Skip to main content

Συντάκτης: admin

Ολοκλήρωση εργασιών της Κ. Ε. του ΣΥΡΙΖΑ με εκλογή στη θέση του γραμματέα τον Πάνο Σκουρλέτη

Συντάχθηκε από admin στις . Καταχωρήθηκε στο Πολιτικές Αποφάσεις Κεντρικής Επιτροπής.

Νέος γραμματέας της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ εκλέχτηκε ο Πάνος Σκουρλέτης με 126 ψήφους. Ψήφισαν 144 μέλη της Κ.Ε. και τα Λευκά ήταν 18.

Αλ. Τσίπρας: Η Ελλάδα βρίσκεται σε ξέφωτο, δεν θα γυρίσει πίσω στα χέρια αυτών που την γονάτισαν

Συντάχθηκε από admin στις . Καταχωρήθηκε στο Πολιτικές Αποφάσεις Κεντρικής Επιτροπής.

Ομιλία του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στην Κεντρική Επιτροπή

.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Είναι μια νομίζω πολύ ενδιαφέρουσα και κρίσιμη στιγμή αυτή που βιώνουμε όλοι. Είναι η πρώτη Κεντρική Επιτροπή του κόμματος που διεξάγεται σε συνθήκες υλοποίησης ενός από τους μεγαλύτερους, ίσως σημαντικότερους στόχους που θέσαμε από την αρχή της διακυβέρνησης. Που διεξάγεται δηλαδή μετά το πέρας αυτής της σκληρής, της δύσκολης περιόδου των μνημονίων.

Η πατρίδα μας έκανε το αποφασιστικό βήμα ώστε να πάρει ξανά τις τύχες της στα χέρια της.

Στα χέρια των ανθρώπων της, ξανά.

Το αποφασιστικό βήμα, ώστε να μπορούμε να προχωράμε από δω και στο εξής χωρίς άλλους εξωτερικούς καταναγκασμούς.

Χωρίς άλλα μαρτύρια της σταγόνας.

Χωρίς άλλους διαρκείς εκβιασμούς.

Και αυτό, κατά την άποψή μου, όσο και αν κάποιοι το υποτιμούν, όσο και αν κάποιοι μπορεί να λένε ότι νομοτελειακά κάποια στιγμή θα συνέβαινε, αυτό το κάποια στιγμή άργησε πάρα πολύ και όχι τυχαία, οχτώ ολόκληρα χρόνια. Συνεπώς, είναι ένα ιστορικό γεγονός αυτό που έχει ήδη επισυμβεί.

Και είναι αλήθεια ότι στη μεγάλη διαδρομή πριν φτάσουμε στην 21η του Αυγούστου, πριν από λίγες μέρες δηλαδή, συνέβησαν πολλά.

Ο ιστορικός χρόνος συμπυκνώθηκε απότομα.

Μέσα σε μόλις πέντε χρόνια, από το 2010, η χώρα μας άλλαξε πρόσωπο.

Έγινε σκιά του εαυτού της.

Το βιοτικό επίπεδο, τα δικαιώματα του ελληνικού λαού, εξανεμίστηκαν.

Έγιναν θυσία στο βωμό της «ευλογίας» – κατά την περιβόητη ρήση ενός εκ των πρωταγωνιστών εκείνης της περιόδου – της ευλογίας που μας είπαν ότι ήταν τα μνημόνια.

Αυτές οι τεκτονικές αλλαγές στην ελληνική κοινωνία ήταν, όμως, και το υπόβαθρο για μια μεγάλη πολιτική αλλαγή, που κανείς μα κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί, κανένας πολιτικός αναλυτής, κανένας και εξ ημών. Αυτή που συνέβη το 2015.

Και, επίσης, αυτή η μεγάλη ανατροπή και πολιτική αλλαγή δεν ήταν  αυτονόητο ότι θα συνέβαινε.

Διότι η πρώτη αντίδραση σε μια τέτοιου μεγέθους κοινωνική καταστροφή, όπως αυτή που συντελέσθηκε τα πρώτα χρόνια της μνημονιακής περιόδου, η πρώτη  αντίδραση δεν είναι αυτονόητα η αντίσταση, αλλά η απόγνωση.

Όμως ο ελληνικός λαός, δεν αφέθηκε στη μοίρα του. Αναδείχθηκε αυτός σε πρωταγωνιστή των εξελίξεων.

Και η πολιτική αλλαγή του 2015, επιτρέψτε μου να πω, ήταν ένα συλλογικό «ως εδώ και μη παρέκει» του λαού μας, που  ξανακίνισε τον τροχό της ιστορίας.

Δεν ήταν, όπως κάποιοι πιστεύουν, ούτε άλμα στο κενό ούτε απονενοημένο διάβημα.

Ήταν δύο πολύ συγκεκριμένα πράγματα:

Απόδοση των διαχρονικών πολιτικών ευθυνών στους υπαίτιους της καταστροφής και εμπιστοσύνη στην μοναδική πολιτική δύναμη η οποία δεν δίστασε να μπει στη φωτιά της μάχης, από θέση ευθύνης.

 

Όταν αναλάβαμε τη βαριά ευθύνη, γνωρίζαμε το συσχετισμό της Ευρώπη. Γνωρίζαμε το κράτος που θα έπρεπε να διαχειριστούμε. Γνωρίζαμε ότι η κυβέρνηση Σαμαρά, τότε είχε ναρκοθετήσει μελετημένα κάθε μας βήμα, με σχέδιο την λεγόμενη τότε «παρένθεση».

Αυτά και μόνο θα αρκούσαν για να δικαιολογήσουμε οποιαδήποτε απόφαση αναχωρητισμού, οποιαδήποτε απόφαση να μην μπούμε στη μάχη.

Να αποφύγουμε τεχνηέντως την ευθύνη.

Να καλλιεργήσουμε και εμείς το κλίμα της ηττοπάθειας, ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει.

Άλλωστε, θα κρατούσαμε και τα χέρια μας καθαρά, δεν θα τα λερώναμε. Και, βεβαίως, δεν θα χρειαζόταν να βασανίσουμε το μυαλό και την ψυχή μας, για να λάβουμε δύσκολες αποφάσεις.

Θα μπορούσαμε να συνεχίζουμε την ζωή και την πορεία του κόμματός μας, στη γωνιά μας.

Εντός της υγειονομικής ζώνης που φύλαγε για μας πάντοτε ο πάλαι ποτέ μεγάλος δικομματισμός της περιόδου μετά την μεταπολίτευση.

Το πρόβλημα όμως, σύντροφοι και συντρόφισσες, είναι το εξής.

Ότι αν επιλέγαμε να στρέψουμε την πλάτη στο λαό εκείνες τις καθοριστικές, ιστορικές για τον τόπο στιγμές, θα ξηλώναμε την ίδια την ιστορία και το αξιακό φορτίο της Αριστεράς.

 Γιατί η Αριστερά σε αυτή τη χώρα, δεν έλειψε ποτέ από τις μεγάλες ιστορικές στιγμές και από το κάλεσμα του λαού και τους μεγάλους αγώνες. Δεν την αποθάρρυνε ο συσχετισμός. Δεν περίμενε πότε αυτές οι περιβόητες συνθήκες θα ωριμάσουν. Δεν δραπέτευε στη θεωρητική  της ασφάλεια. Δεν φυλαγόταν από την ιστορία. Αλλά την έγραφε πάντοτε σε χρόνο ενεστώτα.

Αυτός είναι και ο λόγος που η Αριστερά στον τόπο μας ήταν, είναι και θα είναι μια μεγάλη υπόθεση. Μια μεγάλη υπόθεση που βαδίζει παράλληλα με τις μεγάλες εθνικές προσπάθειες, τα μεγάλα ιστορικά διακυβεύματα.

Γιατί αν η Αριστερά δεν κρύφτηκε ποτέ από τη μάχη, αυτό συνέβη για ένα πολύ απλό λόγο.

Γιατί η Αριστερά, είναι αναπόσπαστο κομμάτι του λαού μας. Δεν είναι αυτόκλητος εκπρόσωπος του.Είναι σάρκα από τις σάρκες του.

Το 2015, λοιπόν, τρεισήμισι χρόνια πριν, ο ελληνικός λαός μας εμπιστεύτηκε.

Μας έδωσε την ευθύνη.  Την εντολή για μάχη. Μια μάχη που δεν τη δώσαμε στο πλάι του λαού, αλλά προσπαθήσαμε να τη δώσουμε και τη δώσαμε σε μεγάλο βαθμό με το λαό οργανικό κομμάτι αυτής της μάχης. Με αυτόν δώσαμε τη μάχη των πρώτων μηνών. Αυτός μίλησε, με τρόπο εκκωφαντικό, όταν τα πράγματα έφτασαν στα όριά τους. Σε αυτόν στραφήκαμε και πάλι, μετά τις δύσκολες αποφάσεις που κληθήκαμε να λάβουμε.  Και αυτός ήταν που μας εμπιστεύτηκε ξανά το Σεπτέμβρη.

Μας έδωσε το χρόνο και τη δύναμη να ανταποκριθούμε στην ευθύνη που αναλάβαμε:

Να βγάλουμε την πατρίδα μας, να βγάλουμε τη χώρα μας, να βγάλουμε την Ελλάδα έξω από τα μνημόνια και το καθοδικό σπιράλ της ύφεσης.

Φέραμε σε πέρας μια δύσκολη αποστολή. Πολλοί είχαν προεξοφλήσει την αποτυχία.

Βεβαίως, τη φέραμε εις πέρας όχι χωρίς απώλειες. Το γνωρίζαμε αυτό και εμείς και όσοι μας εμπιστεύτηκαν. Γνωρίζαμε ότι για κάθε λέξη που παλεύαμε στη διαρκή και σχεδόν ατέρμονη διαπραγμάτευση, υπήρχαν ολόκληρα κείμενα τα οποία έφεραν την υπογραφή «Ελληνική Δημοκρατία», από τα χέρια των «σωτήρων» της καταστροφικής πενταετίας.

Γνωρίζαμε ότι για κάθε μεγάλη θεσμική τομή, θα έπρεπε να βρούμε τρόπους να ξεπεράσουμε εμπόδια που έστηναν οι υπασπιστές του παλιού καθεστώτος εντός του κράτους.

Γνωρίζαμε ότι σε κάθε μας βήμα θα μας ακολουθεί αυτός ο παραμορφωτικός φακός της προπαγάνδας και του ψέματος.

Και αυτό γιατί εμείς δεν θελήσαμε να συμβιβαστούμε ποτέ μαζί του, μπας και μας δείξει λίγο πιο όμορφους.

Γιατί δηλώσαμε μάλιστα ευθύς εξαρχής και καθαρά, ότι αυτόν τον παραμορφωτικό των πραγμάτων φακό εμείς θέλουμε να τον σπάσουμε.

Γνωρίζαμε επίσης πολύ καλά και τις αδυναμίες μας.

Υπήρξαν φορές που διστάσαμε. Υπήρξαν φορές που αδρανήσαμε.

Ίσως γιατί πορευτήκαμε, από την πρώτη μέρα μέχρι και σήμερα έχοντας τόσα πολλά μέτωπα, που ποτέ και καμία άλλη κυβέρνηση από τη μεταπολίτευση και μετά δεν κλήθηκε να διαχειριστεί. 

Όμως, βεβαίως, αυτό δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία. Και ούτε το λέω για κάτι τέτοιο.

Αντίθετα. Κάνουμε την αυτοκριτική μας με ειλικρίνεια και σθένος, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά, κοιτώντας και μαθαίνοντας από τα λάθη μας.

Η έξοδος από τα μνημόνια είναι ένας σταθμός κρίσιμος, ιστορικός, μεγάλος.

Δεν είναι το τέλος, αλλά η αφετηρία μιας νέας προσπάθειας, μιας νέας εποχής για τη χώρα.

Το όραμα μας για την Ελλάδα, μετά και από την εμπειρία στη μεγάλη αυτή μάχη για την έξοδο από τα μνημόνια είναι, θα έλεγα, ακόμα πιο ισχυρό και συγκροτημένο.

Η Ελλάδα πρέπει να γίνει και θα γίνει μια σύγχρονη, προοδευτική, ευρωπαϊκή χώρα.

Στην οποία πρωταγωνιστές θα είναι οι ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας.

Ο εργαζόμενος κόσμος.

Ο κόσμος του μόχθου, της επιστήμης, του πολιτισμού.

Οι νέες και οι νέοι.

Αυτοί και αυτές που δεν πρέπει να επιτρέψουμε να ζήσουν χειρότερα από ότι προηγούμενες γενιές.

Και κρατήστε αυτόν τον συμβολισμό, έχει ενδιαφέρον:  Η χρονιά όπου η Ελλάδα μπαίνει στη νέα της εποχή, απαλλαγμένη από τη σκληρότερη περίοδο που γνώρισε τα τελευταία σαράντα χρόνια, είναι και η χρονιά, το 2018 δηλαδή, που ενηλικιώνονται οι Ελληνίδες και οι Έλληνες που γεννήθηκαν στην αυγή του 21ου αιώνα.

Η Ελλάδα της νέας εποχής, οραματιζόμαστε και εργαζόμαστε από σήμερα ώστε να είναι:

  • Μια χώρα η οποία δεν θα επιτρέψει ποτέ ξανά, και αυτό είναι το πρώτο και το κύριο, να υποθηκευτεί το μέλλον της. Άρα, μια χώρα η οποία θα διαχειρίζεται τα δημοσιονομικά της, με σύνεση και διαφάνεια.

Χωρίς σπατάλες αλλά και χωρίς περικοπές σε κοινωνικά αγαθά όπως η Δημόσια Υγεία, η Δημόσια Παιδεία και το κοινωνικό κράτος.

 

Η Ελλάδα της νέας εποχής που οραματιζόμαστε θα είναι

  • Μια χώρα που θα παράγει νέο πλούτο, με σχέδιο και ιεραρχήσεις, επενδύοντας σε τομείς στους οποίους διαθέτει συγκριτικά πλεονεκτήματα.

Όχι πρόσκαιρα, εφήμερα, άναρχα και προς όφελος μιας κρατικοδίαιτης επιχειρηματικής ελίτ.

 

Η Ελλάδα που οραματιζόμαστε θα είναι

  • Μια χώρα στην οποία η παραγωγή του πλούτου θα έχει την ίδια εξέχουσα σημασία με τη διανομή του.

