Ο υφυπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, Γιάννης Μπαλάφας, στην εισηγήσή του αναφέρθηκε σε όσα διαδραματίστηκαν από τον Ιανουάριο του 2015, έως σήμερα ενώ επεσήμανε ότι, ακόμα και τώρα, υπάρχει ελλιπής ενημέρωση, ενώ, ειδικά σε ό,τι αφορά την πρώτη περίοδο διακυβέρνησης, είπε ότι ορισμένα μέτρα θα έπρεπε να έχουν ληφθεί γρηγορότερα.
Στη συνέχεια της παρέμβασής του, ο διευθυντής της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ επέμεινε πως δεν είναι μόνο η Ελλάδα που θα πρέπει να ενδιαφέρει το κυβερνών κόμμα, αλλά και η Ευρώπη, και πώς αυτή θα αλλάξει.
«Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι διεθνές σημείο αναφοράς», ανέφερε εισαγωγικά ο διευθυντής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κυβερνώντος κόμματος, Κώστας Ζαχαριάδης, στο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ στο κεφάλαιο των πολιτικών συμμαχιών τάχθηκε υπέρ των διευρύνσεων, αλλά με τη διευκρίνιση:
«Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής Αριστεράς. Δεν θέλουμε να γίνει κόμμα της Σοσιαλδημοκρατίας, κόμμα της Κεντροαριστεράς». Έθεσε, πάντως, το δίλημμα προς τις όμορες προς την Αριστερά πολιτικές ομάδες, να αποφασίσουν στο σταυροδρόμι που βρίσκονται πού θα ενταχθούν: Στην προοδευτική συμμαχία ή στη νεοφιλελεύθερη συμμαχία.
Στη συνέχεια της παρέμβασής του, ο διευθυντής της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ επέμεινε πως δεν είναι μόνο η Ελλάδα που θα πρέπει να ενδιαφέρει το κυβερνών κόμμα, αλλά και η Ευρώπη, και πώς αυτή θα αλλάξει. «Χρειαζόμαστε μέτωπα, τόσο στην Ελλάδα όσο στην Ευρώπη», σημείωσε.
Επίσης, υποστήριξε ότι στρατηγικός στόχος είναι και παραμένει ο Σοσιαλισμός με Δημοκρατία και Ελευθερία, υπογραμμίζοντας τον ρόλο του κόμματος που «πρέπει να τραβάει και κάνα αυτί καμιά φορά, κάποιες φορές, δε, πρέπει με μεγαλύτερη ένταση».
Ο κ. Ζαχαριάδης αναφέρθηκε στον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ που «από το 2012 μάς τραβά από το μανίκι». Έφερε, μάλιστα, και ένα παράδειγμα κακής λειτουργίας: Τα αντίμετρα για την περικοπή του ΕΚΑΣ νομοθετήθηκαν μόνο αφού «προηγήθηκε ο κακός χαμός».
Ο ΣΥΡΙΖΑ από το 4% ανέλαβε την διακυβέρνηση γιατί ήταν προσηλωμένος στις βασικές αξίες της Αριστεράς, την αντισυστημική προσέγγιση, την μάχη ενάντια στην λιτότητα, την σύγκρουση με το παλιό και το φθαρμένο πολιτικό προσωπικό. Αυτό ήταν ένα μήνυμα που στάλθηκε παντού ότι δηλαδή δεν είμαστε ίδιοι με τους άλλους.
Είναι νομίζω, συντρόφισσες και σύντροφοι, ευτυχής ιστορική συγκυρία ότι βρισκόμαστε σε ένα συνέδριο το οποίο καλείται να απαντήσει στο ερώτημα για το πώς μπορεί να πάει καλυτέρα η διακυβέρνηση στην οποία το κόμμα μας είναι κορμός. Και ναι, αυτό σημαίνει ότι βιώνουμε ένα πετυχημένο ιστορικό πείραμα. Δε θα μας επιβάλλουν οι αντίπαλοι να πούμε ότι ντρεπόμαστε πως του νικήσαμε σε αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, δε θα μας επιβάλλει το σύστημα της μιντιακής εξουσίας να ζητήσουμε συγνώμη που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή στη θέση της διακυβέρνησης. Θα τελειώσουμε οριστικά με την Αριστερά που αυτομαστιγώνεται, όχι με την Αριστερά που κάνει την αυτοκριτική της. Θα την κάνει την αυτοκριτική της κάθε στιγμή. Θα την κάνει όμως μέσα στον καμβά της ιστορικής μας δικαίωσης.
