Ανακοίνωση Γραφείου Τύπου ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία
Αποκάλυψη! Πλήρης δικαίωση για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Ο Δημητριάδης έδειξε Μητσοτάκη, άρα λειτούργησε ως εντολοδόχος. Ο πρωθυπουργός το αποδέχεται ή θα απαντήσει; Πόσο μπορεί να σιωπά; Φοβάται να μιλήσει ο θείος μην του πει κι άλλα ο ανιψιός;
Παραδέχεται ότι η συγκάλυψη έγινε για το κόμμα και την οικογένεια.
Παραδέχεται ότι κινούσε τα νήματα της ΕΥΠ – Predator.
Καλύπτει το πραξικόπημα του Αρείου Πάγου.
Ο κ. Δημητριάδης εκπροσωπεί την Ομερτά. Αυτός είναι το χέρι του παρακράτους
Η σημερινή συνέντευξη στην Realnews επιβεβαιώνει ότι η μόνη υπηρεσία που μπορεί να παρέχει ο Μητσοτάκης προς τη Δημοκρατία που πλήγωσε πολλαπλώς είναι η παραίτησή του.
Η συνέντευξη του κ. Δημητριάδη, ανιψιού του πρωθυπουργού και πρώην Γενικού Γραμματέα της κυβέρνησης, είναι άθροισμα υποκρισίας, αλλά και προκλήσεων.
Αναφέρει ότι ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για να προστατέψει την κυβέρνηση, τις μυστικές υπηρεσίες, την παράταξή του, αλλά πάνω από όλα την πατρίδα.
Πώς ανέλαβε την ευθύνη; Παραιτούμενος και σιωπώντας; Η ανάληψη ευθυνών απαιτεί δημόσια λογοδοσία και τοποθέτηση. Επίσης, πώς αντιλαμβάνεται την προστασία των συμφερόντων όλων των παραπάνω ο κ. Δημητριάδης είναι ένα θέμα.
Αναφέρει και μάλιστα ξεκάθαρα, ότι κατά τη διάρκεια της θητείας του χάλασε τα χατίρια της διαπλοκής που λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντα της πατρίδας. Αυτό το επωμίζεται και θα συνεχίσει να το κάνει ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ποια είναι τα ονοματεπώνυμα αυτής της διαπλοκής που κάνει κακό στη χώρα και την πολέμησε ο Γενικός Γραμματέας της κυβέρνησης Μητσοτάκη;
Αναφερόμενος στο επιτελικό κράτος καταλάβαμε ακριβώς τι έχει γίνει και τι καταλογίζει η Ευρωπαία Εισαγγελέας.
Και συνεχίζει: «πρέπει να υπάρχει σωστή επαφή του κέντρου με τους βουλευτές, με τις τοπικές οργανώσεις της ΝΔ, με τα εμπορικά, οικονομικά και τεχνικά επιμελητήρια, τους αγρότες και ούτω καθεξής, ώστε να πληροφορούμαστε γρήγορα τις ανάγκες και να επεμβαίνουμε».
Δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα εμείς, είναι μόνη της απόλυτα ειλικρινής και διαφανής η απάντηση του κ. Δημητριάδη. Ο κυνισμός της ειλικρίνειας ξεπέρασε τα ψέματα της συγκάλυψης.
«Από το 2022, που παραιτήθηκα, τα πήρα όλα πάνω μου για να προστατεύσω την παράταξη και την κυβέρνηση», αναφέρει σε άλλο σημείο. Τι ακριβώς εννοεί; Η σιωπή, οι απειλές, οι εκβιασμοί, οι SLAPP αγωγές είναι η προστασία της ΝΔ και του Μαξίμου;
Για τον κ. Δημητριάδη φαίνεται ότι εκτός από τις φιλίες, που είναι ιερές, ιερές είναι και οι κουμπαριές.
Σημεία από τις τοποθετήσεις του αν. εκπροσώπου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Δημήτρη Μελίδη, στο Action24 και την εκπομπή «Η Επόμενη Μέρα» με τον δημοσιογράφο Σεραφείμ Κοτρώτσο
Για τη Συνταγματική Αναθεώρηση και τη στάση ίσων αποστάσεων του ΠΑΣΟΚ
– Η κυβέρνηση μετά από επτά χρόνια έχει διαμορφώσει μια εικόνα πλήρους έλλειψης σεβασμού στους θεσμούς αλλά και στην κοινωνία. Οι προτάσεις της για τη Συνταγματική Αναθεώρηση έχουν δύο σκέλη, ένα νομικό και ένα πολιτικό. Παρότι δικηγόρος, δεν θα μπω στο νομικό, όμως, θα τα πουν τις επόμενες ημέρες και διάφοροι συνταγματολόγοι, πολλές από τις προτάσεις είναι πρόχειρες και δεν στέκουν σε σοβαρή κριτική.
– Το ΠΑΣΟΚ πολλές φορές το τελευταίο διάστημα, παρότι έχουμε σε κοινοβουλευτικό επίπεδο μια συνεργασία μαζί του σε επιμέρους ζητήματα, αρνείται να προσυπογράψει με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ κάποιες από τις προτάσεις μας, όπως τη πρόταση για σύσταση προανακριτικής επιτροπής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και επέλεξε να καταθέσει μόνο του.
– Από την κουβέντα που έκαναν πριν η κ. Σδούκου και η κ. Κουκουδάκη ανέκυψε, αν εξαιρέσουμε την όποια ένταση μπορεί να υπάρχει, μία συζήτηση περί προσώπων. Κατά την άποψη μας το να λέμε αν μας κάνει ο ένας ή ο άλλος παραπέμπει σε κάποιου τύπου διαπραγμάτευση. Όταν είσαι αντιπολίτευση και έχεις τον θεσμικό ρόλο να είσαι απέναντι στην κυβέρνηση, γιατί αυτός είναι ο θεσμικός ρόλος της αντιπολίτευσης, ειδικά σε μια κυβέρνηση η οποία έχει αποδείξει αυτά τα 7 χρόνια τι κάνει σε επίπεδο κράτους δικαίου και θεσμών, δεν μπαίνεις σε συζήτηση ονομάτων.