Δεν οραματιζόμαστε μια Ελλάδα στην οποία την ώρα που εκτοξεύονται τα επιχειρηματικά κέρδη, οι εργαζόμενοι θα αμείβονται με χαρτζιλίκια, θα είναι αδήλωτοι, θα είναι ανασφάλιστοι και διαρκώς αναλώσιμοι.

Αν η Ελλάδα, άλλωστε, γύρισε δεκαετίες πίσω στα χρόνια των μνημονίων,

στον τομέα της εργασίας γύρισε πίσω σχεδόν έναν αιώνα.

Διότι το 8ωρο δεν είναι δα κατάκτηση και των πρόσφατων δεκαετιών.

Και θέλω να σας θυμίσω ότι παραλάβαμε μια ανεργία που επί Σαμαρά είχε αγγίξει ακόμα και το 28% και σήμερα βρίσκεται στο 19,5%.

Δεν πανηγυρίζουμε για το νούμερο το ακριβές, αλλά αισθανόμαστε δικαιωμένοι για την ραγδαία αποκλιμάκωσή της.

Όμως, ακόμα πιο δικαιωμένοι αισθανόμαστε γιατί αυτά τα χρόνια, τα δύσκολα τα τρία μνημονιακά, τα τελευταία,

Ενισχύθηκαν οι μορφές πλήρους απασχόλησης, έναντι της ελαστικής.

Μένει βεβαίως πολύ μεγάλη προσπάθεια ώστε να επικρατήσει συνολικά η πλήρης εργασία στο σύνολο των συμβάσεων.

Ενισχύσαμε, όμως, την Επιθεώρηση Εργασίας με σαφή στόχο να μειωθεί η αδήλωτη και υποδηλωμένη εργασία.

Πετύχαμε τη μείωση από το 19 στο 12% στους τομείς υψηλής παραβατικότητας.

Και έχουμε ήδη σχεδιασμό ώστε μέχρι το 2021, να περιοριστεί η αδήλωτη εργασία στο 5%.

Και, βεβαίως, συνεχίζουμε.

Με την αύξηση του κατώτατου μισθού.

Με την κατάργηση του υποκατώτατου μισθού για τους νέους.

Μια ντροπιαστική διάταξη που έφτασε η ώρα να αποτελέσει παρελθόν.

Με την επαναφορά των βασικών αρχών των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

Και όλα αυτά, βεβαίως,  δεν συνιστούν ιδεοληπτική εμμονή της αριστεράς, όπως μας κατηγορεί ο νεοφιλελεύθερος οπαδός των μνημονίων ο κ. Μητσοτάκης.

Αλλά είναι στοιχειώδεις κανόνες κοινωνικής δικαιοσύνης.

Είναι η αυτονόητη, θα έλεγα, υποχρέωση της πολιτείας απέναντι στον εργαζόμενο κόσμο.

 

 

  • Η Ελλάδα, λοιπόν, της νέας εποχής που οραματιζόμαστε, εκτός από μια χώρα που θα παράγει πλούτο και θα τον διανέμει δίκαια, θέλουμε να είναι και μια  χώρα με φορολογική δικαιοσύνη και ένα σταθερό φορολογικό σύστημα.

 

Γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά ότι για μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, οι επιβαρύνσεις μετά από οχτώ ολόκληρα χρόνια μνημονιακών πολιτικών είναι δυσβάσταχτες.

Και αυτό κατά κύριο λόγο, διότι δεν καταφέραμε στο περιοριστικό πλαίσιο που είχαμε να κινηθούμε, να αναιρέσουμε ή να βελτιώσουμε μια σειρά από μέτρα που μας κληρονόμησε η καταστροφική πενταετία 2010-2014.

Πλέον όμως, έχοντας πια τη δημοσιονομική δυνατότητα, είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε σε γενναίες παρεμβάσεις στον τομέα της φορολογίας προσώπων και επιχειρήσεων.

Έχει ήδη προχωρήσει η επεξεργασία για μια σειρά φοροελαφρύνσεις, τις οποίες θα είμαστε σε θέση σύντομα να ανακοινώσουμε.

Και την ίδια στιγμή, βέβαια, εργαζόμαστε για να υπάρξουν επιπλέον παρεμβάσεις ώστε να αντιμετωπιστεί το ζήτημα των οφειλών προς το δημόσιο, που αφορά χιλιάδες συμπολίτες μας.

  • Η Ελλάδα της νέας εποχής θα είναι επίσης και μια χώρα, στην οποία η δημόσια διοίκηση δεν θα θυμίζει κατάλοιπο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά θα είναι συμβατή με μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα του 21ου αιώνα.

Αντιμετωπίζοντας τη γραφειοκρατία, την πολυνομία, τις μικρές και τις μεγάλες εστίες διαφθοράς. Ενισχύοντας τη διαφάνεια, τον έλεγχο ως προς την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών, την ψηφιοποίηση του δημόσιου τομέα.

Χρειάζεται φυσικά χρόνος και μεγάλη προσπάθεια για να προχωρήσουν αυτές οι τομές, όμως τα πάντα ξεκινούν από την πολιτική βούληση.

  • Η Ελλάδα της νέας εποχής θα πρέπει όμως να είναι και μια χώρα όπου όλοι οι πολίτες θα είναι ίσοι έναντι του νόμου. Ανεξάρτητα από την καταγωγή, το εισόδημα, το φύλο, το σεξουαλικό προσανατολισμό. Μια χώρα στην οποία οι άνθρωποι με αναπηρίες δεν θα λογίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Και τέλος, μια χώρα η οποία αναλαμβάνει πια πρωταγωνιστικό ρόλο στη διεθνή σκηνή. Με αρχές την ειρηνική συμβίωση, τη φιλία και την αλληλεγγύη των λαών και τη σύναψη σχέσεων καλής γειτονίας με τις χώρες της περιοχής.

Η πατρίδα μας, ξέρετε, βρίσκεται σε μια περιοχή όπου διαχρονικά, θα έλεγα, δεν λείπουν οι εντάσεις. Οι προκλήσεις σήμερα, ενδεχομένως να είναι και μεγαλύτερες.

Για τον λόγο αυτό, επενδύσαμε αυτά τα χρόνια σε μια ενεργητική, πολυδιάστατη, φιλειρηνική εξωτερική πολιτική. Μια πολιτική αφενός ανοιχτών διαύλων, αφετέρου δε με απόλυτη προτεραιότητα την διασφάλιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.  Και όπως αποδείχθηκε, μόνο μια τέτοια πολιτική μπορεί να διασφαλίσει αποτελεσματικά την εδαφική ακεραιότητα και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.  Διότι, η γραμμή του εθνικισμού, της συνομωσιολογίας, της απομόνωσης, δεν είναι τίποτα άλλο από μια γραμμή εθνικής ήττας που μετατρέπει την Ελλάδα σε μια φοβική και ανυπόληπτη δύναμη.

Γνωρίζουμε ότι η στάση που έχουμε επιλέξει, βεβαίως έχει και πολιτικό κόστος. Φυσικά, πρόσκαιρο, και θα φανεί. Διότι, εκ του αποτελέσματος, καταλήγει πάντα υπέρ των εθνικών συμφερόντων.

Όπως για παράδειγμα, είδαμε στην περίπτωση των δύο στρατιωτικών μας που συνελήφθησαν και κρατήθηκαν, χωρίς καμία κατηγορία, από τον περασμένο Μάρτιο στην Τουρκία, ακούσαμε πολλά από μια αντιπολίτευση που φυσικά έσπευσε να κάνει σπέκουλα και σε αυτό το κρίσιμο θέμα.  Φτάσαμε στο σημείο να ακουστεί από σημαίνων στέλεχος της, ακόμα και αυτή η ντροπιαστική πρόταση περί ανταλλαγής. Λες και η ελληνική δικαιοσύνη, η οποία έχει αποφανθεί σχετικά, είναι υπηρεσία υπό τον Πρωθυπουργό ή υπό τον ΥΠΕΞ και μπορεί να εντέλλεται ανάλογα με τις επιθυμίες τους.

Βεβαίως, ίσως αυτή να είναι η εικόνα που έχουν τα στελέχη της Ν.Δ. από την εμπειρία τους κατά τα χρόνια της δικής τους διακυβέρνησης.

Αυτά όμως, όχι απλά δεν ισχύουν πια. Είναι, επαναλαμβάνω, ντροπή.

Γι’ αυτό και όταν επέστρεψαν επιτέλους οι δύο στρατιωτικοί μας, μετά από διαρκείς και συντονισμένες ενέργειες σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο, οι οπαδοί των παζαριών έχασαν τη μιλιά τους.

Επίσης, στο κορυφαίο ίσως ζήτημα που διαχειριστήκαμε τα προηγούμενα χρόνια σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής, το Μακεδονικό.

Ένα ζήτημα στο οποίο καταφέραμε μετά από πολύ μεγάλη προσπάθεια, να φτάσουμε σε μία ιστορική συμφωνία,  τηρώντας την, εδώ και πάνω από μια δεκαετία, εθνική γραμμή,  διαφυλάσσοντας το εθνικό συμφέρον και την ιστορία μας.

Και σε αυτό λοιπόν το μεγάλο ζήτημα είναι κάποιοι οι οποίοι, επίσης, έχασαν τη μιλιά τους. Αφού άλλαξαν καμιά 20αριά φορές στάση. 

Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή, σύνθετη ονομασία και γραμμή κυβέρνησης Καραμανλή.

Τρίτη-Πέμπτη-Σάββατο, εθνικιστικά παραληρήματα και επιχειρήματα Χρυσής Αυγής.

Τώρα, η γραμμή της Τρίτης-Πέμπτης-Σαββάτου τείνει να παγιωθεί ως εβδομαδιαία γραμμή.

 Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Θέλω να μιλήσω ευθέως:

Σε ότι αφορά την, όπως είπα, ιστορική στιγμή της 21ης του Αυγούστου, της τυπικής εξόδου από αυτή την οχταετή περιπέτεια για τον τόπο.

Δεν είναι όλοι σε αυτή τη χώρα χαρούμενοι που τελειώσαμε με τα μνημόνια.

Υπάρχουν και αυτοί που κυβέρνησαν τη χώρα τα προηγούμενα χρόνια επιβάλλοντας πολιτικές ακόμα και πέρα από όσα ζητούσαν κατά καιρούς οι δανειστές.

Υπάρχουν και αυτοί που σε κάθε κρίσιμη διαπραγμάτευση, ξεσπάθωναν υπέρ των πλέον ακραίων απόψεων, που εξέφραζε κατά κύριο λόγο το ΔΝΤ.

Αυτοί που το πολιτικό τους πρόγραμμα δεν είναι άλλο από την συντριβή της εργασίας, την καθήλωση των μισθών, τις απολύσεις, τις νέες περικοπές στις συντάξεις, την διάλυση του κοινωνικού κράτους, και την φοροασυλία του μεγάλου πλούτου.

Είναι αυτοί που δεν έχουν ανάγκη τελικά κανέναν ξένο τεχνοκράτη για να συνεχίσουν το μνημόνιο. Τα λένε μόνοι τους. Γιατί ήταν πάντα το πρόγραμμά τους.

Και όντως, για τη Ν.Δ. και τη σημερινή της ηγεσία το μνημόνιο ήταν τελικά ευλογία, όπως είχε χαρακτηριστεί αρχικά.  Ήταν η καλύτερη αφορμή για να υλοποιήσουν κατά γράμμα την πιο ακραία αντικοινωνική πολιτική που εφαρμόστηκε στον τόπο εδώ και 40 χρόνια.

Και σήμερα, όχι απλά υπερασπίζονται τα πεπραγμένα τους, για τα οποία τους έστειλε ο ελληνικός λαός στην αντιπολίτευση, αλλά υπόσχονται ακόμα χειρότερα.

Και παράλληλα, δεν σταματούν να βρίζουν, να απειλούν.

Να μιλάνε για ελαττωματικές ιδέες, να προαναγγέλλουν θεσμικές παρεμβάσεις για να μη μπορέσει ποτέ να κυβερνήσει ξανά στον τόπο η αριστερά. Απόψεις και ιδέες που γυρνάνε σε μια άλλη εποχή,  στην μετεμφυλιακή Ελλάδα και που δε μπορούν να έχουν σχέση με ένα δημοκρατικό κόμμα της αξιωματική αντιπολίτευσης αλλά αρμόζουν σε κάποιο περιθωριακό ακροδεξιό μόρφωμα.

 

Και μέσα σε όλα αυτά βεβαίως, βλέπουμε ένα διαρκές παραλήρημα, κατά καιρούς απειλούν να ξηλώσουν νόμους που έφερε η δική μας κυβέρνηση.

Αναρωτιέμαι όμως,

Ποιο νόμο να πρωτοξηλώσει ο κ. Μητσοτάκης;

Τον νόμο για την πρόσβαση 2,5 εκατομμυρίων ανασφάλιστων στη Δημόσια Υγεία;

Για την πρόσληψη γιατρών και νοσηλευτών στο ΕΣΥ;

Για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας;

Τον νόμο για την πρόσληψη δασκάλων στα σχολεία, για να μην ξεκινά η σχολική χρονιά με χιλιάδες κενά;

Τον νόμο για την αύξηση της χρηματοδότησης για την Έρευνα;

Για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης;

Για την καταπολέμηση της αδήλωτης εργασίας;

Για την κατάργηση του αυτοφώρου για τις μικρές οφειλές στο δημόσιο;

Για τη διαφάνεια στις δημόσιες συμβάσεις;

Για την αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών;

Τον νόμο για την επαναλειτουργία της Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης;

Αυτόν για να αποκτήσει η χώρα δασικούς χάρτες, μετά από 50 χρόνια;

Αυτόν που αφορά την κατεδάφιση των αυθαιρέτων;

Τον νόμο, ίσως, για το μεταφορικό ισοδύναμο στα νησιά μας;

Για την κατοχύρωση της ταυτότητας φύλου;

Για την απόδοση ιθαγένειας σε όλα τα παιδιά που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ;

Για την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων;

Για την αύξηση του κατώτατου μισθού;

Ποιόν από όλους αυτούς τους νόμους άραγε θα πρωτοξηλώσει ο κ. Μητσοτάκης;

Παρακολουθούμε, όμως, εδώ και δύο χρόνια, το παραλήρημα μιας ακροδεξιάς, κυνικής και μιας- θα έλεγα- αδίστακτης αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Που με μοναδικό όπλο τον μηχανισμό του ψέματος, της προπαγάνδας προσπαθεί με κάθε τρόπο να επανέλθει στην εξουσία.

Για να ξηλώσει τελικά κάθε προοπτική αυτής της χώρας να ορθοποδήσει.

