Συνεδριάζει την Κυριακή 9 Απριλίου η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ στο Wyndham Grand Hotel (Πλατεία Καραϊσκάκη, Μεγ. Αλεξάνδρου 2).
Το θέμα που θα απασχολήσει την Κ.Ε.
Πολιτικές Εξελίξεις
Οι εργασίες θα ξεκινήσουν με ομιλία του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα στις 10:00 π.μ.
Συνεδρίαση Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, 11 & 12 Φεβρουαρίου 2017
Ο νέος χρόνος έδειξε από την αρχή ότι θα είναι κρίσιμος για την πορεία του τόπου και της Ευρώπης, αλλά και για τις διεθνείς σχέσεις γενικότερα, δεδομένων και των εκλογικών αναμετρήσεων όπως στην Γερμανία και την Γαλλία καθώς και του διαρκώς διογκωμένου ρεύματος του ακροδεξιού ευρωσκεπτικισμού. Η Ελλάδα παραμένει πυλώνας σταθερότητας σ’ ένα αποσταθεροποιημένο τόξο που ξεκινάει από τα Βαλκάνια και φτάνει μέχρι την Βόρειο Αφρική. Ο νεοφιλελευθερισμός και ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός δεν μπορεί να αποτελούν το υπόδειγμα για το μέλλον. Όσοι σήμερα επιμένουν στο ίδιο δόγμα, το μόνο που προσφέρουν είναι η διεύρυνση της κρίσης αντιπροσώπευσης μεταξύ των πολιτικών συστημάτων και των κοινωνιών. Η εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ, η εθνοκεντρική κατεύθυνση ψήφος υπέρ του Brexit στη Βρετανία, η ανάδυση της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς, αλλά και η συνέχιση του πολέμου στη Μ. Ανατολή καταδεικνύουν την επείγουσα ανάγκη ριζικών αλλαγών στην κατεύθυνση της διασφάλισης της ειρήνης, της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, εξελέγη προβάλλοντας τη «νέα» συντηρητική ατζέντα ως «απάντηση στην παγκοσμιοποίηση και το μέχρι τώρα καθεστώς». Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα ακραία αυταρχικό πλέγμα πολιτικής, που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την καθολική ρήξη με το κράτος δικαίου σε ζητήματα κοινωνικών δικαιωμάτων και πολιτικών ελευθεριών, με ρητορεία που θέτει στο προσκήνιο την ισλαμοφοβία, τον σεξισμό και το ρατσισμό ακόμη και εναντίον μεγάλης μερίδας της ίδιας της αμερικανικής κοινωνίας (γυναίκες, λατίνοι, μουσουλμάνοι, ΛΟΑΤΚΙ). Ο Τραμπ παρόλο που έχει ήδη ακυρώσει την TPP (συμφωνία ελεύθερου εμπορίου του Ειρηνικού) και ζητά αναθεώρηση της NAFTA (συμφωνία ελεύθερου εμπορίου της Βόρειας Αμερικής), επιδιώκει την ίδια στιγμή τη σύναψη διμερών συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου, πιθανότατα με εξίσου επαχθείς ή και χειρότερους κοινωνικά και περιβαλλοντικά όρους, με τη Μ.Βρετανία και άλλες χώρες. Μέσω του «προστατευτισμού» ο Τραμπ εκείνο που επιθυμεί δεν είναι η ανάσχεση του ανεξέλεγκτου ελεύθερου εμπορίου, αλλά η αναδιάταξη των κανόνων του διεθνούς εμπορίου σε μια κατεύθυνση υποκατάστασης του σημερινού μοντέλου διεθνών συμφωνιών από ακόμη πιο αντιδραστικές διμερείς συμφωνίες με ακόμη δυσχερέστερους όρους υποτέλειας έναντι των ΗΠΑ. Τα παραπάνω σηματοδοτούν την μετάβαση σε μια νέα περίοδο ανταγωνιστικών νομισματικών υποτιμήσεων, όπου οι ΗΠΑ και το δολάριο επιδιώκουν την απόλυτη κυριαρχία στο διεθνές περιβάλλον.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, αποτελούν πηγή ελπίδας οι συγκλονιστικές κινητοποιήσεις εναντίον των προθέσεων του Τραμπ εντός και εκτός ΗΠΑ. Η πρόκληση για τις δυνάμεις της ευρύτερης αριστεράς είναι η οικοδόμηση σχέσεων αλληλεγγύης και συνεργασίας με το κίνημα αυτό, προς όφελος της ειρήνης και της δημοκρατίας σε όλο τον κόσμο.
Η Ε.Ε. εισέρχεται στο νέο διεθνές σκηνικό ευρισκόμενη σε βαθύτατη συστημική κρίση, με τα κοινωνικά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αγώνες αιώνων, να αμφισβητούνται από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Τα βασικά χαρακτηριστικά της κρίσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης αφορούν την έναρξη της διαδικασίας εξόδου της Βρετανίας, την ιταλική τραπεζική κρίση, την κρίση διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών, αλλά και τα κεντρικά ερωτήματα σε σχέση με την παραπέρα θεσμική και πολιτική υπόσταση της ΕΕ, σε μια περίοδο που η κραυγαλέα αποτυχία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και η συνέχιση της κρίσης τροφοδοτεί την ευρωπαϊκή Ακροδεξιά, της δίνει κεντρικό ρόλο, ακόμη και επίδοξου διαχειριστή της εξουσίας σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Σ’ αυτό έχει συντελέσει και η υπερσυσσώρευση του πλούτου στις χώρες του Βορρά εις βάρος των λαών του Νότου.
Μετά από χρόνια νεοφιλελεύθερης συναίνεσης με τη Δεξιά, η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με τα αδιέξοδα που προκάλεσε αυτή ακριβώς η στρατηγική της επιλογή. Μερίδα σοσιαλιστικών/σοσιαλδημοκρατικών κόμματων φαίνεται να αντιλαμβάνεται σήμερα το αδιέξοδο της στρατηγικής του «Μεγάλου Συνασπισμού» και διαφοροποιείται (όχι χωρίς αντιφάσεις) σε σημαντικά ζητήματα, σχετικά με τη στρατηγική της λιτότητας και του δημοσιονομικού αυταρχισμού. Στη Γερμανία οι Σοσιαλδημοκράτες ενισχύονται σημαντικά μετά την ανάδειξη Σουλτς σε επικεφαλής της εκλογικής τους εκστρατείας. Το βάρος πέφτει στο SPD. Εάν θα επιλέξει τη συνέχιση του καταστροφικού για την Ευρώπη μεγάλου συνασπισμού με τη Χριστιανοδημοκρατία ή θα κάνει το ιστορικό βήμα για μια κυβερνητική προγραμματική συμφωνία με την Αριστερά και τους Πρασίνους. Η εκλογή του Μ. Αμόν στις προκριματικές εκλογές των Γάλλων Σοσιαλιστών αποτελεί θετικό βήμα προοδευτικής απάντησης της βάσης των Σοσιαλιστών έναντι της πολιτικής απαξίωσης του κόμματός τους λόγω της ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής. Η υποψηφιότητα Αμόν θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά το πολιτικό σκηνικό στις προεδρικές εκλογές, εφόσον δρομολογήσει διεργασίες για μια κοινή προεδρική υποψηφιότητα της ευρείας Αριστεράς και οικολογίας, στη βάση ενός κοινού κυβερνητικού προγράμματος.
Αναγκαία κρίνεται η ενίσχυση των πρωτοβουλιών επιτάχυνσης και εμβάθυνσης της πολιτικής συμμαχιών του ΣΥΡΙΖΑ και της Ευρωπαϊκής Αριστεράς μέσω της διεύρυνσης του πεδίου συνεργασίας της Ευρωπαϊκής Αριστεράς με δυνάμεις των Πρασίνων και των Σοσιαλιστών στο Ευρωκοινοβούλιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να ανοίξει τη συζήτηση στους κόλπους της Αριστεράς και των προοδευτικών δυνάμεων για «δύσκολα» ζητήματα, που τίθενται επιτακτικά στην κορυφή της ευρωπαϊκής και διεθνούς ατζέντας και που σχετίζονται με μια ρεαλιστική και ταυτόχρονα ριζοσπαστική πρόταση για την επανεθεμελίωση της ΕΕ, τις συμμαχίες και το πρόγραμμα που μπορεί να μας οδηγήσει σε αυτή την αλλαγή με αφορμή τα 60 χρόνια από την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης, μέχρι και επεξεργασίες για μια προοδευτική απάντηση στο δίλημμα «ελεύθερο εμπόριο ή προστατευτισμός». Σε εξέλιξη βρίσκονται ήδη διεργασίες, όπως η πρωτοβουλία «Progressive Caucus» και η διοργάνωση διμερών και πολυμερών συναντήσεων και πρωτοβουλιών κεντρικού πολιτικού ή θεματικού περιεχομένου στο ευρωκοινοβούλιο. Η πρόσφατη απόφαση του 5ου Συνεδρίου του ΚΕΑ για τη διοργάνωση το φθινόπωρο του 2017 του «1ου Ευρωπαϊκού Πολιτικού Φόρουμ» στη Μασσαλία (πρόταση που υιοθετήθηκε χάρις και στην επιμονή του ΣΥΡΙΖΑ) επίσης αποτελεί σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση αυτή, αρκεί να επενδυθεί με το αναγκαίο πολιτικό βάθος και να πλαισιωθεί από πολλαπλές παρόμοιες πρωτοβουλίες. Αντίστοιχα σημαντικό γεγονός θεωρείται η 2η σύνοδος συνεργασίας των μεσογειακών χωρών-μελών της ΕΕ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ χαιρετίζει τις πρόσφατες επαφές Αναστασιάδη-Ακιντζί, στις οποίες συμφωνήθηκε οι δυο πλευρές να εργαστούν συστηματικά για να προετοιμαστεί νέα διάσκεψη για το Κυπριακό στις αρχές Μαρτίου. Οι μέχρι τώρα συνομιλίες και η πρόοδος που έχει επιτευχθεί δείχνουν πως, εάν ξεπεραστούν εκατέρωθεν φόβοι και επιφυλάξεις, μπορούμε ρεαλιστικά να ελπίζουμε σε ευόδωση των συνομιλιών και επανένωση της νήσου. Μια συμφωνία για την Κύπρο πρέπει να περιλαμβάνει την κατάργηση του συστήματος των εγγυήσεων και την σταδιακή αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων. Είναι αναγκαίο ωστόσο να βρεθούν και οι κατάλληλες ρυθμίσεις, που θα ικανοποιούν την ασφαλή συμβίωση των δύο κοινοτήτων. Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία που επιδιώκεται ως λύση είναι η μόνη εφικτή, αλλά θα απαιτήσει προσπάθεια και καλόπιστη διάθεση από κάθε πλευρά για να υλοποιηθεί.