– Το ΠΑΣΟΚ έχει μια τάση να θέλει να πάρει ίσες αποστάσεις μεταξύ της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Όταν είσαι αντιπολίτευση είναι άλλο πράγμα η σχέση σου με την κυβέρνηση και άλλο με τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης. Επομένως, αυτή η λογική που έχει το ΠΑΣΟΚ να δείξει διακριτό ρόλο από την υπόλοιπη αντιπολίτευση μπορεί να υπακούει σε έναν εκλογικό σχεδιασμό, αν το ενδιαφέρει να πάρει την 2η θέση, ένα σκοπό από πίσω, αλλά δεν βοηθάει στον στόχο που έχουμε πει, τουλάχιστον εμείς ως ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, να έρθει μια πολιτική αλλαγή στη χώρα. Απαιτείται συμπόρευση των προοδευτικών δυνάμεων απέναντι σε αυτό που ζούμε. Η δεύτερη θέση στις εκλογές δεν θα αλλάξει τη ζωή των πολιτών.
Για την ανάγκη προοδευτικής συνεργασίας
– Είναι δεδομένο, με βάση την απόφαση της Κεντρικής μας Επιτροπής ότι επιθυμούμε τη διεύρυνση και την συμπόρευση και με κόμματα και με συλλογικότητες και με προσωπικότητες του χώρου με σημαντικό και τον ρόλο του Αλέξη Τσίπρα. Η διεύρυνση ενός χώρου δεν μπορεί να είναι μόνο θέμα προσώπων όπως κάνει το ΠΑΣΟΚ. Είναι και θέμα συλλογικοτήτων. Είναι θέμα κομμάτων. Είναι κάτι πιο ευρύ. Αν μείνουμε μόνο στα πρόσωπα, τότε γίνεται κάτι προσωποπαγές.
– Προφανώς πρέπει να υπάρξει ένας δίαυλος επικοινωνίας με τον Αλέξη Τσίπρα. Το σημαντικό ωστόσο είναι το συντομότερο δυνατό να υπάρξει μια συνεργασία και συμπόρευση όλων όσων θέλουν και όσων μπορούν.
– Δεν υπάρχει κανένα ζήτημα αναστολής λειτουργίας ή διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Αυτά είναι σενάρια. Δεν ξέρω για ποιο λόγο αναπαράγονται διαρκώς. Εμείς τα διαψεύδουμε κατηγορηματικά. Το ζήτημα είναι να υπάρξει άμεσα μία συγκρότηση ενός προοδευτικού μετώπου, το οποίο θα μπορεί στις επόμενες εκλογές να κερδίσει τη Νέα Δημοκρατία. Τη Νέα Δημοκρατία δεν την κερδίζεις ούτε με 15%, ούτε με 12%, ούτε με 17%. Για να κερδίσεις τη Νέα Δημοκρατία πρέπει να αποκτήσεις ένα πλειοψηφικό ρεύμα. Νομίζω λοιπόν ότι οποιαδήποτε συζήτηση πολιτική πρέπει να μπαίνει σε αυτή τη βάση.
– Όταν ανήκουμε όμως σε ένα κόμμα, όπως εγώ που έχω έρθει εδώ στην εκπομπή σας και εκπροσωπώ τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είμαστε υποχρεωμένοι και από την πολιτική λογική, αλλά και την πολιτική ηθική, να σας μεταφέρουμε την άποψη και την πολιτική θέση του κόμματός μας η οποία και είναι αυτό που έχει αποφασίσει η Κεντρική μας Επιτροπή. Να εφαρμόσουμε την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής για συμπόρευση όλων όσων θέλουν και όσο μπορούν να συγκροτήσουν ένα προοδευτικό μέτωπο.
Σημεία από τις τοποθετήσεις της αναπληρώτριας γραμματέα της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Αναστασίας Σαπουνά, στον τηλεοπτικό σταθμό Mega News και τον δημοσιογράφο Γιάννη Μούτσιο
– Ο πρωθυπουργός μιλώντας για το ζήτημα της συνταγματικής αναθεώρησης, είπε ότι η αντιπολίτευση είναι άφωνη, αμήχανη και ότι δεν τοποθετείται. Ουδέν ψευδέστερο, διότι και υπάρχουν επεξεργασίες που έχουν γίνει στον ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία και είμαστε προφανώς έτοιμοι για να μπούμε σε μια συζήτηση. Δεν είμαστε όμως έτοιμοι για να συναινέσουμε σε αυτά, που θα φέρει και προφανώς δεν μπορούμε να δείξουμε οποιαδήποτε εμπιστοσύνη. Και γιατί αυτό; Γιατί το 2019 ο κ. Μητσοτάκης πήρε μια άλλη εισήγηση από την προτείνουσα Βουλή και άλλα πράγματα έφερε τελικά προς ψήφιση.
Από τις προτάσεις που ακούσαμε στην Κ.Ο. θα αναφερθώ σε 3 σημεία:
– Για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας προτείνει μια μόνη εξαετή θητεία, ώστε να μην αλλοιώνεται ο υπερκομματικός του χαρακτήρας. Για ποιον υπερκομματικό χαρακτήρα μιλάμε, όταν το 2019 μόνη η Νέα Δημοκρατία ψήφισε την αλλαγή στο Σύνταγμα και προβλέπεται πλέον η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας σ την τέταρτη ψηφοφορία με 151 ψήφους; Δηλαδή αυτός που έχει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία εκλέγει Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ποιος είναι ο υπερκομματικός χαρακτήρας ενός τέτοιου Προέδρου;
– Για τα φορολογικά μου έκανε εντύπωση η προτεινόμενη πρόβλεψη, ότι το κράτος δεν μπορεί πλέον να επιβάλει αναδρομικά φόρους. Μα ήδη το ελληνικό Σύνταγμα στο άρθρο 78 προβλέπει ότι «φόρος ή άλλο οποιοδήποτε οικονομικό βάρος δεν μπορεί να επιβληθεί με νόμο αναδρομικής ισχύος».