Αναρωτηθήκαμε, και πρέπει να το κάνουμε συστηματικά, γιατί είναι ο ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη στιγμή στη διακυβέρνηση; Γιατί ο λαός μας επέλεξε το δικό μας κόμμα όταν το παλιό σύστημα πολιτικής εξουσίας κατέρρεε; Γιατί δεν πήγε στο ΚΚΕ; Γιατί δεν πήγε στο ΔΗΚΚΙ; Γιατί δεν πήγε στο ΑΡΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ; Γιατί δεν πήγε στους ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ; Γιατί δεν πήγε στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Γιατί δεν ακολούθησε άλλες οδούς οδυνηρές για τη Δημοκρατία μας; Διότι ήταν το δικό μας ιδεολογικό και πολιτικό οπλοστάσιο που κατάφερε αυτό το ξέσπασμα μαζών, των αγανακτισμένων, να το κάνει πολιτική προοπτική και πολιτικό πρόγραμμα. Ήταν οι αναλύσεις μας για το τι σημαίνει ΑΡΙΣΤΕΡΑ και κινήματα. Οι αναλύσεις μας, οι οποίες πολύ νωρίς, όταν ήμαστε μικρό κόμμα, μας οδήγησαν να πούμε ναι χρειάζεται εκλογική συμμαχία, θυμάστε; Το 2011. Εκλογική συμμαχία και απλή αναλογική και διακυβέρνηση. Και τότε όλοι μας λοιδορούσαν. Και βέβαια η δικαιωμένη μας στρατηγική για την Ευρώπη. Η στρατηγική που μας οδήγησε από πολύ νωρίς να οικοδομήσουμε το κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς, η στρατηγική που οδήγησε τα άλλα κόμματα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς να προτείνουν τον Αλέξη τον Τσίπρα ως υποψήφιο για την Προεδρία της Κομισιόν το 2014. Η στρατηγική που μας οδηγεί τώρα, ποιος θα το πίστευε ένα χρόνο πριν, να διοργανώνουμε με επιτυχία υπό τον Πρωθυπουργό τη Σύνοδο του Νότου; Ποιος το πίστευε ένα χρόνο πριν, συντρόφισσες και σύντροφοι; Ποιος το πίστευε; Πόσοι γελούσαν; Πόσοι γελούσαν όταν λέγαμε ότι μπορούμε να το κάνουμε και να το καταφέρουμε;
Μακριά από μας κάθε ανάλυση η οποία αρνείται να δει τα προβλήματα. Μακριά από μας αλλά, ερώτημα απλό, χωρίς την κυβέρνηση τη δική μας θα είχε επωφεληθεί ο λαός μας από το σχήμα των 100 δόσεων; Όχι. Θα είχανε πρόσβαση στην υγεία και την παιδεία 2.500.000 ανασφάλιστοι; Όχι. Θα είχαν ανοίξει για πρώτη φορά όλα τα σχολεία με δασκάλους και βιβλία; Και θα το πω και θα το υπογραμμίσω και είμαι περήφανος ως μέλος αυτού του κόμματος και αυτής της κυβέρνησης. Αυτή η κυβέρνηση και ο υπουργός παιδείας βάλανε φέτος 20.000 αναπληρωτές εκ των οποίων οι 9.000 στην ειδική αγωγή. Και αυτό είναι ένα ζήτημα το οποίο μας ξεχωρίζει, μας αναδεικνύει και μας δικαιώνει και θα το λέμε παντού. Διότι δεν υπάρχουν μόνο τα δελτία ειδήσεων. Από τα δελτία ειδήσεων δεν περιμέναμε χαϊδολογήματα, δε διαπραγματευτήκαμε τα ωσάνά τους, δε διεκδικήσαμε την ευαρέσκειά τους. Κάναμε το καθήκον μας. Χωρίς την κυβέρνηση τη δική μας θα είχαμε εξασφαλίσει 300.000.000 από τους καναλάρχες, συντρόφισσες και σύντροφοι; Από τους φόρους που ψήφιζαν αλλά ποτέ δεν καταλόγιζαν, από τις άδειες οι οποίες ποτέ δεν υπήρξαν, κατά παράβαση του Συντάγματός μας. Γι’ αυτό και διαφωνώ. Διαφωνώ ριζικά με όσους λένε ότι το πρόγραμμα αυτό και η διακυβέρνησή μας ασκεί ένα ακραίο νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα. Τα ακραία νεοφιλελεύθερα προγράμματα, συντρόφισσες και σύντροφοι, είναι περιοριστικό πρόγραμμα. Αλλά τα ακραία νεοφιλελεύθερα προγράμματα δεν έχουν πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους.