Το προσφυγικό ζήτημα αποτελεί διαχωριστική γραμμή, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο, ανάμεσα στις δυνάμεις που καλλιεργούν, προωθούν ή εφαρμόζουν ξενοφοβικές και ισλαμοφοβικές πολιτικές και στις δυνάμεις της αλληλεγγύης, σε αυτές που αντιλαμβάνονται ότι η υποδοχή των προσφύγων αποτελεί υποχρέωση και καθήκον, στοιχειώδη συμβολή στον αγώνα για έναν κόσμο χωρίς πολέμους, σε έναν πολυπολιτισμικό κόσμο. Η χώρα μας και η κυβέρνησή της, βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή αυτής της σύγκρουσης, στην πλευρά της έμπρακτης αλληλεγγύης. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νεολαία του συμμετείχαν και συμμετέχουν ενεργά στο ευρύτατο κίνημα αλληλεγγύης, που συνέβαλε αποφασιστικά στη διαμόρφωση μιας άλλης αντίληψης για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Σ’ αυτό το πλαίσιο καλούμε τις κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν για την προσφυγική κρίση. Παρά τις αντίξοες συνθήκες, με πολλαπλές πιέσεις και εκβιασμούς, με κλειστά σύνορα, με μια Ευρώπη που αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες της, η χώρα μας, που βιώνει ταυτόχρονα μια βαθιά οικονομική κρίση, επιχειρεί να διαχειριστεί το προσφυγικό, σεβόμενη τις διεθνείς συνθήκες, το ευρωπαϊκό κεκτημένο και τη νομιμότητα.
Στηριζόμαστε στις θετικές πλευρές της δράσης μας και του απολογισμού, αναγνωρίζοντας επίσης λάθη και αδυναμίες (ακόμη και στην εφαρμογή ψηφισμένων νόμων), που μείωσαν την ορμή και τη δυναμική της αλληλεγγύης. Χρειάζεται, συνεπώς, επιτάχυνση στην εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου πολιτικού σχεδίου που δε θα αφήνει περιθώρια και θα είναι σε πλήρη πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση με το μέτωπο του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, που δυστυχώς αναπτύσσεται, πολιτικοποιείται και επιτίθεται με σφοδρότητα. Στηρίζουμε και ενθαρρύνουμε τις τοπικές κοινωνίες που υποδέχονται και αγκαλιάζουν με ανθρωπιά τα προσφυγόπουλα σε όλα τα σχολεία της χώρας, χωρίς καμία εξαίρεση, που βάζουν στο περιθώριο τις μειοψηφικές, ξενοφοβικές και ρατσιστικές αντιλήψεις και ενισχύουν το διαφορετικό-θετικό παράδειγμα που αποτελεί η χώρα μας μαζί με τον ιταλικό λαό, σε σχέση με τη συνολική διαχείριση του προσφυγικού στην Ευρώπη. Τέλος, πρέπει να καταστεί σαφές ότι στην χώρα μας, η ναζιστική συμμορία της Χ.Α. επιλέγει το προσφυγικό και την ένταξη των παιδιών στην εκπαίδευση, για να βγάλει εκ νέου στο δρόμο τα τάγματα εφόδου.
Η ΝΔ σε έναν διαρκή πόλεμο που στηρίζεται στο ψέμα και σε αγαστή συνεργασία με εγχώρια και εξωχώρια πολιτικά και μιντιακά συστήματα, κέντρα και παράκεντρα εξουσίας, επικεντρώνεται στο να εμφανίζει τον ΣΥΡΙΖΑ ως πλήρως απομονωμένο και επικίνδυνο για τη χώρα. Το επιχειρούν αυτοί που απαξίωσαν τη Δημοκρατία και τις κοινωνικές κατακτήσεις στη χώρα, αυτοί που έχουν προνομιακές σχέσεις με τη διαπλοκή και τμήματα της ακροδεξιάς. Η ΝΔ επικεφαλής της «συμμαχίας των προθύμων» παραμένει πιστή σε σκληρές νεοφιλελεύθερες απόψεις, εμφανίζοντας πλήρη ταύτιση αρκετές φορές με τις πιο ακραίες θέσεις των δανειστών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η άρνηση της ΝΔ να υπερψηφίσει για την εφάπαξ 13η σύνταξη στους χαμηλοσυνταξιούχους. Στην αντι-ΣΥΡΙΖΑ «συμμαχία των προθύμων», συντάσσονται ακόμη κάποιες ηγετικές ομάδες του ΠΑΣΟΚ και του εναπομείναντος Ποταμιού μαζί με ένα μεγάλο τμήμα των επιχειρηματικών και μιντιακών συμφερόντων.
Ο κόσμος των κινημάτων επί το πλείστον στήριξε την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ για μια άλλη πορεία όχι μόνο σε δημοσιονομικό επίπεδο αλλά και αξιακό. Σήμερα ένα μέρος του κόσμου αυτού βρίσκεται σε κατάσταση αναμονής και προβληματισμού δίχως να έχει κάνει προς ώρας άλλη πολιτική επιλογή, δίνοντας ακόμα χώρο και χρόνο στην κυβέρνηση για να ανταποκριθεί στις ανάγκες και τις προσδοκίες του. Το κίνημα της αλληλεγγύης παραμένει ισχυρό, με αιχμή την αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Σε αυτό το σημείο έχουμε χρέος να ενισχύσουμε όλες τις δομές αλληλεγγύης, συμβάλλοντας στην ανασυγκρότηση τους τοπικά και κεντρικά. Tαυτόχρονα πρέπει να συνδυάσουμε τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες (K.Ε.Α, σχολικά συσσίτια, ελεύθερη πρόσβαση στο Ε.Σ.Υ) με τις δράσεις των δομών αλληλεγγύης.
Το μαζικό οργανωμένο κίνημα στους χώρους εργασίας αντιπροσωπεύει δυστυχώς ένα ελάχιστο μέρος των εργαζομένων (7% στον ιδιωτικό τομέα). Οι ηγεσίες των κορυφαίων συνδικαλιστικών οργανώσεων (παρ’ ότι ένα σημαντικό τμήμα ανθρώπων και συνδικάτων αγωνίζονται καθημερινά για την προάσπιση των όρων εργασίας), αδιαφόρησαν όλα αυτά τα χρόνια για τις πραγματικές εργασιακές συνθήκες και τα δικαιώματα, συμβάλλοντας έτσι στην χαμηλή πυκνότητα του συνδικαλιστικού κινήματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αριστερό, ριζοσπαστικό κόμμα οφείλει να ενισχύσει τον αυτόνομο ρόλο και το λόγο των κοινωνικών κινημάτων, καθώς ενεργοποιούν επιπλέον τμήματα της κοινωνίας προς μια προοδευτική κατεύθυνση. Η κοινωνία είναι ανάγκη ν’ αναλάβει πρωτοβουλίες για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας στο πλαίσιο της δίκαιης ανάπτυξης, του σεβασμού στο περιβάλλον και της κοινωνικής οικονομίας.
Τον Σεπτέμβρη του 2015 οδηγηθήκαμε μετά από εκβιασμούς σ’ έναν επώδυνο συμβιβασμό και η συμφωνία ετέθη στην κρίση του Ελληνικού λαού. Το διακύβευμα ήταν, ποιος μπορεί να αντιμετωπίσει καλύτερα την κρίση. Μια κυβέρνηση με νεοφιλελεύθερα χαρακτηριστικά ή μια κυβέρνηση με κοινωνική ευαισθησία, που μαζί με τη διαπραγμάτευση και την εφαρμογή της συμφωνίας θα υλοποιεί ένα παράλληλο κυβερνητικό πρόγραμμα, που θα έχει ως στόχο τη στήριξη των πιο αδύναμων, την αξιοποίηση όλων των διαθέσιμων εργαλείων για την επανεκκίνηση της οικονομίας και τον εκσυγχρονισμό των θεσμών και της διοίκησης. Ο λαός έδωσε την απάντηση του.
Είναι ανάγκη τα υπαρκτά προβλήματα της καθημερινότητας να μην υποβαθμίζουν το βασικό διακύβευμα για το ποια θα ήταν σήμερα η κατάσταση στο λαό αν το Σεπτέμβρη του 2015 είχε επιλεγεί η νεοφιλελεύθερη δεξιά για να κυβερνήσει τον τόπο. Μια κυβέρνηση η οποία έπρεπε πιεστικά να ανταποκριθεί στα μέτωπα της οικονομίας, του προσφυγικού και των θεμάτων εξωτερικής πολιτικής. Η αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου στο ασφυκτικό πλαίσιο της επιτροπείας δεν είναι εύκολη υπόθεση. Δεδομένου ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και κρίση αξιών, χρειάζονται ριζοσπαστικές παρεμβάσεις θεσμικού χαρακτήρα με δημοκρατικό και συμμετοχικό προσανατολισμό που δεν συνεπάγονται δημοσιονομικό κόστος αλλά υποδηλώνουν προθέσεις και προσανατολισμούς.
Χρειάζεται στη συνείδηση του πολίτη να επαναφέρουμε την ηγεμονία των ιδεών και των αρχών μας. Από τον ατομισμό, την ιδιώτευση, την απαξίωση και την ανάθεση πρέπει να επαναφέρουμε στο επίκεντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του και τα συλλογικά πρότυπα. Είναι ανάγκη να καταστεί σαφές, στον κάθε πολίτη ότι η έξοδος από το μνημόνιο είναι όχι μόνο στρατηγική μας επιδίωξη, αλλά η αναγκαία συνθήκη που θα μας ωθήσει προς το μέλλον μέσα από την παραγωγική ανασυγκρότηση με οικολογική συνείδηση, την επαναθεμελίωση του κοινωνικού κράτους, την εδραίωση της κοινωνικής συνοχής στη χώρα και την οικοδόμηση ενός κράτους δικαίου, στην προοπτική του κοινωνικού μετασχηματισμού.
Η επιτυχία της κυβέρνησης θα κριθεί από τα βήματα που θα γίνουν στην αναβάθμιση του κοινωνικού κράτους και των θεσμικών τομών και αλλαγών. Ως πρώτη προτεραιότητα πρέπει να τεθεί η διαμόρφωση ενός πολιτικού σχεδίου. Ενός οραματικού σχεδίου που θα εμπεριέχει το αξιακό πλαίσιο της Αριστεράς και ταυτόχρονα θα περιγράφει τη θέση της χώρας στα νέα και υπό διαμόρφωση γεωστρατηγικά και τεχνολογικά παραγωγικά δεδομένα.
