Skip to main content

Συντάκτης: admin

Αλ. Τσίπρας: Προχωράμε σε τομές και αλλαγές υπέρ της κοινωνικής πλειοψηφίας

Συντάχθηκε από admin στις . Καταχωρήθηκε στο Πολιτικές Αποφάσεις Κεντρικής Επιτροπής.

Ομιλία του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής 

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι τελευταίες μέρες μας θυμίζουν κάτι από τα παλιά, διότι η Ελλάδα μετρά ήδη τις πρώτες 100 μέρες της εκτός μνημονίων.

Τις 100 πρώτες πραγματικά δικές μας μέρες.

Οι μέρες που κανείς δεν περίμενε ότι θα ξημέρωναν στη χώρα μας, σε μια χώρα καταδικασμένη να ζήσει στην αιώνια λιτότητα και την οικονομική καχεξία.

Αυτές οι μέρες φαίνεται ότι τελικά ήρθαν.

Σε πείσμα πολλών.

Και νομίζω ότι μπορούμε  πλέον να διαμορφώσουμε μια νέα συνθήκη για τη χώρα αλλά μπορούμε πλέον να σχεδιάσουμε και να υλοποιήσουμε τη δική μας στρατηγική.

Διότι έχουμε ξανά στα χέρια μας, την πρωτοβουλία των κινήσεων, όπως σε κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα βεβαίως, στο πλαίσιο των κανόνων και των δεσμεύσεων που ισχύουν αντιστοίχως σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα.

Έχουμε όμως την ελευθερία να υλοποιήσουμε –στο πλαίσιο αυτών των υφιστάμενων δημοσιονομικών περιθωρίων- ένα πρόγραμμα οικονομικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης, που έχει ανάγκη ο τόπος, ιδίως μετά από οκτώ χρόνια παρατεταμένης λιτότητας και επιτροπείας.

Και επί της ουσίας, τώρα είναι που μπορούμε να επιταχύνουμε την υλοποίηση του δικού μας σχεδιασμού.

Να προχωρήσουμε σε τομές, να προχωρήσουμε σε αλλαγές υπέρ της κοινωνικής πλειοψηφίας, που τις έχει τόσο ανάγκη.

Και νομίζω ότι ήρθε η ώρα, όχι απλά να λειτουργούμε αμυντικά για να κρατήσουμε την κοινωνία όρθια, αλλά  ήρθε η ώρα να περάσουμε και στην πολιτική αντεπίθεση.

–              Να κάνουμε πράξη το σχέδιό μας στο πλαίσιο του εφικτού, αλλά βάζοντας  τις δικές μας πινελιές, στην κατεύθυνση της αναδιανομής, στην κατεύθυνση της ενίσχυσης της διαπραγματευτικής δύναμης των εργαζομένων.

–              Να δώσουμε την απαραίτητη παραγωγική ώθηση σε μια οικονομία που στέναζε για χρόνια κάτω από την ύφεση και την επιθετική λιτότητα

–              Να βάλουμε τις βάσεις για τις απαραίτητες προοδευτικές θεσμικές τομές

–              Να δώσουμε χτύπημα, οριστικό και τελικό χτύπημα σε αυτό το καθεστώς της σήψης, της διαφθοράς και της διαπλοκής που επικρατούσε για χρόνια στη χώρα και που ήταν και η αιτία η βασική της απομάκρυνσης των πολιτών από την πολιτική.

–              Και να εμπνεύσουμε βεβαίως τη νέα γενιά που κουράστηκε να δουλεύει για χαρτζιλίκι ή να ξενιτεύεται στα 4 σημεία του ορίζοντα για ένα καλύτερο μέλλον.

Έχω λοιπόν την αίσθηση ότι αυτές οι  πρώτες  μέρες, μετά την 21η του Αυγούστου, οι πρώτες 100 μέρες δείχνουν τις προθέσεις μας.

Ξεκινήσαμε ήδη ένα δύσκολο και απαιτητικό έργο, της αποκατάστασης των αδικιών και έχουμε τα πρώτα δείγματα γραφής.

–              Επαναφέραμε την ισχύ των βασικών αρχών των συλλογικών διαπραγματεύσεων και υπογράψαμε την  επέκταση των κλαδικών συμβάσεων. Με τον τρόπο αυτό,  χιλιάδες εργαζόμενοι θα δουν άμεσα αυξήσεις στους μισθούς τους, μισθοί που για χρόνια συρρικνώνονταν ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, ήταν καθηλωμένοι.

–              Μειώσαμε τον ΈΝΦΙΑ ως και 30% για τη λαϊκή κατοικία και πάνω από 20% για τη μεσαία τάξη, ενώ έχουμε εξασφαλίσει τη περεταίρω μείωση το 2020, ώστε να φθάσει στο 50% η μείωση για τη λαϊκή κατοικία και σχεδόν στο 30% για τη μεσαία τάξη.

–              Μειώσαμε τις ασφαλιστικές εισφορές των ελεύθερων επαγγελματιών και των νέων επιστημόνων, ως και 35%, άμεσα και στοχευμένα.

–              Μειώνουμε τη φορολογία των επιχειρήσεων 4 μονάδες μέσα στην επόμενη τετραετία, μία μονάδα κατ’ έτος.

Και, παράλληλα, πετύχαμε αυτό που όχι μόνο ένα χρόνο πριν , αλλά λίγους μήνες πριν κανείς δεν περίμενε, πέραν ίσως ημών που είχαμε την αίσθηση ότι και η οικονομία προχωράει, πάει καλά, αλλά και η αξιοπιστία της χώρας έχει αποκατασταθεί

Πετύχαμε λοιπόν την κατάργηση – όχι την αναστολή – την κατάργηση της μείωσης των συντάξεων, που ήταν μια μείωση που θα ίσχυε από την 1/1/2019 και θα επέφερε άλλον έναν κύκλο πίεσης σε ευάλωτα κοινωνικά στρώματα.

Κι όλα αυτά, συντρόφισσες και σύντροφοι, τα πετύχαμε με σχέδιο, με σοβαρότητα, με διαπραγματευτική στρατηγική και τα πετύχαμε αξιοποιώντας  όλα τα επιχειρήματα που ήταν υπέρ μας, κυρίως όμως, επαναλαμβάνω, την πορεία της οικονομίας και την αξιοπιστία που ξανακέρδισε η χώρα σε διεθνές επίπεδο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο τα τελευταία χρόνια.