Για να συνεχίσει αυτή την νεοφιλελεύθερη καταιγίδα που σταμάτησε το 2015.

 

Και μπροστά στο μεγάλο τους πόθο της επιστροφής, δεν δίστασαν, το καλοκαίρι που μας πέρασε, ακόμα και να αποπειραθούν να εκμεταλλευτούν μια μεγάλη εθνική τραγωδία. Σε αγαστή συνεργασία με φιλικά ΜΜΕ, επιχείρησαν να βγάλουν πολιτικά οφέλη πάνω στον ανθρώπινο πόνο και στη καταστροφή.

Και έτσι βρεθήκαμε στο εξής οξύμωρο, το κόμμα των αυθαιρέτων, των μπαζωμένων ρεμάτων, των κομματαρχών που μετέτρεψαν περιοχές της Αττικής σε μνημεία άναρχης δόμησης με διαρκή κίνδυνο για την ασφάλεια των πολιτών,  εμφανίστηκε να κουνάει το δάχτυλο και να επιζητά διακαώς πολιτικά οφέλη από μια τραγωδία.

Για την οποία όχι μόνο αναλάβαμε, όπως οφείλαμε, την πολιτική ευθύνη.

Αλλά σπεύσαμε άμεσα να ανακοινώσουμε μια ευρεία δέσμη μέτρων για τους πληγέντες.

Αλλά και για την αντιμετώπιση της ανεξέλεγκτης δόμησης όσο και για την αναβάθμιση της πολιτικής προστασίας.

Διότι αυτό σημαίνει έμπρακτη ανάληψη ευθύνης.

Να κάνουμε δηλαδή ό, τι χρειαστεί, να συγκρουστούμε με όποιον χρειαστεί για να μην ζήσουμε ξανά μια τέτοια τραγωδία.

Αλλά, τελικά, αυτό είναι το τελευταίο που ενδιαφέρει τους πολιτικούς μας αντιπάλους.

Το μόνο που τους οδηγεί είναι η βουλιμία τους για την εξουσία.

Η προσπάθεια για την παλινόρθωσή τους.

Ακόμα και αν χρειαστεί να σπέρνουν μίσος, διχασμό και φόβο.

Όμως, σύντροφοι και συντρόφισσες, είμαι βαθιά πεπεισμένος.

Μετά από αυτά τα οχτώ σκληρά και δύσκολα χρόνια, η Ελλάδα βρίσκεται πια σε ξέφωτο.

Κανείς δεν λέει ότι ο δρόμος είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα προς τον προορισμό μας και είμαι απόλυτα βέβαιος ότι η χώρα, όσο και αν προσπαθούν, δεν πρόκειται να γυρίσει πίσω.

Δεν θα γυρίσει πίσω στα χέρια αυτών που τη γονάτισαν.

Αντίθετα, με πρωταγωνιστή το κόμμα μας, τον ΣΥΡΙΖΑ, είμαστε αποφασισμένοι να ενισχύσουμε το ρεύμα της κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας που διαμορφώθηκε τρία χρόνια πριν,  για μια νέα νίκη του λαού μας. 

Για να σταθεροποιήσουμε την μεγάλη πολιτική αλλαγή και να αφήσουμε μια για πάντα στο παρελθόν τις πολιτικές δυνάμεις αλλά και το πολιτικό προσωπικό της χρεοκοπίας,  τις πολιτικές δυνάμεις αλλά και το πολιτικό προσωπικό της διαφθοράς και του ηθικού εκφυλισμού.

Ώστε αυτό το, επιτρέψτε μου την έκφραση, υβρίδιο ακροδεξιάς και νεοφιλελευθερισμού στο οποίο έχει μεταμορφωθεί σήμερα η παράταξη, το κόμμα της Ν.Δ. υπό τον κ. Μητσοτάκη, να μην παλινορθωθεί.

Το 2019, η επόμενη χρονιά, συντρόφισσες και σύντροφοι, δεν θα είναι μόνο η χρονιά της μεγάλης κοινωνικής μάχης για την στήριξη της κοινωνίας, των εργαζομένων, του κοινωνικού κράτους.

Θα είναι και η χρονιά των μεγάλων καθοριστικών, ιστορικών, πολιτικών μαχών.

Είναι η χρονιά των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών, που για πρώτη φορά θα διεξαχθούν με το σύστημα της απλής αναλογικής.

 Και τη μάχη αυτή θα τη δώσουμε με όλες μας τις δυνάμεις.

Με ανοιχτά, λαϊκά ψηφοδέλτια.

Με το κόμμα σε διάταξη αγώνα.

Και με στόχο να αναδείξουμε προσωπικότητες και συλλογικότητες που θα μοιράζονται την αγωνία μας για τη συγκρότηση μιας μεγάλης κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας για να εμπεδωθούν οι μεγάλες αλλαγές. Αυτές που γίνανε, αλά και τις ακόμα περισσότερες και μεγαλύτερες μεταρρυθμίσεις που έχουμε μπροστά μας σε συνθήκες κανονικότητας και όχι ασφυκτικής επιτροπείας.

Θα είναι επίσης η επόμενη χρονιά και η χρονιά των Ευρωεκλογών, ταυτόχρονα με τις Αυτοδιοικητικές εκλογές.

Η χρονιά των Ευρωεκλογών, της μάχης δηλαδή που θα δώσουμε μαζί με τις δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς αλλά και μαζί με τις προοδευτικές δυνάμεις στην Ευρώπη, όλες αυτές τις δυνάμεις που δεν αποδέχονται το μονόδρομο της λιτότητας, του ρατσισμού και του δημοκρατικού ελλείμματος.

Και, πιστέψτε με, αυτό το ρεύμα είναι το μοναδικό που μπορεί να αντιπαρατεθεί με αξιώσεις απέναντι σε μια ακροδεξιά που θεριεύει στην Ευρώπη, στην Ευρώπη  των αδιεξόδων και της οικονομικής στασιμότητας.

Αλλά, πάνω από όλα, η επόμενη χρονιά, είναι η χρονιά  που έχει και τη μεγάλη μάχη, τη μητέρα των μαχών, στο τέλος της τετραετίας, το ερχόμενο φθινόπωρο το 2019. Τις  εθνικές εκλογές.

Στο δρόμο για τις οποίες, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, θα βρούμε μπροστά μας όλες τις γερασμένες δυνάμεις της παλιάς Ελλάδας.

Αδίστακτες και διψασμένες πολύ για παλινόρθωση.

Και εκεί δεν είναι μια μάχη που αφορά το κόμμα μόνο, και την κυβέρνηση μόνο. Αλλά το μέλλον του ελληνικού λαού.

Εκεί, το κόμμα μας και ο λαός πρέπει αποφασισμένος και αισιόδοξος να ξαναδώσει μήνυμα συνέχειας προς τα εμπρός.

Μήνυμα ελπίδας.

Μήνυμα νίκης.

 Και τη μάχη αυτή θα τη δώσουμε με όλες μας τις δυνάμεις.

Με ανοιχτά, λαϊκά ψηφοδέλτια.

Με το κόμμα σε διάταξη αγώνα.

Και με στόχο να αναδείξουμε προσωπικότητες και συλλογικότητες που θα μοιράζονται την αγωνία μας για τη συγκρότηση μιας μεγάλης κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας για να εμπεδωθούν οι μεγάλες αλλαγές. Αυτές που γίνανε, αλά και τις ακόμα περισσότερες και μεγαλύτερες μεταρρυθμίσεις που έχουμε μπροστά μας σε συνθήκες κανονικότητας και όχι ασφυκτικής επιτροπείας.

Θα είναι επίσης η επόμενη χρονιά και η χρονιά των Ευρωεκλογών, ταυτόχρονα με τις Αυτοδιοικητικές εκλογές.

Η χρονιά των Ευρωεκλογών, της μάχης δηλαδή που θα δώσουμε μαζί με τις δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς αλλά και μαζί με τις προοδευτικές δυνάμεις στην Ευρώπη, όλες αυτές τις δυνάμεις που δεν αποδέχονται το μονόδρομο της λιτότητας, του ρατσισμού και του δημοκρατικού ελλείμματος.

Και, πιστέψτε με, αυτό το ρεύμα είναι το μοναδικό που μπορεί να αντιπαρατεθεί με αξιώσεις απέναντι σε μια ακροδεξιά που θεριεύει στην Ευρώπη, στην Ευρώπη  των αδιεξόδων και της οικονομικής στασιμότητας.

Αλλά, πάνω από όλα, η επόμενη χρονιά, είναι η χρονιά  που έχει και τη μεγάλη μάχη, τη μητέρα των μαχών, στο τέλος της τετραετίας, το ερχόμενο φθινόπωρο το 2019. Τις  εθνικές εκλογές.

Στο δρόμο για τις οποίες, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, θα βρούμε μπροστά μας όλες τις γερασμένες δυνάμεις της παλιάς Ελλάδας.

Αδίστακτες και διψασμένες πολύ για παλινόρθωση.

Και εκεί δεν είναι μια μάχη που αφορά το κόμμα μόνο, και την κυβέρνηση μόνο. Αλλά το μέλλον του ελληνικού λαού.

Εκεί, το κόμμα μας και ο λαός πρέπει αποφασισμένος και αισιόδοξος να ξαναδώσει μήνυμα συνέχειας προς τα εμπρός.

Μήνυμα ελπίδας.

Μήνυμα νίκης.

 

Σύντροφοι και Συντρόφισσες

Όμως για να δώσουμε όλες αυτές τις μάχες νικηφόρα χρειαζόμαστε συστράτευση, ενότητα αλλά και ανανέωση.

Η χώρα μας, η κυβέρνηση και το κόμμα χρειάζονται και νέο αίμα και περισσότερη όρεξη για δουλειά.

Χρειάζεται να δώσουμε, όμως, και ένα παράδειγμα στην ελληνική κοινωνία.

Να δείξουμε ότι είμαστε έτοιμοι να κάνουμε μεγάλες αλλαγές πρώτοι εμείς οι ίδιοι.

Γιατί το τέλος του Μνημόνιου, θα έλεγα ότι σηματοδοτεί και το κλείσιμο ενός πολιτικού κύκλου για το ΣΥΡΙΖΑ.

Τώρα που η χώρα περνάει σε άλλη εποχή, το κόμμα πρέπει να προσαρμοστεί σε αυτές τις νέες ανάγκες.

Γιατί:

Πρώτον, οι νέες δυνατότητες για την εφαρμογή μιας πολιτικής δίκαιης ανάπτυξης, ριζικών δημοκρατικών αλλαγών, και κοινωνικής δικαιοσύνης, απαιτούν από το κόμμα να είναι ακόμα πιο βαθιά ριζωμένο στην κοινωνία.

Να συνδιαλέγεται με την κοινωνία, και πρώτα- πρώτα με τα στρώματα της μισθωτής εργασίας, με τους εργαζόμενους είτε του χεριού είτε του πνεύματος, αλλά και με την παραγωγική μεσαία τάξη, που πλήρωσε βαρύ τίμημα στην κρίση.

Ας μην το ξεχνάμε ποτέ.

Σ’ αυτούς απευθυνόμαστε.

Γι’ αυτούς, αν θέλετε, υπάρχουμε. 

Δεύτερον, η επίθεση των δυνάμεων της παλινόρθωσης, που παίρνει πολλές φορές ακόμα και τον χαρακτήρα μιας ακραίας αντιπαράθεσης, με  εμφυλιοπολεμικό λόγο από την πλευρά τους, απαιτεί από τη δική μας πλευρά ένα κόμμα ενωμένο, ψύχραιμο, ικανό να αμύνεται αλλά και να αντεπιτίθεται.

Ικανό, κυρίως, να χτίζει από τα κάτω τις συμμαχίες εκείνες που απαιτούν οι συνθήκες.

Όλα τα ρυάκια εκείνα, σε κάθε γειτονιά και χώρο δουλειάς, που θα ενώνονται στο ορμητικό ποτάμι της μεγάλης κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας.

Συνεπώς, χρειαζόμαστε κόμμα δυνατό, χρειαζόμαστε κόμμα ενωμένο, χρειαζόμαστε κόμμα ανοιχτό στην κοινωνία, με εσωτερική δημοκρατία αλλά και πειθαρχία.

Αυτό είναι –και δεν μπορεί να είναι άλλο- το δημοκρατικό μας εργαλείο, το δημοκρατικό μας όπλο, το μεγάλο μας πλεονέκτημα απέναντι στους αντιπάλους μας.

Ένα πλεονέκτημα, που πρέπει να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού.

Αποτρέποντας με όλη την δημοκρατική αυστηρότητα αν χρειαστεί είτε προσωπικές στρατηγικές είτε συσπειρώσεις χωρίς αρχές, και εκφάνσεις ατομικής ιδιοποίησης της συλλογικής κομματικής δουλειάς.

Αποκρούοντας τον κυβερνητισμό, και την εμπλοκή του κόμματος, ή των οργανώσεών του, σε παιγνίδια που δεν έχουν σχέση ούτε με τις αρχές, ούτε με τις ιδέες μας.

Και παίρνω το θάρρος να σας θυμίσω εδώ, ότι είμαστε το δέντρο μιας παράταξης μεγάλης, που οι ρίζες του αρδεύονταν πάντα από την  αγωνιστική ανιδιοτέλεια,

το συλλογικό ήθος,

την συντροφικότητα -όχι μόνο ως ηθικό, αλλά και ως πολιτικό μέγεθος-

την αφοσίωση στο λαό και στις ανάγκες του.

Και αυτή η παράταξη πέρασε πολλά, ειδικά αυτά τα τρία χρόνια από το καλοκαίρι του 2015 ως σήμερα.

Αλλά με την ανιδιοτελή και αξιοθαύμαστη δουλειά, αυτό το κόμμα των συντρόφων και των συντροφισσών που το σήκωσαν στην πλάτη τους αυτό το διάστημα, πάτησε ξανά στα πόδια του.

 

Σε αυτή τη διαδρομή η συμβολή του Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του Πάνου Ρήγα ήταν αναντικατάστατη.

Θέλω να τον ευχαριστήσω γιατί αυτά τα τρία χρόνια που βρίσκεται στη θέση του Γραμματέα επέδειξε ήθος, ανιδιοτέλεια και είχε ουσιαστική συνεισφορά στο κοινό μας σχέδιο.

Και είμαι βέβαιος ότι θα είναι το ίδιο παραγωγικός και δημιουργικός και από το νέο μετερίζι της μάχης.

Τώρα, στην αυγή της νέας εποχής, πιστεύω ότι το κόμμα μας χρειάζεται μια ακόμη ώθηση.