Η περιγραφή του σχεδίου συνεπάγεται έναν οδικό χάρτη, ένα συγκεκριμένο σχέδιο ρεαλιστικό και με πολιτικές επιλογές στρατηγικού χαρακτήρα. Τα μέτρα για την αναχαίτιση της ανθρωπιστικής κρίσης, καθώς και τα μέτρα για την διευκόλυνση των υπερχρεωμένων νοικοκυριών και επιχειρήσεων (όπως είναι ο εξωδικαστικός συμβιβασμός) το σχέδιο ενίσχυσης και ανασυγκρότησης του κοινωνικού κράτους, η υπεράσπιση της εργασίας, η δημοκρατική μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης και του κράτους, η ενίσχυση και διεύρυνση των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, η αποτελεσματική αντιμετώπιση της διαπλοκής, η συνταγματική αναθεώρηση, ο δημοκρατικός μετασχηματισμός, η δίκαιη ανάπτυξη και η αναδιανομή του πλούτου είναι επιλογές στρατηγικού χαρακτήρα και αφορούν την κοινωνική και παραγωγική ανασυγκρότηση.
Η συνταγματική αναθεώρηση κινείται προς αυτή την κατεύθυνση και πρέπει να αναδειχθεί πιο πολύ από την κυβέρνηση για να αποτελέσει κτήμα όλων των στελεχών μας και για να καταγραφεί ισχυρά στην αντίληψη του λαού. Η συνταγματική αναθεώρηση πρέπει να οριοθετήσει ιδεολογικά την τομή ανάμεσα σε όσους στηρίζουν και προστατεύουν τα κοινωνικά δικαιώματα και το κράτος δικαίου και σε όσους είναι με το νεοφιλελευθερισμό και την ακροδεξιά. Η συντονισμένη και σχεδιασμένη προσπάθεια για τη διαμόρφωση ενός κοινωνικού μετώπου στη βάση της προστασίας του κοινωνικού κράτους έναντι του νεοφιλελευθερισμού και της ακροδεξιάς δίνουν στο πολιτικό μας σχέδιο προοπτική. Θεσμοί λαϊκής συμμετοχής με νομοθετικές πρωτοβουλίες, θεσμοί και πρωτοβουλίες για την προώθηση της κοινωνικής οικονομίας μπορούν να διαμορφώσουν κινηματικές δράσεις σε διάφορους τομείς που θα φέρουν στο προσκήνιο το αξιακό πρόσημο της Αριστεράς και θα καθιστούν ευδιάκριτες τις διαχωριστικές γραμμές Αριστεράς-Δεξιάς. Η πάταξη της γραφειοκρατίας, η καταπολέμηση της διαφθοράς, η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και η βελτίωση των καθημερινών συνθηκών των πολιτών θα αναδείξουν και το διαφορετικό μοντέλο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.
Πλέον είναι κοινή παραδοχή η αναγκαιότητα απομείωσης του χρέους παρ’ όλο που κάποιοι κύκλοι στην κεντρική Ευρώπη αρνούνται να το συζητήσουν λόγω των επικείμενων εθνικών τους εκλογών. Η Ελλάδα όμως πλέον δεν είναι μόνη της, διαθέτει συμμάχους σε σχέση με το παρελθόν. Ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 απευθυνόμενος στον Ελληνικό λαό ζήτησε την ευθύνη της διακυβέρνησης, διακηρύσσοντας την ανάγκη να αλλάξει η Ευρώπη, για να συνεχίσει να υπάρχει. Η ανάγκη να ηττηθούν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που κυριαρχούν σήμερα στην Ευρώπη και η αλλαγή των συσχετισμών, διαμόρφωσε την διαπραγματευτική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα η ελληνική οικονομία δείχνει ν’ ανακάμπτει παρότι τα προβλήματα στα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα συνεχίζουν να υφίστανται. Η ύφεση είναι μηδενική και η ανεργία έχει μειωθεί κατά 4 μονάδες.
Οι πολιτικές δυνάμεις που κυβέρνησαν τη χώρα ως το τέλος του 2014 ταύτισαν τις πολιτικές τους επιλογές με τις κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες νόρμες, ακόμα και αν αυτές ήταν και είναι καταστροφικές. Συνεχίζουν ακόμα και σήμερα να δίνουν «γη και ύδωρ», συμπεριφερόμενοι με υποτέλεια, αδιαφορώντας εγκληματικά για την καταστροφή που έχουν επιφέρει στη χώρα. Ο Κ. Μητσοτάκης ζητάει εκλογές διότι βιάζεται να παλινορθώσει το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα το οποίο συνδέεται με την κομματικοποίηση του κράτους, τα σκάνδαλα και την αναξιοκρατία. Κάθε μέρα που περνά, με την Αριστερά στην εξουσία το εν λόγω σύστημα χάνει και ένα «πάτημα» στον κρατικό μηχανισμό.
Η άνοδος της Αριστεράς στην εξουσία δεν ήταν αποτέλεσμα τυχαίου γεγονότος, αλλά αντίθετα αναδείχθηκε σαν μια ιστορική αναγκαιότητα, εξέφρασε τη συλλογική έκφραση της κοινωνίας για αλλαγή στο μοντέλο διακυβέρνησης, για μια προοδευτική απάντηση στο ζήτημα της εξόδου από την κρίση. Οφείλουμε να διατηρήσουμε τη δυνατότητα εναλλακτικής απάντησης, αριστερής διεξόδου απέναντι στην αντικοινωνική δεξιά πολιτική. Η παράλογη απαίτηση των δανειστών και ΔΝΤ για προνομοθέτηση, δεν είναι δυνατόν να γίνει αποδεκτή από την κυβέρνησή μας. Η κοινωνία δεν αντέχει άλλα μέτρα, έστω και αν αυτά θα ληφθούν τρία χρόνια μετά, και υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα έχουν πιαστεί τα πλεονάσματα.
Αντίθετα, κρίνεται αναγκαίο ένα συνολικό πολιτικό σχέδιο, που θα στοχεύει στην ενίσχυση των λαϊκών κοινωνικών στρωμάτων, με προμετωπίδα την υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας, την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και προφανώς την κατηγορηματική μας στάση έναντι απαιτήσεων για μαζικές απολύσεις. Σε κάθε περίπτωση οι τελικές αποφάσεις που αφορούν την διαπραγμάτευση θα ληφθούν μετά από συζήτηση στην ΚΕ και με σεβασμό στις συλλογικές δημοκρατικές διαδικασίες όπως αυτές ορίζονται από το καταστατικό του κόμματος μας.
Η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να επαναλάβει σε όλους τους τόνους και σε όλα τα θεσμικά όργανα της ΕΕ, ότι η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη δεν παρέχεται αλά καρτ και οφείλουν να προχωρήσουν στην εφαρμογή της ειλημμένης απόφασης περί των μεσοπρόθεσμων μέτρων για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους και να δηλώσουν τη δέσμευσή τους για την ομαλή ολοκλήρωση του ελληνικού προγράμματος χωρίς παράλογες αξιώσεις για πρωτογενή πλεονάσματα μετά το 2018 και νομοθέτηση προληπτικών μέτρων. Η κοινωνία των πολλών αντιλαμβάνεται τον αγώνα που δίνουμε και με κριτική διάθεση μας στηρίζει, παρά την ανήθικη επίθεση που δέχεται η κυβέρνηση από τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τα ΜΜΕ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ στο 2ο Συνέδριό πήρε την απόφαση για υπέρβαση παθογενειών ως προς τη συλλογική του λειτουργία. Η ΚΕ στο δύσκολο αυτό δρόμο κρίνει αναγκαίο να υπάρχει μια ουσιαστική αμφίδρομη σχέση επικοινωνίας μεταξύ των Οργανώσεων Μελών και των εκλεγμένων πολιτικών οργάνων. Για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει καμία ανοχή και επιείκεια σε τυχόν φαινόμενα που προσπαθούν να ακυρώσουν το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Σ’ αυτό το πλαίσιο συγκροτήθηκε η Επιτροπή Διαφάνειας και η Επιτροπή Δεοντολογίας.
Στο ενιαίο πολιτικό κέντρο συμμετέχουν πλέον μέλη της ΚΕ, της ΚΟ και της Κυβέρνησης. Τα πολιτικά όργανα του κόμματος έχουν συμβάλλει μέχρι σήμερα με θετικό τρόπο στη συλλογική λειτουργία του τρόπου λήψης αποφάσεων και μάλιστα σε μία περίοδο έντονων πολιτικών εξελίξεων και ανασυγκρότησης του κόμματος, χωρίς ακόμα να έχουν εξαλειφθεί δυσλειτουργίες που σχετίζονται με την συλλογική λειτουργία και τον συντονισμό μεταξύ τους. Σε υλοποίηση της απόφασης για συντονισμό μεταξύ κόμματος και κυβέρνησης, συγκροτήθηκε Γραφείο Συντονισμού του κόμματος με την κυβέρνηση και την ΚΟ.
Με την ολοκλήρωση των Νομαρχιακών Συνδιασκέψεων και την εκλογή των νέων οργάνων σε νομαρχιακό και περιφερειακό επίπεδο καθώς και τη συγκρότηση των Τμημάτων όλα τα μέλη της ΚΕ θα έχουν συγκεκριμένη ευθύνη. Για την επανεκκίνηση των Τμημάτων του κόμματος για να μπορούν να επιτελέσουν το ρόλο τους και να συμβάλλουν στην παραγωγή πολιτικής πρότασης, χρειάζεται να υπάρξει συγκεκριμένος σχεδιασμός και εμπλοκή των μελών του κόμματος σε αυτά. Για την καλύτερη και αποτελεσματικότερη λειτουργία, την συνέργεια αλλά και τη διαμόρφωση ενιαίας πολιτικής πρότασης, διαμορφώνονται τομείς επεξεργασίας πολιτικής. Η Επιτροπή Πολιτικού Σχεδιασμού συστάθηκε μετά την εκλογή και συγκρότηση των κεντρικών οργάνων του κόμματος, που προέκυψαν από το Συνέδριο και λειτουργεί εισηγητικά προς την Πολιτική Γραμματεία . Το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς πρέπει να ιεραρχήσει τις προτεραιότητες του, ώστε να αποτελεί ένα ινστιτούτο θεωρητικών επεξεργασιών, αλλά και εκπαίδευσης των μελών του κόμματος. Έχει ήδη αρχίσει να διαμορφώνει σχέδιο προς αυτή την κατεύθυνση.