Θα ήθελα όμως να σταθώ ιδιαίτερα στο ζήτημα των συντάξεων, που απετέλεσε ένα βασικό όπλο στην επικοινωνιακή φαρέτρα των αντιπάλων μας όλο το προηγούμενο διάστημα. Πάνω στο οποίο στήθηκε και ολόκληρο το πολιτικό αφήγημα της αντιπολίτευσης για το λεγόμενο τέταρτο μνημόνιο. Θέλω να πω ότι στο ζήτημα αυτό ειδικότερα ξεπεράστηκε κάθε όριο φαιδρότητας και κυνισμού και από τη ΝΔ και από τα φιλικά σ’ αυτήν ΜΜΕ. Τι είδαν τα μάτια μας και τι άκουσαν τα αυτιά μας ένα χρόνο τώρα, είναι κάτι το οποίο πραγματικά αξίζει σχολιασμού. Με τα πρωτοσέλιδα εφημερίδων με πηχυαίους τίτλους και δήθεν αποκλειστικά ρεπορτάζ και fake news που τρομοκρατούσαν επί μήνες ολόκληρους τους συνταξιούχους.  Ακόμη και ως την τελευταία στιγμή, λίγες μέρες πριν οριστικοποιηθεί αυτή η εξέλιξη, είχαν δήθεν αποκλειστικό ρεπορτάζ από τη συνάντησή μου με τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών στο Βερολίνο και παρουσίαζαν σε πρωτοσέλιδο τη Δευτέρα, ενώ την Παρασκευή ανακοινώθηκε η κατάργηση των μειώσεων, παρουσίαζαν και έβγαζαν τίτλους ότι τελικά οι συντάξεις κόβονται. Για να αποδειχθεί τελικά ότι αυτές οι αποκλειστικές πληροφορίες –και δεν είναι η πρώτη φορά- των συστημικών μέσων της διαπλοκής, δεν είναι παρά αποκλειστικές μπούρδες ενός θλιβερού προπαγανδιστικού μηχανισμού και είναι συνειδητό ψέμα αυτό το οποίο αναπαράγουν, καθώς μη έχοντας πια επιχειρήματα, αναπαράγουν το ψέμα, τη διαστρέβλωση, τη μαύρη προπαγάνδα. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Φτάσαμε στο σημείο να δούμε τον αντιπρόεδρο της ΝΔ –όχι τον συνήθη ύποπτο, τον άλλον που υποτίθεται ότι είναι σοβαρός- μέσα στο Κοινοβούλιο, στην Επιτροπή, αν δεν κάνω λάθος, Εξωτερικών Υποθέσεων όπου παρέστη ο Γάλλος ευρωπαίος επίτροπος Μοσκοβισί, να ψέγει από βήματος της Βουλής τον επίτροπο  επειδή τόλμησε να πει ότι οι μειώσεις μπορεί και να μην εφαρμοστούν καθώς η οικονομία πάει καλά. Και έφτασαν στο σημείο να κατηγορούν τον Γάλλο ευρωπαίο επίτροπο ότι είναι κομματάρχης του ΣΥΡΙΖΑ, και γι’ αυτό το λόγο κρατάει αυτή τη στάση. Και φτάσαμε, σας θυμίζω λίγο πιο πριν απ’ αυτό το συμβάν, να βλέπουμε τον ίδιο τον Πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τον κ. Μητσοτάκη να περιοδεύει στη Γερμανία και στο Βερολίνο, φτάνοντας στο τελευταίο σκαλί της αναξιοπρέπειας και να ζητά από τη γερμανική κυβέρνηση να εξαντλήσει την αυστηρότητα της στο θέμα των συντάξεων.  Για να μη κάνει, όπως έλεγε τότε, δώρο στον  λαϊκιστή Τσίπρα και στον ΣΥΡΙΖΑ που είναι το τελευταίο οχυρό των λαϊκιστών. Αυτά λέει, την ίδια στιγμή που έχουν στην ίδια τους την οικογένεια τον Όρμπαν τον ακροδεξιό, στην Ουγγαρία.

 

Αυτό όμως που έχει σημασία μεγάλη, συντρόφισσες και σύντροφοι, δεν είναι το τι έκανε ο κ. Μητσοτάκης, αλλά ότι τελικά ακόμα και οι γερμανοί ομοϊδεάτες του τον αγνόησαν.  Αυτό πρέπει να κρατήσουμε. Γιατί ακόμη και οι ομοϊδεάτες του στην Ευρώπη δεν μπορούν παρά να  διακρίνουν ποιος είναι και ποιος δεν είναι αξιόπιστος σ’ αυτή την πορεία των χρόνων που η Ελλάδα αποτέλεσε κεντρικό σημείο αναφοράς για την ευρωπαϊκή πολιτική. Δεν είναι δυνατόν να μην διακρίνουν και να μην αναγνωρίζουν ποιοι είναι αυτοί που έριξαν την Ελλάδα στα βράχια της χρεοκοπίας και ποιοι είναι αυτοί που την βγάζουν τώρα από την κρίση. Ποιοι είναι αυτοί που έστησαν για χρόνια το γαϊτανάκι της διαπλοκής και της διαφθοράς και ποιοι είναι αυτοί που παλεύουν για δικαιοσύνη. Ποιοι είναι αυτό που κατάφεραν με το 1/10 της δημοσιονομικής επιβάρυνσης και της προσαρμογής σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο των δύο πρώτων μνημονίων να πετύχουν πλεονάσματα και να πιάνουν τους στόχους, και ποιοι έβαζαν μέτρα επί μέτρων αλλά ποτέ δεν κατάφεραν να πιάσουν τους στόχους των προγραμμάτων και πλεονάσματα, γιατί ταυτόχρονα είχαν και μια άλλη συνήθεια, να χαντακώνουν κάπου  βαθιά μέσα στα συρτάρια τους τις λίστες της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής.

Θέλω όμως να επιστρέψω στην αρχική μου τοποθέτηση.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Αν κάποιος πιστεύει ότι αυτή η εξέλιξη που ζούμε τις τελευταίες 100 μέρες από την 21η του Αυγούστου και μετά είναι μια νομοτελειακή εξέλιξη, είναι κάτι που θα συνέβαινε στη χώρα έτσι κι αλλιώς, είναι βαθιά νυχτωμένος.

Και σας ζητώ αυτό να το συνειδητοποιήσετε, ώστε να μπορέσετε να το εξηγήσετε και στον κόσμο που με αγωνία μας παρακολουθεί, αγωνία ειλικρινή για τις εξελίξεις στον τόπο το επόμενο διάστημα.

Τίποτα από όσα συνέβησαν ή θα συμβούν το επόμενο διάστημα δεν είναι νομοτέλεια να γίνουν.  Και τίποτα απ’  όσα νομοθετούμε αυτή την περίοδο και όσα θα νομοθετήσουμε το επόμενο διάστημα υπέρ της κοινωνικής πλειοψηφίας, δεν ήταν νομοτελειακά δεδομένο ότι θα συμβούν ή θα συμβούν στο μέλλον

Τίποτα από αυτά δεν θα γινόταν πράξη, χωρίς το δικό μας σχεδιασμό και χωρίς μια κυβέρνηση στον τόπο με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ και την αριστερά.