– Υπάρχει επίσης η πρόταση για κρατική δαπάνη, η οποία θα πρέπει να είναι δημοσιονομικά βιώσιμη και αυτό να περάσει σε συνταγματική πρόβλεψη. Και εδώ έχω πολλές απορίες, διότι ήδη όλες οι χώρες και η δική μας δεσμεύονται από το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης και τις Συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου προβλέπεται ότι ο λόγος χρέος προς ΑΕΠ πρέπει να μην ξεπερνά το 60%, ενώ τα ελλείμματα δεν πρέπει να είναι πάνω από 3%. Στη χρεοκοπία οδηγηθήκαμε γιατί όλα τα προηγούμενα χρόνια, πριν από τα μνημόνια, συγκεκριμένες κυβερνήσεις και της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ εκτροχίασαν δημοσιονομικά τη χώρα και για αυτό οδηγηθήκαμε εκεί. Δεν υπάρχει θεωρώ, αντικείμενο για να οδηγηθούμε σε μια τέτοια ρύθμιση.
Σημεία από τις τοποθετήσεις της αναπληρώτριας εκπροσώπου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Νατάσας Γκαρά, στον τηλεοπτικό σταθμό ERT Newsκαι την εκπομπή «Επικαιρότητα» με την Νίνα Κασιμάτη
Για την ομιλία Μητσοτάκη στην ΚΟ της ΝΔ και τις προτάσεις για την Συνταγματική Αναθεώρηση
Ο κ. Μητσοτάκης μίλησε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα φορώντας το προσωπείο ενός μεταρρυθμιστή ή ενός θεματοφύλακα της Δικαιοσύνης και της θεσμικότητας, παρουσιάζοντας προτάσεις συνταγματικών αλλαγών για να αλλάξει την ατζέντα επικοινωνιακά σε μια πάρα πολύ δύσκολη συγκυρία για την κυβέρνηση και το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, εν όψει και της κριτικής που γίνεται από τους βουλευτές προς το Υπουργικό Συμβούλιο με επιτομή τη λειτουργία του «επιτελικού κράτους» που ουσιαστικά είναι μια κλειστή παρέα, όπως έχουν πει οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, και από την άλλη έκανε προτάσεις για αλλαγή συνταγματικών άρθρων, όπως το άρθρο 86, το οποίο το έχει καταχραστεί χωρίς να προχωράει στις προβλεπόμενες συνταγματικές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες για προανακριτική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, για εξεταστική για τις υποκλοπές, δίνοντας αμνήστευση ουσιαστικά στους υπουργούς.
Μίλησε για την κατάργηση του άρθρου 16 που ήδη το έχει καταστρατηγήσει, νομοθετώντας τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Μας είπε ότι θα καταργήσει τη νομιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων φέρνοντας ελαστικές σχέσεις εργασίας ακόμη και στο Δημόσιο, μη προκηρύσσοντας μόνιμες θέσεις, αλλά συμβασιούχους συνεχώς και διώχνοντας ή προκαλώντας ασφυκτικό περιβάλλον και πλαίσιο για τους εργαζόμενους όπως η κ. Τυχεροπούλου, οι οποίοι κάνουν καλά τη δουλειά τους και δεν είναι υπάκουοι σε παράλογες κυβερνητικές ή διοικητικές εντολές.
Ο κ. Μητσοτάκης εμφανίστηκε σαν να μη ζει σε αυτή τη χώρα. Δεν μίλησε για την ακρίβεια, δεν μίλησε για την ασφάλεια στην εργασία, δεν μίλησε για τα σκάνδαλα τα οποία έχουν πνίξει αυτή την κυβέρνηση και έχουν οδηγήσει σε κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους θεσμούς και δεν απολογήθηκε ούτε εξήγησε γιατί δεν αφήνει θεσμικά ανοιχτό το διάδρομο, έτσι ώστε να διερευνηθούν ενδεχόμενες ευθύνες σε αυτά.
Κατηγόρησε την αντιπολίτευση που ζήτησε συγκρότηση προανακριτικής ή εξεταστικής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ ως αυτόκλητους εισαγγελείς. Αναρωτιόμαστε είναι αυτόκλητος εισαγγελέας κάποιος που ακολουθεί τις θεσμικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες και ζητά την αλήθεια; Ζητά να πέσει φως και να διερευνηθεί μια υπόθεση σκανδάλου; Ή είναι αυτόκλητος εισαγγελέας ο κ. Μητσοτάκης και το επιτελείο του που έχουν βγάλει πόρισμα αθωότητας χωρίς να διερευνηθεί η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Σε αυτό του επιστρέφουμε προφανώς την κατηγορία.
Ο κ. Μητσοτάκης είπε ότι όλοι, ακόμη και αν είναι κατηγορούμενοι ή ελεγχόμενοι, θα είναι υποψήφιοι βουλευτές. Άρα άνοιξε το δρόμο σε όλους τους βουλευτές να βάζουν το χέρι στο μέλι, να κάνουν παρανομίες, να παρεμβαίνουν για να δοθούν παράνομες επιδοτήσεις ή για να σταματήσουν ελέγχους σε κτηνοτρόφους και να βγαίνουν ο κ. Λιβανός με τις δέκα υποθέσεις στην ευρωπαϊκή εισαγγελία και η κ. Αραμπατζή με τις τρεις και να λένε ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις και συνεχίζουμε ελεύθερα.
Σημεία των ομιλιών του βουλευτή Αρκαδίας, Τομεάρχη Δικαιοσύνης και Ειδικού Αγορητή του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στην αρμόδια Επιτροπή και στην Ολομέλεια της Βουλής κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Δικαιοσύνης «Κύρωση του Πρωτοκόλλου του Συμβουλίου της Ευρώπης για την τροποποίηση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την καταστολή της τρομοκρατίας»
1) Η τρομοκρατία, ως (νομικός) όρος, δεν έχει ένα γενικά αποδεκτό περιεχόμενο.