Η ΚΕ εγκρίνει τη συγχώνευση του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων & Θεμάτων Ειρήνης με το Τμήμα Εξωτερικής Πολιτικής σε ένα νέο Τμήμα υπό τον τίτλο «Τμήμα Διεθνών Σχέσεων & Εξωτερικής Πολιτικής». Το νέο Τμήμα υπάγεται στον Τομέα Ευρωπαϊκών & Διεθνών Υποθέσεων, μαζί με τα Τμήματα 1) Ευρωπαϊκής Πολιτικής και 2) Ομογενειακών Θεμάτων (πρώην Τμήμα Ελληνισμού της Διασποράς). Η ΚΕ του κόμματος εφεξής θα συνεδριάζει τακτικά με συγκεκριμένη εισήγηση θεματικού περιεχομένου, ώστε να παίρνονται πολιτικές αποφάσεις για όλα τα θέματα της πολιτικής του κόμματος καθώς και ο τρόπος υλοποίησής τους. Ο προγραμματισμός των θεματικών συνεδριάσεων θα κατατεθεί στην επόμενη συνεδρίαση της Κ.Ε.
Ο ρόλος της «Αυγής» και του «105,5 Στο Κόκκινο» είναι αναντικατάστατος, ιδιαίτερα τη σημερινή περίοδο της συστηματικής επίθεσης λάσπης και παραπληροφόρησης από μερίδα των ΜΜΕ. Η καθημερινή και συστηματική στήριξη τους από το Κόμμα, τα στελέχη, τα μέλη, τους φίλους και τις οργανώσεις του κρίνεται επιτακτική, στο πλαίσιο μιας πολύπλευρης και δυναμικής σχέσης μεταξύ Αυγής/Κόκκινου-ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να εκπονηθεί ένα σοβαρό σχέδιο οικονομικής βιωσιμότητας, συνεργειών και δημοσιογραφικής ανασυγκρότησης των Μέσων μας. Η ίδρυση ομίλου στα ΜΜΕ, πρέπει να αποτελεί τον τελικό στόχο μιας διαδικασίας που αφορά και στα δύο Μέσα. Η σύμπραξη και συνέργεια των 2 μέσων είναι στοιχεία απαραίτητα για την αναδιοργάνωσή τους, την οικονομική τους βιωσιμότητα και τη ριζική αναβάθμιση της παρέμβασής τους.
Η Κ.Ε. θέτει ως προτεραιότητα τη στήριξη της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ για οργανωτική και πολιτική ανάπτυξη. Η οργάνωση νεολαίας, μετά την επανιδρυτική της Συνδιάσκεψη το Δεκέμβριο του 2015, μπήκε σε τροχιά οργανωτικής και πολιτικής ανασυγκρότησης. Βήμα-βήμα όρισε πολιτικές προτεραιότητες και κατεύθυνε την παρέμβασή της στην ανασυγκρότηση του μεγαλύτερου τμήματος των Οργανώσεων Μελών και στη δημιουργία νέων εκεί που δεν υπήρχαν, με έμφαση στην περιφέρεια. Ο κρισιμότερος κόμβος της οργάνωσης νεολαίας το επόμενο διάστημα είναι η διεξαγωγή του συνεδρίου της, στις 6-9 Απρίλη, στην Αθήνα. Στο πλαίσιο του Συνεδρίου, η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ θα πραγματοποιήσει καμπάνια εγγραφής νέων μελών και παρουσίασης των θέσεων της μέσα από εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα. Σε αυτή τη διαδικασία η συμβολή του κόμματος πρέπει να είναι ουσιαστική. Παράλληλα, με απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής, τα μέλη του κόμματος των οποίων η ηλικία δεν ξεπερνά το 30ό έτος πρέπει να μεταφερθούν στη Νεολαία, έτσι ώστε να υπάρξει άμεση οργανωτική βοήθεια προς την Οργάνωση. Σε αυτή τη διαδικασία πρέπει να υπάρξει συνεργασία, του οργανωτικού γραφείου του κόμματος, των Νομαρχιακών επιτροπών και της Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου.
Όλες οι δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν ότι η μεγάλη πλειοψηφία των δυσαρεστημένων ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως πολίτες προερχόμενοι από μεσαία στρώματα που πιέζονται λόγω των μέτρων από την συμφωνία του Ιουλίου 2015, δεν επιλέγει τη ΝΔ ή κάποια άλλη πολιτική δύναμη, αλλά την αποχή ή και την αναμονή. Άμεση προτεραιότητά μας για το επόμενο διάστημα αποτελεί η επαναπροσέγγιση με αυτά τα στρώματα, αλλά και τους νέους ανθρώπους που τα προηγούμενα χρόνια έφεραν το ΣΥΡΙΖΑ στη σημερινή του θέση. Για τον λόγο αυτό, χρειαζόμαστε μια συντονισμένη εκστρατεία διαρκούς ενημέρωσης του κόσμου, ώστε να σπάει η καταιγιστική διαρκής διαστρέβλωση της πραγματικότητας από τα ΜΜΕ.
Η διαμόρφωση του κοινωνικού μετώπου στη βάση της προστασίας του κοινωνικού κράτους έναντι του νεοφιλελευθερισμού και της ακροδεξιάς πρέπει να υπηρετηθεί με όλες τις πρωτοβουλίες της επόμενης περιόδου. Για το λόγο αυτό προτείνεται η διοργάνωση δεκατριών περιφερειακών συνεδρίων. Απαιτείται σοβαρή μελέτη και εκπόνηση ενός σχεδίου για την παραγωγική ανασυγκρότηση ανά περιφέρεια με συνδιαμορφωτή την ίδια την κοινωνία. Η πραγματοποίηση των 13 περιφερειακών συνεδρίων μπορεί να συνεισφέρει στην ολοκλήρωση και εφαρμογή του Εθνικού Σχεδίου Παραγωγικής Ανασυγκρότησης. Για τις περιφέρειες των περιοχών του Βορείου Αιγαίου, Νοτίου Αιγαίου και Ιονίου θα υπάρξει ιδιαίτερος σχεδιασμός για την πραγματοποίηση των συνεδρίων λόγω της νησιωτικότητας.
Επίσης κρίνεται σκόπιμο το άνοιγμα της συζήτησης για την πρώτου και δευτέρου βαθμού αυτοδιοίκηση. Η Κ.Ε. σε επόμενη συνεδρίαση της θα καταλήξει στη στρατηγική και στο πολιτικό σχέδιο για τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Χρειάζεται μέσα στους επόμενους μήνες να συγκροτηθούν (όπου δεν υπάρχουν) αυτοδιοικητικές παρατάξεις σε όλους τους δήμους και τις περιφέρειες μέσα από κάλεσμα προς όλες τις δημιουργικές, κοινωνικές δυνάμεις για τη διαμόρφωση ενός προγραμματικού πλαισίου που θα απαντά στα πραγματικά προβλήματα των τοπικών κοινωνιών. Τέλος θεωρείται απαραίτητη η διαμόρφωση σχεδίου ανασυγκρότησης του συνδικαλιστικού κινήματος. Το κόμμα με ειδική συνεδρίαση της Κ.Ε. πρέπει να κατευθυνθεί σε λογική επανεκκίνησης του συνδικαλιστικού κινήματος με απεύθυνση σε όλον τον προοδευτικό κόσμο της εργασίας που συλλογικά και ανιδιοτελώς πιστεύουν, εμπνέονται και μάχονται για την ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος με ταξικό προσανατολισμό και απέναντι σε κάθε λογική κυβερνητικού και πελατειακού συνδικαλισμού. Η ανάγκη το εργατικό κίνημα της χώρας να προσανατολισθεί στις νέες συνθήκες, η καχεξία, τα φαινόμενα έλλειψης ταξικού προσανατολισμού, σε συνδυασμό με την παρατεταμένη λιτότητα που επέβαλαν τα μνημόνια, επιβάλουν απαραίτητες θεσμικές τομές.
12 Φεβρουαρίου 2017
.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Η Κεντρική μας Επιτροπή, αν και άργησε να συγκληθεί, εντούτοις λαμβάνει χώρα σε μια συγκυρία ιδιαίτερα κρίσιμη, με πολλαπλές ανοιχτές προκλήσεις στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο.
Προκλήσεις που πρέπει με νηφαλιότητα να αναλύσουμε, να ζυγίσουμε και εν τέλει να συνυπολογίσουμε στις αποφάσεις μας, πάντοτε με γνώμονα το γενικότερο συμφέρον του τόπου, το συμφέρον του ελληνικού λαού.
Το 2017 θα είναι ένας χρόνος κρίσιμος για την Ευρώπη. Θα είναι ένας χρόνος κρίσιμος για την Ευρώπη δεδομένου ότι μέσα σε αυτό τον χρόνο έχουμε σημαντικές εκλογικές αναμετρήσεις σε κρίσιμες χώρες για την Ευρώπη, σε χώρες που διαμορφώνουν εν πολλοίς την οικονομική και την πολιτική πορεία της Ευρώπης.
Υπ’ αυτή την έννοια, δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι οι πολιτικές εξελίξεις το 2017 δεν θα κρίνουν απλά την πορεία της Ευρώπης. Θα κρίνουν την ίδια της την ύπαρξη.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση πορεύεται πια χωρίς τη Μεγάλη Βρετανία αλλά και με ένα διαρκώς ογκούμενο ρεύμα ακροδεξιού ευρωσκεπτικισμού στο εσωτερικό της.
Και την ίδια στιγμή η αλλαγή κυβέρνησης αλλά και πολιτικής κατεύθυνσης στις ΗΠΑ, δημιουργεί ένα πρωτόγνωρο πολιτικό περιβάλλον, καθώς για πρώτη φορά μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κλονίζεται η ευρωατλαντική σχέση και ο προσανατολισμός της. Και κλονίζεται, απ’ ότι φαίνεται, μονομερώς.