Διότι, θέλω να σας πω σήμερα το εξής. Ο κ. Μητσοτάκης, πριν από ενάμισι σχεδόν χρόνο, δεν μίλησε τυχαία για τέταρτο μνημόνιο. Πάει και αυτό βέβαια το τέταρτο μνημόνιο, κατέρρευσε με πάταγο, και νομίζω ότι δεν πλακώνει μόνο τον ίδιο αλλά και το πολιτικό αφήγημα της Ν.Δ.

Αλλά δεν μίλησε τυχαία.

Ούτε ήταν αποτέλεσμα μιας επικοινωνιακής υπερβολής, ενός επικοινωνιακού ρίσκου.  Ή μίας τακτικής αστοχίας. Ήταν στρατηγική επιλογή συγκεκριμένων κύκλων για την Ελλάδα και την πορεία της. Κύκλων τόσο εκτός όσο και εντός της χώρας.

Για αυτό και ο κος Μητσοτάκης έχει ετοιμάσει το πρόγραμμά του έτσι ώστε να ανταποκρίνεται στο 4ο Μνημόνιο.

Θα έλεγε βεβαίως ότι το φέραμε εμείς, δήθεν, με την ανικανότητά μας, αλλά αυτός έχει το know how για το πώς θα το εφαρμόσει για να βγει η χώρα από την κρίση. Και τώρα που τους διαψεύσαμε με πάταγο, τους έμειναν στα χέρια και τα μνημόνια και οι πιστοληπτικές γραμμές στήριξης.

Ο κ. Μητσοτάκης,  όμως, έχει κρατήσει το μνημονιακό πρόγραμμά του και έχει μείνει μόνο αυτό, να θέλει να το εφαρμόσει οικειοθελώς ,αν εκλεγεί βεβαίως,, χωρίς το άλλοθι αυτή τη φορά της πίεσης και της επιβολής των δανειστών.

Στον αντίποδα αυτού του μνημονιακού προγράμματος είναι η δική μας πολιτική. Αυτό που χαριτολογώντας εγώ ονόμασα μνημόνιο όχι με τους δανειστές, αλλά μνημόνιο με το λαό, για τις ανάγκες του. Και όχι με τους δανειστές για τις  ανάγκες τις ελίτ.

Γιατί αυτές οι παρεμβάσεις που έγιναν, για παράδειγμα, αυτές τις πρώτες 100 μέρες, είναι η αποτύπωση των δικών μας κοινωνικών αναφορών, η αποτύπωση των δικών μας προτεραιοτήτων, των δικών μας αξιών, του δικού μας προγράμματος.

Είναι αλήθεια, σύντροφοι και συντρόφισσες, ότι εμείς πράγματι υπηρετούμε συγκεκριμένα συμφέροντα. Για να το πω πιο καθαρά: Συγκεκριμένα ταξικά συμφέροντα.

Για μας, προτεραιότητα είναι ο κόσμος της εργασίας, οι άνεργοι, οι κοινωνικά αποκλεισμένοι, οι συνταξιούχοι, οι μικροί και μεσαίοι επαγγελματίες. Και στη βάση αυτή της –μας κατηγορούν- ταξικής μεροληψίας, νομίζω ότι κάνουμε πράξη, στο πλαίσιο των δυνατοτήτων, και δίνουμε τα πρώτα δείγματα γραφής. Και στη βάση αυτή παίρνει και συγκεκριμένη μορφή  το πολιτικό δίλημμα των εκλογών του Οκτώβρη του 2019. Σήμερα, εμείς, στο πλαίσιο των δημοσιονομικών δυνατοτήτων της ελληνικής οικονομίας, προχωράμε για την εφαρμογή μιας πολιτικής αναδιανομής, στο πλαίσιο του δυνατού, υπέρ των ασθενέστερων. Είναι αλήθεια αυτό.

Η Ν.Δ. του κ. Μητσοτάκη την ίδια στιγμή δεσμεύεται, αν εκλεγεί, να εφαρμόσει την πολιτική του ΔΝΤ χωρίς το ΔΝΤ να είναι στη χώρα, να εφαρμόσει μνημονιακό πρόγραμμα χωρίς να είναι παρόντα τα μνημόνια.  Μια δέσμευση που τελικά είναι η μόνη που εγγυάται ότι θα επιστρέψει κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, και το ΔΝΤ ξανά στη χώρα. Όπως συνέβη πρόσφατα και στη μακρινή Αργεντινή,  με τον νεοφιλελεύθερο κο Μάκρι.

Ο οποίος μόλις ανεδείχθη στην ηγεσία της χώρας με εκλογική διαδικασία, επέστρεψε στη χώρα το ΔΝΤ, πολύ πιο σύντομα απ’  ότι κάποιοι περίμεναν ότι θα συμβεί. Και βεβαίως η ειρωνεία της τύχης και της ζωής είναι ότι αυτοί οι οποίοι μας φώναζαν κάποτε ότι, κάνετε τη χώρα Αργεντινή είναι αυτοί οι οποίοι έχουν σαν πολιτικό πρότυπο τον νεοφιλελεύθερο κ. Μάκρι, ο οποίος έφερε το ΔΝΤ, και άρα είναι αυτοί οι οποίοι απειλούν να μας οδηγήσουν και εμάς σ΄ αυτούς τους δρόμους.

Τα λέω αυτά συντρόφισσες και σύντροφοι γιατί θέλω να καταλήξω στο εξής.

Με τη Ν.Δ. του κ. Μητσοτάκη δεν  μας χωρίζει μονάχα η ιδεολογική, πολιτική και αξιακή άβυσσος, αλλά και προγραμματική. Και θέλω να σας δώσω και συγκεκριμένα παραδείγματα.

Για παράδειγμα :