Ένα ακόμη παράδειγμα ανιδιοτέλειας και αφοσίωσης.

Και, πάνω από όλα, τα μέλη μας χρειάζονται από εμάς, από την ηγεσία του κόμματος, ένα ισχυρό μήνυμα

Ότι το κόμμα για μας είναι προτεραιότητα.

Ότι το κόμμα για μας είναι αναπόσπαστο κομμάτι στην προσπάθεια αυτή για την ενίσχυση της πολιτικής και κοινωνικής πλειοψηφίας στον τόπο μας.

Και ότι κανένα αξίωμα κυβερνητικό ή όποιο άλλο δεν έχει για μας μεγαλύτερη αξία από αυτά τα αξιώματα που προσδιορίζονται από τη συλλογική μας βούληση και τη συλλογική κομματική μας λειτουργία.

 

Αυτοί είναι και οι λόγοι για τους οποίους αποφάσισα να προτείνω για επόμενο Γραμματέα της Κεντρικής μας Επιτροπής έναν σύντροφο που τούτη την ώρα κατέχει μια κορυφαία κυβερνητική θέση. Πρώτος τη τάξη υπουργός.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αποφάσισα να προτείνω στη Κεντρική Επιτροπή να εκλέξει ως επόμενο Γραμματέα τον  σύντροφο Πάνο Σκουρλέτη.

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Σας καλώ όλοι μαζί να δώσουμε σήμερα ένα ισχυρό μήνυμα στα μέλη μας, στον κόσμο που μας παρακολουθεί, αλλά και στον ελληνικό λαό.

Μήνυμα ενότητας, συσπείρωσης, αισιοδοξίας και νίκης.

Με ανανεωμένες τις δυνάμεις μας, με αναπτερωμένο το ηθικό μας από το τέλος των Μνημονίων, της επίτευξης ενός ιστορικού στόχου για την κυβέρνησή μας, να προχωρήσουμε μπροστά με ενότητα και αλληλεγγύη. Και να δώσουμε όλοι μαζί σήμερα το μήνυμα της ανανέωσης και της νίκης στους μεγάλους και κρίσιμους αγώνες που έχουμε να δώσουμε μπροστά μας την επόμενη περίοδο.

 

Συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ με θέμα: Ο ΣΥΡΙΖΑ στη νέα εποχή μετά τα μνημόνια

Συντάχθηκε από admin στις . Καταχωρήθηκε στο Πολιτικές Αποφάσεις Κεντρικής Επιτροπής.

Συνεδριάζει τη Δευτέρα 27 Αυγούστου 2018 η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ στο ξενοδοχείο Wyndham Grand Hotel, στην Πλατεία Καραϊσκάκη, με θέμα: Ο ΣΥΡΙΖΑ στη νέα εποχή μετά τα μνημόνια.

Οι εργασίες θα ξεκινήσουν με την ομιλία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, στις 16:00.

Πολιτική Απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ 19 Μαΐου 2018

Συντάχθηκε από admin στις . Καταχωρήθηκε στο Πολιτικές Αποφάσεις Κεντρικής Επιτροπής.

1. Η πολιτική συγκυρία

Διανύουμε μια ιδιαίτερα σημαντική και κρίσιμη περίοδο με ορατή πλέον την έξοδο από τα μνημόνια και την επιτροπεία. Το τέλος των μνημονιακών προγραμμάτων δεν συνεπάγεται και το τέλος της κρίσης, διότι η κρίση στη χώρα δεν υπήρξε αποκλειστικά δημοσιονομική, αλλά ευρύτερη δομική κρίση του ελληνικού καπιταλισμού. Η επώδυνη και καταστροφική περίοδος των μνημονίων προκάλεσε ή όξυνε προβλήματα, οι συνέπειες των οποίων θα χρειαστούν πολύ καιρό για να ξεπεραστούν, αφήνοντας βαθύ το αποτύπωμά της στην ελληνική κοινωνία και οικονομία. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας διέλυσαν τον οικονομικό και κοινωνικό ιστό, παρασύροντας τη χώρα σε ένα ολέθριο σπιράλ ύφεσης και αποεπένδυσης. Την εξαετία 2009-2014 το ΑΕΠ της Ελλάδας υπέστη μείωση κατά 25%, η ανεργία εκτοξεύτηκε στο 27% και μεγάλα τμήματα του ελληνικού λαού οδηγήθηκαν στη φτωχοποίηση.

Η όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων και η διεύρυνση των οικονομικών ανισοτήτων στα χρόνια των μνημονίων είχαν ως αποτέλεσμα τη διαμόρφωση μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας. Η πλειοψηφία αυτή ήρθε αντιμέτωπη με τις κυρίαρχες πολιτικοοικονομικές ελίτ και έθεσε τέρμα στις καταστροφικές πολιτικές των συγκυβερνήσεων ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, οδηγώντας τον ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση της χώρας.

Στο πολιτικό σύστημα διαμορφώθηκαν επίσης κρίσιμες αλλαγές.

-Η Νέα Δημοκρατία έχει εδώ και χρόνια υιοθετήσει τις πιο ακραία νεοφιλελεύθε-ρες και κοινωνικά ανάλγητες πολιτικές, που συνοδεύονται από υπερσυντηρητικές και ακροδεξιού χαρακτήρα επιλογές. Ταυτόχρονα, η προάσπιση των πιο ακραία διαπλεκομένων συμφερόντων αποτελεί στρατηγική επιλογή της ΝΔ, η οποία -απροκάλυπτα πλέον- στέκεται ευθέως απέναντι σε κάθε μέτρο κοινωνικής στήριξης, θεσμικής εμβάθυνσης της δημοκρατίας και υπεράσπισης των δικαιωμάτων.

-Η πλήρης προσχώρηση του ΠΑΣΟΚ στις νεοφιλελεύθερες, αντικοινωνικές πολιτικές είχε ως αποτέλεσμα τη διάρρηξη των σχέσεων και των δεσμών ανάμεσα στην σοσιαλδημοκρατία και τις κοινωνικές δυνάμεις που τη στήριζαν παραδοσια-κά.

Σήμερα, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί τη χώρα σε έξοδο από τα μνημονιακά προγράμματα και μάλιστα με τις λιγότερες δυνατές απώλειες για το κοινωνικό σώμα, με την κοινωνία όρθια. Με αργά αλλά σταθερά βήματα, μέσα από σκληρό αγώνα και με μάχες στο εσωτερικό μέτωπο για την πάταξη της διαφθοράς και της διαπλοκής, η χώρα ανακτά την αυτοπεποίθηση, την αξιοπρέπεια και την οικονο-μική της κυριαρχία. Ταυτόχρονα, ανακτά τη χαμένη γεωπολιτική δυναμική της. Μέσα από σημαντικές πρωτοβουλίες στην εξωτερική πολιτική, η διεθνής θέση και εικόνα της χώρας αναβαθμίζονται. Η Ελλάδα αποτελεί δύναμη σταθερότητας που προωθεί την ειρήνη, τη συνεργασία και τον διάλογο σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη περιοχή όπως αυτή της νοτιοανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων.

Το παλιό σύστημα προσπαθεί και θα συνεχίσει να προσπαθεί με όλα τα μέσα, προκειμένου να επιστρέψει στην εξουσία και στη συνέχιση όλων εκείνων των καταστροφικών πολιτικών που οδήγησαν την Ελλάδα στη χρεοκοπία και στη δίνη της λιτότητας και της επιτροπείας. Όσο μάλιστα πλησιάζουμε στην οριστική απεμπλοκή της χώρας από την εποχή των μνημονίων με την υπογραφή μιας Αριστε-ρής κυβέρνησης, τόσο οι αντιδραστικές επιθέσεις θα εντείνονται, τόσο τα εμπόδια που θα προσπαθεί να βάλει το «μαύρο» αυτό μέτωπο θα αυξάνονται.

Ο λαός όμως δεν ξεχνά και δεν θα βάλει σε κίνδυνο, όλα όσα ο ίδιος με θυσίες και κόπους έχει υποστεί για να οδηγηθούμε στην σημερινή κατάσταση, στην οριστική έξοδο από τα μνημόνια και στο δρόμο για την βιώσιμη και δίκαιη ανάπτυξη.

Στην κατεύθυνση αυτή, προέχει η ανάληψη πρωτοβουλιών από τον ΣΥΡΙΖΑ, για τη διαμόρφωση προοδευτικών, ριζοσπαστικών, κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, που θα αμφισβητούν το κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο μοντέλο. Η ρωγμή που δημιουργήθηκε πρέπει να βαθύνει και να συμπεριλάβει εκείνες τις κοινωνικές δυνάμεις που αναζητούν ιδεολογική και πολιτική εκπροσώπηση. Κρίσιμη είναι η συνειδητοποίηση της συγκυρίας.

Είναι η ώρα για την ανασύνταξη των δυνάμεών μας, για την αξιολόγηση της μέχρι τώρα πορείας, για τον σχεδιασμό της επόμενης φάσης. Είναι ανάγκη να διαμορφώσουμε το δικό μας στρατηγικό σχέδιο για τη μεταμνημονιακή εποχή.

Σε επόμενη Κ.Ε. θα συζητηθεί το στρατηγικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο μπορεί να αποτελέσει τη βάση για την ανάπτυξη ενός μεγάλου μετώπου σε Ελλάδα και Ευρώπη. Ενός προοδευτικού πόλου που θα διευρύνεται συνεχώς με τη συμμετοχή όλο και περισσότερων δυνάμεων, οι οποίες αντιλαμβάνονται τον ισχυρό συμβολισμό της διακυβέρνησης με κορμό την Αριστερά και κατανοούν πως η λύση δεν μπορεί να δοθεί στο πλαίσιο της σημερινής αρχιτεκτονικής της Ευρώπης, αλλά με τον προοδευτικό μετασχηματισμό της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης.

Η προοδευτική συμμαχία στο Ευρωκοινοβούλιο, το Φόρουμ των προοδευτικών δυνάμεων στη Μασσαλία, καθώς και το πρόσφατο Προοδευτικό Φόρουμ στην Αθήνα, συνιστούν μεταξύ άλλων το πλαίσιο των ενεργειών και των πρωτοβουλιών που πρέπει να συνεχιστούν σε όλα τα επίπεδα.

2. Ο ρόλος των Περιφερειακών Αναπτυξιακών Συνεδρίων στην αναπτυξιακή διαδικασία της χώρας και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης

Η διενέργεια των Περιφερειακών Αναπτυξιακών Συνεδρίων συνιστά μια πρωτόγνωρη πολιτική διαδικασία. Η διαβούλευση με την ίδια την κοινωνική βάση (τοπική αυτοδιοίκηση – επαγγελματικά επιμελητήρια – πανεπιστημιακά ιδρύματα – σωματεία εργαζομένων – αγρότες- ενεργοί πολίτες) αποτελεί τομή για την πολιτική πραγματικότητα της χώρας μας.

Μέχρι σήμερα έχουν πραγματοποιηθεί δεκατέσσερα περιφερειακά συνέδρια. Η κοινωνική μόχλευση που προκλήθηκε στις περιοχές καθώς και η συμμετοχή του μεγαλύτερου μέρους των φορέων, ανεξαρτήτως κομματικών προτιμήσεων, έδειξε ότι εκφράζεται κοινή αγωνία για το μέλλον κάθε περιοχής. Το εύρος της συμμετοχής έδωσε στις διαδικασίες τα χαρακτηριστικά λαϊκής διαβούλευσης. Αναδείχθηκε η ανάγκη για αποκέντρωση, σε ένα πλαίσιο άμβλυνσης των ενδοπεριφερειακών ανισοτήτων, με στόχο την δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη. Εδραιώνεται στην αντίληψη της κοινωνίας πως η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτουν τόσο την ειλικρινή διάθεση, όσο και ένα υπό διαμόρφωση συνεκτικό αναπτυξιακό σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Γνωρίζουν ότι η διαδικασία των αναπτυξιακών συνεδρίων δεν εξαντλείται με το τέλος τους. Θα υπάρχει συνεχής παρακολούθηση των δεσμεύσεων καθώς και η αξιοποίηση των προτάσεων των διαφόρων παραγωγικών και κοινωνικών φορέων και συλλογικοτήτων που πήραν μέρος και συνέβαλαν σε αυτή την διαδικασία.

3. Η στρατηγική μας για τις αυτοδιοικητικές εκλογές

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση αποτελεί τον εγγύτερο προς τους πολίτες δημοκρατικό και συγχρόνως συμμετοχικό θεσμό διοίκησης, καθώς και τον δεύτερο πυλώνα του πολιτικοδιοικητικού μας συστήματος. Η Αυτοδιοίκηση είναι θεσμός δημοκρατίας, αποκέντρωσης λαϊκής συμμετοχής και ανάπτυξης. Στη χώρα μας ωστόσο η Τοπική Αυτοδιοίκηση ήταν διαχρονικά όμηρος πελατειακών δικτύων, σχέσεων εξάρτησης και διαπλοκής, μικρών και μεγάλων συμφερόντων σε τοπικό και εθνικό επίπεδο.

Η αναθεώρηση του θεσμικού πλαισίου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι μια εξαιρετικά σημαντική νομοθετική πρωτοβουλία και αποτελεί τον καρπό πολύμηνων διαβουλεύσεων και συζητήσεων.

Βασικά της στοιχεία συνιστούν η καθιέρωση της απλής αναλογικής ως εκλο-γικού συστήματος και για τους δύο βαθμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης και η ενίσχυση των διαδικασιών διαβούλευσης και συμμετοχής (δημοψηφίσμα-τα, λαϊκές συνελεύσεις κλπ.)

Αποτελεί ένα πρώτο βήμα, που δημιουργεί τις προϋποθέσεις ουσιαστικής αλλαγής και αποτύπωσης της κοινωνικής απαίτησης για ενίσχυση της τοπικής δημοκρατίας, της συμμετοχής των πολιτών, της αλληλεγγύης και της ανάπτυξης.

Είναι προφανές πως οι αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 θα διεξαχθούν σε ένα πολύ διαφορετικό πολιτικό κλίμα από εκείνο των αντίστοιχων εκλογών του 2014.

Στόχος μας πρέπει να είναι η εδραίωση της ενισχυμένης παρουσίας του ΣΥΡΙΖΑ στην Αυτοδιοίκηση. Αξιοποιώντας την εμπειρία του 2014 πρέπει να αποφύγουμε τα λάθη που διαμόρφωσαν ένα αρνητικό αποτέλεσμα, καθώς υπήρξε μεγάλη αναντιστοιχία τόσο του κοινωνικού ρεύματος υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ όσο και του εκλογικού σώματος που τον εμπιστεύτηκε δύο φορές το 2015.