Η αντίληψη γι΄ αυτήν, διαφοροποιείται, ανάλογα με τη χρονική περίοδο και τις συνθήκες τις οποίες καλύπτει.
Επικρατεί η αντίληψη των κυρίαρχων τάξεων.
Σε αυτό το πλαίσιο, η νοηματοδότησή της είναι απροσδιόριστη και υποκειμενική.
Μάλιστα προκαλείται (σκόπιμη) σύγχυση με τη δράση εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων ή κοινωνικών εξεγέρσεων.
Τα παραδείγματα είναι πολλά.
Οι επαναστάτες του 1821 χαρακτηρίζονταν από την Ιερά συμμαχία τρομοκράτες, το ίδιο και η plo του Γιασέρ Αραφάτ, μέχρις ότου αναγνωριστούν ως αγωνιστές της Εθνικής Απελευθέρωσης και Ελευθερίας
Τα τελευταία χρόνια ο όρος έχει επεκταθεί και έχει εισαχθεί στην τρέχουσα πολιτική ορολογία.
Υπάγουν στην έννοια της τρομοκρατίας και δράσεις απλής διαμαρτυρίας, προκειμένου να τεθεί εκποδών-να δυσφημιστεί ο ριζοσπαστικός λόγος και η ριζοσπαστική δράση, απόψεις και κινήσεις που δεν συνάδουν με το κυρίαρχο αφήγημα.
Πάντως στην ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος άρθρο 120 παρ. 4 προβλέπεται ότι η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσον εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.
2) Η συζήτηση του σχετικού κυρωτικού νομοσχεδίου διεξάγεται σε ένα ιδιαίτερα φορτισμένο θεσμικό και πολιτικό περιβάλλον στο εσωτερικό και πολεμικό διεθνώς.
Η κυβέρνηση επιλέγει, για μία φορά ακόμη, να αρνηθεί τη διερεύνηση σοβαρών υποθέσεων που άπτονται της διαφάνειας και της λογοδοσίας.
Τα μέχρι τώρα πεπραγμένα της σε τέτοιου είδους σχετικά θέματα, πρόσφατα, η εκ μέρους της άρνηση σύστασης προανακριτικής επιτροπής για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, σε συνδυασμό με τη συνολικότερη στάση της έναντι αιτημάτων για τη σύσταση εξεταστικών επιτροπών για το σκάνδαλο των υποκλοπών, αποκαλύπτει τη βαθύτερη πολιτική επιλογή της, να αποφευχθεί η ουσιαστική διερεύνηση υποθέσεων μείζονος σημασίας για την ασφάλεια της χώρας και διαφθοράς στις οποίες εμπλέκονται κορυφαία στελέχη της.
Η κυβερνητική επιχειρηματολογία επιχειρεί να μετατοπίσει τη συζήτηση. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, η αντιπολίτευση «θέλει να συζητάμε για εξεταστικές και προανακριτικές» αντί για την οικονομία και την εξωτερική πολιτική.
Λες και οι υποθέσεις των υποκλοπών- της παρακολούθησης ανώτατων αξιωματούχων των Ενόπλων Δυνάμεων και της κυβέρνησης αλλά και της διασπάθισης δημοσίων πόρων είναι ελάσσονα ζητήματα και δεν επηρεάζουν την ασφάλεια και την οικονομία της χώρας.
Όμως το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: Μπορεί να υπάρξει αξιόπιστη πολιτική για την ασφάλεια-τη διεθνή θέση και την οικονομία της χώρας, όταν υπονομεύονται οι ίδιοι οι μηχανισμοί ελέγχου και λογοδοσίας;
Και αυτό διότι η δημοκρατία δεν λειτουργεί επιλεκτικά. Δεν μπορεί να γίνεται επίκληση του κράτους δικαίου, όταν συζητούνται διεθνείς συμβάσεις και ταυτόχρονα αυτό να παρακάμπτεται, όταν πρόκειται για τον έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας στο εσωτερικό της χώρας.
Σε περιόδους έντασης, κρίσης και πολέμου αξιοποιείται η έννοια της τρομοκρατίας ως εργαλείου διεύρυνσης της καταστολής.
Νομικές ρυθμίσεις που εισάγονται με σκοπό την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας συχνά επεκτείνονται πέραν αυτού του πεδίου, επηρεάζοντας πολιτικά δικαιώματα, κοινωνικές κινητοποιήσεις και μορφές διαμαρτυρίας. Η λεγόμενη «ασφαλειοποίηση» της πολιτικής ζωής οδηγεί στη μετατόπιση από την προστασία της κοινωνίας προς την ενίσχυση μηχανισμών ελέγχου και επιτήρησης.
Σε αυτό το πλαίσιο, ανακύπτει ο κίνδυνος η έννοια και η επίκληση της τρομοκρατίας να λειτουργεί ως «ομπρέλα» κάτω από την οποία εντάσσονται ετερογενείς συμπεριφορές, κυρίως εκείνες που συνδέονται με πολιτική δράση ή κοινωνική διαμαρτυρία, ενισχύοντας πρακτικές προληπτικής καταστολής.
Η ανάγκη αποτελεσματικής αντιμετώπισης της τρομοκρατίας, δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά στην καταστολή. Απαιτείται κυρίως η αντιμετώπιση των κοινωνικών, πολιτικών και γεωπολιτικών συνθηκών που ευνοούν την εμφάνιση και την αναπαραγωγή της.
Μία δημοκρατική πολιτεία οφείλει να είναι ιδιαίτερα προσεκτική, ώστε η επίκληση της ασφάλειας να μην οδηγεί σε περιορισμό των ελευθεριών και σε διάβρωση του κράτους δικαίου. Εν τέλει, η υπεράσπιση της δημοκρατίας δεν μπορεί να επιτευχθεί με μέσα που την υπονομεύουν.