  • Εμείς προχωράμε με συλλογικές διαπραγματεύσεις και αύξηση κατώτατου στα εργασιακά. Ποιο είναι το πρόγραμμα της Ν.Δ.; Η ΝΔ υπόσχεται επαναφορά του αντεργατικού πλαισίου του 2012, του μνημονιακού πλαισίου που η κυβέρνηση Σαμαρά έφερε και οδήγησε σε μεσοσταθμική μείωση μισθών κατά 24%
  • Εμείς προχθές ψηφίσαμε και υλοποιούμε ένα σχέδιο μείωσης, μεγάλης μείωσης για τη λαϊκή κατοικία και για τα μεσαία στρώματα, του ΕΝΦΙΑ. Ποια είναι η πρόταση του κ. Μητσοτάκη για τον ΕΝΦΙΑ; Την είπε στην Έκθεση της Θεσσαλονίκης τον περασμένο Σεπτέμβρη. Η πρότασή του είναι να περάσει ο ΕΝΦΙΑ στην τοπική αυτοδιοίκηση, στους δήμους. Τι σημαίνει αυτό; Πέραν του ότι είναι αντισυνταγματικό, τι σημαίνει την πράξη αυτό; Σημαίνει ότι οι πλούσιοι δήμοι, αυτοί οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα, θα μπορούν να κάνουν εκπτώσεις και μειώσεις του φόρου, ενώ οι φτωχοί δήμοι ή θα τον κρατήσουν ίδιον ή θα τον αυξήσουν. Άρα το αντίστροφο από αυτό που κάνουμε εμείς, που μειώνουμε για το Κερατσίνι, για το Περιστέρι, που μειώνουμε για τις λαϊκές περιοχές. Εδώ θα έχουμε αυξήσεις στις λαϊκές περιοχές και ενδεχόμενες μειώσεις σε πλούσιες περιοχές, σε πλούσιους δήμους, δεν χρειάζεται να αναφερθώ ειδικά σε ποιες περιπτώσεις μπορεί να συμβεί αυτό
  • Άλλο παράδειγμα. Εμείς, όχι μόνο καταργούμε τη μείωση των συντάξεων που αδίκως και αχρείαστα είχε επιβάλει το ΔΝΤ πριν από ενάμισι χρόνο, αλλά έχουμε με το νόμο Κατρούγκαλου, ο οποίος είχε σχεδόν από όλη την αντιπολίτευση και τα μέσα ενημέρωσης είχε κατηγορηθεί ως νόμος-λαιμητόμος.. Βλέπουμε όμως τώρα ότι όχι μόνο σώσαμε τα ασφαλιστικά ταμεία με την ενοποίηση, όχι μόνο έγινε από ελλειμματικό πλεονασματικό το ασφαλιστικό μας σύστημα, αλλά έχουμε τη δυνατότητα φέτος, από το ΄19 για αυξήσεις, έστω και μικρές, αλλά αυξήσεις, για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια, στις συντάξεις. 620 χιλιάδες συνταξιούχοι θα δουν αυξήσεις στις συντάξεις τους.

 

Τι προτείνει ο κ. Μητσοτάκης για το ασφαλιστικό;  Οραματίζεται το ασφαλιστικό σύστημα Πινοσέτ. Δανείζεται το πρόγραμμα των νεοφιλελεύθερων δικτατόρων της Λατινικής Αμερικής, που θα οδηγήσει νομοτελειακά σε νέες περικοπές και σε διάλυση του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος. Και σε νέα ελλείμματα. Και σε αβεβαιότητα για εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχους.

  • Εμείς προχωράμε στο χώρο της Υγείας, με μικρά βήματα αλλά σταθερά, στα πλαίσια των δημοσιονομικών δυνατοτήτων, γι αυτό που ονομάζουμε καθολική κάλυψη του πληθυσμού. Εντάξαμε σε μνημονιακή περίοδο δυόμισι εκατομμύρια ανασφάλιστους στο σύστημα υγείας. Προχωράμε το πρόγραμμα για την πρωτοβάθμια περίθαλψη. Ο κ. Μητσοτάκης και η Ν.Δ. θέλουν να επιστρέψουν για να ολοκληρώσουν το έργο της διάλυσης της Δημόσιας Υγείας, εξυπηρετώντας συγκεκριμένα καρτέλ της ιδιωτικής υγείας, με τα οποία το κόμμα τους έχει παραδοσιακά αδελφικές σχέσεις.
  • Εμείς υλοποιούμε ένα συνεκτικό σχέδιο, που οδηγεί σε νέες προσλήψεις στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, με στόχο την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, εκεί που υπάρχει ανάγκη, χωρίς να ξεπερνάμε τους ευρωπαϊκούς κανόνες, αλλά προσπαθώντας να τους εξορθολογίσουμε. Και δώσαμε μάχη, και από τη μία πρόσληψη για πέντε αποχωρήσεις έχουμε φτάσει στη μία πρόσληψη για μία αποχώρηση. Ο κ. Μητσοτάκης δηλώνει επισήμως και ευθέως ότι θέλει να επιστρέψει το ένα προς πέντε. Δεν του κάνει το ένα προς ένα. Για να συρρικνωθεί ο δημόσιος τομέας. Και πού να συρρικνωθεί; Προφανώς, εκεί που υπάρχει ανάγκη. Και πού υπάρχει ανάγκη; Σε κοινωνικές υπηρεσίες. Στην Υγεία και στην Παιδεία κυρίως. Όπου έχουμε το θλιβερό προνόμιο να είμαστε η μόνη χώρα που έχουμε 20% σχεδόν αναπληρωτές καθηγητές,

Ο κ Μητσοτάκης λοιπόν, ενώ εμείς με σχέδιο θέλουμε να ενισχύσουμε το κοινωνικό κράτος και να δώσουμε την προοπτική στοχευμένων προσλήψεων και στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα μέσα από ένα σχέδιο επενδύσεων, οραματίζεται απολύσεις. Και μάλιστα απολύσεις χωρίς έλεος για συμβασιούχους και δημοσίους υπαλλήλους,  Αλλά ταυτόχρονα και  ελευθερία απολύσεων και στον ιδιωτικό τομέα.

Λέγοντάς τα αυτά, θυμάμαι εκείνο το φοβερό που είχε πει κάποια στιγμή, τα δύσκολα πρώτα χρόνια των μνημονίων, δεν θυμάμαι το ΄12 ή  το ΄13, ο κος Γεωργιάδης, ο οποίος έλεγε ότι δεν ήθελε να του κλέψει η τρόικα  τη δόξα. Και κυρίως ο Πωλ Τόμσεν δεν ήθελε να του κλέψει τη δόξα. Ε λοιπόν αυτή είναι η αλήθεια. Μπορεί όλοι αυτοί –και μεταξύ αυτών και ο κ. Τόμσεν- να έφυγαν επιτέλους από τη χώρα, άφησαν  όμως πίσω τις ιδέες τους. Ο κος Μητσοτάκης είναι το άλτερ έγκο του κυρίου Τόμσεν. Ψηφίζεις δηλαδή Ν.Δ. και σου έρχεται πακέτο και το ΔΝΤ, σε οικονομική συσκευασία δύο σε ένα. Περί αυτού πρόκειται.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Η δική μας κυβέρνηση όμως δεν έφερε σε πέρας μόνο την ιστορική αποστολή να βγάλει τη χώρα από τα Μνημόνια. Προχώρησε με θάρρος και προχωράει με θάρρος ώστε να επιλυθούν επιτέλους και ιστορικές εκκρεμότητες – προβλήματα που χρόνιζαν επί δεκαετίες. Διότι πιστεύουμε βαθιά ότι η χώρα, ο τόπος  έχει ανάγκη από μεγάλες θεσμικές και πολιτικές τομές.