Η συμφωνία αυτή είναι ένα μείγμα, το οποίο αποτυπώνει και τη δική μας πολιτική και αυτά που επεβλήθησαν από τους εταίρους μας. Αυτό θέλουνε να μας βάλουνε να ξεχάσουμε. Ότι υπάρχει στη διαπραγμάτευση αυτή και το δικό μας αποτύπωμα. Και γι’ αυτό πονηρά και ιδιοτελώς μας ρωτούν: Υιοθετείτε τη συμφωνία; Ότι και να απαντήσει κανείς είναι χαμένος. Διότι όταν πει ναι, αναλαμβάνει την ευθύνη και για όσα δεν έπρεπε να εφαρμοστούν και δε θα το κάνουμε. Και όταν πει όχι, είναι ένα βήμα πριν καταραστεί την ώρα και τη στιγμή που βρέθηκε στη διακυβέρνηση. Και αυτή τη χάρη δε θα τους την κάνουμε. Είμαστε περήφανοι που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή στο τιμόνι της χώρας. Δε θα είχαμε γλιτώσει συντρόφισσες και σύντροφοι ούτε τα 20 δις περισσότερη λιτότητα. Δε θα είχαμε γλιτώσει, ή μάλλον κάποιοι άλλοι θα είχανε γλιτώσει, οι παραχωρησιούχοι. Το ξέρουμε συντρόφισσες και σύντροφοι, το ξέρουμε 750.000.000 λιγότερα πληρώνει το ελληνικό δημόσιο από τις συμβάσεις τις οποίες κληρονομήσαμε. Είναι δευτερεύον αυτό; Είναι δευτερεύουσες όλες αυτές οι πολιτικές; Υπάρχει αριστερή συνείδηση που μπορεί αυτές τις πολιτικές και αυτές τις μάχες να τις αγνοήσει; Όχι δεν υπάρχει. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει. Και όλα αυτά θα πρέπει να τα λέμε με περηφάνια. Τι πρέπει να λέμε με περηφάνια και γιατί τα αναφέρω όλα αυτά; Έχουμε διαλύσει το παραμύθι των μονόδρομων. Το άγχος των αντιπάλων μας είναι να φύγουμε από τη διακυβέρνηση και να ζητήσουμε συγνώμη από το λαό και τον εαυτό μας που τη διεκδικήσαμε. Αυτό είναι το άγχος όλων των πορφυρογέννητων, όλων των μηχανισμών εξουσίας που βρίσκουμε κάθε μέρα μπροστά μας όταν πάμε να εφαρμόσουμε την κυβερνητική πολιτική σε όλα τα επίπεδα. Αυτό είναι το άγχος τους και αυτή τη χάρη δε θα τους την κάνουμε.
Πρέπει να κάνουμε όμως μία χάρη στον εαυτό μας, στην ιστορία μας και στην στράτευσή μας στην Αριστερά. Να οικοδομήσουμε το κόμμα το οποίο πρέπει να είναι αντάξιο των περιστάσεων. Ένα κόμμα το οποίο θα ανοίξει τις πόρτες του. Θα ανοίξει τις πόρτες του και θα εντάξει απλό λαϊκό κόσμο, βεβαίως με πολύ αυστηρά κριτήρια, αλλά θα είναι πρώτο μας μέλημα να αυξήσουμε την επιρροή μας σε όλες τις δομές οργάνωσης της κοινωνίας, στα συνδικάτα, στην αυτοδιοίκηση, στα επιμελητήρια για να μην είμαστε μια κυβέρνηση που το πρωί την καταριέται η ΚΕΔΕ, το μεσημέρι η ΠΟΕΔΗΝ και το βράδυ κάποιο επιμελητήριο επειδή κάποιοι θέλουνε να παίξουνε το ρόλο τους, με τις πολιτικές, γνωστές, σκοπιμότητες. Αυτό είναι το μεγάλο μας χρέος και σε αυτό το χρέος έχουμε άλλη μία ευκαιρία, με εκκίνηση αυτό το συνέδριο, να ανταποκριθούμε. Δεν ανταποκριθήκαμε με επάρκεια σε αυτό το χρέος όταν κερδίσαμε τις εκλογές του Γενάρη. Τότε ήτανε η μεγάλη δυνατότητα να φτιάξουμε το κόμμα αντάξιο της ιστορίας. Ποιο κόμμα; Το κόμμα που έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία. Το κόμμα που θα εγγυηθεί την αριστερή, προοδευτική, μακροχρόνια διακυβέρνηση. Αυτή τη φορά θα το πετύχουμε όλοι μαζί με όρους δημοκρατίας, αλληλεγγύης και πίστη στις ιδέες μας.
Σας ευχαριστώ.
Τόνισε πως αν σκεφτούμε την πορεία μας, από το κοινωνικό φόρουμ έως τον Δεκέμβρη του 2008 και το αίτημα για κυβέρνηση της Αριστεράς, το κοινό χαρακτηριστικό πάντα ήταν ότι «σκεφτόμασταν αυτό που για τους άλλους φαινόταν αδιανόητο». «Έτσι και σήμερα», τόνισε, «δεν πρέπει να περιοριστούμε στο ρόλο μιας ανθρώπινης διαχείρισης, αλλά να σχεδιάσουμε τις μάχες που θα μας επιτρέψουμε να σπάσουμε την επιτροπεία και να ξανασκεφτούμε το αδιανόητο».