Δεν μπορεί να οδηγεί σε αποδοχή ενός πλαισίου, όπου η ασφάλεια καθίσταται υπέρτερη και σχεδόν απόλυτη αξία, εις βάρος της ελευθερίας, της νομικής ασφάλειας και της αναλογικότητας.
Το Πρωτόκολλο, με τις ρυθμίσεις του, επιχειρεί μια σημαντική διεύρυνση του πεδίου των «τρομοκρατικών αδικημάτων». Η έννοια της τρομοκρατίας δεν περιορίζεται πλέον σε πράξεις βίας με ιδεολογικό ή πολιτικό σκοπό, αλλά επεκτείνεται και σε συμπεριφορές που μπορεί να ερμηνευθούν με ευρύτητα και ευελιξία.
Επεκτείνεται η ποινική ευθύνη σε στάδια προπαρασκευαστικά ή έμμεσης συμμετοχής, όπως η «υποστήριξη» ή η «διευκόλυνση». Με τη μετατόπιση αυτή από την τιμώρηση συγκεκριμένων πράξεων προς την τιμώρηση της πρόθεσης, της συμμετοχικής εγγύτητας ή ακόμη και της υποψίας, δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Το ποινικό δίκαιο παύει να είναι δίκαιο των πράξεων και μετατρέπεται σταδιακά σε δίκαιο της πιθανότητας και της εκτίμησης κινδύνου.
Όταν τα όρια του ποινικού κολασμού διευρύνονται υπέρμετρα, τότε αυξάνεται αναπόφευκτα και ο κίνδυνος αυθαίρετης ή δυσανάλογης εφαρμογής.
Διευκολύνονται οι διαδικασίες έκδοσης και ενισχύεται η δυνατότητα χρήσης του Πρωτοκόλλου της Σύμβασης ως αυτόνομης νομικής βάσης. Έτσι περιορίζεται ουσιαστικά ο ρόλος των εθνικών δικαστικών αρχών και αποδυναμώνεται η δυνατότητα ουσιαστικού ελέγχου των προϋποθέσεων έκδοσης.
Σε αυτό το πλαίσιο, η μείωση της δικαστικής διακριτικής ευχέρειας και η τάση προς αυτοματοποιημένες διαδικασίες δημιουργούν εύλογους κινδύνους για την αρχή της δίκαιης δίκης.
Ακόμη και οι προβλεπόμενες εγγυήσεις, βάσει των οποίων απαγορεύεται η έκδοση σε περιπτώσεις κινδύνου βασανιστηρίων ή θανατικής ποινής, δεν είναι απόλυτες. Εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από διπλωματικές διαβεβαιώσεις και εκτιμήσεις των εμπλεκόμενων κρατών.
Επιπλέον, εισάγεται ένα σύστημα διμερών και πολυμερών συμφωνιών, το οποίο, αν και παρουσιάζεται ως στοιχείο ευελιξίας, στην πράξη οδηγεί σε ένα κατακερματισμένο καθεστώς προστασίας των δικαιωμάτων.
Δημιουργείται έτσι μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων στο πεδίο του ποινικού δικαίου, όπου τα θεμελιώδη δικαιώματα δεν απολαμβάνουν ενιαίας και ισότιμης προστασίας.
Η μετατόπιση κρίσιμων αρμοδιοτήτων προς όργανα με περιορισμένη λογοδοσία δημιουργεί ένα δημοκρατικό έλλειμμα. Η ποινική πολιτική, όμως, δεν μπορεί να ασκείται ερήμην της δημοκρατικής διαδικασίας. Δεν μπορεί να μετατρέπεται σε τεχνικό αντικείμενο διαχείρισης, αποκομμένο από τον δημόσιο έλεγχο.
Το Πρωτόκολλο αυτό δεν είναι απλώς ένα τεχνικό εργαλείο ενίσχυσης της διεθνούς συνεργασίας. Αντανακλά μια γενικότερη τάση διεθνοποίησης της καταστολής και ενίσχυσης της λογικής της προληπτικής ασφάλειας. Μια λογική που, αν δεν ελεγχθεί, μπορεί να οδηγήσει σε συρρίκνωση μέχρι κατάργησης των εγγυήσεων του κράτους δικαίου.
Η ασφάλεια δεν πρέπει να λειτουργεί ως υπερ-αρχή που υπερισχύει κάθε άλλης συνταγματικής και δημοκρατικής αξίας. Όμως η δημοκρατία δεν κρίνεται μόνο από την ικανότητά της να προστατεύεται, αλλά και από την ικανότητά της να προστατεύεται χωρίς να αυτοαναιρείται. Δεν απορρίπτουμε την ανάγκη για διεθνή συνεργασία.
Το πλαίσιο, μέσω του οποίου διευρύνεται υπέρμετρα το ποινικό πεδίο, αποδυναμώνεται ο δικαστικός έλεγχος και ενισχύεται η τεχνοκρατική διακυβέρνηση εις βάρος της δημοκρατικής λογοδοσίας, εισάγει νομική αβεβαιότητα στο ευαίσθητο πεδίο του ποινικού δικαίου.
Η συνολική εικόνα του Πρωτοκόλλου δείχνει κάτι βαθύτερο. Δεν πρόκειται μόνο για ένα εργαλείο καταστολής της τρομοκρατίας, αλλά για ένα μέσον μιας ευρύτερης αναδιάρθρωσης του διεθνούς συντονισμού στο πεδίο της ποινικής μεταχείρισης.
Η καταπολέμηση της τρομοκρατίας είναι αναγκαία. Αλλά δεν μπορεί να γίνεται εις βάρος του κράτους δικαίου. Και αυτό διότι έτσι, υπονομεύεται η ίδια η δημοκρατία, που θέλουμε ή υποτίθεται ότι θέλουμε να προστατεύσουμε.
Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τη διερεύνηση των σκανδάλων, την αναζήτηση της αλήθειας και την απόδοση δικαιοσύνης ως μια δύσκολη πολιτική εξίσωση. Όλα μπαίνουν στο ζύγι της πολιτικής επιβίωσης και της επικοινωνιακής διαχείρισης.