Οφείλουμε να μην αγνοήσουμε ξανά τις πολιτικές ιδιαιτερότητες της αυτοδιοίκησης, την ανάγκη συνεχών παρεμβάσεων σε τοπικό επίπεδο διαμέσου ευρύτερων αυτοδιοικητικών σχημάτων, την ανάδειξη στελεχών -όχι μόνο με βάση την πολιτική τους συγκρότηση και κομματική τους ένταξη, αλλά και με βάση την ενεργοποί-ησή τους στην επίλυση των τοπικών προβλημάτων. Η αλλαγή του εκλογικού συστήματος με την καθιέρωση της απλής αναλογικής δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ενδυνάμωση της κουλτούρας των συνεργασιών, φέρνει νέες δυνάμεις στο προσκήνιο και προωθεί δημοκρατικές, προοδευτικές και προγραμματικές συγκλίσεις.

Οφείλουμε να κατανοήσουμε τις συνέπειες και να αποφύγουμε την αρνητική εμπειρία από τις λογικές «καθαρότητας» και «καταγραφής» που οδηγούν σε απομόνωση, χωρίς όμως εκπτώσεις από τις αρχές και τις αξίες μας.

Επιδιώκουμε τη συγκρότηση συνδυασμών νίκης, που θα διοικήσουν την επόμενη μέρα τους Δήμους και τις Περιφέρειες και θα διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο σε κάθε περιοχή. Προϋπόθεση για να συμβεί αυτό είναι οι ευρύτερες δυνατές συνεργασίες, που θα βασίζονται σε συγκεκριμένες προγραμματικές και προοδευτικές συγκλίσεις.

Με βάση τα παραπάνω, η κατεύθυνσή μας το επόμενο χρονικό διάστημα δεν μπορεί να είναι άλλη από αυτή του δρόμου της συγκροτημένης λειτουργίας των αυτοδιοικητικών κινήσεων, της δραστήριας παρουσίας τους στα αυτοδιοικητικά πράγματα και στην κοινωνία, της καλλιέργειας του προγραμματικού λόγου τους και της αναζήτησης συνεργασιών σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, με προγραμματικό πλαίσιο γύρω από τους παρακάτω άξονες:

• Την ευρύτερη δυνατή συμφωνία για το ρόλο της Αυτοδιοίκησης στο πολιτικό–διοικητικό σύστημα της χώρας, σε συνδυασμό με τις μεταρρυθμίσεις που προωθούνται για τους ΟΤΑ, με την ενίσχυση της δημοκρατίας και με τη συμμετοχή των πολιτών.

• Ένα συνεκτικό αναπτυξιακό σχέδιο βασισμένο στις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών (όπως αυτές αποτυπώθηκαν και μέσα από τα περιφερειακά συνέδρια), με σεβασμό στο περιβάλλον.

• Τη συγκρότηση μετώπου απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό, την ακροδεξιά, το φασισμό, τη διαφθορά, τη διαπλοκή, τον ρατσισμό, την ξενοφοβία και την ομοφοβία. Συνεχής και συνεπής υπεράσπιση των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

• Την εφαρμογή κοινωνικής και πολιτιστικής – πολιτισμικής πολιτικής (υγεία, παιδεία, αλληλεγγύη), με την ενίσχυση δημοτικών και κοινωνικών υπηρε-σιών με σταθερές και πλήρους απασχόλησης θέσεις εργασίας (8500 προσλήψεις στις ανταποδοτικές υπηρεσίες).

• Την προώθηση της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας ως εναλλακτικού οικονομικού παραδείγματος, που θα συμβάλλει στην ανάπτυξη πολιτικών απασχόλησης, ενισχύοντας σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο την κοινωνία των πολιτών και το κοινωνικό της κεφάλαιο.

• Τη θεσμοθέτηση της τακτικής λογοδοσίας.

• Τη χρηστή και διαφανή διαχείριση του δημοσίου χρήματος, με την αξιοποίηση και διάχυση νέων τεχνολογιών για τη βελτίωση της ζωής των πολιτών.

Στο παραπάνω προγραμματικό πλαίσιο θα πρέπει να συμπεριληφθεί και η διεθνής διάσταση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Στόχος μας είναι η ενισχυμένη εκπροσώπηση της ΤΑ στην Επιτροπή Περιφερειών της Ε.Ε. -όπου ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ευρωπαϊκή Αριστερά μπορούν να διεκδικήσουν την αναβάθμιση του ρό-λου της Επιτροπής- καθώς επίσης η συνεργασία της ΤΑ με διεθνή δίκτυα ό-πως «Διεθνής Συνασπισμός Πόλεων κατά του ρατσισμού» και «Δήμαρχοι για την Ειρήνη».

Για την καλύτερη οργάνωση της δουλειάς μας μπορούμε να διακρίνουμε δύο κατηγορίες Δήμων και Περιφερειών:

• Περιπτώσεις που είμαστε διοίκηση. Το βασικό επιχείρημα θα είναι το έργο που επιτελούν αυτές οι δημοτικές-περιφερειακές αρχές, οι οποίες οφείλουν να το επικοινωνούν στους πολίτες με στόχο την ενεργοποίηση τοπικών κοινωνικών ομάδων ή κινημάτων που μπορούν να προσανατολισθούν σε θετικές και παράλληλες με τις αυτοδιοικητικές αρχές, ενέργειες και όχι μόνο. Η συμμετοχή των δημοτών, ή τουλάχιστον των μελών των παρατάξεων που διοικούν μέσα από συγκροτημένες διαδικασίες, αποτελεί σημαντικό παράγοντα πολιτικής αναζωογόνησης τους.

• Περιπτώσεις όπου βρισκόμαστε στην αντιπολίτευση ή δεν συμμετέχουμε στα Συμβούλια. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις πρέπει άμεσα να πρωτοστατήσουμε σε πρωτοβουλίες συγκρότησης προοδευτικών αυτοδιοικητικών σχημάτων, μέσα από αυθεντικές δημοκρατικές διαδικασίες, επιδιώκοντας τη συμμετοχή των πολιτών που είναι δραστήριοι κοινωνικά, σε κινήσεις, συλλόγους, κοινωνικές οντότητες κ.λ.π.

Στα παραπάνω πρέπει να προσθέσουμε μια πολύ σημαντική πολιτική διάσταση: Οι Αυτοδιοικητικές εκλογές, η πορεία προς αυτές και τα αποτελέσματά τους μπορούν και πρέπει να αξιοποιηθούν στην κατεύθυνση της προώθησης βημάτων για ευρύτερες προοδευτικές πολιτικές συγκλίσεις μεταξύ κοινωνικών και πολιτικών υποκειμένων, μέσα από τα κατάλληλα, κάθε φορά, πρόσωπα και τις πλέον κατάλληλες πρακτικές.

4. Άξονες προγραμματισμού

α. Οι βασικές μας επιλογές ως προς τα αυτοδιοικητικά σχήματα, τους επικεφαλής, τις συμμαχίες, τους συνδυασμούς πρέπει να έχουν δρομολογηθεί – απαραίτητα – μέσα στο επόμενο 6μηνο, ως ακρότατο χρονικό όριο.

β. Οι τελικές επιλογές πρέπει να είναι αντικείμενο διαβουλεύσεων των παραταξιακών μας σχημάτων, συζητήσεων με τους συμμάχους μας, ζύμωσης μέσα στις τοπικές κοινωνίες.

Στο κομματικό επίπεδο, απαιτείται η εμπλοκή των τοπικών οργανώσεων, των νομαρχιακών επιτροπών, των περιφερειακών επιτροπών, καθώς και των κεντρικών οργάνων του κόμματος. Το τελευταίο αφορά οπωσδήποτε τις περιφέρειες, τις πρωτεύουσες νομών και όλους τους μεγάλους Δήμους.

Αλ. Τσίπρας: Η απλή αναλογική όρος για την ύπαρξη των αναγκαίων συνεργασιών και προγραμματικών συγκλίσεων – βίντεο

Συντάχθηκε από admin στις . Καταχωρήθηκε στο Πολιτικές Αποφάσεις Κεντρικής Επιτροπής.

Ομιλία του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και Πρωθυπουργού στην Κεντρική Επιτροπή 

.

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Σήμερα προέκυψαν μια σειρά από υποχρεώσεις που δεν μπορούσα να παραμελήσω και κυρίως η υποχρέωση να ενημερώσω τους πολιτικούς αρχηγούς για την πορεία της εν εξελίξει διαπραγμάτευσης για το Μακεδονικό, της διαπραγμάτευσης με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, μια και είχαμε μια σημαντική συνάντηση στα πλαίσια της Συνόδου Ευρωπαϊκής Ένωσης Δυτικών Βαλκανίων στη Σόφια της Βουλγαρίας προχθές, 16 και 17 Μαΐου, δύο μέρες όπου, νομίζω ότι η Ελλάδα έδειξε ότι επιστρέφει και πάλι δυναμικά σε έναν χώρο που πραγματικά μπορεί να παίξει έναν εξαιρετικά εποικοδομητικό ρόλο για την προοπτική της συνεργασίας, της ειρήνης, της φιλίας, της σταθερότητας, της συνανάπτυξης όλων των Βαλκανικών χωρών. Και το λέω αυτό όχι μόνο διότι ήταν αποτέλεσμα δικών μας προτάσεων και ιδεών αυτή καθεαυτή η σύνοδος, όταν στη διακυβερνητική συνάντηση Ελλάδας – Βουλγαρίας στην Καβάλα που υπογράψαμε το μνημόνιο συνεργασίας που θα οδηγήσει στη σιδηροδρομική διασύνδεση των μεγάλων λιμανιών μας στη Β. Ελλάδα, Θεσσαλονίκης, καβάλας, Αλεξανδρούπολης, με τα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας, Βάρνας και Μπουργκάς, αλλά και με το Ρούσε κι από κει στο Βουκουρέστι – το Ρούσε είναι στο Δούναβη- που ανοίγει μια πολύ μεγάλη προοπτική εμπορικής κυρίως διασύνδεσης ανάμεσα στο Αιγαίο και στο Δούναβη. Εκεί λοιπόν υπήρξε η ιδέα της βαλκανικής προεδρίας, όπως μου είπε ο Βούλγαρος πρωθυπουργός, δηλαδή να είναι η βουλγαρική προεδρία ουσιαστικά προεδρία όλων των βαλκανικών χωρών. Και λίγους μήνες μετά, στη συνάντησή μας στη Βάρνα, την τριμερή με τον Σέρβο πρόεδρο, αποφασίσαμε, πρώτον, να επεκτείνουμε τη συνεργασία αυτή σε τετραμερές πλαίσιο μαζί με τη Ρουμανία, δεύτερον, να προχωρήσουμε στην πραγματοποίηση αυτής της συνόδου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα δυτικά Βαλκάνια, για τη σταθερότητα, την αναπτυξιακή τους προοπτική αλλά και την ενταξιακή προοπτική των χωρών των δυτικών Βαλκανίων.

Στα πλαίσια αυτά η Ελλάδα παίζει καθοριστικό και κρίσιμο ρόλο. Και παίζει καθοριστικό και κρίσιμο ρόλο διότι έχει ήδη θέσει ως προϋπόθεση για την ενταξιακή προοπτική δύο σημαντικών κρατών της Αλβανίας αλλά και της ΠΓΔΜ, την επίλυση των μεταξύ μας διαφορών. διαφορές που σε ό,τι έχει να κάνει με το ονοματολογικό, χρονίζουν σχεδόν τρεις δεκαετίες, σε ό,τι έχει να κάνει με την Αλβανία διαφορές που έρχονται δυστυχώς από την περίοδο αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και με πολύ μεθοδικό και υπεύθυνο τρόπο διεξάγεται και με τις δύο αυτές χώρες μια πολύ ουσιαστική διαπραγμάτευση προκειμένου να λύσουμε χρόνιες διαφορές και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις μιας ουσιαστικής συνεργασίας, ειρηνικής συνύπαρξης ανάμεσα στους λαούς μας, αλλά, βεβαίως, τις προϋποθέσεις, επαναλαμβάνω, και της ευρωπαϊκής προοπτικής αυτών των χωρών.

Σε ότι αφορά τώρα το κρίσιμο και ακανθώδες ζήτημα της διαπραγμάτευσης με την ΠΓΔΜ, ενημέρωσα σήμερα τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, ενημέρωσα και τηλεφωνικά όλους τους πολιτικούς αρχηγούς. Επιτρέψτε μου να πω λίγα μόνο λόγια στην Κεντρική Επιτροπή και αμέσως μετά να περάσω στο βασικό μας θέμα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι βρισκόμαστε σε μία κρίσιμη καμπή της διαπραγμάτευσης. Της διαπραγμάτευσης που με μεγάλη ευθύνη αναλάβαμε να διεκπεραιώσουμε εδώ και πέντε περίπου μήνες. Τα βήματά μας είναι προσεκτικά και υπεύθυνα. Υπερασπιζόμαστε άλλωστε μια εθνική γραμμή, ας το πω έτσι, η οποία έχει διαμορφωθεί εδώ και δύο δεκαετίες, και, όπως είπα και στην προχθεσινή συνέντευξη Τύπου στη Σόφια, όταν έχεις αυτή την ευθύνη, είσαι υποχρεωμένος να υπερασπίζεσαι αυτή την γραμμή και να διαπραγματεύεσαι για λογαριασμό όλων των Ελληνίδων και όλων των Ελλήνων, λαμβάνοντας υπ’όψη σου ευαισθησίες, διαφωνίες, διαφορετικές απόψεις. Υπερασπιζόμαστε λοιπόν αυτήν την εθνική γραμμή. Βασικός μας στόχος είναι να βρούμε μία λύση που θα ανοίγει τη δυνατότητα στους λαούς μας να ζουν ειρηνικά και να αφήσουν οριστικά πίσω τους διαφορές του παρελθόντος. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι εργαζόμαστε για μία λύση που δεν θα αφήνει εκκρεμότητες στο μέλλον, που δεν θα είναι δηλαδή μια εύθραυστη λύση, η οποία θα μπορούσε να καταρρεύσει μέσα σε λίγους μήνες, και άρα για μία λύση που δεν θα θίγει ούτε την ιστορία ούτε την αξιοπρέπεια κανενός εκ των δύο λαών, καμιά εκ των δύο πλευρών. Στη διαπραγμάτευση αυτή η ελληνική κυβέρνηση προσήλθε από την πρώτη στιγμή με ειλικρίνεια και με ανοικτά χαρτιά, υπερασπιζόμενη όπως είπα αυτή την εθνική θέση, η οποία είναι γνωστή, συμπυκνώνεται, αν θέλετε, σε δύο μόλις γραμμές, είναι για τη δυνατότητα εξεύρεσης μιας λύσης σύνθετης ονομασίας, με γεωγραφικό ή χρονικό προσδιορισμό, για όλες τις χρήσεις, έναντι όλων. Δηλαδή σε δυο γραμμές σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό ή χρονικό προσδιορισμό, ergaomnes όπως συνηθίζουμε να το λέμε. Όλους αυτούς τους πέντε μήνες δεν αλλάξαμε τη θέση μας, παρά τις μεγάλες πιέσεις και τις απειλές που δεχτήκαμε στο εσωτερικό από ακραία στοιχεία. Και τη οπορτουνιστική, επιτρέψτε μου να πω, καιροσκοπική τακτική κομμάτων της αντιπολίτευσης. Κι ούτε μια στιγμή σκεφτήκαμε το ενδεχόμενο πολιτικό κόστος μπροστά στο μεγάλο εθνικό όφελος που θα έχει η λύση αυτού του προβλήματος. Ούτε μια στιγμή δεν σκεφτήκαμε το πολιτικό κόστος μπροστά στο στόχο να απαλλάξουμε την εξωτερική πολιτική της χώρας από ένα μεγάλο βάρος ώστε να προσανατολίσουμε την προσοχή μας στα μεγάλα και διαρκή εθνικά μας μέτωπα. Σήμερα οφείλω να πω ότι βρισκόμαστε κοντά, αρκετά κοντά σε λύση, πιο κοντά από ποτέ. Αλλά όπως δήλωσα και προχτές μένουν τα τελευταία μέτρα να διανυθούν και γνωρίζουμε όλοι ότι αυτά τα μέτρα είναι τα πιο κρίσιμα, τα πιο ευαίσθητα, τα πιο δύσκολα πολλές φορές.