Θα έλεγα ότι πρόκειται για τεκτονικού χαρακτήρα μετατοπίσεις που, σε συνδυασμό με την συνεχιζόμενη ένταση στην ευρύτερη περιοχή μας, στη γειτονική μας Τουρκία, στη Συρία, στη Μέση Ανατολή αλλά και στις χώρες της Βόρειας Αφρικής, διαμορφώνουν ένα περιβάλλον σύνθετο, με μεγάλους κινδύνους αλλά και με σημαντικές προκλήσεις. Και πρέπει να αναλογιστούμε ότι η χώρα μας, η Ελλάδα, παρά τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετώπισε εξ αιτίας της χρεοκοπίας της από τις δυνάμεις που κυβέρνησαν τον τόπο και τις πολιτικές αποφάσεις στο πλαίσιο της Ε.Ε., εντούτοις παραμένει σ’ αυτό το ασταθές πλαίσιο στην ευρύτερη περιοχή πυλώνας σταθερότητας.
Σε αυτό λοιπόν το διεθνές και ευρωπαϊκό περιβάλλον η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ καταβάλλει μια τεράστια προσπάθεια να ξαναστήσει τη χώρα στα πόδια της, να βγάλει την οικονομία από την πολυετή ύφεση και, παρά τις διαρκείς πιέσεις από την πλευρά των πιστωτών μας, να προστατεύσει, ταυτόχρονα, τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα.
Οι δυσκολίες είναι γνωστές σε όλους. Δυσκολίες που βεβαίως δεν οφείλονται μόνο στην κατάσταση της χώρας. Αλλά οι δυσκολίες αυτές δεν μας πτοούν, ούτε, βεβαίως μας φοβίζουν. Πορευόμαστε με αποφασιστικότητα, αλλά και με σεβασμό στην αξιοπρέπεια του λαού μας. Έχουμε μπροστά μας μια αξιολόγηση που δεν είναι από μόνη της δύσκολη.Αλλά την κάνει δύσκολη η διαρκής το τελευταίο διάστημα διαφωνία ανάμεσα στους πιστωτές μας.
Το ΔΝΤ, έχοντας χάσει σχεδόν κάθε επιστημονική αξιοπιστία από την επτάχρονη παραμονή του στην Ελλάδα, από τις διαρκώς λαθεμένες προβλέψεις του και από τις λάθος συνταγές του –λάθη τα οποία έχει παραδεχτεί και το ίδιο- βρίσκεται σε πραγματική αδυναμία να υποστηρίξει χρηματοδοτικά ένα πρόγραμμα δίχως γενναία απομείωση του χρέους.
Αυτό νομίζω ότι έγινε απολύτως σαφές και στην τελευταία συζήτηση για την Ελλάδα για το τρίτο πρόγραμμα στο Διοικητικό Συμβούλιο του Ταμείου, την προηγούμενη εβδομάδα.
Από την άλλη πλευρά, στην Ευρώπη, ενώ όλοι κατανοούν στην Ευρώπη ότι η γενναία απομείωση είναι κάτι αυτονόητο και αργά ή γρήγορα θα συμβεί, εντούτοις αρνούνται να το αποφασίσουν πριν από τις κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις σε Ολλανδία, Γαλλία και κυρίως Γερμανία, φοβούμενοι την άνοδο της ακροδεξιάς.
Πρόκειται για μια στενόμυαλη λογική, διότι η ιστορική εμπειρία μας έχει αποδείξει ότι η ακροδεξιά θα ανεβαίνει όσο θα υιοθετείται από τις κυρίαρχες δυνάμεις η δική της ατζέντα. Κι αυτό δυστυχώς το είδαμε και πρόσφατα στην Ευρώπη, σε αρκετές χώρες.
Όσο η Ευρώπη θα παραμένει άβουλη, αδύναμη, ανίσχυρη, τόσο θα ενισχύονται οι δυνάμεις του ευρωσκεπτικισμού σε κρίσιμες χώρες και θα ανεβαίνει η ακροδεξιά.
Από την άλλη όμως και το ΔΝΤ δεν δείχνει να έχει το θάρρος της γνώμης του. Και δεν θα φοβόμουνα να πω, γιατί πρέπει να μιλήσουμε ανοιχτά και ειλικρινά σ’ αυτές τις κρίσιμες ώρες, και ορισμένα στελέχη του φαίνεται ότι προτιμούν να παίζουν προσωπικά παιχνίδια.
Το Ταμείο δειλιάζει να πει την αλήθεια, κοιτώντας στα μάτια τους Ευρωπαίους εταίρους του. Προτιμά να παίζει ένα διαρκές παιχνίδι πόκερ, κωλυσιεργώντας. Ή αλλιώς όπως το λέμε εδώ στην Ελλάδα να παίζει το μουτζούρη. Και νομίζω ότι ήρθε η ώρα να τα πούμε ανοιχτά :
Επειδή δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν ή να ρίξουν το φταίξιμο στην αδιαλλαξία του Γερμανού υπουργού Οικονομικών σε σχέση με τα μέτρα που πρέπει να παρθούν για την απομείωση του χρέους, προσπαθούν να εφεύρουν διαρκώς νέες απαιτήσεις από την Ελλάδα.
Παράλογες, φανταστικές, εξωπραγματικές.. δεν έχει σημασία.
Αρκεί να είναι η Ελλάδα αυτή η οποία θα χρεώνεται την κωλυσιεργία και εν τέλει την προδιαγεγραμμένη -κατά την άποψή μου, την άποψή μου λέω- απόφαση του Ταμείου να μη χρηματοδοτήσει το 3ο ελληνικό πρόγραμμα.
Η Ελλάδα όμως σε αυτή τη διελκυστίνδα ούτε είναι ούτε αισθάνεται μόνη της, ούτε έχει μια κυβέρνηση πρόθυμη όπως οι προηγούμενες να παραδώσει τον ελληνικό λαό σαν το σκυλί στο αμπέλι.
Και το κυριότερο: έχει ως σύμμαχο την ίδια την πραγματικότητα και την αδιάψευστη απόδοση των δεικτών της ελληνικής οικονομίας.
Το 2016, παρά τις ως συνήθως καταστροφικές προβλέψεις του ΔΝΤ, τις οποίες έσπευσε να υιοθετήσει και η αντιπολίτευση στην Ελλάδα, το 2016 έκλεισε με θετικό πρόσημο ανάπτυξης.
Τα έσοδα είχαν μια εκπληκτική υπεραπόδοση. Μεταξύ άλλων και εκ εξαιτίας του γεγονότος ότι επιτέλους στη χώρα μας τελείωσε το μεγάλο φαγοπότι στην Ελλάδα.
Το φαγοπότι της φοροδιαφυγής και των σκανδάλων τύπου SIEMENS, NOVARTIS κ.λπ.
Και έτσι, όχι μόνο πιάσαμε, αλλά υπερκαλύψαμε τον στόχο των πλεονασμάτων.
Και έτσι, αντί να ενεργοποιηθεί ο κόφτης που όλοι είχαν προεξοφλήσει, ενεργοποιήθηκε ο «δότης», και δώσαμε την 13η σύνταξη εφάπαξ πριν τις γιορτές, 620 εκατομμύρια σε πάνω από ένα εκατομμύριο συνταξιούχους.
Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας αναγνώρισαν αυτήν την εντυπωσιακή υπερκάλυψη των στόχων.
Και έτσι σήμερα οι τεχνοκράτες, τα στελέχη του ΔΝΤ που ασχολούνται με την Ελλάδα, έχουν μια μεγάλη δυσκολία για να στηρίξουν τις απόψεις και τις επιδιώξεις τους.
Και η δυσκολία αυτή είναι η ίδια η πραγματικότητα.
Επικαλούνται στοιχεία για την ελληνική οικονομία που όλοι, αλλά και οι ίδιοι, γνωρίζουν ότι δεν είναι έγκυρα.
Το επισήμανε και η Κομισιόν, άλλωστε, το προηγούμενο διάστημα.
Αυτό λοιπόν που περιμένουμε, και μάλιστα το περιμένουμε το γρηγορότερο δυνατό, είναι να αναθεωρήσουν αυτές τις εκτιμήσεις. Δεν μπορεί να υπάρξει διαπραγμάτευση αν δεν βρισκόμαστε στην ίδια σελίδα, αν δεν ξεκινάμε από την ίδια βάση. Τι να συζητάμε;
Περιμένουμε λοιπόν το συντομότερο να αναθεωρήσουν αυτές τις εκτιμήσεις ώστε να μπορέσει να συνεχιστεί η διαπραγμάτευση σε τεχνικό επίπεδο.
Εμείς από την πλευρά μας επαναλαμβάνουμε με σταθερότητα, νηφαλιότητα αλλά και αποφασιστικότητα: Δεν πρόκειται να δεχτούμε άλλα παιχνίδια στην πλάτη της Ελλάδας και του ελληνικού λαού. Δεν θα επιτρέψουμε, μαζί με τους συμμάχους μας στην Ευρώπη, όχι μόνοι μας, μαζί με, τις συνεπείς ευρωπαϊκές προοδευτικές δυνάμεις, άλλα παιχνίδια με τη φωτιά για τη συνοχή και το μέλλον της Ευρώπης.
Όποιοι παίζουν παιχνίδια για ευρωζώνη δύο ταχυτήτων, για διασπάσεις και διαιρέσεις, να ξέρουν ότι παίζουν με τη φωτιά.Και είμαι απόλυτα βέβαιος ότι η ίδια τους η κυβέρνηση δεν θα αφήσει τους πυρομανείς να παίζουν με τα σπίρτα στην αποθήκη με τα πυρομαχικά.
Και γι αυτό θέλω να αξιοποιήσω την παρουσία μου σ’ αυτό εδώ το βήμα της Κεντρικής Επιτροπής και να παρακαλέσω θερμά την Καγκελάριο να αποθαρρύνει τον υπουργό των Οικονομικών της, απ’ αυτή τη διαρκή επιθετικότητα εναντίον της Ελλάδας.
Και από αναφορές υποτιμητικές, του τύπου «η Ελλάδα και οι Έλληνες ζουν πάνω από τις δυνατότητές τους».
Δεν ξέρω αν αυτού του είδους οι αφορισμοί συγκινούν τους Γερμανούς ακροδεξιούς και βοηθάνε τη συγκράτηση των διαρροών προς το κόμμα της «Εναλλακτικής για τη Γερμανία».
Αυτό είναι δικό τους πρόβλημα. Και δεν μπορεί η προεκλογική περίοδος σε μια χώρα να επηρεάσει τη ζωή και τις εξελίξεις σε μια άλλη χώρα της Ευρώπης.
Αυτό όμως που ξέρω είναι ότι η κοινή ευρωπαϊκή αξιοπρέπεια, και ειδικά σε συγκυρίες σαν αυτήν, αξίζει να είμαστε πιο προσεκτικοί.