Γι’ αυτό και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, απέφυγε σήμερα να απαντήσει καθαρά αν η κυβέρνηση θα αποδεχθεί τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για το σκάνδαλο των υποκλοπών, δηλώνοντας ότι «αξιολογείται η πρόταση». Δεν απαντούν ούτε θετικά ούτε αρνητικά, γιατί πρώτα μετρούν το πολιτικό κόστος της συγκάλυψης που επιχειρούν.
Η ΝΔ δεν αναζητά την αλήθεια. Αναζητά τον πιο ασφαλή τρόπο για να περιορίσει τη ζημιά από ένα σκάνδαλο που αγγίζει τον πυρήνα του κράτους δικαίου και εκθέτει προσωπικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Το σκάνδαλο των υποκλοπών διατρέχει πλέον τους ίδιους τους θεσμούς.
Διατρέχει τη Δικαιοσύνη, όπου από τη μία πλευρά το Μονομελές Πλημμελειοδικείο στάθηκε στο ύψος του, διαβιβάζοντας την υπόθεση για νέες διώξεις, ενώ από την άλλη ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, εμπλεκόμενος ως πρώην αν. επόπτης της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, επέλεξε την αρχειοθέτηση της υπόθεσης, παραβιάζοντας κάθε έννοια αμεροληψίας.
Διατρέχει όμως και τη Βουλή.
Η προηγούμενη Εξεταστική Επιτροπή για τις υποκλοπές απαξιώθηκε και νοθεύτηκε πολιτικά, με καταγγελίες ακόμη και για προσυνεννοημένες ερωτήσεις από βουλευτές της ΝΔ. Και τώρα η κυβέρνηση επιχειρεί ένα νέο πραξικόπημα συγκάλυψης: να αποτρέψει τη σύσταση νέας Εξεταστικής Επιτροπής, παραβιάζοντας ευθέως το Σύνταγμα και τον Κανονισμό της Βουλής.
Το κυβερνητικό αφήγημα που διαρρέεται, ότι δήθεν για τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής σχετικά με την ΕΥΠ απαιτούνται 151 βουλευτές λόγω «εθνικής ασφάλειας», είναι νομικά και κοινοβουλευτικά αβάσιμο.
Το άρθρο 68 του Συντάγματος και το άρθρο 144 του Κανονισμού της Βουλής είναι απολύτως σαφή: η αυξημένη πλειοψηφία των 151 βουλευτών αφορά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και εθνικής άμυνας, όχι τη διερεύνηση του σκανδάλου των υποκλοπών και της λειτουργίας της ΕΥΠ.
Άλλωστε, και η προηγούμενη Εξεταστική Επιτροπή για τις υποκλοπές συστάθηκε με βάση το άρθρο 144 παρ. 5 του Κανονισμού της Βουλής, δηλαδή με τον κανόνα των 120 βουλευτών και όχι των 151.
Εκτός αν η κυβέρνηση είναι πλέον έτοιμη να παραδεχθεί ότι η παρακολούθηση του τότε υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Δένδια, και του τότε Αρχηγού ΓΕΕΘΑ, Κωνσταντίνου Φλώρου, συνιστά υπόθεση εξωτερικής πολιτικής και εθνικής άμυνας, άρα κακούργημα, και είναι έτοιμη να κινηθεί ποινικά κατά παντός υπευθύνου. Η δημοκρατία και το κράτος δικαίου δεν μπορούν να λειτουργούν α λα καρτ, ανάλογα με τις ανάγκες της κυβερνητικής συγκάλυψης. Όσο κι αν επιχειρούν να καθυστερήσουν ή να μπλοκάρουν τη διερεύνηση, η αλήθεια για το παρακρατικό κύκλωμα των υποκλοπών δεν πρόκειται να θαφτεί.
Σκληρή κριτική στην κυβέρνηση και στον υπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Φλωρίδη άσκησε από το βήμα της Βουλής ο βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ–Προοδευτική Συμμαχία Χρήστος Γιαννούλης, με αφορμή τη συζήτηση για ζητήματα Δικαιοσύνης και θεσμικής λογοδοσίας.
Ο κ. Γιαννούλης αναφέρθηκε στη συστηματική απουσία του υπουργού Δικαιοσύνης από κρίσιμες κοινοβουλευτικές συζητήσεις, σημειώνοντας ότι «δεν είναι τυχαία η σιωπή της κυβέρνησης απέναντι σε μείζονα ζητήματα αξιοπιστίας της Δικαιοσύνης και των θεσμών».
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον ρόλο του κ. Τζαβέλλα στην υπόθεση των υποκλοπών, θέτοντας ζήτημα πολιτικής και ηθικής τάξης σχετικά με τη διάταξη αρχειοθέτησης που εκδόθηκε.
«Δεν μπορεί να θεωρείται ηθικά αποδεκτό να εκδίδεται διάταξη που αφορά τη μη διερεύνηση πράξεων ή παραλείψεων που συνδέονται με τον ίδιο τον προϊστάμενο της ΕΥΠ», υπογράμμισε.
Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ τόνισε ότι «οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης εκτελούνται, αλλά κρίνονται και επικρίνονται, όπως ακριβώς προβλέπει η δημοκρατική λειτουργία ενός κράτους δικαίου».
Παράλληλα, κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι εφαρμόζει «δύο μέτρα και δύο σταθμά» στη διερεύνηση πολιτικών ευθυνών, σημειώνοντας ότι για κυβερνητικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας επιλέγεται «μια προνομιακή μεταχείριση στα όρια της συγκάλυψης».
Αναφερόμενος στην υπόθεση των Τεμπών, ο κ. Γιαννούλης έκανε λόγο για «έγκλημα και όχι απλώς τραγωδία ή ατύχημα», επισημαίνοντας ότι η κυβέρνηση γνώριζε τους κινδύνους και δεν έλαβε τα απαραίτητα μέτρα.