«Κόμμα ενιαίο», εξήγησε, σημαίνει ότι κρινόμαστε πρώτα απ` όλα τη στιγμή της μάχης, αναφέροντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα το δημοψήφισμα, όπου κεντρικά στελέχη είτε δεν τοποθετήθηκαν είτε δεν υποστήριζαν την κεντρικά γραμμή, όπως ανέφερε. Ως προς το «μαζικό κόμμα», είπε ότι για να μαζικοποιηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει τα μέλη να αισθάνονται ότι έχουν λόγο και πως έχει νόημα η συμμετοχή τους. Φέρνοντας παράδειγμα ως προς αυτό, ανέφερε ότι κανείς δεν έχει απαντήσει ‘γιατί ενώ υπήρχε ομόφωνη απόφαση Κεντρικής Επιτροπή και Πολιτικής Γραμματείας ποτέ δεν ψηφίστηκαν οι συλλογικές συμβάσεις`. Ο κ. Ηλιόπουλος μίλησε για την έννοια του δημοκρατικού κόμματος, αναφέροντας πως αυτό σημαίνει ότι η «γραμμή» βγαίνει μέσα από τις διαδικασίες και ότι δεν μπορεί, π.χ., η ηγεσία του ΤΑΙΠΕΔ μέσα από συνεντεύξεις «στα Νέα» να λέει ποια είναι η άποψη της κυβέρνησης για τις ιδιωτικοποιήσεις.
Ο Νάσος Ηλιόπουλος αναφέρθηκε στη δέσμευση της κοινής υπόθεσης της Αριστεράς, επικαλούμενος ως προς αυτό παράδειγμα αριστερής ευρωβουλευτού από την Ιρλανδία η οποία είδε δηλώσει ότι επί χρόνια δεν γνώριζε τον μισθό της από το ευρωκοινοβούλιο καθώς αυτός πήγαινε απ` ευθείας στο κόμμα. Πρόσθεσε ότι στην Ιρλανδία οι αριστεροί πολιτικοί παίρνουν μισθό ίσο με τον μισθό του βιομηχανικού εργάτη.
Για την πιο «κρίσιμη καμπή» έκανε λόγο στη χθεσινή ομιλία του στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Δημήτρης και επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Παπαδημούλης, ζητώντας να δουν όλοι την κατάσταση «χωρίς στρουθοκαμηλισμούς
Στο πλαίσιο της ομιλίας του, ο Δημ. Παπαδημούλης επεσήμανε μεταξύ άλλων, ότι «οι αποφάσεις που θα πάρουμε έχουν τεράστια σημασία, όχι μόνο για το μέλλον της Αριστεράς, αλλά και της χώρας», αλλά και ότι «το Συνέδριό μας καλείται με τις αποφάσεις του να δώσει ισχυρή εντολή 3ετίας στον Τσίπρα και τη νέα Κεντρική Επιτροπή και ένα ρεαλιστικό σχέδιο αλλαγών, ελπίδας και προοπτικής, για το τέλος των μνημονίων και της επιτροπείας».
Ακολουθεί αναλυτικά η ομιλία του Δ. Παπαδημούλη:
Αυτή την περίοδο διανύουμε την πιο κρίσιμη καμπή για τον ΣΥΡΙΖΑ και την Κυβέρνηση Τσίπρα. Οι αποφάσεις που θα πάρουμε έχουν τεράστια σημασία, όχι μόνο για το μέλλον της Αριστεράς, αλλά και της χώρας. Ας δούμε λοιπόν τα πράγματα με ειλικρίνεια, αυτογνωσία και χωρίς στρουθοκαμηλισμούς.
Στην οικονομία τα πιο δύσκολα είναι πλέον πίσω μας και εμφανίζονται θετικές προοπτικές ανάπτυξης για τα επόμενα χρόνια. Η ανάπτυξη όμως, η ταχύτερη μείωση της ανεργίας, οι επενδύσεις, η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και φυσικά η ελάφρυνση του χρέους, δεν θα έρθουν με τον αυτόματο πιλότο. Απαιτούν ρεαλιστικό σχεδιασμό και δραστική βελτίωση της συνοχής και της αποτελεσματικότητας της Κυβέρνησης και της διοίκησης. Η θετική αλλαγή της τάσης των οικονομικών δεικτών όμως, δεν έχει φτάσει ακόμη στην κοινωνία και την καθημερινότητα των πολιτών.
Γι’ αυτό και στη σχέση μας με την κοινωνία τα πράγματα δεν πάνε καλά. Ένα μεγάλο μέρος του κόσμου μας είναι απογοητευμένο, αποστασιοποιημένο ή και θυμωμένο. Το δε κόμμα μας παραμένει μικρό, κλειστό και με πεσμένο ηθικό. Πληρώνουμε δε και πρόσθετο κόστος γιατί, λόγω ελλιπούς προετοιμασίας και ανάγνωσης των πραγματικών συσχετισμών σε Ελλάδα και Ευρώπη, καλλιεργήσαμε, ιδιαίτερα πριν τον Ιανουάριο του 2015, υπερβολικές προσδοκίες, που αποδείχτηκε οδυνηρά ότι δεν ήταν άμεσα εφικτές.
Χρειαζόμαστε ένα συνέδριο επανεκκίνησης που θα αξιολογήσει τα πάντα με ειλικρίνεια και θα ενώσει και κινητοποιήσει τον ΣΥΡΙΖΑ, γύρω από ένα πολιτικό σχέδιο με σαφείς και εφικτούς στόχους. Με καθαρές επιλογές, χωρίς «βλέποντας και κάνοντας».