Και ειδικά απέναντι σε μια χώρα που έχει λεηλατηθεί και έναν λαό που έχει κάνει τόσες θυσίες και συνεχίζει να κάνει στο όνομα της Ευρώπης. Σε έναν λαό που έχει δείξει μια εκπληκτική συμπεριφορά απέναντι στην προσφυγική κρίση που είναι ευρωπαϊκή κρίση και έχει κάνει θυσίες, οικονομικές και κοινωνικές, για τη διατήρηση της συνοχής της ευρωζώνης.
Και πιστεύω ότι δικαίως το SPD, το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, επισήμως μετά από αυτές τις δηλώσεις, εγκάλεσε τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών ότι επιχειρεί να συντηρήσει ένταση γύρω από το ελληνικό πρόγραμμα, προσπαθώντας να φορτώσει στην Ελλάδα τα δικά του αδιέξοδα.
Εμείς λοιπόν επαναλαμβάνουμε: Τηρούμε τα συμφωνηθέντα.
Να τηρήσουν και οι εταίροι μας, από τη δική τους πλευρά, όσα έχουν συμφωνήσει.
Είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε οτιδήποτε είναι στο πλαίσιο της συμφωνίας και της λογικής. Αλλά όχι πράγματα που είναι έξω από το πλαίσιο της Συμφωνίας και κυρίως έξω από το πλαίσιο της λογικής. Απαιτήσεις που δεν υποστηρίζονται από τη λογική και από τους αριθμούς, δεν πρόκειται να συζητήσουμε.
Για πρώτη φορά από το 2010, η χώρα υλοποιεί ένα πρόγραμμα που πιάνει τους στόχους του. Για πρώτη φορά η Ελλάδα τηρεί με συνέπεια όσα έχουν συμφωνηθεί. Συνεπώς, δεν δεχόμαστε από κανέναν παρατηρήσεις ότι είμαστε απρόθυμοι να συνεργαστούμε. Όποιος επιστρατεύει την κωλυσιεργία, είναι προφανές ότι το κάνει για άλλους λόγους και οφείλει έντιμα να τους εξηγήσει αυτούς τους λόγους.
Και εδώ επιτρέψτε μου να αναφερθώ και στην τακτική της αξιωματικής αντιπολίτευσης, της Νέας Δημοκρατίας.
Ακούω ότι ο κ. Μητσοτάκης θα ταξιδεύσει στη Γερμανία αύριο για να επισκεφθεί τη Δευτέρα την κυρία Μέρκελ και τον κ. Σόιμπλε. Ειλικρινά δεν γνωρίζω τι θα τους πει. Το μόνο που είμαι βέβαιος ότι δε θα αναφέρει είναι το ζήτημα της έκδοσης του κ. Χριστοφοράκου. Γι αυτό είμαι βέβαιος.
Για την οικονομία και την αξιολόγηση, δεν ξέρω ειλικρινά τι θα πει.
Δεν ήρθε σε επαφή μαζί μου, δεν ζήτησε καμία ενημέρωση.
Το μόνο που ξέρουμε για τις θέσεις της ΝΔ σε σχέση με το ζήτημα της αξιολόγησης είναι αυτό που είπε δημοσίως ο αντιπρόεδρος του κόμματος, ο κ. Γεωργιάδης: Ότι δεν τους ενδιαφέρει να κλείσει η αξιολόγηση. Για την ακρίβεια δεν θέλουν να κλείσει η αξιολόγηση. Το μόνο που τους ενδιαφέρει, το μόνο που θέλουν είναι να πέσει η κυβέρνηση και να έρθουν αυτοί στα πράγματα.
Υποθέτω λοιπόν ότι με αυτή την ατζέντα, με αυτή τη γραμμή ταξιδεύει στη Γερμανία ο κ. Μητσοτάκης. Κι αυτό ας το λάβει καλά υπ όψιν του ο ελληνικός λαός. Για να γίνει απολύτως σαφές ποιος παλεύει για την έξοδο της χώρας από την κρίση. Και ποιος δίνει διαρκώς διαπιστευτήρια υποταγής μήπως και καταφέρει να έρθει στην εξουσία από τη στήριξη των πιστωτών μας.
Άλλωστε νομίζω ότι η ΝΔ δεν προσπαθεί καν να κρυφτεί.
Ο κ. Μητσοτάκης και το κόμμα του είναι οι μόνοι στην Ευρώπη που μας εγκαλούν για καθυστερήσεις.
Και ισχυρίζεται ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι, το χρέος, αλλά το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας
– δηλαδή η λύση στο ελληνικό πρόγραμμα δεν είναι η απομείωση του χρέους, αλλά το να ξηλώσουμε ό,τι έχει απομείνει όρθιο στο κοινωνικό κράτος, τις συντάξεις και τις εργασιακές σχέσεις.
Νομίζω ότι το ίδιο έχει πει και ο κ. Σόιμπλε. Και το λέει με την ίδια ακριβώς διατύπωση και ο κ. Μητσοτάκης, ενδεχομένως για να το ακούσει ο κ. Σόιμπλε και να χαρεί.
Φαντάζομαι ότι τώρα που θα πάει στη Γερμανία θα του το πει και από κοντά. Και θα έχει, έτσι, μια μεγαλύτερη ευκαιρία να γίνει αρεστός.
Θα ήθελα να του δώσω προκαταβολικά τα συγχαρητήρια μου. Μόνο που θα’ θελα να του πω ότι δεν αρκεί για να κερδίσεις την εξουσία στην Ελλάδα, τη διακυβέρνηση, να γίνει αρεστός στον κ. Σόιμπλε. Πρέπει να γίνει αρεστός στον ελληνικό λαό. Κι αυτό, μ’ αυτή την συμπεριφορά, δεν θα το καταφέρει ποτέ.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Θα ήθελα να πω ακόμα δυο λόγια γι αυτή τη στάση που κρατάει η ΝΔ πριν περάσω στο πιο σημαντικά. Και θα ήθελα να αναρωτηθούμε μαζί γιατί, πέρα από την προσπάθεια να γίνει αρεστός στους δανειστές, ο κ. Μητσοτάκης, ο κ. Γεωργιάδης που είναι μαρτυριάρης, λέει ότι δεν θέλει να κλείσει η αξιολόγηση.
Πιστεύω ότι το λένε αυτό και το πιστεύουν γιατί καταλαβαίνουν ότι μόνο μέσα από την αβεβαιότητα μπορούν να προωθήσουν το πολιτικό τους σχέδιο.
Γιατί θεωρούν –κι ίσως να έχουν δίκιο- ότι μόνο σε φάση αβεβαιότητας και υπό την ασφυκτική πίεση των δανειστών και των προγραμμάτων, μπορούν να κρύψουν από τον ελληνικό λαό το πραγματικό τους σχέδιο και τις πραγματικές τους προθέσεις.
Δηλαδή την πρόσδεση της χώρας και της οικονομίας στα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, την παλινόρθωση της διαπλοκής και του πελατειακού κράτους, την εγκαθίδρυση της διαρκούς λιτότητας αλλά και του νεοφιλελευθερισμού, ως μόνιμου καθεστώτος για τη χώρα μας.
Φοβάμαι όμως ότι τελικά τους περιμένει πολύ μεγάλη απογοήτευση.
Γιατί όσο και αν το απεύχονται, όσο κι αν εργάζονται για το αντίθετο, η αξιολόγηση θα κλείσει. Και θα κλείσει θετικά.
Γιατί στην Ευρώπη σήμερα δεν υπάρχει μονάχα μια παράταξη. Γιατί στην Ευρώπη σήμερα δεν υπάρχει η ηγεμονία της της δεξιάς. Και διότι η Ευρώπη σήμερα βρίσκεται πράγματι σε μεγάλο σταυροδρόμι εξαιτίας κι αυτών των κρίσιμων εκλογικών αναμετρήσεων. Αλλά, αν πριν από λίγους μόνο μήνες ήταν για κάποιους σχεδόν βέβαιη η επικράτηση νεοφιλελεύθερων και δεξιών δυνάμεων σε κρίσιμες χώρες της Ευρώπης, και το δίλημμα ήταν μόνο ανάμεσα στη δεξιά και την ακροδεξιά, σήμερα βλέπουμε ότι τα πράγματα αλλάζουν. Και σήμερα βλέπουμε ότι οι ακραία νεοφιλελεύθερες δυνάμεις χάνουν δυνάμεις, δεν κερδίζουν. Ακόμα και στη Γαλλία ο εκπρόσωπος της δεξιάς είναι πίσω στις δημοσκοπήσεις, αλλά και στη Γερμανία έχουμε ένα απόλυτα νέο περιβάλλον, μια νέα κατάσταση που δίνει την προοπτική μιας μεγάλης πολιτικής αλλαγής και εκεί.
Πιστεύω λοιπόν ότι πρέπει να λάβουμε υπόψη μας αυτές τις μεγάλες αλλαγές. Πρέπει να λάβουμε υπόψη μας αυτή τη νέα πολιτική πραγματικότητα αλλά και τις τεκτονικές αλλαγές σε διεθνές επίπεδο.
Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτή τη στιγμή είναι βέβαιο πως τα πράγματα οδηγούνται στον πλανήτη και στην Ευρώπη σε μια ευθύγραμμη προοδευτική κατεύθυνση. Ισχυρίζομαι όμως ότι το παιχνίδι είναι απολύτως ανοιχτό. Και ισχυρίζομαι ότι αυτό το κρίσιμο σύνθημα με το οποίο κερδίσαμε τις εκλογές το 2015, Ανατροπή στην Ελλάδα, Αλλαγή στην Ευρώπη.
Εδώ και δύο χρόνια μένει να το δούμε σε ότι αφορά το δεύτερο σκέλος του συνθήματος. Η ανατροπή στην Ελλάδα έγινε. Η αλλαγή στην Ευρώπη με αργούς ρυθμούς συντελείται.
Πριν από δύο χρόνια, κανείς δεν θα πίστευε ότι θα μπορούσαμε να μιλάμε ως γεγονός για τη συμμαχία των κρατών των χωρών του Νότου. Για μια συμμαχία που προσπαθεί να βάλει τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας και κυρίως του Νότου στο παιχνίδι των ευρωπαϊκών συσχετισμών με όρους διεκδίκησης και προστασίας της κοινωνικής συνοχής. Και βεβαίως κανείς δεν θα πίστευε πριν δυο μήνες, όχι πριν δύο χρόνια, ότι είναι ανοιχτό το πολιτικό παιχνίδι σε κρίσιμες χώρες, όπως αυτές που προανέφερα.
Όσοι λοιπόν παλεύουν για να μην κλείσει η αξιολόγηση, θα απογοητευτούν.
