την ξεκάθαρη εντολή, όπως είπα αρχικά, εκτός από την εφαρμογή των συμφωνηθέντων για να ξεφύγουμε μια ώρα αρχύτερα από την βάσανο της επιτροπείας, να ξεκινήσουμε και μια μεγάλη πορεία τομών, ρήξεων και μεταρρυθμίσεων, έτσι ώστε να αλλάξουμε ριζικά την Ελλάδα.

Να αποκαταστήσουμε αδικίες.

Να ξεριζώσουμε ριζωμένες αντιλήψεις στο κράτος και την κοινωνία.

Να κινητοποιήσουμε τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία σε μια κατεύθυνση δημοκρατικής και παραγωγικής αναγέννησης της χώρας μας, ύστερα από την προηγούμενη καταστροφική πενταετία.

Αυτός είναι ο στόχος των τομών, των ρήξεων και των προοδευτικών μεταρρυθμίσεων που θα θέσουμε σε εφαρμογή.

Αυτές είναι οι κατευθυντήριες γραμμές του παράλληλου προγράμματός μας.

Με ορίζοντα τους επόμενους κρίσιμους είκοσι μήνες, και αμέσως μετά την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης, έχουμε προτεραιότητες για την αντιστροφή της ύφεσης, την επανεκκίνηση της οικονομίας και την οριστική είσοδό της σε τροχιά βιώσιμης ανάπτυξης:

α). την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, η οποία θα ολοκληρωθεί εντός του 2015. Θα διασφαλίσει πλήρως τις καταθέσεις και, παράλληλα, θα εξυγιάνει το πιστωτικό σύστημα από τα λεγόμενα «κόκκινα» δάνεια, που για πρώτη φορά, εντάσσονται στην ανακεφαλαιοποίηση.

Στο πλαίσιο αυτό, θα προστατεύσουμε την πρώτη κατοικία όσων δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν.

β) την απομείωση του χρέους, και

γ). τη δημιουργία ευνοϊκού περιβάλλοντος για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων.

Επιδιώκουμε να έχουμε ιδιωτικές επενδύσεις, προστατεύοντας, όμως, την ήδη εύθραυστη κοινωνική συνοχή.

Προστατεύοντας και αποκαθιστώντας τις εργασιακές σχέσεις, που πετύχαμε να είναι ένα από τα ανοιχτά πεδία της διαπραγμάτευσης.

Προστατεύοντας το φυσικό περιβάλλον, που αποτελεί ανεκτίμητο πλούτο της πατρίδας μας. Προστατεύοντας τον δημόσιο πλούτο υπό την έννοια της μη εκποίησης, αλλά της αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας.

Οι διαδικασίες αυτές θα συμβάλουν ώστε η οικονομία να επιστρέψει στην ανάπτυξη μέσα στο 2016.

Θα μας δώσουν, παράλληλα, τη δυνατότητα να ξεπεράσουμε τους περιορισμούς της συμφωνίας της 12ης Ιούλη με τους δανειστές.

Γιατί έχουμε στο πρόγραμμά μας άμεσες παρεμβάσεις που θα αλλάξουν συνολικά το τοπίο:

α). η δημοκρατική μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης και η εισαγωγή νέου, ενιαίου μισθολογίου από την 1η Γενάρη του 2016, χωρίς καμία απώλεια εισοδήματος για κανέναν από τους εντασσόμενους σε αυτό.

β). η στήριξη του κοινωνικού κράτους σε όλες του τις πτυχές, η διεύρυνση των παρεμβάσεων για την αναχαίτιση της ανθρωπιστικής κρίσης και της ανεργίας και η αντιμετώπιση της φτώχειας.

Για το αμέσως επόμενο διάστημα έχουν προγραμματιστεί:

Η έκδοση καρτών μετακίνησης για Άτομα με Αναπηρία, για τους πολύτεκνους, τους τρίτεκνους, τους άνεργους, τους χαμηλοσυνταξιούχους άνω των εξήντα πέντε ετών.

Η ενεργοποίηση των καρτών υγείας ανασφάλιστων.

Τα σχολικά γεύματα για μαθητές δημοτικών σχολείων.

Άμεσες νομοθετικές ρυθμίσεις για τις αγορές χωρίς μεσάζοντες, για τη διάθεση προϊόντων που μπορούν να καταναλωθούν με ασφάλεια από μεγάλες αλυσίδες εμπορίας τροφίμων σε δομές αλληλεγγύης.

Επίσης, για την αναχαίτιση της ανεργίας, έχουμε ήδη σχεδιάσει και θα υλοποιηθούν τους επόμενους έξι μήνες νέα προγράμματα απασχόλησης για συνολικά εκατό χιλιάδες άνεργους.

Από τον Μάρτη του 2016 και μέχρι το τέλος του χρόνου ο σχεδιασμός μας προβλέπει την ένταξη επιπλέον εκατόν πενήντα χιλιάδων ανέργων σε προγράμματα απασχόλησης.

γ). η δημιουργία ενός νέου μοντέλου στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, που θα αποτελεί το βασικό πυλώνα για το νέο σύστημα υπηρεσιών υγείας.