Και αυτό το οποίο έχουμε και όραμα και στόχο είναι η παρουσία της Αριστεράς στον τόπο, που πάντοτε ήταν μια παρουσία εποικοδομητική και χρήσιμη για να πηγαίνει ο τόπος προς τα μπρος, η παρουσία της αριστεράς με την εντολή και την επιθυμία του λαού, σε θέσεις ευθύνης και διακυβέρνησης, να μην είναι μονάχα μια παρουσία  σωτηρίας για τους αδύναμους, αλλά και μεγάλων θεσμικών προοδευτικών τομών. Έχουμε όραμα, σχέδιο, στόχο να αλλάξουμε την Ελλάδα προς το καλύτερο. Και αυτό το επιχειρούμε μέσα από μια σειρά από πολύ σημαντικές πρωτοβουλίες, που δεν τόλμησαν άλλοι. Κάποιοι μας λένε, μα δεν είναι η ώρα τώρα. Το λένε γιατί ποτέ δεν θέλουν να είναι η ώρα.

  • Προχωράμε λοιπόν με τη συνταγματική αναθεώρηση.

 

Για να ενισχύσουμε τη δημοκρατική θωράκιση και τη λειτουργία του πολιτεύματος.

Να βάλουμε τέλος σ’  αυτόν τον ντροπιαστικό νόμο, σκάνδαλο από μόνος του, τον περί ευθύνης υπουργών.

Να προστατεύσουμε τα δημόσια αγαθά.

Να αποκτήσει η χώρα ένα πιο σύγχρονο, πιο λειτουργικό και πιο δημοκρατικό Σύνταγμα, όπως αρμόζει σε μια Ευρωπαϊκή Δημοκρατία του 21ου αιώνα.

  • Προχωράμε ένα επίσης τολμηρό βήμα, δύσκολο, άλλη μια καυτή πατάτα για πολλούς. Που, όμως, τολμάμε να την αγγίξουμε και να βρούμε λύσεις.  Και αναφέρομαι στον εξορθολογισμό των σχέσεων ανάμεσα στο κράτος και την εκκλησία.

Κάναμε ένα σημαντικό πρώτο ιστορικό βήμα  με το πλαίσιο συμφωνία με τον Προκαθήμενο  της Ελλαδικής Εκκλησίας. Γνωρίζαμε από πριν τα εμπόδια  και τα γνωρίζουμε και σήμερα, αλλά και τα προσκόμματα που πιθανόν να εμφανιστούν- εμφανίστηκαν σ’  αυτή την πορεία.

Θέλω όμως σήμερα εδώ να δώσω ένα μήνυμα. Δεν θα κάνουμε πίσω.  Θα προχωρήσουμε σ’  αυτό το ιστορικό βήμα. Το έχει ανάγκη ο τόπος, το έχει ανάγκη το κράτος, το έχει ανάγκη η εκκλησία.

Θα επιμείνουμε και θα εξαντλήσουμε το διάλογο, μέσα σε ένα κλίμα αλληλοσεβασμού και κατανόησης, ώστε να παρακαμφθούν όλα όσα με επίσης ψεύτικο και προπαγανδιστικό τρόπο αναδείχθηκαν το προηγούμενο διάστημα. Αλλά, βεβαίως, να υπάρξει και κατανόηση στο τι ακριβώς θέλουμε να λυθεί. Θέλουμε να λυθεί ένα χρόνιο ζήτημα προς όφελος και  των δύο πλευρών. Και θα προχωρήσουμε με αποφασιστικότητα σ’  αυτή την πορεία.

  • Και βεβαίως δεν μπορώ εδώ, μιας και αναφέρομαι στις μεγάλες ιστορικού χαρακτήρα τομές που με τόλμη προχωράμε, βγάζοντας την χώρα από την οικονομική κρίση, παράλληλα, δεν μπορώ παρά να αναφερθώ στην ιστορική συμφωνία των Πρεσπών για το Μακεδονικό. Την πρώτη συμφωνία από την κατάρρευση της Ενωμένης Γιουγκοσλαβίας, στην οποία ηττώνται κατά κράτος οι εθνικισμοί.

Διότι επικράτησε το αίσθημα της αλληλεγγύης, της συνεργασίας αλλά και το βάρος της ιστορικής ευθύνης απέναντι στους λαούς μας. Και θέλω για άλλη μια φορά να πω ότι είμαστε περήφανοι γι’ αυτό το ιστορικό βήμα, και είμαστε αποφασισμένοι να το ολοκληρώσουμε, και θα το ολοκληρώσουμε.

Άλλωστε, οι ακραίες φωνές που πολεμούν αυτή  τη συμφωνία και στις δύο πλευρές των συνόρων, επιβεβαιώνουν την ορθότητα της συμφωνίας, κι ότι πράξαμε σωστά.  Διότι αυτοί που φωνάζουν, αυτοί που ωρύονται είναι αυτοί που θέλουν τα Βαλκάνια του μίσους και του αλληλοσπαραγμού.  Δεν ομιλώ για όσους έχουν διαφορετικές απόψεις ή ενστάσεις. Μιλώ γι αυτούς που ωρύονται το τελευταίο διάστημα, που φτάνουν σε ακρότητες.

Είναι αυτοί που θέλουν τα Βαλκάνια του μίσους και όχι τα Βαλκάνια της συνανάπτυξης και της συνεργασίας. Και θέλουν, σε ότι αφορά τους δικούς μας, αφήνω αυτούς που βρίσκονται στην άλλη πλευρά, θέλουν την Ελλάδα ένα φοβικό κομπάρσο της διεθνούς σκηνής. Δεν θέλουν την Ελλάδα, σύμβολο φιλίας και αλληλεγγύης για ολόκληρη την περιοχή.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Θέλω να σταθώ λίγο στο τελευταίο, διότι πιστεύω ότι ο δημόσιος διάλογος για τη συμφωνία των Πρεσπών και κυρίως το αντιπολιτευτικό μένος που επέδειξαν, τόσο η αντιπολίτευση, όσο,  όμως, και τα ΜΜΕ που την στηρίζουν, άνοιξαν δυστυχώς ένα καπάκι και βγήκε μεγάλη δυσοσμία. Το καπάκι του σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.

Και έφεραν στην επιφάνεια και δυσοσμία αλλά και ακραίες σκοταδιστικές δυνάμεις. Δυνάμεις που στην Ελλάδα, στον τόπο μας πρωταγωνίστησαν μονάχα σε εποχές μεγάλων εθνικών τραγωδιών. Και δυνάμεις που τρέφονται μόνο από το μίσος και το διχασμό.

Δεν μας προκαλεί εντύπωση το μένος τους. Αυτό που μας προκαλεί εντύπωση είναι το πόσο εύκολα αυτοί οι ακραίοι και περιθωριακοί γίνονται mainstream, με τη βοήθεια και της Ν.Δ.

Τους ξέραμε, όλους αυτούς και τους θεωρούσαμε γραφικούς.