Και θα κλείσει. Και θα κλείσει θετικά.
Χωρίς υποχωρήσεις σε ακραίους παραλογισμούς.
Χωρίς υποχωρήσεις σε ζητήματα αρχών, και κυρίως χωρίς υποχωρήσεις σε ζητήματα που αφορούν το ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Δε ξέρω αν θα κλείσει με το ΔΝΤ σε κεντρικό ρόλο χρηματοδότη ή σε κάποιο διαφορετικό ρόλο.
Αλλά η αξιολόγηση θα κλείσει.
Γιατί η Ευρώπη, ειδικά σε αυτή τη φάση, δεν μπορεί να παίξει παιχνίδια ούτε να δεχθεί πειραματισμούς.
Και η χώρα μας θα γυρίσει σελίδα.
Με κάποιους για άλλη μια φορά να βρίσκονται βαθιά και βαριά εκτεθειμένοι.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Έχουμε διανύσει το μεγαλύτερο μέρος του δρόμου.
Είμαστε πολύ κοντά στο σημείο όπου θα μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι η κρίση είναι παρελθόν.
Και η εξέλιξη αυτή, επαναλαμβάνω, δεν είναι σημαντική μόνο για την χώρα μας και την ελληνική οικονομία, αλλά συνολικά για την σταθερότητα στην Ευρώπη.
Γιατί βρισκόμαστε, όπως είπα αρχικά, σε μια περίοδο διεθνών ανακατατάξεων.
Και δεν είναι μόνο το Brexit.
Είναι που αμφισβητείται πλέον ανοιχτά η δομή του ευρωπαϊκού συστήματος από πολλές και διάφορες μεριές.
Είναι που οι πολίτες χάνουν την εμπιστοσύνη τους στους θεσμούς και το δείχνουν, πλέον, κάθε φορά που καλούνται να ψηφίσουν.
Είναι και οι πολιτικές εξελίξεις στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Το πρόβλημα, όμως, στην Ευρώπη είναι ότι οι υποστηρικτές της πολιτικής της ακραίας λιτότητας που οδήγησε σε αυτά τα αδιέξοδα και αποτελεί τη βασική αιτία της ανόδου της ακροδεξιάς αρνούνται να βάλουν μυαλό.
Είναι οι δικές τους πράξεις, οι δικές τους παραλείψεις, που κλονίζουν το οικοδόμημα, που οδηγούν σε εθνικές αναδιπλώσεις και εν τέλει αναδεικνύουν τον κίνδυνο της διάλυσης.
Είναι η απουσία ελπίδας για το μέλλον, που ανοίγει χώρο στο σκοτάδι και στο μίσος.
Και μπροστά σ’ αυτό αδιέξοδο, εμφανίστηκαν πρόσφατα και τα σχέδια διάλυσης.
Ακροβασίες και πολιτικές εμμονές, που αποσκοπούν κοντόφθαλμα σε ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα.
Και από τις οποίες, όμως, είναι βέβαιο ότι οι μόνοι χαμένοι θα είναι οι λαοί.
Είμαστε λοιπόν ξεκάθαρα σε μια μεταβατική φάση, όπου η αμφισβήτηση εκφράζεται πλέον ανοιχτά.
Και το ερώτημα είναι τί χαρακτήρα και τί πρόσημο θα λάβει αυτή η αμφισβήτηση.
Αν θα επικρατήσουν οι αντιλήψεις του οικονομικού εθνικισμού, του απομονωτισμού και του ακροδεξιού λαϊκισμού. Ή, αν θα εκφραστεί ένα νέο προοδευτικό ρεύμα, ικανό να διασφαλίσει την οικονομική και πολιτική σταθερότητα, υπερασπιζόμενο παράλληλα τις αξίες της αλληλεγγύης, της δημοκρατίας, της αξιοπρέπειας.
Και οφείλω εδώ να επισημάνω ότι η δυναμική των πραγμάτων δεν είναι πάντα όπως φαίνεται στην επιφάνεια.
Ας θυμηθούμε ότι στις προκριματικές εκλογές των ΗΠΑ, γύρω από το αίτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης, εκδηλώθηκε ένα τεράστιο προοδευτικό ρεύμα που διεκδίκησε με αξιώσεις το χρίσμα των Δημοκρατικών. Έχασε για λίγο. Αν δεν έχανε, θα ήταν διαφορετικές σήμερα οι εξελίξεις στον κόσμο.
Να προσέξουμε –όπως είπα και πιο πριν- τις διεργασίες στη Γερμανία. Τα αρχικά δημοσκοπικά δεδομένα έχουν ανατραπεί. Και η προοπτική κυβερνητικής συνεργασίας ανάμεσα στη Σοσιαλδημοκρατία, την Αριστερά και τους Πράσινους γίνεται πλέον μια απολύτως ρεαλιστική προοπτική.
Και να επισημάνουμε, τέλος, και σε σχέση με τις εξελίξεις στη Γαλλία, ότι η ανοιχτή εκλογική διαδικασία που οργάνωσε το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα ανέδειξε μια έκπληξη, έναν αριστερό υποψήφιο για την Προεδρία.
Και ότι η συνεργασία ανάμεσα στους Σοσιαλιστές και την Αριστερά σ’ αυτή την κρίσιμη χώρα θα μπορούσε –και εδώ είναι και η ευθύνη της αριστεράς, που πρέπει να ξεκαθαρίσει αν αναλαμβάνει την ευθύνη της διακυβέρνησης στα δύσκολα ή αρέσκεται με την καταγγελία- θα μπορούσε, λοιπόν, να δημιουργήσει μια ακόμα μεγαλύτερη δυναμική σε μια τέτοια πιθανή εξέλιξη.
Δεν ισχυρίζομαι ότι τα πράγματα είναι εύκολα. Ούτε ότι υπάρχουν μαγικές λύσεις. Λέω όμως ότι η προοπτική μιας αριστερής εναλλακτικής στην Ευρώπη και τον κόσμο παραμένει απολύτως ανοιχτή.
Είναι, λοιπόν και στο δικό μας χέρι το να ξεπεράσουμε παθογένειες.
Να διαμορφώσουμε, μέσα από ειλικρινή διάλογο συνθήκες ενότητας.
Να χτίσουμε πάνω σε γερές και σταθερές βάσεις νέες κοινωνικές συμμαχίες.
Και να είναι το δικό μας σχέδιο, που θα ανοίξει τους εναλλακτικούς δρόμους για την υπέρβαση της ευρωπαϊκής κρίσης.
Είναι σε αυτή την ιστορική συγκυρία που βρισκόμαστε στην κυβέρνηση, γιατί επιλέξαμε να αναλάβουμε δύσκολες ευθύνες.
Και οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι δεν θα κριθούμε μόνο από τους συμβιβασμούς και τις αντιστάσεις μας στη διαπραγμάτευση.
Αλλά, κυρίως, θα κριθούμε από το αν θα καταφέρουμε να πάρουμε πρωτοβουλίες που θα στηρίζουν την κοινωνική πλειοψηφία.
Αν θα προωθήσουμε την παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου, γύρω από το ζητούμενο της αξιοπρεπούς εργασίας.
Αν θα ενεργοποιήσουμε την κοινωνία γύρω από την ανάγκη να υπάρξουν στη χώρα μεγάλες δημοκρατικές θεσμικές δημοκρατικές τομές.
Αν θα καταφέρουμε να εμπεδώσουμε το αίσθημα της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Αν θα θωρακίσουμε θεσμικά τη διαφάνεια.
Και αυτό στην πράξη σημαίνει ότι πρέπει να κάνουμε πιο ουσιαστική την πολιτική μας.
Να εντείνουμε την προσπάθεια και την πολιτική μας αποτελεσματικότητα απέναντι πρώτα και κύρια στο μεγάλο θέμα της εργασίας, της ανάκτησης της εργασίας, τον μεγάλο εφιάλτη της ανεργίας.
Κατοχυρώνοντας όμως εργασιακά δικαιώματα και εργασιακή αξιοπρέπεια.
Ανασυγκροτώντας και αναβαθμίζοντας το κοινωνικό κράτος.
Δίνοντας δείγματα αποτελεσματικότητας και ανθρωπισμού στο μεγάλο και δύσκολο έργο της διαχείρισης του προσφυγικού.
Και μαθαίνοντας από τα λάθη και τις παραλείψεις μας.
Και βεβαίως, συνεχίζοντας και βαθαίνοντας με αποφασιστικότητα το μέτωπό μας απέναντι στη διαφθορά και στη διαπλοκή, ένα μέτωπο κι έναν πόλεμο τον οποίο μπορούμε και οφείλουμε να κερδίσουμε.
Έχουμε κάνει –δεν υπάρχει αμφιβολία- σημαντικό έργο σε όλους τους τομείς.
Αλλά πρέπει να συνεχίσουμε ακόμα πιο συστηματικά.
Στο πλαίσιο αυτό, οι μεγάλες πρωτοβουλίες μας για το επόμενο διάστημα είναι πρωτοβουλίες που ξεπερνούν τον ορίζοντα της διαπραγμάτευσης και της αξιολόγησης και που αφήνουν ένα προοδευτικό αποτύπωμα στην ελληνική κοινωνία και στα πολιτικά πράγματα του τόπου.
Αυτές οι πρωτοβουλίες αφορούν:
Την εκκίνηση και εδραίωση μιας σημαντικής μεταρρύθμισης στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας.
Την πολύ σημαντική μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση, που ξεκινάει με έναν ουσιαστικό διάλογο κι έχει στόχο να αλλάξει την εικόνα του σχολειού ως εξεταστικό κέντρο και με ένα νέο σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση
Την προοδευτική μεταρρύθμιση στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Την επεξεργασία του σχεδίου για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και των περιφερειών, του περιφερειακού σχεδίου ανασυγκρότησης που θα συγκροτεί το εθνικό σχέδιο ανάπτυξης
Τέλος, την έναρξη ενός δημόσιου και ανοιχτού διαλόγου για την συνταγματική αναθεώρηση, που μέχρι τέλους του έτους θα καταλήξει σε συγκεκριμένες προτάσεις που θα έρθουν στη Βουλή.
Απάντηση στις πολιτικές αυτές πρωτοβουλίες, στις μεγάλες μεταρρυθμιστικές προσπάθειες που θα αφήσουν ένα σημαντικό προοδευτικό αποτύπωμα στον τόπο, η αξιωματική αντιπολίτευση, η ΝΔ δεν έχει να αντιτάξει.
Το μόνο που έχει να αντιτάξει είναι εκλεκτικές σχέσεις με τη διαπλοκή.