Για να πετύχουμε όμως, απαιτούνται και οι ευρύτερες δυνατές συμμαχίες μέσα και έξω από την Ελλάδα, γύρω από κοινούς στόχους. Αυτό είναι η αλφαβήτα της Ιστορίας του αριστερού κινήματος. Την υποτίμηση αυτής της αλήθειας, την βιώσαμε οδυνηρά τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης το 2015. Αντίθετα, η εφαρμογή αυτής της πλατιάς πολιτικής συμμαχιών στην Ευρώπη τους τελευταίους μήνες, με πρωταγωνιστική συμβολή του Αλέξη Τσίπρα, αρχίζει ήδη να αποδίδει τους πρώτους καρπούς.
Είναι ανάγκη λοιπόν, αυτή την πολιτική συμμαχιών που ακολουθούμε στην Ευρώπη να την επιδιώξουμε και στην Ελλάδα για τη διαμόρφωση ενός ευρύτερου προοδευτικού μετώπου με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ.
Η αντι-ΣΥΡΙΖΑ υστερία που χαρακτηρίζει την πολιτική της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, και ακόμα περισσότερο το Ποτάμι, δεν είναι προοδευτική, δεν οδηγεί κεντροαριστερά, δεν οδηγεί ούτε καν στο δημοκρατικό κέντρο. Οδηγεί κατευθείαν στην αγκαλιά και στην επάνοδο μιας έξαλλης, ρεβανσιστικής Δεξιάς, νεοφιλελεύθερης, δέσμιας μεγαλοσυμφερόντων, γεμάτης με ακροδεξιά στελέχη στην ηγεσία της. Και αυτό έχουμε ιστορικό και δημοκρατικό καθήκον να το αποτρέψουμε.
Όμως, για να αλλάξουμε την Ελλάδα και την Ευρώπη χρειάζεται να αλλάξουμε κι εμείς. Στην πράξη και όχι στα λόγια. Να δούμε με αυτογνωσία και ειλικρίνεια λάθη και ανεπάρκειες και να τα διορθώσουμε. Χρειαζόμαστε έναν ΣΥΡΙΖΑ ισχυρό και μαζικό, όχι κλειστό και φοβικό, της Αριστεράς και όχι της Σοσιαλδημοκρατίας, με αρχές, αξίες, συλλογικότητα και καθαρούς στόχους. Έναν ΣΥΡΙΖΑ ανοιχτό στην κοινωνία, του 35 και όχι του 4%. Ανοιχτό σε νέες ιδέες και νέους ανθρώπους, αλλά ερμητικά κλειστό απέναντι στα λαμόγια και τους ιδιοτελείς, κόμμα πραγματικά ενιαίο, με συλλογικότητα, εσωτερική δημοκρατία και ρεύματα ιδεών και όχι ομοσπονδία μηχανισμών, φέουδων και καπετανάτων. ‘Έναν ΣΥΡΙΖΑ που να μην μοιάζει με τον φοβισμένο και ανασφαλή σκαντζόχοιρο, αλλά να συνδυάζει την εξυπνάδα της αλεπούς με τους ανοιχτούς ορίζοντες και τη δυνατή όραση των αετών.
Οι πάντες, υπουργοί, βουλευτές, ευρωβουλευτές, κομματική ηγεσία, είμαστε υποχρεωμένοι να λογοδοτούμε καθημερινά στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά στον ελληνικό λαό. Αποτελεί δημοκρατική μας υποχρέωση και φυσικά να τηρούμε παραδειγματικά όλες μας τις υποχρεώσεις και τις πολιτικές και τις οικονομικές απέναντι στη συλλογικότητα που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ. Όλοι μας ανεξαιρέτως χρωστάμε στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν μας χρωστάει. Γι’ αυτό και οφείλουμε να είμαστε σεμνοί, σοβαροί, ενωτικοί και αποτελεσματικοί.
Οργανώθηκα στην Αριστερά από τα 19 μου, πριν 42 χρόνια. Σε αυτήν την δύσκολη αλλά και συναρπαστική πορεία, Ρήγας Φεραίος, ΚΚΕ εσωτερικού, ΕΑΡ, Συνασπισμός, ΣΥΡΙΖΑ, υπερασπίστηκα πάντοτε τις ιδέες μου αλλά και στήριξα σταθερά και πάντα την ενότητα, τη συλλογικότητα και την εκλεγμένη ηγεσία. Ακόμη κι όταν βρέθηκα στη μειοψηφία.
Σήμερα νιώθω ιδιαίτερη ικανοποίηση, γιατί οι ιδέες και η πολιτική για τις οποίες παλεύω μια ζωή, έχουν γίνει συλλογική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, όπως τη διατύπωσε χθες ο Αλ. Τσίπρας. Το ζητούμενο όμως τώρα είναι τα λόγια να γίνουν πράξη. «Λιγότερα συνθήματα και περισσότερη δουλειά». Για μετρήσιμο αποτέλεσμα στην καθημερινότητα του πολίτη από την κυβέρνηση για ένα συριζα πιο ισχυρό και παρόντα στην κοινωνία, με κριτική στήριξη στην κυβέρνηση Τσίπρα, όχι παράρτημα της κυβέρνησης αλλά αριστερή συνείδησή της και ισχυρό σύνδεσμό της με την κοινωνία.