Να παραληρούν σε τηλεπαράθυρα περιθωριακών τοπικής εμβέλειας  τηλεοπτικών σταθμών, να καταγγέλλουν διάφορες θεωρίες συνομωσίας. Να καταγγέλλουν κάθε βήμα προόδου της κοινωνίας από άμβωνος πολλές φορές κι όχι εκ των τηλεπαραθύρων. Να μας λένε ότι δεν υπάρχουν άλλοι πλανήτες στο ηλιακό μας σύστημα, ότι η ελληνική φυλή είναι αυτή η οποία γέννησε το ανθρώπινο είδος.

Τώρα  παρακολουθούμε και κάποιους απ’  αυτούς να ανεβαίνουν σε άσπρα άλογα με τη βοήθεια κινητού ενδεχομένως, για να έχουν GPS και να μπορούν να πλοηγηθούν. Τους ξέραμε όλους αυτούς και τους θεωρούσαμε γραφικούς. Τώρα όμως τους βλέπουμε να προσπαθούν να παντρέψουν –προσέξτε- τον Μέγα Αλέξανδρο με τον Χίτλερ. Και τον πατριωτισμό με τη μισαλλοδοξία, τον εθνικισμό και το ναζισμό.

Θα ήταν απλά γραφικό και αστείο, αν δεν καταντούσε επικίνδυνο εξ αιτίας αυτής της ανοχής που έχουν όλοι αυτοί οι γραφικοί το τελευταίο διάστημα, στην προσπάθεια της Ν.Δ. και των μέσων που την στηρίζουν, να κάνουν αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ.

Για εμάς είναι σαφές ότι η μάχη που δίνουμε, δεν κρίνεται μονάχα –όπως είπα πριν- στο επίπεδο της οικονομίας. Για την Αριστερά, η μάχη ήταν πάντα κάτι περισσότερο από την οικονομία και την παρούσα συγκυρία.  Είναι μια μάχη και στο επίπεδο των αξιών και των ιδεών, με ορίζοντα αυτό που εμείς οραματιζόμαστε,  για προοδευτικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Ήμασταν, είμαστε, και θα είμαστε πάντα απέναντι πολιτικά, κοινωνικά, ιδεολογικά, σε κάθε ακροδεξιό, σε κάθε φασίστα, σε κάθε εθνικιστή.

Αυτό όμως που βλέπουμε και μας ανησυχεί είναι  αυτό που είπα πιο πριν, ότι πέρα από τους συνήθεις υπόπτους του σκοταδισμού, τους γραφικούς, υπάρχουν και άλλοι που τείνουν να πάρουν διαζύγιο, τόσο με την ιστορική πραγματικότητα,  όσο, ακόμη περισσότερο,  και με αυτό που ονομάζουμε  ορθό λόγο.

Και αναφέρομαι κυρίως στο γεγονός ότι στον τόπο μας φαίνεται ότι μ’  αυτή τη μετάλλαξη της Ν.Δ. κι αυτή την αμήχανη αποδοχή αυτής της γραμμής από τους επίσημους εκφραστές της εναπομείνασας κεντροαριστεράς, φαίνεται να έχουμε μια προσπάθεια να καταστεί κεντρικός πολιτικός λόγος ο παροδοξολογικός λόγος αυτών των ακραίων και περιθωριακών.

Και δεν θα ήταν υπερβολή αν έλεγα ότι η κεντροδεξιά στην Ελλάδα φαίνεται να μην έχει πλέον ως πολιτικό εκφραστή τη ΝΔ.

Διότι, σήμερα, η ΝΔ, είναι όλο και περισσότερο ταγμένη ολόψυχα στην πλευρά της ακροδεξιάς. Κυριαρχούν τα στελέχη και ο πολιτικός λόγος του ΛΑ.Ο.Σ. μέσα στη ΝΔ. Πολιτεύεται με ρητορική θα έλεγε κανείς που πολλές φορές μοιάζει –εγώ δεν την έζησα, είμαι μικρότερος, μαθαίνω από τους μεγαλύτερους-  με τη ρητορική των χρόνων της ΕΡΕ.

Και βεβαίως αυτό είναι επικίνδυνο γιατί τείνει να χωρίσει το πολιτικό σκηνικό σε εθνικόφρονες και μειοδότες, κατά τη δική τους αντίληψη.

Υπάρχουν στελέχη της Ν.Δ. που πολιτεύονται διακατεχόμενοι όχι από έναν τυφλό αντικομμουνισμό όπως συνέβαινε τότε, αλλά από ένα τυφλό, επιτρέψτε μου την έκφραση, αντισυριζισμό.

Έχοντας χάσει κάθε πολιτικό επιχείρημα, στην οικονομία, αυτή η εξέλιξη τείνει να γίνει πιο επικίνδυνη. Διότι αναζητούν επιχειρήματα σύγκρουσης σ’  αυτή την παραδοξότητα.

Εμείς γνωρίζουμε πολύ καλά ότι τα συλλογικά δημοκρατικά αντανακλαστικά της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού είναι τέτοια που δεν θα δεχθούν και δεν θα επιτρέψουν μια τόσο σημαντική οπισθοδρόμηση για τον τόπο. Είναι πολύ πλούσια και διδακτική η ιστορία της πατρίδας μας, για να μπορούν κάποιοι τυχοδιωκτικά να επενδύουν στην ιστορική άγνοια και το διχασμό.

Η μάχη λοιπόν στο επίπεδο των ιδεών, των αρχών και των αξιών, πιστεύω ότι είναι μια μάχη που είναι σήμερα στο επίκεντρο. Και είναι μια μάχη ανοιχτή.

Και καλώ την Κεντρική Επιτροπή σήμερα αυτό να το αξιολογήσει ώστε να στρατεύσει το κόμμα και την κοινωνική επιρροή του σ’  αυτή τη μάχη.

Διότι αυτό που κρίνεται για τα επόμενα χρόνια στην Ελλάδα είναι κάτι περισσότερο από την πορεία της οικονομίας.  Είναι τελικά:

Αν η Ελλάδα θα είναι μια χώρα σύγχρονη, ανοιχτή, πολυσυλλεκτική, προοδευτική, ευρωπαϊκή. Ή αν θα γυρίσει 50 χρόνια πίσω, και θα είναι μια χώρα φοβική, μίζερη, περίκλειστη, οπισθοδρομική.

Κρίσιμος παράγοντας σε αυτή τη μάχη, όπως και σε κάθε μεγάλη ιδεολογική μάχη, είναι η νέα γενιά.

Είναι πολύ σοβαρό ζήτημα το ότι τα σχολεία μας και οι νέοι άνθρωποι  μολύνονται από το δηλητήριο του φασισμού και της ακροδεξιάς.  Όχι βέβαια στο βαθμό που το παρουσιάζει η ακροδεξιά προπαγάνδα, αλλά είναι ένα φαινόμενο  υπαρκτό και ανησυχητικό.