Τέλος, επανέφερε το αίτημα για ουσιαστική διερεύνηση της υπόθεσης των υποκλοπών μέσω εξεταστικής επιτροπής, τονίζοντας ότι «2.000 σελίδες δικαστικής έρευνας και αποφάσεων αποτελούν επαρκές σημείο εκκίνησης για κοινοβουλευτικό έλεγχο».
«Αυτό που φοβάται η κυβέρνηση», κατέληξε, «είναι μια πραγματική εξεταστική επιτροπή που θα υπηρετήσει τα συμφέροντα της χώρας και όχι τις κομματικές σκοπιμότητες».
«Καταθέσαμε αίτημα για να υπάρξει Προανακριτική Επιτροπή για το γαλάζιο σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Δυστυχώς, η κυβέρνηση αρνήθηκε για ακόμη μια φορά. Το «όχι» της κυβέρνησης συνιστά άλλη μία προσπάθεια συγκάλυψης» επισήμανε στην ΕΡΤ και στην εκπομπή «Συνδέσεις», ο Γραμματέας της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Διονύσης Καλαματιανός.
Ο Ηλείος Βουλευτής τόνισε ότι το άρθρο 86 του Συντάγματος ουσιαστικά αναφέρει ότι όταν υφίστανται ενδείξεις -ή ακόμη και πριν υπάρξουν ενδείξεις- σε μια δικογραφία για ευθύνες υπουργών, θα πρέπει να συσταθεί Προανακριτική Επιτροπή για να ελέγξει τη δικογραφία και τα στοιχεία που υπάρχουν μέσα σε αυτή για τους υπουργούς.
«Έχουμε δεσμευτεί για πίστη και εφαρμογή του Συντάγματος και των νόμων. Η κατίσχυση του κράτους δικαίου και η εφαρμογή των νόμων και του Συντάγματος δεν είναι επιλογή, αλλά αδιαπραγμάτευτη συνθήκη και ουσία της δημοκρατίας. Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική λειτουργία ή νόμιμη οικονομική δραστηριότητα ή οτιδήποτε άλλο σύννομο αν δεν εφαρμόζεται δικαιοσύνη σε όλα.»
Σχετικά με τη νέα δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, σημείωσε ότι υπάρχουν στοιχεία που σε κάθε περίπτωση πρέπει να διερευνηθούν.
«Εμείς, δεν βγάζουμε δικαστική απόφαση. Δυστυχώς, ο Πρωθυπουργός, το Μαξίμου και οι κυβερνητικοί βουλευτές αποφασίζουν να έχουν τον ρόλο του δικαστή στην υπόθεση και να την κλείσουν, αρνούμενοι να συμφωνήσουν σε Προανακριτική Επιτροπή. Το να μη συσταθεί η Προανακριτική Επιτροπή για να ελέγξει τα στοιχεία που υπάρχουν μέσα στον φάκελο που απέστειλε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στη Βουλή για να διερευνηθούν οι ευθύνες των εμπλεκόμενων υπουργών, είναι άλλη μία επιχείρηση συγκάλυψης.»
Τέλος, ο Διονύσης Καλαματιανός κατηγόρησε την κυβέρνηση για εμπαιγμό και αντιφατικές πρακτικές.
«Μέχρι πρόσφατα, η κυβέρνηση και τα στελέχη της έλεγαν “όλα στο φως” για το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Για τους 13 βουλευτές που -επίσης- ήρθε δικογραφία, υπήρξε άρση ασυλίας και παραπέμπονται στη δικαιοσύνη. Για τους εμπλεκόμενους υπουργούς, όμως, δεν ισχύει αυτό, με επιλογή της κυβέρνησης. Δύο μέτρα και δύο σταθμά, λοιπόν. Γιατί συμβαίνει αυτό; Θέλουν στην κυβέρνηση να διαλευκανθεί το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ και η κλοπή χρημάτων των τίμιων αγροτών; Εμείς, δεν θα επιτρέψουμε να κουκουλωθεί το τεράστιο σκάνδαλο. Η αλήθεια θα αποκαλυφθεί.»
“Υπάρχουν ερευνητέα ζητήματα για την συμπεριφορά του κ. Λιβανού και της κ. Αραμπατζή σε σχέση με ηθική αυτουργία σε απιστία στον ΟΠΕΚΕΠΕ, γιατί πληρώθηκαν άνθρωποι που δεν δικαιούνταν. Η κοινή μας πρόταση μαζί με τη Νέα Αριστερά για σύσταση Προκαταρκτικής Επιτροπής, στηρίζεται στο υλικό της δικογραφίας που ήρθε στη Βουλή. Είναι στοιχεία που δεν μπορούμε να αφήσουμε στο απυρόβλητο”, τόνισε ο βουλευτής Δράμας και Τομεάρχης Εσωτερικών του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Θ. Ξανθόπουλος, μιλωντας στο Κόκκινο και την Γιάννα Παπαδάκου.
Στη συνέχεια ο κ. Ξανθόπουλος χαρακτήρισε το σκάνδαλο των υποκλοπών “κορυφαίο τραύμα στο σώμα του κράτους δικαίου και στην μεταπολιτευτική μας δημοκρατία” και πρόσθεσε: “Είναι δίδυμο σκάνδαλο μαζί με αυτό της συγκάλυψης αλλά και της εμπλοκής κορυφαίων δικαστικών παραγόντων στην υπόθεση αυτή. Η στάση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, του κ. Τζαβέλλα, που προκάλεσε το ψήφισμα του ΔΣΑ για παραίτηση του από το αξίωμα του εισαγγελέα είναι χαρακτηριστικό δείγμα. Δεν έχει υπάρξει ανάλογο φαινόμενο στην Μεταπολίτευση. Ο ΔΣΑ είναι ένα σωματείο με μεγάλη παράδοση θεσμικής λειτουργίας. Και η απάντηση της Ενωσης Εισαγγελέων δεν λέει τίποτα επί της ουσίας”.