Χρειάζεται επίσης προσοχή στην επιλογή προσώπων σε κρίσιμα πόστα. Η επιλογή π.χ. Κορωνάκη για τη θέση του γραμματέα του κόμματος αποδείχθηκε λανθασμένη. Κι ας φορούσε ο πρώην γραμματέας την κονκάρδα του Αλέξη στο πέτο. Αντίθετα, η αντικατάσταση του Γιάννη Βαρουφάκη από τον Ευκλ. Τσακαλώτο αποδείχθηκε στην πράξη μια σωστή επιλογή.
Συντρόφισσες και σύντροφοι, χρειαζόμαστε παντού και στον ΣΥΡΙΖΑ και στην κυβέρνηση, περισσότερη συλλογικότητα και προσανατολισμό στο αποτέλεσμα. Όχι παχιά λόγια, αλλά μετρήσιμο έργο, διαρκή συλλογική αξιολόγηση και δημοκρατική λογοδοσία.
Είμαι αισιόδοξος, παρά τις μεγάλες δυσκολίες. Άλλωστε η δική μας Αριστερά, είναι για τα δύσκολα, δεν δραπετεύει στα δύσκολα.
Το Συνέδριό μας καλείται με τις αποφάσεις του να δώσει ισχυρή εντολή 3ετίας στον Τσίπρα και τη νέα Κεντρική Επιτροπή, και ένα ρεαλιστικό σχέδιο αλλαγών, ελπίδας και προοπτικής, για το τέλος των μνημονίων και της επιτροπείας. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ τα καταφέρει, θα γράψουμε ιστορία. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τα καταφέρει, η χώρα αλλά και η Αριστερά, θα γυρίσουν πολύ πίσω και αυτό έχουμε ιστορικό και δημοκρατικό καθήκον να το αποτρέψουμε.
Με αναφορά στον Μ. Κούντερα ξεκίνησε την ομιλία του ο υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, Παναγιώτης Κουρουμπλής. “Καμιά δύναμη δεν μπορεί να αντισταθεί όταν έρθει η ώρα μιας ιδέας” και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια ιδέα. Καλούμαστε να αναμετρηθούμε με τον καλύτερο μάς εαυτό, να αναδείξουμε τις αξίες της αγάπης, της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας. “Έχουμε μπροστά μας δύσκολες αναμετρήσεις, μία από αυτές, η αναμέτρηση που έχουμε μπροστά μας για την ανατροπή της λιτότητας που στραγγαλίζει κάθε άλλη πολιτική”. “Οφείλουμε να αναμετρηθούμε με τις επιλογές για τις συμφωνίες με την Αμερική και τον Καναδά που θα επιφέρουν ένα Μεσαίωνα στην Ευρώπη”. Χρειάζονται όμως δυνάμεις συγκροτημένες για αυτές τις αναμετρήσεις. Ο Π. Κουρουμπλής μιλάει για τον δυσαρεστημένο κόσμο από το ΠΑΣΟΚ και το διάλογο που πρέπει να ανοίξει με τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη. Κρίνεται ότι είναι αναγκαίο να υπάρξει ένα μεγάλο, προοδευτικό, δημοκρατικό μέτωπο.
Η απάντηση στο ερώτημα τι κόμμα θέλουμε είναι η απάντηση στο τι κόμμα είχαμε; Ήταν το κόμμα που θέλαμε; Μετά την τακτική αναδίπλωση του Ιουλίου του 2015 που ο λαός κατάλαβε ότι δεν ηττηθήκαμε αλλά ήταν αναγκαία για να κρατήσουμε την κοινωνία όρθια. Χωρίς αριστερόμετρα, χρειάζεται ο κόσμος να έρθει μαζί μας. Η κουλτούρα και η συλλογική δουλειά αποτρέπει την πασοκοποίηση και όχι οι κλειστές πόρτες στην κοινωνία. Για πρώτη φορά οι ολιγάρχες λογοδοτούν για το που πήγαν τα λεφτά και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Να σκεφθούμε τι νίκες πετύχαμε ως τώρα και τι έχουμε ακόμα μπροστά μας να πετύχουμε.
Αναφερόμενος στην ευρωμεσογειακή σύνοδο αναρωτήθηκε ποιος θα το πίστευε πριν από ένα χρόνο ότι θα διοργανωνόταν κάτι τέτοιο με επιτυχία. Στάθηκε σε μια σειρά μέτρων κοινωνικής ανακούφισης και είπε πως όλα αυτά δεν υπάρχουν στα δελτία ειδήσεων. Συμπλήρωσε ότι έχουν εξασφαλιστεί 300 εκ από τους καναλάρχες, από τους φόρους που ψηφίζονταν αλλά δεν καταλογίζονταν ή από τις άδειες που ποτέ δεν υπήρξαν.