Τα απλήρωτα δάνεια και το κομματικό χρέος.
Τις κραυγές στα τηλεοπτικά παράθυρα και το φλερτ με την ακροδεξιά και την ξενοφοβία.
Αυτά όμως δεν είναι αρκετά, ακόμα και αν τους στηρίζουν τα πιο ισχυρά και τα πιο επιδραστικά μέσα ενημέρωσης, δεν είναι αρκετά για να επηρεάσουν τα πράγματα.
Η αλήθεια είναι ότι η Νέα Δημοκρατία δεν έχει να υποσχεθεί στον ελληνικό λαό τίποτα περισσότερο από τα μνημόνια και μια υποτίθεται καλύτερη διαχείριση της εφαρμογής τους, προς όφελος όμως των λίγων και σε βάρος των πολλών.
Με το τέλος, όμως, των μνημονίων, το κλείσιμο της αξιολόγησης και το τέλος της επιτροπείας στα μέσα του 2018, τελειώνει οριστικά η ρητορική τους.
Και αλλάζει και ο τόπος της πολιτικής αντιπαράθεσης στον τόπο.
Η διαχωριστική γραμμή επανέρχεται εκεί που πάντοτε ήταν. Πρόοδος-συντήρηση, δεξιά-αριστερά. Υπεράσπιση των κοινωνικών δυνάμεων, υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης, του εργαζόμενου λαού, υπεράσπιση των συμφερόντων των ολίγων. Ξαναέρχεται η διαχωριστική γραμμή στο πολιτικό της και ταξικό της πρόσημο.
Κι αυτό μας δίνει από τώρα το περιθώριο να σχεδιάσουμε την επόμενη μέρα. Το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα, παράταξη που εκφράζει παραδοσιακά την αριστερά αλλά και εκπροσωπεί αυτό που ονομάζουμε το στρώμα των «από κάτω», των κατώτερων τάξεων και της μεσαίας τάξης.
Και βεβαίως μας ανοίγει και τον ορίζοντα να σκεφτούμε και την επόμενη μέρα στην Ελλάδα. Τη διαμόρφωση ενός πολιτικού συστήματος με δεδομένο ένα νέο εκλογικό νόμο που έχουμε ψηφίσει.
Κι εδώ θα ήθελα να πω και δυο λόγια για τη λεγόμενη Κεντροαριστερά, το ΠΑΣΟΚ, που οφείλουν επιτέλους να κοιτάξουν γύρω τους τι συμβαίνει. Όλη η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία κάνει βήματα προς τα αριστερά, αναζητά καινούργιο στρατηγικό σχέδιο, αυξάνοντας τις αποστάσεις από την πολιτική του νεοφιλελευθερισμού και της ασύδοτης αγοράς.
Το ΠΑΣΟΚ όμως επιμένει να θέλει να είναι στην Ελλάδα η ουρά της ΝΔ του κ. Μητσοτάκη.
Είχε πολλές ευκαιρίες αυτό το διάστημα να υπερβεί τις εσωτερικές αγκυλώσεις, να πάρει αποστάσεις από τις περιόδους διακυβέρνησης και όσα αυτές έχουν φορτώσει στις πλάτες του ελληνικού λαού.
Και να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.
Ο εκλογικός νόμος, το θέμα της διαπλοκής, η στάση απέναντι στη διαπραγμάτευση είναι κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Επιμένει όμως σε μια αδιέξοδη εμμονή.
Τους καλούμε λοιπόν να συνειδητοποιήσουν ότι τα πράγματα αλλάζουν.
Σε λίγο θα είναι οι μόνοι στην Ευρώπη που επιμένουν σε συμμαχία με τη δεξιά. Και μάλιστα με μια δεξιά νεοφιλελεύθερη και ακραία ταυτόχρονα. Τη δεξιά που συνδυάζει το νεοφιλελευθερισμό του κ. Μητσοτάκη με την ακροδεξιά ρητορική του κ. Γεωργιάδη.
Αυτό δεν θα τους βγει σε καλό. Αλλά δεν θα είναι καλό και για τον τόπο. Δεν θα βοηθήσει στην πιο γρήγορη και ομαλή μετάβαση στις πραγματικές διαχωριστικές γραμμές.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Ο δρόμος μπροστά μας παραμένει δύσκολος γι αυτό και η συμβολή των κομματικών δυνάμεων σ’ αυτές τις προσπάθειες που καταβάλλουμε είναι ιδιαίτερα σημαντική.
Θα πρέπει όμως να έχουμε υπ όψη μας το εξής:
Η κομματική βάση δεν υπάρχει μόνο για να την επιστρατεύουμε, όπου υπάρχει ανάγκη για χέρια ή για εκλογή οργάνων.
Η κομματική βάση χρειάζεται φροντίδα.
Χρειάζεται να παρακολουθούμε τους προβληματισμούς της, να απαντάμε στα ερωτήματά της.
Και κυρίως να την ακούμε.
Χρειάζεται έναν σοβαρό και μελετημένο προσανατολισμό δουλειάς που θα ανταποκρίνεται όχι μόνο στις δυνατότητες, αλλά και στις αρχές και τις αξίες της.
Και περισσότερο απ’ όλα, χρειάζεται να την στηρίζουμε.
Έχοντας πάντοτε στο μυαλό μας ότι υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που νοιώθει υπεύθυνος για το τί κάνει και τί δεν κάνει η κυβέρνηση.
Που νοιώθει υπερήφανος όταν δημιουργούμε υποδείγματα αριστερής διακυβέρνησης.
Και απογοητεύεται όταν βλέπει στην πολιτική μας λάθη και παραλείψεις.
Γι αυτό θέλω εδώ να πω ξεκάθαρα ότι δεν θα υπάρξει, δεν πρέπει να υπάρξει και δεν θα υπάρξει καμία ανοχή σε φαινόμενα λιγοστά, αλλά πρέπει να τα ξεδιαλύνουμε, σε φαινόμενα που ακυρώνουν το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς.
Κανένας πονηρούλης δεν θα αφήσουμε να χρησιμοποιήσει κανένα «νομιμοφανές» μέσο για ίδιον όφελος
Αυτά έχουν τελειώσει.
Και θέλω να ζητήσω τόσο από τους υπουργούς όσο και από τα αρμόδια όργανα του κόμματος, να μη δείξουν καμία επιείκεια, καμία ανοχή.
Και προσέξτε: δεν αναφέρομαι σε πεπραγμένα. Αλλά και μόνο στη σκέψη, και μόνο που σκέφτηκαν κάποιοι να προσβάλουν τους ηθικούς κώδικες της αριστεράς, δεν τους επιτρέπει να έχουν τον τιμητικό του μέλους του κόμματος, του μέλους του ΣΥΡΙΖΑ. Τελεία και παύλα.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Διανύουμε μια δύσκολη φάση, αλλά έχω πλέρια αισιοδοξία ότι τα δύσκολα τελειώνουν. Δεν ξέρω αν είναι μια ακαταμάχητη διαίσθηση. Ίσως είναι η σωστή ανάγνωση της συγκυρίας, των συσχετισμών δύναμης στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο.
Πιστεύω ότι η διέξοδος είναι πλέον ορατή.
Όχι μόνο γιατί η αξιολόγηση θα κλείσει, σύντομα θα έρθει και ο στόχος της ενίσχυσης της ρευστότητας.
Κυρίως, όμως, γιατί η οικονομία ήδη εμφανίζει ορατά αποτελέσματα ανάκαμψης. Κι αυτό δεν μπορεί κανείς να το παραβλέψει.
Δεν θα είχα την ίδια αισιοδοξία αν είχαμε μια οικονομία που κατρακυλούσε διαρκώς στην ύφεση, που δεν μπορούσε να έχει έσοδα, που δεν μπορούσε να λειτουργήσει.
Σύντομα πιστεύω ότι τα αποτελέσματα αυτά θα γίνουν αισθητά και στο κόσμο, και κυρίως σε εκείνον τον κόσμο, σε εκείνες τις κοινωνικές κατηγορίες που σήκωσαν στους ώμους τους το βάρος της κρίσης.
Στις συνθήκες αυτές, λοιπόν, πιστεύω, όπως άφησα να εννοηθεί και από την αφιέρωση του μεγαλύτερου μέρους της παρέμβασής μου, πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας, όχι μονάχα την εξέλιξη της διαπραγμάτευσης. Να έχουμε στο μυαλό μας, κυρίως, την επόμενη ημέρα.
Και να σκεφτούμε, όχι πια με όρους συμφωνίας και μέτρων, αλλά με όρους στρατηγικού αναπροσανατολισμού της οικονομίας, της κοινωνίας, της χώρας.
Με το μυαλό μας στην πολιτική και το σχέδιο εκείνο που θα επανεκκινήσει την πραγματική οικονομία, και θα ξαναστήσει όρθια την κοινωνία.
Αλλά και στις αναγκαίες τομές. αλλαγές και τις μεταρρυθμίσεις που θα κατοχυρώνουν την κοινωνική δικαιοσύνη, τη δημοκρατία και τη διαφάνεια.
Αυτή η επόμενη ημέρα είναι πια πολύ κοντά.
Και οφείλουμε να είμαστε προσανατολισμένοι, προετοιμασμένοι για να τη διαχειριστούμε. Να την οργανώσουμε με τον καλύτερο τρόπο.
Και θέλω να κλείσω λέγοντας ότι έχω βαθιά εμπιστοσύνη στο κριτήριο τόσο της Κεντρικής Επιτροπής όσο και της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας
Έχω τη βεβαιότητα ότι θα καταφέρουμε να βγάλουμε τη χώρα αλλά και την κοινωνία από τη κρίση και να σχεδιάσουμε μαζί τη μεταμνημονιακή Ελλάδα, γιατί έχει έρθει πια ο καιρός, μετά από εφτά χρόνια σκοτάδι, να σχεδιάσουμε μαζί τη μεταμνημονιακή Ελλάδα.
Σας ευχαριστώ
11 Φεβρουαρίου 2017
Συνεδριάζει το Σάββατο 11 και την Κυριακή12 Φεβρουαρίου η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ στο Wyndham Grand Hotel (Πλατεία Καραϊσκάκη – Μεγ. Αλεξάνδρου 2). Τα θέματα του θα απασχολήσουν την Κ.Ε.: 1) Πολιτικές Εξελίξεις, 2) Προγραμματισμός δράσης
Πρόγραμμα εργασιών
Σάββατο 11/2/2017, 11:00-19:00
Κυριακή 12/2/2017, 10:30-15:30