Θέλω εδώ όμως να πω κάτι που πιστεύω ότι είναι η βάση για να προσεγγίσουμε το ζήτημα.

Η δική μας Αριστερά και η δική μας κουλτούρα δεν είναι αυτή που θα μας οδηγήσει να κουνήσουμε το δάχτυλο σε κάθε 16αρη και 17αρη. Δεν το κάναμε ποτέ –με όποιο κόστος και αν είχε αυτή η στάση- και είμαστε περήφανοι που δεν το κάναμε.

Έτσι, λοιπόν, κι εγώ σήμερα λέω ότι  δεν θα κουνήσουμε  το δάχτυλο σε κανένα 16αρη, και δεν θα τον χαρακτηρίσουμε,  πόσο δε μάλλον δεν θα τον ταυτίσουμε, με μια εγκληματική νεοναζιστική συμμορία. Δεν θα χαρίσουμε τα νιάτα της πατρίδας μας στους βάνδαλους της ιστορίας αυτού του τόπου.

Θα καλέσουμε  όμως –κι αυτό σας ζητώ- τον καθένα ξεχωριστά, από αυτά τα νέα παιδιά που συμμετείχαν σε αυτές τις καταλήψεις που υποκίνησε η ακροδεξιά, θα τους καλέσουμε να κάνουν ένα πράγμα το επόμενο διάστημα. Να μελετήσουν  την ιστορία της πατρίδας μας. Και κυρίως θα καλέσω κι εγώ και θα καλέσουμε όλοι και τους εκπαιδευτικούς μας να το κάνουν. Ας πάρουν μια ώρα, μια μέρα από τα μαθήματα. Αξίζει τον κόπο. Και να παρακινήσουν τα παιδιά στα σχολεία να συζητήσουν και να μάθουν για την ιστορία του τόπου τους. Και να δουν:

Ποιος και ποιοι ήταν αυτοί που στο όνομα της πατρίδας, συνεργάστηκαν με τον κατακτητή  σ’  αυτόν τον τόπο. Ποιος και ποιοι είναι αυτοί που στο όνομα της πατρίδας, έκαναν την Ελλάδα κρανίου τόπο, με ξερονήσια και βασανιστήρια για όποιον είχε άλλη άποψη. Και, κυρίως, να δουν και την πρόσφατη ιστορία. Ποιοι είναι αυτοί που στο όνομα της πατρίδας πρόδωσαν και ξεπούλησαν την Κύπρο;

Για να καταλάβουν και ποιοι είναι αυτοί που σήμερα, πάλι  στο όνομα της πατρίδας, θέλουν να σπείρουν τη διχόνοια και το μίσος απέναντι στους γειτονικούς λαούς.

Να παρακινήσουμε, λοιπόν, τα νέα παιδιά και τους δασκάλους τους να κάνουν την ιστορία μας και τη γνώση της ιστορίας, σχολείο και πυξίδα για το μέλλον. Για να μη ζήσει η χώρα ποτέ ξανά μια ακόμη εθνική τραγωδία στο όνομα της εθνικοφροσύνης.

Αυτοί, λοιπόν, που πουλάνε αντισυστημισμό και αγάπη για την πατρίδα, είναι ταυτόχρονα υμνητές των πιο μαύρων σελίδων της χώρας αλλά και της ανθρωπότητας.  Διότι τα εγκλήματα του Β΄  Παγκοσμίου Πολέμου ήταν η πιο μαύρη σελίδα της ανθρωπότητας. Και η νέα γενιά, πιστεύω, ότι τέτοιους πατριδοκάπηλους,  απατεώνες και τυχοδιώκτες, αργά ή γρήγορα θα τους θέσει στο περιθώριο. Γιατί η νέα γενιά, είναι ιστορικά η πιο ισχυρή δύναμη αμφισβήτησης και ριζοσπαστισμού. Και όχι ο φορέας του μίσους, του διχασμού και της κοινωνικής οπισθοδρόμησης.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Θέλω να κλείσω με την ενότητα που αφορά την εικόνα της Ευρώπης. Και να πω ότι η μάχη ενάντια στην ακροδεξιά, δεν είναι μόνο μια υπόθεση εσωτερική, δεν είναι μόνο ελληνικού ενδιαφέροντος. Είναι μια μάχη πανευρωπαϊκή.

Και οι ευρωεκλογές του ερχόμενου Μαΐου είναι νομίζω ένας καθοριστικός κόμβος στην πορεία του ευρωπαϊκού εγχειρήματος

Η άνοδος της επιρροής της λαϊκιστικής ακροδεξιάς, θέτει υπαρξιακά ζητήματα και υπαρξιακά διλήμματα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Και το κρίσιμο ερώτημα είναι τελικά το πώς αυτή η πορεία μπορεί να ανασχεθεί. Σίγουρα θα έλεγα εγώ ότι δεν μπορεί να ανασχεθεί με τις επιλογές που τροφοδότησαν την άνοδο του αντιευρωπαϊσμού, που εκφράζουν σήμερα τα διάφορα εθνικιστικά και ακροδεξιά μορφώματα. Είναι συνταγή καταστροφής ένα όραμα για την Ευρώπη που θα παραμένει με δογματική προσήλωση στις προσταγές του νεοφιλελευθερισμού. Αυτό το χρεοκοπημένο όραμα είναι απλά το βούτυρο στο ψωμί του κάθε ακροδεξιού δημαγωγού. Είναι η εγγύηση για την επερχόμενη – αργά ή γρήγορα – κατάρρευση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος της ενωμένης Ευρώπης αν συνεχιστεί. Και, βεβαίως,  για την επιστροφή σε μια  περίοδο  όχι αβέβαιη, αλλά σκοτεινή, τη σκοτεινή περίοδο των εθνικών ανταγωνισμών.

Και θέλω σ’  αυτό το σημείο, γιατί μου έκανε την παρατήρηση και ο Πάνος Τριγάζης, να πω δυο λόγια και για το Brexit. Κάποιοι και σ’ αυτόν εδώ το χώρο σύντροφοί μας θεωρούσαν την επιλογή του Grexit ως επαναστατική επιλογή, ριζοσπαστική, ρηξικέλευθη. Δείτε τώρα τι ακριβώς συμβαίνει με τη Βρετανία. Και ποιος ωφελείται ή μάλλον ποιος χάνει απ’  αυτή την εξέλιξη. Διότι δεν υπάρχει Brexit soft και χαλαρό. Υπάρχει μόνο σκληρό και αβέβαιο για την πορεία των λαϊκών δυνάμεων εκεί και κυρίως της εργατικής τάξης που η Αριστερά οφείλει να εκπροσωπεί.

Ας πάρουμε διδάγματα απ’  αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν στον κόσμο και είναι εξελίξεις πάρα πολύ σημαντικές.