 

Θα ήθελα λοιπόν με την ευκαιρία της απεύθυνσής μου στην Κεντρική Επιτροπή, αλλά γνωρίζοντας ότι με ακούνε όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, και γνωρίζοντας ότι τούτη την ώρα συνεδριάζουν οι γείτονές μας για να αποφασίσουν τα επόμενα βήματά τους, να απευθυνθώ σε αυτούς, με ειλικρινή αισθήματα φιλίας.


Ας μην χάσουμε αυτή την ιστορική ευκαιρία. Ας μην κάνουμε άτσαλα βήματα στα τελευταία μέτρα προς τον τερματισμό. Διανύσαμε μεγάλη απόσταση, ας διανύσουμε με σύνεση και με προσοχή και τα τελευταία κρίσιμα μέτρα. Και να ’ναι σίγουροι ότι η Ελλάδα θα είναι πάντοτε μια χώρα αρωγός και θερμός υποστηρικτής στην προσπάθειά τους για οικονομική ανάπτυξη κι ευημερία. Και πρωτίστως στην προσπάθειά τους να πραγματοποιήσουν το μεγάλο βήμα προς την ευρωπαϊκή τους προοπτική και σε όποιους άλλους σημαντικούς διεθνείς οργανισμούς επιλέξουν να ενταχτούν. Η μεγάλη απόσταση που διανύσαμε είναι η παρακαταθήκη, έχουμε ήδη βάλει την παρακαταθήκη, για να αλλάξει το κλίμα ανάμεσα στους δύο λαούς, να φύγουμε από στερεότυπα του παρελθόντος που δηλητηρίαζαν τις σχέσεις μας και να συνειδητοποιήσουμε ότι στα Βαλκάνια, όχι μόνο με την ΠΓΔΜ, αλλά και με όλες τις άλλες χώρες δεν μπορούμε παρά να συνυπάρχουμε μέσα σε ένα πλαίσιο συνεργασίας και αλληλοκατανόησης, σε ένα πλαίσιο αλληλοκατανόησης και σεβασμού που βεβαίως προϋποθέτει και το διαρκές και καθημερινό μέτωπο με τους λογής εθνικισμούς που έχουν κατά το παρελθόν δηλητηριάσει τη ζωή μας στην πολύπαθη αυτή περιοχή.

Μ’ αυτές λοιπόν τις σκέψεις θα ήθελα να σας διαβεβαιώσω, συντρόφισσες και σύντροφοι, ότι το επόμενο διάστημα θα συνεχίσουμε τη σημαντική αυτή προσπάθεια, με την ελπίδα ότι μπορούμε να καταλήξουμε σε μια βιώσιμη συμφωνία.

Επιτρέψτε μου τώρα να έρθω στο κεντρικό θέμα της σημερινής αυτής συνεδρίασης της Κεντρικής Επιτροπής.

Έχουν περάσει τρεισήμισι χρόνια σχεδόν από τον καιρό που ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αριστερά κλήθηκε από τον ελληνικό λαό να αναλάβει μια πολύ δύσκολη αποστολή.

Για να μπει ένα τέλος σε μια περίοδο οικονομικής καταστροφής και κοινωνικής ερήμωσης.

Αναλάβαμε την ευθύνη, δεσμευόμενοι ολόψυχα στο σκοπό να δώσουμε αυτή τη μάχη.

Και σήμερα, μετά από πολλά επεισόδια αυτού του μεγάλου αγώνα, μπορούμε να δούμε καθαρά τόσο εμείς, όσο και οι πολίτες ότι τελικά αυτός ο αγώνας, δεν πήγε στράφι.

Μπορούμε να δούμε καθαρά, πού ήταν η χώρα το 2014 και πού βρίσκεται σήμερα και με τι προοπτικές βρίσκεται σήμερα.

Να δούμε καθαρά τι έχουμε καταφέρει, στο πεδίο της οικονομίας.

Με μια χώρα που βρέθηκε στο χείλος της χρεοκοπίας, σε καθεστώς δημοσιονομικής κατάρρευσης

Και κυρίως, με κάποιους να έχουν ήδη εκπονήσει το περιβόητο σχέδιο της «αριστερής παρένθεσης»,το σχέδιο της οικονομικής ασφυξίας.

Όμως αντί για παρένθεση, γράφτηκε τελικά ένα ολόκληρο κεφάλαιο.

Ένα κεφάλαιο που δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ο πρόλογος, θα έλεγα εγώ, στο βιβλίο μιας νέας εποχής που ανοίγεται για τη χώρα.

Μιας εποχής ουσιαστικής ανάκαμψης, παραγωγικής ανασυγκρότησης και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Και για αυτή την εποχή, είναι που σήμερα, κουβεντιάζουμε, συζητάμε αγωνιούμε, να βάλουμε τις βάσεις.

Με την ολοκλήρωση της τέταρτης και τελευταίαςαξιολόγησης, του τρίτου και τελευταίου προγράμματος στήριξης.

Τη συγκεκριμενοποίηση των μέτρων, των απαραίτητων μέτρων, για τη ρύθμιση του ελληνικού δημόσιου χρέους ώστε αυτό να καταστεί βιώσιμο.

Και βεβαίως το πλαίσιο εξόδου της χώρας από την οκταετή μνημονιακή περίοδο, το οποίο θα καθοριστεί το επόμενο διάστημα.

Αυτά είναι τα κρίσιμα ζητήματα που έχουμε μπροστά μας τις επόμενες εβδομάδες.

Στεκόμαστε λοιπόν, με αποφασιστικότητα και πίστη στο σκοπό μας αλλά και υπεύθυνη στάση απέναντι στον ελληνικό λαό.

Και θα κάνουμε το καθήκον μας ώστε όλα τα ζητήματα,τα κρίσιμα που έχουμε μπροστά μας, να καταλήξουν με θετικό τρόπο που θα διασφαλίζει την ομαλή και οριστική έξοδο της χώρας από μία πολυετή περίοδο που σύντομα όλοι θα θέλουμε να ξεχάσουμε, μια από τις πιο δύσκολες περιόδους στη σύγχρονη ιστορία του ελληνικού λαού.

Θα τηρήσουμε τις υποχρεώσεις που έχουμε αναλάβει.

Αλλά ταυτόχρονα, δεν πρόκειται να επιτρέψουμε με οποιοδήποτε τρόπο να υποθηκευτεί η ουσιαστική ανάκαμψη της οικονομίας και της χώρας.

Το λέω αυτό διότι γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι υπάρχουν κάποιοι που επιθυμούν αυτό ακριβώς να συμβεί, για να εξυπηρετήσουν μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Που επιθυμούν δηλαδή να μην φύγει η Ελλάδα από αυτή την περιπέτεια, να παραμείνει κλεισμένη, εγκλωβισμένη μέσα, ή, εν πάση περιπτώσει, να επιστρέψει στην περίοδο 2010-2014.

Και αντίθετα με ό,τι μπορεί να πιστεύει ένας ανυποψίαστος παρατηρητής της ελληνικής πραγματικότητας, οι περισσότεροι οι οποίοι αυτό επιδιώκουν, δεν είναι κάποιοι κακοί που βρίσκονται στο εξωτερικό.

Αλλά είναι εντός της χώρας.

Και είναι πέρα για πέρα αποκαλυπτικός ο τρόπος με τον οποίο αντιδρούν όλες οι γενιές του πολιτικού κατεστημένου των τελευταίων 40 ετών, στην προοπτική και μόνο ότι αυτή εδώ η κυβέρνηση, μέσα από σαράντα κύματα, θα καταφέρει τελικά να οδηγήσει τη χώρα εκτός μνημονίων, εκτός σκληρής επιτροπείας, έξω από το περιοριστικό πλαίσιο άρσης κυριαρχίας που ήταν τα προηγούμενα οκτώ χρόνια.

Θα περίμενε κανείς, ίσως μια έστω και προσχηματική, θα έλεγα εγώ, στάση εθνικής ευθύνης.

Ότι, στο τέλος της ημέρας, όλοι θα αντιλαμβάνονταν ότι είναι προς το συμφέρον της χώρας να τελειώνει με αυτό το βραχνά.

Αλλά τελικά όπως αποδεικνύεται κάποιοι έχουν ταυτίσει την πολιτική και θεσμική τους υπόσταση, με τη διαιώνιση της λιτότητας και των εξωτερικών καταναγκασμών.
Και σήμερα που βλέπουν την προοπτική αυτή να καταρρέει αισθάνονται άσχημα.

Και μέσα στην αγωνία τους, οδηγούνται σε μια χοντροκομμένη θα έλεγα απόπειρα αλλοίωσης τόσο της πραγματικότητας όσο και της κοινής λογικής.

Τι δεν έχουμε ακούσει, αλήθεια;

Ότι η χώρα, κινδυνεύει να βρεθεί ξανά στα βράχια, αν επιλέξει την αυτοδύναμη έξοδο στις αγορές και όχι την περιβόητη πιστοληπτική γραμμή στήριξης.

Ότι η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να έχει συλλογικές διαπραγματεύσεις όπως οι άλλες χώρες διότι αυτό είναι ιδεοληψία των αριστερών.

Ότι δεν πρέπει το κράτος, με κάθε δυνατότητα που του παρουσιάζεται, να ενισχύει την Υγεία, την Παιδεία, την Κοινωνική Αλληλεγγύη, διότι δεν έχει την πολυτέλεια να το κάνει.

‘Ότι το πολιτικό σύστημα δεν είναι αξιόπιστο γι’ αυτό και πρέπει να έχει διαρκώς αυτή η χώρα πάνω απ’ το σβέρκο της κάποιους τεχνοκράτες να της λένε τα θα κάνει.

Χαρακτήρισα, συντρόφισσες και σύντροφοι, αυτή τη νέα σχολή σκέψης ως νεοραγιαδισμό, δηλαδή αυτοί που θεωρούν ότι πρέπει διαρκώς να βρισκόμαστε σε ένα πλαίσιο περιορισμένης κυριαρχίας, διότι δεν είμαστε ικανοί ως λαός, ως πολιτικό σύστημα, να σταθούμε μόνοι μας στα πόδια μας. Να πάρουμε αποφάσεις εμείς, ορθές αποφάσεις, στο πλαίσιο αυτό που έχουμε μπροστά μας, για το συμφέρον της χώρας και του λαού μας.

Και βεβαίως όλα αυτά στο όνομα ότι αν δώσουμε προτεραιότητα σε κοινωνικές πολιτικές, αν δώσουμε, για παράδειγμα,προτεραιότητα την αύξηση του κατώτατου μισθού, στις συλλογικές διαπραγματεύσεις, τότε θα προκληθεί δημοσιονομικός εκτροχιασμός και όλα θα πάνε στράφι.

Θέλω όμως να θυμίσω σε όλους ότι ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός σ΄ αυτή τη χώρα επήλθε όχι επειδή υπήρξαν γαλαντόμοι σε κοινωνικές παροχές αλλά επειδή υπήρξαν ανοιχτοί στη διαπλοκή, στη διαφθορά και στην προσπάθειά τους να θρέψουν ένα πολιτικό και οικονομικό σύστημα μιας ελίτ, στο τέλος χρεοκόπησαν τη χώρα.

Και θέλω επίσης να επισημάνω ότι αν υπήρξε μια κυβέρνηση που κατάφερε, σε μνημονιακό πλαίσιο, με πολύ λιγότερες περιοριστικές πολιτικές δημοσιονομικής προσαρμογής, με πολύ ηπιότερη δημοσιονομική προσαρμογή να εξορθολογήσει τα δημόσια οικονομικά ήταν η δική μας κυβέρνηση και όχι οι κυβερνήσεις των κομμάτων που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία το 2010.

Δεν κατάφεραν ούτε μια χρονιά να έχουν πρωτογενές πλεόνασμα, ούτε το 2014, όπως δείχνουν τα τελευταία αποτελέσματα της ΕΛΣΤΑΤ, τη στιγμή που έπαιρναν μέτρα περικοπών σε μισθούς και συντάξεις που έφταναν μέχρι το 40%, μέτρα δισεκατομμυρίων σε μισθούς και συντάξεις, δεν κατάφεραν να έχουν πρωτογενή πλεονάσματα.

Κι εμείς με το ένα δέκατο σε μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής αλλά με πολύ γενναίες και δύσκολες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις αλλά και μια πολιτική συνετή και λογική καταφέραμε και σήμερα έχουν εκπλαγεί θετικά οι εταίροι μας με τα αποτελέσματα της ελληνικής οικονομίας.