Το μοντέλο θα βασίζεται στις μονάδες υγείας γειτονιάς και θα αποτελεί το θεμέλιο ενός νέου και λειτουργικού δημόσιου συστήματος παροχής ποιοτικών υπηρεσιών που θα προωθεί την ισότιμη πρόσβαση και την καθολική κάλυψη.

δ). η μεταρρύθμιση στην παιδεία, με νέο χάρτη Ανώτατης Εκπαίδευσης και έρευνας ώστε τα Πανεπιστήμια, τα Τεχνολογικά και Ερευνητικά Ιδρύματα, να αναλάβουν ξανά τον πρωταγωνιστικό ρόλο που τους αξίζει στην οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας.

ε) η συνολική μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, προστατεύοντας το επίπεδο των παροχών.

Για ένα σύστημα με ενισχυμένο αναδιανεμητικό χαρακτήρα, με κοινωνική και διαγενεακή δικαιοσύνη, με την εφαρμογή ενιαίων κανόνων στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα.

Ένα σύστημα που θα εγγυάται αξιοπρεπείς συντάξεις και θα το πετυχαίνει αυτό συλλαμβάνοντας τους διαφεύγοντες πόρους του και εξασφαλίζοντας νέους.

Ένα σύστημα που θα παίρνει από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του και θα δίνει σε καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του.

στ). η αντιμετώπιση της διαφθοράς, της διαπλοκής και της εκτεταμένης φοροδιαφυγής.

Ολοκληρώνουμε τις διασταυρώσεις καταθέσεων και φορολογικών δηλώσεων, που έχει ήδη ξεκινήσει το ΣΔΟΕ.

Ήδη ελέγχονται εξονυχιστικά όλες οι λίστες της φοροδιαφυγής, κυρίως η λίστα Λαγκάρντ, για την οποία φαίνεται ότι η ελληνική δικαιοσύνη έχει τώρα νέα στοιχεία.

Όσοι αετονύχηδες οφείλουν στον ελληνικό λαό, θα εμφανισθούν ένας προς ένα στον γκισέ για να καταβάλουν τα οφειλόμενα. Γιατί το πάρτι τελείωσε.

Πατάσσουμε το λαθρεμπόριο των καπνικών και οινοπνευματωδών ποτών και πετρελαιοειδών.

Αλλάζουμε το θεσμικό πλαίσιο για τη σύναψη των δημόσιων συμβάσεων, αλλά και για να ελεγχθούν όλες οι συμβάσεις για τις οποίες υπάρχουν υπόνοιες παρανομίας.

Ολοκληρώνουμε τη διαδικασία -επιτέλους σε αυτόν τον τόπο- αδειοδότησης των ραδιοτηλεοπτικών Μέσων και συχνοτήτων.

Σύντομα, με την ψήφο της, η Βουλή των Ελλήνων θα βάλει τέλος στην προκλητική οικονομική ασυδοσία της διαπλοκής.

Αφήνουμε ανεπηρέαστη την ελληνική δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της σε κάθε ανοιχτή έρευνα για υποθέσεις πολιτικής διαφθοράς και φοροδιαφυγής.

Ενισχύουμε όλα τα ελεγκτικά σώματα της δημόσιας διοίκησης.

Ολοκληρώνουμε τη διαδικασία κάθαρσης στο ελληνικό ποδόσφαιρο, καθώς και όλους τους οικονομικούς ελέγχους στις αθλητικές ομοσπονδίες, που εκκρεμούσαν για περισσότερο από μία δεκαετία.

Εξυγιαίνουμε το πλαίσιο λειτουργίας του ελληνικού τραπεζικού συστήματος και θα διαλευκανθούν όλες οι ανοιχτές αλλά κυρίως και άλλες υποθέσεις.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Η κυβέρνηση της Αριστεράς έχει ήδη μπει βαθιά στα νερά της διακυβέρνησης.

Θα τηρήσουμε στο ακέραιο τις προεκλογικές δεσμεύσεις μας.

Γιατί εμάς δεν μας εμπιστεύτηκε ο λαός τις τύχες του για να επαναλάβουμε το παρελθόν.

Εμείς ήρθαμε για να ξεβαλτώσουμε το παρόν και να αλλάξουμε το μέλλον.

Το είπαμε και θα το κάνουμε.

Αναλάβαμε την ευθύνη της δέσμευσης, έχουμε τώρα την υποχρέωση της υλοποίησης.

Σ’ αυτόν τον καθημερινό αγώνα, η κυβέρνηση, ο λαός και ο τόπος έχουν ανάγκη έναν ανασυγκροτημένο και αναγεννημένο ΣΥΡΙΖΑ.

Και η διήμερη Κεντρική Επιτροπή, τις εργασίες της οποίας ανοίγω σήμερα, θα βάλει τα θεμέλια σ’ αυτήν τη συλλογική και συντονισμένη προσπάθεια, που κορυφώνεται στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ το πρώτο τρίμηνο του 2016.

Γεια σας και καλή δουλειά.

Σας ευχαριστώ.