Τόνισε πως διαφωνεί με αυτούς που υποστηρίζουν ότι ασκούνται ακραία νεοφιλελεύθερα προγράμματα. Όπως είπε η συμφωνία που εφαρμόζεται αποτελεί μείγμα που αποτυπώνει και την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Υπογράμμισε πως το άγχος των αντιπάλων του ΣΥΡΙΖΑ είναι να αποχωρήσει από τη διακυβέρνηση της χώρας και να ζητήση συγνώμη που τη διεκδίκησε.
Η διαδικασία εξελίσσεται σε σημαντική στιγμή σκέψης, προβληματισμού και αποφασιστικότητας και το Συνέδριό μας είναι συνέδριο δικαίωσης και ευθύνης, ανέφερε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης, στην ομιλία του στο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.
Είπε ότι η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε πρωταγωνιστή των εξελίξεων δεν ήταν τυχαία, αλλά καρπός πολύχρονων αγώνων και ταυτόχρονα τολμηρών επιλογών.
Βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή του εγχειρήματος για την αριστερά του 21ου αιώνα πέρα από την δογματική παράδοση και την σοσιαλδημοκρατία, είμαστε στη μέση ενός στοιχήματος που δεν έχει κριθεί, αλλά έχουμε όλες τις δυνατότητες να το κερδίσουμε, πρόσθεσε.
Ο κ. Δραγασάκης συμπυκνώνοντας τις προσυνεδριακές τοποθετήσεις και τις ομιλίες των συνέδρων, είπε ότι αυτό που συζητάμε είναι η ιδέα ενός νέου ξεκινήματος, ενός σχεδίου για ένα νέο ποιοτικό άλμα προς τα μπρος και για το οποίο η πρώτη ύλη υπάρχει.
Επισήμανε ότι για πρώτη φορά διαμορφώνεται με τέτοια σαφήνεια πλαίσιο κοινών διαπιστώσεων και στόχων που επιτρέπουν την συγκρότηση σχεδίου τόσο για το κόμμα όσο και την κυβέρνηση στο οποίο θα ενσωματώνονται μαθήματα από την εμπειρία αποδεικνύοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπεί όχι μια αριστερά που είναι αλάθητη αλλά μια αριστερά που μαθαίνει.
Πρόσθεσε ότι το σχέδιο αυτό θα εξειδικεύει τους στόχους για την τετραετία και πέρα από αυτή, αλλά και θα θωρακίζει την χώρα από πιέσεις “ανεξάρτητα από την θέλησή μας”.
Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης μίλησε για τις ανάγκες μιας αριστεράς που θέλει να είναι κινηματική και ταυτόχρονα θα έχει την ικανότητα να ασκεί την εξουσία και τόνισε ότι πρέπει να δοκιμάσουμε τον ριζοσπαστισμό μας και την αριστεροσύνη μας στους δεσμούς μας με την κοινωνία, καθώς και στο έδαφος της διακυβέρνησης, διοίκησης μάνατζμεντ, αποτελεσματικότητας και σύνδεσης της τελευταίας με την κοινωνική δικαιοσύνη.
Όπως υπάρχει δεξιά και αριστερή πολιτική, αντίστοιχα υπάρχει δεξιός και αριστερός τρόπος διακυβέρνησης, ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο κ. Δραγασάκης είπε ότι το νέο ξεκίνημα είναι όχι μόνο αναγκαίο, αλλά και δυνατό, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πιο έμπειρος, αλλά και πιο ενιαίος -όχι μονολιθικός- με ενότητα προσανατολισμών, στόχων και επιδιώξεων και ταυτόχρονα με επίγνωση των ελλειμμάτων του.
Είπε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την διακυβέρνηση, αλλά οι προϋποθέσεις για την άσκηση αριστερής πολιτικής και για τον κοινωνικό μετασχηματισμό είτε δεν υπήρχαν, είτε ήταν ανώριμες και υπογράμμισε ότι πρέπει να συμβάλλουμε στην ωρίμανσή τους.
Χαρακτήρισε ως “αδύναμο κρίκο” την χαμηλή δεσμευτικότητα σε σχέση με την υλοποίηση των αποφάσεων αναφέροντας χαρακτηριστικά δεν εφαρμόζαμε το Καταστατικό, συμφωνούσαμε σε κανόνες αλλά δεν τους τηρούσαμε.
Το κλειδί ή ένα από τα κλειδιά για την παραπέρα πορεία του κόμματος και της κυβέρνησης είναι η απαίτηση και η δέσμευση για υλοποίηση των αποφάσεων και αν δεν τα καταφέρουμε πρέπει να εξηγούμε σε εαυτούς και αλλήλους το γιατί, είπε.
Αναφέροντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αναλάβει ένα εγχείρημα υψηλών απαιτήσεων και μεγάλης ευθύνης, πρόσθεσε ότι το νέο υπόδειγμα της νέας αριστεράς και της νέας κοινωνίας είναι ζητούμενο και όχι δεδομένο, ενώ διαμορφώνεται στην δράση σαν να γίνεται η ναυπήγηση ενός πλοίου εν πλω.
Ο κ. Δραγασάκης κάλεσε σε επίδειξη μηδενικής ανοχής σε κάθε τι που προσβάλλει την ηθική και αξιακή υπόσταση της αριστεράς, τόνισε ότι για εμάς η άσκηση εξουσίας δεν είναι ούτε επάγγελμα, ούτε προνόμιο, αλλά ευθύνη και κατέληξε λέγοντας ότι το Συνέδριο αυτό δείχνει και είναι απόδειξη ότι μπορούμε να ανταποκριθούμε στα σύνθετα καθήκοντα που έχουμε μπροστά μας.
Ο Πάνος Ρήγας ανέφερε ότι υπάρχουν δύο ειδών κομμάτων. Το ένα είναι ένα κόμμα αυτοσκοπός, όπως είναι σήμερα δομημένο το ΚΚΕ. Και το άλλο είδος αφορά στην εργασιακή αντίληψη για το κόμμα, δηλαδή το πώς θα προωθεί και οδηγεί την κοινωνία προς τα εμπρός.
Είναι λάθος η διαχωριστική γραμμή κυβέρνησης – κόμματος, διαμήνυσε ο γραμματέας του κόμματος Πάνος Ρήγας στην παρέμβασή του στο Συνέδριο την Παρασκευή το βράδυ.
Επιπλέον εξήρε την έννοια της συλλογικότητας μέσα στο κόμμα, υπενθυμίζοντας ότι μετά την αποχώρηση των στελεχών που δημιούργησαν τη ΛΑΕ, «αντιμετωπίσαμε ένα κόμμα σε πλήρη απομείωση». Επισήμανε ότι έτσι λειτούργησε η συλλογικότητα των ανθρώπων.
Ο Πάνος Ρήγας ανέφερε ότι υπάρχουν δύο ειδών κομμάτων. Το ένα είναι ένα κόμμα αυτοσκοπός, όπως είναι σήμερα δομημένο το ΚΚΕ. Και το άλλο είδος αφορά στην εργασιακή αντίληψη για το κόμμα, δηλαδή το πώς θα προωθεί και οδηγεί την κοινωνία προς τα εμπρός.
Υπογράμμισε επίσης πως τα μέλη του κόμματος δεν μπορούν να μην έχουν δράση στην κοινωνία. Όπως είπε η ανασυγκρότηση του κόμματος είναι στοιχείο που έχει επίδραση από την ανασυγκρότηση της κοινωνίας. Τέλος τόνισε πως η υπέρβαση είναι απαραίτητη από όλους για να υπάρξει ένας ΣΥΡΙΖΑ που θα είναι δεκαετίες στην κυβέρνηση.
Παρατήρησε ότι ο λεγόμενος δυτικός κόσμος βρίσκεται σε διαδικασία ανασυγκρότηση με τις συμφωνίες TTIP, NAFTA και CETA.
«Δεν μπορούμε να κάνουμε σχεδιασμό χωρίς να βλέπουμε το διεθνές περιβάλλον», τόνισε στην παρέμβασή του ο Στέλιος Παππάς.
Υπογράμμισε ότι τρεις φορές η Ελλάδα αγνόησε τους διεθνείς συσχετισμούς και την «πάτησε» σκληρά. Η πρώτη φορά ήταν το 1922, η δεύτερη φορά στο εμφύλιο και η τρίτη φορά το 1974 στο Κυπριακό. Την τέταρτη φορά, όπως είπε, η Ελλάδα την απέφυγε το 2015.
Αμέσως μετά σημείωσε πως όταν δημιουργούταν το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς είχε ως βασική αρχή πως δεν μπορεί μόνο του ένα κόμμα σε μια χώρα να διαμορφώσει ένα συνολικό αποτελεσματικό σχέδιο. Ανέφερε πως το πεδίο εφαρμογής ενός σχεδίου είναι η Ευρώπη, ως ελάχιστο. Κι αυτό επειδή όπως είπε το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα κινείται με μεγάλη ταχύτητα και πως αν οι κοινωνικές δυνάμεις δεν ελέγξουν αυτή την ταχύτητα, θα τις υποτάξει. Παρατήρησε επίσης ότι ο λεγόμενος δυτικός κόσμος βρίσκεται σε διαδικασία ανασυγκρότηση με τις συμφωνίες TTIP, NAFTA και CETA.
Όπως ανέφερε το κύριο χαρακτηριστικό αυτών των συμφωνιών αυτών είναι η θεσμική κυριαρχία επάνω στους δημοκρατικούς θεσμούς. Ως εκ τούτου υπογράμμισε ότι αναδεικνύεται το δίλημμα Δημοκρατία ή αγορές και συμπέρανε ότι χρειάζεται μια νέα διευθέτηση για να απαντήσει σε αυτό το δίλημμα.