Και βεβαίως θα μπορούσε να είναι ακόμα καλύτερα τα αποτελέσματα σε ό,τι αφορά και τους αναπτυξιακούς ρυθμούς, αν δεν υπήρχαν εμμονές από τη πλευρά των δανειστών και εταίρων μας που μας επιβάλανε μια περιοριστική πολιτική πολλές φορές αχρείαστη όπως έχει αποδειχτεί, και μετά είχαν το θράσος και να λένε δεν την επιβάλαμε εμείς, μόνοι σας την επιλέξατε.

Επανέρχομαι όμως στο βασικό μου συλλογισμό, ότι όλα αυτά τα λένε ποιοι; Ότι δεν μπορούμε να βγούμε έξω από αυτή τη μέγγενη και χρειαζόμαστε πιστοληπτική γραμμή πάνω από το κεφάλι μας δηλαδή ουσιαστικά μνημονιακούς όρους;

Τα λένε, αυτοί που επί των ημερών τους τα επιτόκια του δανεισμού έφτασαν σε διψήφια νούμερα, πάνω από 10%, ενώ σήμερα τα επιτόκια δανεισμού των δεκαετών ομολόγων είναι κοντά στο 4%. Και βεβαίως των πενταετών ή επταετών είναι κατά πολύ χαμηλότερα.

Και τα λένε αυτά, αυτοί που στα οικονομικά εγχειρίδια του μέλλοντος, επιτρέψτε μου την έκφραση, θα έχουν τα ονόματά τους δίπλα στον ορισμό της οικονομικής καταστροφής, της οικονομικής κατάρρευσης, με παράθεση μάλιστα των πεπραγμένων τους αυτή την καταστροφική πενταετία 2010-2014.

Αυτοί που είχαν βεβαίως τη δύναμη της προπαγάνδας να κάνουν το άσπρο-μαύρο.

Όπως έκαναν πριν την κρίση.

Όπως έκαναν και κατά τη διάρκεια της κρίσης, αυτό επιχειρούν να κάνουν και σήμερα.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Έχουμε κάνει πολλά και σημαντικά βήματα για την έξοδο της χώρας από αυτή τη φοβερή περίοδο της κρίσης. Θέλω όμως απέναντί σας να σταθώ με ειλικρίνεια και να πω

Δεν είμαστε όμως αιθεροβάμονες. Διότι την ίδια στιγμή, που είμαστε και πρέπει να είμαστε περήφανοι για όσα έχουμε καταφέρει,

Εμείς γνωρίζουμε πολύ καλά και δεν θα το κρύψουμε, γιατί είμαστε εδώ ακριβώς για να μην το κρύψουμε και να το αναδείξουμε και να δουλέψουμε για να λύσουμε αυτά τα προβλήματα. Γνωρίζουμε λοιπόν πολύ καλά ότι η κοινωνική πλειοψηφία, παρά την έξοδο από τα μνημόνια, αντιμετωπίζει δυσκολίες.

Και για το λόγο αυτό, θα συνεχίσουμε τη σκληρή δουλειά με απόλυτη στοχοπροσήλωση.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αν ο ένας μας στόχος και ρόλος είναι να καταφέρουμε εκεί που απέτυχαν οι προηγούμενοι, να βγάλουμε τη χώρα από την κρίση, να ανακάμψει η οικονομία, ο άλλος ρόλος, ο υπαρξιακός, είναι να μην ξεχνάμε ποτέ ποιους εκπροσωπούμε. Και δεν εκπροσωπούμε γενικά κι αόριστα, αν θέλετε, το μέσο όρο των Ελλήνων πολιτών, -όλους τους εκπροσωπούμε βεβαίως ως εθνική κυβέρνηση- αλλά ως Αριστερά εκπροσωπούμε τους πιο αδύνατους, ως Αριστερά εκπροσωπούμε αυτούς που περνάνε δύσκολα,ως Αριστερά εκπροσωπούμε τους φτωχούς, τους κατατρεγμένους, τις λαϊκές τάξεις, τις κοινωνικές δυνάμεις, οι οποίες πρέπει, με την έξοδο από την κρίση, να πάρουνε μερτικό, μερίδιο, από τους αναπτυξιακούς ρυθμούς. Γιατί ανάπτυξη είχαμε και τις εποχές των παχιών αγελάδων, αλλά δυστυχώς οι ανισότητες διευρύνονταν. Ο κοινωνικός αποκλεισμός υπήρχε και βεβαίως η ανάπτυξη αυτή δεν ήταν δίκαιη, δεν μοιράζονταν με δικαιοσύνη.

Πρέπει λοιπόν να έχουμε το βλέμμα μας διαρκώς στραμμένο στην κοινωνία και τις ανάγκες της.

Που πάντα θα μας υπενθυμίζει ότι η αναμέτρηση με την καθημερινότητα είναι το βασικό κριτήριο για την επιτυχία αυτής της κυβέρνησης.

Όχι τα μεγάλα λόγια και οι βαρύγδουπες εξαγγελίες. Αλλά η ικανότητα να δίνει λύσεις στα πλέον απτά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες.

Αυτός εξάλλου είναι και ο δρόμος που έχουμε επιλέξει.

Να εργαζόμαστε με σθένος και αποφασιστικότητα πάνω στα μεγάλα ζητήματα που κρίνουν το μέλλον του τόπου.

Αλλά την ίδια στιγμή να δίνουμε την ίδια βαρύτητα και σε πιο εξειδικευμένα και μικρότερης κλίμακας ζητήματα που αντιμετωπίζει κάθε πολίτης.


 

Και σε αυτό το δρόμο πρέπει να συνεχίσουμε να βαδίζουμε.

Με εφόδια όλα αυτά που είναι χαραγμένα στην ταυτότητα του πολιτικού μας χώρου.

Γιατί σήμερα βρισκόμαστε μονάχα στην αρχή μιας μεγάλης προσπάθειας.

Και αν ήδη έχουμε πετύχει πολλά σημαντικά πράγματα στους τομείς της οικονομίας, του κοινωνικού κράτους, των δικαιωμάτων, της στήριξης των αδυνάμων
Έχουμε ακόμα πολλά να κάνουμε στο πεδίο των μεγάλων θεσμικών τομών, των μεγάλων αλλαγών που χρειάζεται ο τόπος.

Με αυτή την έννοια, η σημερινή μας συνεδρίαση είναι ιδιαίτερα σημαντική διότι ασχολείται με μία από αυτές τις θεσμικές τομές, το πεδίο της τοπικής αυτοδιοίκησης, που συμπεριλαμβάνει και μεγάλο μέρος της καθημερινότητας των πολιτών.

Έναν χώρο που θα έπρεπε να στηρίζεται στις αξίες της κοινότητας, της συνεργασίας και της αυθεντικής λαϊκής εκπροσώπησης.

Όμως σήμερα, δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι αυτό. Σήμερα οι αξίες αυτές ενδεχομένως να ακούγονται ξένες όταν μιλάμε για το θεσμό αυτό.

Η τοπική αυτοδιοίκηση εδώ και δύο δεκαετίες τουλάχιστον, έπεσε θύμα των σχεδιασμών ενός πολιτικού συστήματος

Που άλωσε τους θεσμούς και τη δημόσια διοίκηση, για να τους ελέγξει και να τους μετατρέψει σε μηχανισμούς αναπαραγωγής του.

Και στην τοπική αυτοδιοίκηση, φτιάχτηκε μια μικρογραφία της κεντρικής πολιτικής σκηνής.

Διαπλεκόμενα συμφέροντα,

Βαρόνοι τοπικοί, κομματάρχες.

Δημόσιο χρήμα που χάθηκε στην πορεία, ευρωπαϊκοί πόροι κατασπαταλήθηκαν, ενώ παράλληλα ολόκληρες περιοχές της χώρας στερήθηκαν στοιχειωδών έργων και υποδομών, γεγονός που διαπιστώνουμε τώρα γυρνώντας από άκρη σ’ άκρη την Ελλάδα, επ’ ευκαιρία των Περιφερειακών Αναπτυξιακών Συνεδρίων.

 

Και για ποιο λόγο όλα αυτά;

Μόνο και μόνο για να δημιουργηθεί ακόμη ένα πεδίο αναπαραγωγής του πολιτικού προσωπικού,

Μέσα από μικροηγεμονισμούς, διαπλοκή και ένα πέπλο αδιαφάνειας.

Και φυσικά, η τοπική αυτοδιοίκηση έγινε από πεδίο αναβαθμισμένου δημοκρατικού ελέγχου και αυθεντικής εκπροσώπησης των τοπικών κοινωνιών ένα μνημείο της εξουσίας του ενός.

Καθώς με νόμο του κράτους, δόθηκε η δυνατότητα στον επικεφαλής να ελέγχει τα 2/3, βρέξει χιονίσει, του συμβουλίου, δημοτικού ή περιφερειακού.

Είναι προφανές λοιπόν, ότι αυτό το βαθιά ασθενές, άρρωστο, αντιδημοκρατικό καθεστώς πρέπει να τελειώνει.

Κυρίως γιατί αποτελεί ζήτημα αρχής για μας.

Διότι πέραν των άλλων, αυτό το καθεστώς στην τοπική αυτοδιοίκηση δηλητηριάζει τις τοπικές κοινωνίες οι οποίες αναγκάζονται να συμβιβαστούν με την πραγματικότητα της μικρής και μεγάλης διαπλοκής, των εξαρτήσεων και των εξυπηρετήσεων.

Και γιατί είναι απαράδεκτο, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, να νομιμοποιείται αυθαίρετα μια πρακτική που προσιδιάζει στις παραδόσεις της Τουρκοκρατίας.

Πολίτες να αναγκάζονται για τα στοιχειώδη, να απευθύνονται στις αρχές για κάθε λογής εξυπηρετήσεις.

Λες και πρόκειται για υπηκόους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που ζητάνε χάρες από τους άρχοντες.

Τους αγάδες και τους μπέηδες που έταζαν τα ρουσφέτια.

Λέξεις και έννοιες που έχουν τις ρίζες τους σε εκείνη την εποχή.

Αλλά πέραν των εποχών της οθωμανικής αυτοκρατορίας, υπήρξαν και άλλες εποχές, με πολύ πιο λαμπρή και πλούσια δημοκρατική παράδοση σ’ αυτόν τον τόπο από τις οποίες οφείλουμε να αντλήσουμε παραδείγματα.

Και από αυτές τις παραδόσεις δανειστήκαμε τη δημιουργία αυτής της μεγάλης μεταρρύθμισης που φέρνει το υπ. Εσωτερικών, το ονομάσαμε σχέδιο Κλεισθένης 1, προφανώς διότι θα υπάρξει και συνέχεια.

Ένα όνομα το οποίο βεβαίως έχει έναν ισχυρό συμβολισμό, το όνομα του μεγάλου Αθηναίου πολιτικού ο οποίος ήταν ο εμπνευστής της δημοκρατικής μεταρρύθμισης στην Αρχαία Αθήνα.

Επιτρέψτε μου λοιπόν, να αναφερθώ εν συντομία, στα κυριότερα του σημεία.

Δεν ξέρω αν έχει πάρει το λόγο ο σύντροφος Σκουρλέτης, φαντάζομαι τον έχει πάρει. Ελπίζω να μην μακρηγορήσω επαναλαμβάνοντας κάποια που ενδεχομένως θα έχει πει.

Πρώτο και κύριο σημείο, είναι η θέσπιση της απλής αναλογικής ως εκλογικού συστήματος διενέργειας των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Που αντικαθιστά ένα παραμορφωτικό και καλπονοθευτικό σύστημα που δεν αποτυπώνει επουδενί τους πραγματικούς συσχετισμούς.

Κι εδώ βρισκόμαστε μπροστά στην πρώτη και μεγάλη αντίφαση η οποία έρχεται κυρίως από το πολιτικό προσωπικό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, όχι όλο βεβαίως. Ένα μέρος του.

Θυμάμαι, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου να ασχολείται με τα πολιτικά πράγματα, μια από τις σημαντικότερες και βασικότερες νουθεσίες του πολιτικού προσωπικού όχι της Αριστεράς αλλά των κομμάτων του Κέντρου και της Δεξιάς ότι επιτέλους σ’ αυτή τη χώρα χρειαζόμαστε συναίνεση και συνεννόηση. Αλλά προσέξτε, συναίνεση και συνεννόηση όταν αφορά άλλους, όχι όταν αφορά εμάς τους ίδιους. Συνεννόηση και συναίνεση λοιπόν για τα μεγάλα και τα μικρά, αλλά έξω από μας. Όταν είμαστε στο δικό μας μαγαζί, πρέπει εμείς να κάνουμε κουμάντο και μάλιστα με πλειοψηφία δύο τρίτων.

Αν πράγματι λοιπόν χρειαζόμαστε συνεννόηση και συναίνεση, πρέπει να βρούμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο η συνεννόηση και συναίνεση δεν θα είναι επιβολή αλλά θα αποτυπώνει τους δημοκρατικούς συσχετισμούς, τους εκάστοτε συσχετισμούς, της τοπικής κοινωνίας και της ευρύτερης κοινωνίας.

Εμείς λοιπόν δεν είμαστε εξορισμού απέναντι στην προοπτική της συνεννόησης αλλά αυτή η συνεννόηση πρέπει να είναι διαρκώς στην κρίση τη δημοκρατική των πολιτών, του λαού, της τοπικής κοινωνίας, των κινημάτων των πολιτών και άρα να διαμορφώνει μια δυναμική, μια προωθητική δυναμική. Αν λοιπόν χρειάζεται συνεννόηση και συναίνεση κι αν βρισκόμαστε στη φάση εκείνη που πρέπει η ψήφος των πολιτών για την εκλογή των αντιπροσώπων μας στην εθνική αντιπροσωπεία να είναι ισότιμη, να μην μετρά διαφορετικά η ψήφος κάποιων σε κάποια κόμματα από κάποια άλλα, πόσω δε μάλλον για την Τοπική Αυτοδιοίκηση που είναι οι μικρές κοινωνίες οι τοπικές κοινωνίες, όπου και οι εκπρόσωποι, δήμαρχοι ή δημοτικοί σύμβουλοι, βρίσκονται καθημερινά σε επαφή με τους πολίτες, με τις κοινωνίες, εκφράζοντας τις αγωνίες και τις ανάγκες τους.
Η απλή αναλογική, λοιπόν, για μας δεν είναι μόνο ζήτημα αρχής.