“Υπήρξε προσπάθεια διαχείρισης της υπόθεσης από πλευράς ηγεσίας της δικαιοσύνης. Με τη βοήθεια της κυβέρνησης, που όρθωσε την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία, οι άνθρωποι που κλήθηκαν στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής για υο θέμα αυτό, επικαλέστηκαν το απόρρητο και σιώπησαν. Και έτσι παραπέμφθηκαν 4 ιδιώτες οι οποίοι αποφάσισαν να πληρώσουν εκατομμύρια ευρώ για το κακόβουλο λογισμικό για να ακούσουν τις συνομιλίες μεταξύ στελεχών της κυβέρνησης, στελεχών του Γενικού Επιτελείου και άλλων παραγόντων, για προσωπική τους ικανοποίηση. Και έρχεται το Μονομελές Πλημμελειοδικείο, καταδικάζει τους ιδιώτες αυτούς σε πολυετείς φυλακίσεις και αναπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω έρευνα, γιατί προέκυψαν ενδείξεις τέλεσης σοβαρότατων αδικημάτων όπως η απόπειρα κατασκοπείας. Και ο κ. Τζαβέλλας, όντας αποσπασμένος στην ΕΥΠ που είχε υπογράψει εντολές παρακολούθησης, λέει ότι δεν χρειάζεται να βγει η υπόθεση από το αρχείο, δεν υπάρχει λόγος για άλλη έρευνα. Κατ΄αρχάς όφειλε να απέχει. Αλλά και αν έκρινε εαυτόν αρμόδιο, όφειλε να καλέσει μάρτυρες, να εξετάσει το υλικό που ήθελε να του καταθέσει ο δικηγόρος της υπόθεσης κ. Κεσσές, να κάνει μια προκαταρκτική έρευνα”, επεσήμανε ο κ. Ξανθόπουλος.
Και κατέληξε: “Πρέπει να αρθούμε όλοι προ των ευθυνών μας, Γιατί αυτά που συμβαίνουν δεν συνάδουν με κράτος δικαίου. Υπάρχει και μια πρόσφατη απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου για το κράτος δικαίου στην Ελλάδα και την ΕΕ, με εισηγητή τον Κ,. Αρβανίτη. Χρειαζόμαστε ένα πανδημοκρατικό μέτωπο της προοδευτικής αντιπολίτευσης που θα αποτελέσει το αντίπαλο δέος στη κυβέρνηση Μητσοτάκη για να υπάρξει προοδευτική αλλαγή”. .
Δήλωση του Τομεάρχη Δικαιοσύνης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και Βουλευτή Αρκαδίας, Γιώργου Παπαηλιού
Δύο ακόμη νεκρούς κρατουμένους άφησε σήμερα η άθλια αντεγκληματική πολιτική της Ν.Δ. στις φυλακές. Μετά τον Κορυδαλλό, τον Δομοκό, την Πάτρα, σήμερα η Νιγρίτα προστέθηκε στους τόπους, όπου η φυλάκιση οδηγεί στο θάνατο.
Η κυβέρνηση της ΝΔ (το δίδυμο Πρωθυπουργού και Υπουργού Προστασίας του Πολίτη), πρέπει να απολογηθεί για τους συνεχείς θανάτους κρατουμένων.
Άραγε αυτό εννοούσαν ως «νόμο και τάξη»;
Ή μήπως έχει επανέλθει στην Ελλάδα η ποινή του θανάτου και δεν το ξέρουμε;
Η κοινωνία περιμένει απαντήσεις και βέβαια πράξεις.
Κι ενώ μόλις χτες αποκαλύφθηκε το εύρος της εμπλοκής του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στην υπόθεση των υποκλοπών, με τον ίδιο να έχει υπογράψει για λογαριασμό της ΕΥΠ την παρακολούθηση 11 κοινών στόχων ΕΥΠ-predator, μεταξύ των οποίων ο κ. Χατζηδάκης και ο κ. Μυλωνάκης (!), σήμερα ο Μάκης Βορίδης, με παρέμβασή του στην Καθημερινή της Κυριακής, ανέλαβε καθήκοντα υπεράσπισής του Εισαγγελέα.
Είναι, όμως, υποκριτικό να ισχυρίζονται ότι δήθεν δεν προέκυψαν νέα στοιχεία κι ότι νομίμως ο Εισαγγελέας δεν ερεύνησε εκ νέου την υπόθεση, όταν μια δικαστική απόφαση 1930 σελίδων προέκρινε την εκ νέου έρευνα. Όταν ακόμη και ο Εισαγγελέας της έδρας είχε προτείνει την εκ νέου έρευνα.
Είναι απλά προκλητικό να ισχυρίζονται ότι, εντάξει, ο ανοιχτός εκβιασμός Ντίλιαν στον Πρωθυπουργό δεν σημαίνει και τίποτα.
Αλλά όλα έχουν μια εξήγηση: ο κ. Βορίδης, που ανέλαβε σήμερα με το άρθρο του την υποστήριξη του Εισαγγελέα Τζαβέλλα, ήταν άλλωστε και ο ίδιος στόχος του predator και δεν έκανε τίποτα για να μάθει το γιατί, ούτε για να μάθει η κοινωνία και να βοηθηθεί η Δικαιοσύνη.
Δεν θα έπρεπε να περνούν αδιάφορες στον πρώην υπουργό του ΟΠΕΚΕΠΕ και όχι μόνο οι δημόσιες τοποθετήσεις των Παυλόπουλου, Ράμμου, Σωτηρέλη, Κοντιάδη, Δρόσου, Καμτσίδου, Μενουδάκου και του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, που ζήτησε την παραίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Τζαβέλλα.
Ποιο χέρι έσπρωξε τον κ. Βορίδη να εκτεθεί έτσι; Από τι τον προστάτεψε αυτό το χέρι και σήμερα του ανταποδίδει τη χάρη ή τον εκβιασμό;
We use cookies and similar technologies to improve your experience on our website.
Read our Privacy Policy.