Είναι όρος για την ύπαρξη των αναγκαίων συνεργασιών και προγραμματικών συγκλίσεων.

Που ειδικά στην τοπική αυτοδιοίκηση είναι απαραίτητες καθώς πρόκειται για ένα πεδίο όπου το είδος και το μέγεθος των προβλημάτων επιβάλλει βέλτιστες λύσεις, άρα και τις συναινέσεις για να επιτευχθούν οι βέλτιστες λύσεις.

Την ίδια στιγμή όμως είναι και όρος ουσιαστικού δημοκρατικού ελέγχου των τοπικών αρχών που μέχρι σήμερα δρουν ανεξέλεγκτα και χωρίς κανένα θεσμικό αντίβαρο.

Νομίζω ότι είναι σε όλους σαφής η μεγάλη σημασία που δίνουμε στην όσο το δυνατόν αυθεντικότερη αποτύπωση της λαϊκής ψήφου.

Και βεβαίως αυτό το αποδείξαμε με την θέσπιση της απλής αναλογικής, έστω κι αν είναι για τις μεθεπόμενες εκλογές, τις εθνικές εκλογές.

Αυτό λοιπόν που αποδείξαμε με συνέπεια το υπηρετούμε και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Δεύτερο στοιχείο, είναι το ότι οι Αντιπεριφερειάρχες και οι Αντιδήμαρχοι θα ορίζονται στη βάση της νέας πλειοψηφίας που θα προκύπτει στα αντίστοιχα συμβούλια.
Γεγονός που σημαίνει ότι οι συνεργασίες που αναπτύσσονται, θα πρέπει να μπορούν να αποτυπωθούν και στην ανάληψη θέσεων ευθύνης από την πλευρά όλων των συνεργαζόμενων, χωρίς τους μέχρι τώρα περιορισμούς.

Τρίτον, σε ότι αφορά τις μικρότερες κοινότητες, με πληθυσμό έως 500 κατοίκους, θα εκλέγεται πρόεδρος και το ψηφοδέλτιο θα είναι ενιαίο.

Πρόκειται για μια κίνηση η οποία θα διευκολύνει τους πολίτες να επιλέξουν πρόσωπα ευρύτερης αποδοχής.

Και τέταρτον, ενεργοποιείται ο θεσμός των δημοψηφισμάτων και επεκτείνεται σε επίπεδο Περιφέρειας.

Ενδυναμώνεται έτσι η συμμετοχή των πολιτών για την αντιμετώπιση συγκεκριμένων τοπικών θεμάτων, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις διαλόγου μέσα στην κοινωνία, αλλά και συνυπευθυνότητας στις αποφάσεις.

Υπάρχουν φυσικά αρκετές ακόμα ειδικές ρυθμίσεις του Σχεδίου, φαντάζομαι όμως ότι ο Πάνος ο Σκουρλέτης θα έχει κάνει αναφορά, οπότε δεν θα σας κουράσω άλλο εγώ.

Θα πω όμως μία φράση που πιστεύω ότι συμπυκνώνεται η ουσία αυτής της μεταρρύθμισης που προωθούμε:

Δημοκρατική αναβάθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Αυτό επιδιώκουμε, τη Δημοκρατική αναβάθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Θέλω, λοιπόν, συντρόφισσες και σύντροφοι, να σημειώσω το εξής, για να έρθουμε και στα δικά μας, στο ρόλο της Αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ των σχημάτων που θα στηρίξουμε, εν όψει και των αυτοδιοικητικών εκλογών του 2019.

Η Αριστερά ήταν πάντα μια δύναμη που τιμούσε και υπερασπιζόταν το ρόλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Πάντα ανοιχτή στο δημοκρατικό διάλογο, και τη διαμόρφωση ευρύτατων συναινέσεων και συνεργασιών.

Όχι ευκαιριακά, ούτε με ιδιοτέλεια, αλλά πάντα μέσα στο πλαίσιο των αξιών και των προγραμματικών της αρχών.

Είναι γεγονός εξάλλου, ότι στην πλούσια παράδοση της Αριστεράς στην Ελλάδα, έχουν εξέχουσα θέση οι εκατοντάδες περιπτώσεις αριστερών και προοδευτικών τοπικών αρχόντων, ας το πω έτσι, εξαιρετικών προσωπικοτήτων, αυτοδιοικητικών προσωπικοτήτων,-πολύ περισσότερο τη δεκαετία του ’80 αλλά και τα επόμενα χρόνια- που κατάφεραν να αφήσουν έργο το οποίο μνημονεύεται με θετικό τρόπο ακόμα και σήμερα. Από την άλλη πλευρά, τα τελευταία χρόνια, είναι γεγονός ότι με φωτεινές εξαιρέσεις, το πεδίο έγινε δυσμενέστερο για την Αριστερά. Και οι λόγοι βρίσκονται κατά κύριο λόγο, στο πλαίσιο το οποίο επικράτησε – και αναφέρθηκα προηγουμένως – το οποίο καθιστούσε εξαιρετικά δύσκολη την οποιαδήποτε ουσιαστική παρέμβαση.

Δεν είναι όμως μόνο αυτοί οι λόγοι.

Είναι αλήθεια ότι, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, η παρέμβασή μας περισσότερο βασίστηκε στο υψηλό αίσθημα ευθύνης και την προσφορά των μελών και των στελεχών μας.

Παρά σε μια συνεκτική πολιτική γραμμή και –φυσικά- σε μια ουσιαστική προετοιμασία.

Προετοιμασία για την στρατηγική, την κατεύθυνση, το στίγμα των συνδυασμών που στηρίζουμε.

Έγινε πολύ μεγάλη συζήτηση, από ό,τι φαντάζομαι, από την αρχή της συνεδρίασης, άκουσα τρεις ομιλίες, αλλά έπιασα λίγο το κλίμα, για το αποτέλεσμα των εκλογών του ’14 και τη στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, και να μην το ξεχνάμε, ότι πετύχαμε σημαντικές κατακτήσεις το ’14, τη μεγάλη επιτυχία στην περιφέρεια της Αττικής, την Περιφέρεια των Ιονίων Νήσων αλλά και σε αρκετούς δήμους, όπου επικράτησαν υποψήφιοί μας αλλά και σε πολλές άλλες περιπτώσεις όπου επικράτησε μια αντίληψη που έφερε αποτελέσματα.
Από την άλλη πλευρά πρέπει να παραδεχτούμε ότι σε περιπτώσεις επικράτησε μια κοντόφθαλμη πολιτική γραμμή. Θα πουν κάποιοι αυτό ήταν πρόβλημα γραμμής ή ήταν πρόβλημα επιλογών;

Εγώ θέλω να είμαι καθαρός απέναντί σας. Η γραμμή η κεντρική, το πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί ή πρέπει κανείς να κινηθεί που αποφασίζεται κάθε φορά από την Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, μπορεί να δίνει τη δυνατότητα να το πας στο ένα άκρο ή στο άλλο άκρο.

Εμείς λοιπόν το ’14, και με ευθύνη ενός μέρος του κόμματός μας που σήμερα δεν είναι μαζί μας, το πλαίσιο μπορεί να ήτανε σε γενικές γραμμές, πολιτικά ορθό, το πήγανε στο άλλο άκρο. Κι αυτό πρέπει να το διαπιστώσουμε. Και δεν είναι δυνατόν να λέμε ότι όλα τα κάναμε σωστά αλλά ήταν στραβός ο γιαλός. Διότι στο τέλος στραβά αρμενίσαμε. Πρέπει να βγάζουμε συμπεράσματα. Κι από τις επιλογές μας, κι από τα ορθά μας, αλλά κι από τα λάθη μας.

Δεν πρέπει λοιπόν να επαναλάβουμε το 2019 τα ίδια λάθη. Και πρέπει να δούμε ότι και η ορθότερη γραμμή και το ορθότερο πολιτικό, προγραμματικό πλαίσιο, αν δεν εκπροσωπηθεί κατάλληλα, ιδίως στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, από πρόσωπα τα οποία να το υπερασπιστούν με αποτελεσματικότητα στις μάζες μπορεί αν μην έχεις τα αποτελέσματα τα οποία επιδιώκεις.

Άρα λοιπόν, δεν θέλω να κουράσω, σήμερα προφανώς θα κουβεντιάσουμε για το γενικό πλαίσιο. Και είμαι πεπεισμένος ότι στην ερχόμενη αυτοδιοικητική μάχη θα βρούμε μια πολιτική ισορροπία.

Χωρίς να κάνουμε εκπτώσεις από τις βασικές ιδεολογικές αρχές και τις πολιτικές μας τοποθετήσεις, χωρίς να εμπιστευτούμε φθαρμένες πολιτικές προσωπικότητες που δήθεν έχουν αυθεντικές σχέσεις με τις τοπικές κοινωνίες

Αλλά την ίδια στιγμή, με πολιτική αποφασιστικότητα και στόχο να διευρύνουμε τις συμμαχίες μας, να ανοίξουμε τις παρατάξεις και τα ψηφοδέλτιά μας.

Να βοηθήσουμε να αποτυπωθούν οι οργανικές μας σχέσεις με τα τοπικά και τα θεματικά κινήματα, να επιδιώξουμε συγκλίσεις με ζωντανές, δημιουργικές δυνάμεις που δραστηριοποιούνται στο χώρο της αυτοδιοίκησης.

Χωρίς φοβικότητες, χωρίς αυτάρκειες αλλά και χωρίς υποχωρήσεις σε μικρά και μεγάλα παρασυστήματα διαπλοκής.

 

Γι’αυτό και οι οργανώσεις μας αλλά και η Κεντρική Επιτροπή οφείλουν να εξετάσουν χωριστά κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. Και οφείλουν να κινηθούν έγκαιρα σ’ αυτή την κατεύθυνση.

Οφείλουν να επιδιώξουν από τώρα το άνοιγμα μας στις τοπικές κοινωνίες, να ανοίξουν τις πόρτες του κόμματος και να δώσουν το σήμα στις παρατάξεις μας ώστε να δημιουργηθεί ένα μεγάλο, πλατύ, δημοκρατικό,προοδευτικό, ριζοσπαστικό αυτοδιοικητικό ρεύμα.

Ένα ρεύμα που θα αμφισβητήσει τις παλιές δομές και τους περίκλειστους χώρους των τοπικών δικτύων εξάρτησης.

Που θα συμπαρασύρει τις παλιές βαρονίες προς όφελος των τοπικών κοινωνιών και θα αποδυναμώσει τις σχέσεις εξάρτησης των πολιτών από τις κατεστημένες εξουσίες.

Ένα ρεύμα όμως που θα πρέπει να κάνει σημαία του προγραμματική την ανάγκη

για κάθαρση και διαφάνεια στην τοπική αυτοδιοίκηση

για ενίσχυση των κοινωνικών πολιτικών

για δημοκρατική συμμετοχή των πολιτών στη λήψη των τοπικών αποφάσεων

για στήριξη και προστασία των εργαζομένων στην τοπική αυτοδιοίκηση

για οικολογική προστασία και για σοβαρά και εκτεταμένα έργα υποδομής

για ενεργητική προνοιακή και κοινωνική πολιτική

Άρα, με αυτό το προγραμματικό πλαίσιο και έχοντας σαν στόχο τις πλατιές συνεργασίες, αντιλαμβάνεστε ότι θα πρέπει από τώρα να προχωρήσουμε στην προοπτική συγκρότησης πλατιών προοδευτικών συνεργασιών στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Πιστεύω συντρόφισσες και σύντροφοι ότι ιδιαίτερα σήμερα έχουμε και ένα άλλο όπλο σημαντικό στη φαρέτρα μας και δεν είναι άλλο από τη μεγάλη εμπειρία που έχουμε αποκτήσει μέσα από την διοργάνωση των περιφερειακών αναπτυξιακών συνεδρίων, σε όλες τις περιφέρειες. Διότι τώρα γνωρίζουμε πολύ καλά τι πρέπει να κάνουμε, τι πρέπει να γίνει, τι πρέπει να προτάξουμε για την παραγωγική και δημοκρατική ανασυγκρότηση σε κάθε περιφέρεια, σε κάθε νομού, σε κάθε πόλη.

Διότι αυτόν το μεγάλο στόχο της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της αξιοποίησης των ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων του κάθε τόπου, μόνο αυτοδιοικητικά σχήματα πλατιά προοδευτικά, δημοκρατικά, μπορούν με αξιοπιστία να υπηρετήσουν.

Σε αντιπαράθεση, επαναλαμβάνω, με τις ιδιοτελείς λογικές, με τις τοπικές παραεξουσίες, με τα δίκτυα της διαπλοκής του παλιού πολιτικού συστήματος, σε τοπικό επίπεδο.
Και με μοναδικό γνώμονα τα συμφέροντα των τοπικών κοινωνιών

Σήμερα λοιπόν καλούμαστε στην Κ.Ε. να πάρουμε μια απόφαση για ένα πολιτικό πλαίσιο που από τώρα, ενάμισι χρόνο νωρίτερα, θα βάλει σε κίνηση τις οργανώσεις μας με κεντρικό στόχο να φέρουμε στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ένα φρέσκο αέρα αλλαγής, τον φρέσκο αέρα της δημιουργικής Ελλάδας που, μακριά από τους περιορισμούς της επιτροπείας, θα αγωνιστεί για την οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότησητης χώρας.

Και με πλατιές συνεργασίες, προσέξτε, με την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς, όχι με την επιβολή της Αριστεράς, και με πλατιές συνεργασίες, μπορεί να δημιουργηθεί ένα ρεύμα και μια προοπτική μεγάλης προοδευτικής πολιτικής αλλαγής και στην τοπική αυτοδιοίκηση στις εκλογές του Οκτώβρη του 2019. Διότι, δυστυχώς, η τοπική αυτοδιοίκηση δεν παρακολούθησε την μεγάλη πολιτική αλλαγή που συνέβη στη χώρα, λίγο καιρό μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές του ’14 τον Γενάρη και επιβεβαιώθηκε τον Σεπτέμβρη του ’15.

Με αυτές, λοιπόν, τις σκέψεις, σας καλώ να πάρουμε τις ορθές κεντρικές γραμμές και αποφάσεις, ορθό πολιτικό πλαίσιο σήμερα, αλλά και από τώρα να εργαστούμε και να δουλέψουμε, ξεχωριστά την κάθε μια περίπτωση ώστε να κάνουμε και τις ορθές πολιτικές που θα φέρουν αποτελεσματικότητα στο ορθό πολιτικό πλαίσιο που σήμερα θα αποφασίσουμε.

Φωτογραφίες: www.left.gr