Όμως ούτε αυτό το σχέδιο, ούτε η ακροδεξιά επέλαση συνιστούν νομοτέλεια. Έλεγα λοιπόν ότι η  Ευρώπη μπορεί και πρέπει να αλλάξει σε μια νέα, προοδευτική κατεύθυνση.    

Με άξονες:

-Το δημοκρατικό έλεγχο και την λογοδοσία

-Τις μεγάλες θεσμικές τομές, που θα ορίζουν με σαφήνεια το πλαίσιο υποχρεώσεων αλλά και δικαιωμάτων κάθε κράτους μέλους

-Την αλληλεγγύη και τη συνευθύνη,

-Την προστασία των κοινωνικών δικαιωμάτων και ατομικών ελευθεριών.

Βρισκόμαστε όμως σε ένα ιστορικό μεταίχμιο, στο οποίο πιστεύω ότι  η ευθύνη είναι βαριά και η δράση επείγουσα.

Πρώτα απ’ όλα για την ίδια την Αριστερά.

Η Αριστερά δεν έχει την πολυτέλεια σήμερα, ούτε να θεωρητικολογεί, πόσο δε μάλλον να ποντάρει τα λεφτά της σε διάφορους Βοναπάρτες. Η Αριστερά οφείλει να βγει μπροστά και να ενώσει δυνάμεις, σε μια ευρύτερη προοδευτική συμμαχία. Με το τμήμα εκείνο των Ευρωπαίων Σοσιαλδημοκρατών που διαχωρίζονται έμπρακτα από τη χρεοκοπημένη προσκόλληση στο νεοφιλελευθερισμό. Με τους Ευρωπαίους Πράσινους που αποτελούν παραδοσιακά έναν όμορο χώρο και πήραν πολύ καθαρή θέση απέναντι στην επέλαση του εθνικισμού,  και βλέπουμε να είναι ελπίδα η αύξηση των ποσοστών τους.  Αλλά, κυρίως με τα εκατομμύρια των πολιτών που πιστεύουν σε μια Ευρώπη ενωμένη, ειρηνική, δημοκρατική, προοδευτική.

Γνωρίζω πολύ καλά ότι ένα τέτοιο εγχείρημα προφανώς δεν είναι εύκολο. Είναι εξαιρετικά δύσκολο και φιλόδοξο. Όμως το πιστεύω βαθιά.  Πιστεύω ότι η Ευρώπη δεν είναι καταδικασμένη νομοτελειακά να βιώσει ξανά μια τραγωδία  από την ανάδυση των εθνικισμών. Και πιστεύω ότι βρισκόμαστε μπροστά σε επικίνδυνα φαινόμενα, αλλά, ταυτόχρονα, και αντιφατικά. Γι αυτό μπορούμε να ελπίζουμε.

Διότι για, για παράδειγμα, για κάθε Όρμπαν, υπάρχει ένας Σάντσεθ.

Για κάθε Λεπέν, υπάρχει ένας Κόστα.

Για κάθε Λέγκα του Βορρά, υπάρχει κι ένας ΣΥΡΙΖΑ εδώ στην Ελλάδα που ακόμα είναι ζωντανός και θα είναι ζωντανός και ισχυρή πρωταγωνιστική δύναμη και στις ερχόμενες ευρωεκλογές.

Αλλά πέραν της πολιτικής αντιστοίχισης, να πω ότι και στο ζήτημα των αξιών ότι και για κάθε ακραίο εθνικιστή που κυνηγάει μετανάστες να τους διώξει από τη χώρα, υπάρχει ταυτόχρονα και ο διασώστης, που με κίνδυνο ζωής, σώζει προσφυγόπουλα στο Αιγαίο, στη Μεσόγειο θάλασσα.

Υπάρχουν λοιπόν αντιφάσεις και πρέπει να στηρίξουμε εμείς εκείνες τις δυνατότητες κι εκείνες τις δυνάμεις. Να μην κάνουμε λοιπόν, βήμα πίσω  από τις αξίες και τις θέσεις μας για την Ευρώπη της αλληλεγγύης, της δημοκρατίας και της προόδου. 

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Με αυτό το αξιακό φορτίο, με αυτές τις αρχές, με αυτές τις προτεραιότητες  έρχεται η νέα χρονιά το 2019 με περισσότερη ελπίδα, περισσότερη αισιοδοξία, για μας περισσότερη αποφασιστικότητα.    Άλλωστε το προφήτευσε και ο κ. Μητσοτάκης –θα γίνουν εκλογές. Νομίζω ότι έπεσε μέσα αυτή τη φορά, θα είναι εκλογική χρονιά, αλλά θα είναι μια μάχη με πολλαπλά μέτωπα, πολλαπλές εκλογικές μάχες.

 

  • Για να εφαρμόσουμε ένα σχέδιο για τη δίκαιη αναδιανομή του πλούτου, να αποτρέψουμε την παλινόρθωση ενός χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος που μας κουνάει το δάχτυλο και θέλει να έρθει εδώ για να συνεχίσει την καταστροφική δουλειά που έμεινε στη μέση
  • Για να πρωτοστατήσουμε τέλος σε μια νέα νικηφόρα, ριζοσπαστική στρατηγική της Αριστεράς και του προοδευτικού χώρου σε ολόκληρη την Ευρώπη

Αλλά βέβαια και για να πρωτοστατήσουμε στην κρίσιμη μάχη  των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Με  ψηφοδέλτια  προοδευτικά, ριζοσπαστικά, ανοιχτά, πράσινα, δημοκρατικά, για τη διαφάνεια και τη συμμετοχή των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων.

Στο θέμα αυτό συντρόφισσες και σύντροφοι θέλω απλώς να κάνω μια αναφορά και να πω ότι έχουμε μια πολύ σημαντική παρακαταθήκη στον αυτοδιοικητικό χώρο. Και είναι η παρακαταθήκη, ιδίως σε ότι αφορά το χώρο των δήμων, η παρακαταθήκη των συλλογικοτήτων μας, ιδίως στις μεγάλες πόλεις. Και θα ήθελα να παρακινήσω την Κεντρική Επιτροπή να εμπιστευτεί αυτές τις συλλογικότητες και να δώσει την ορθή διαδικασία, οι διεργασίες να ξεκινήσουν απ’ αυτές, από συλλογικότητες και δημοτικές παρατάξεις που δεν δημιουργήθηκαν χθες, αλλά έχουν πολλά χρόνια ζωής, πολύ περισσότερα απ  όσα εμείς έχουμε συγκροτήσει, ορισμένες εξ αυτών, όπως π.χ. η Ανοιχτή Πόλη στην Αθήνα, η Ανοιχτή Πόλη στη Θεσσαλονίκη, το Λιμάνι της Αγωνίας στον Πειραιά. Μαθαίνω ότι προσανατολίζονται σε ορθές επιλογές.   Ας τους αφήσουμε να κάνουν τις διεργασίες τους και να φέρουν στο προσκήνιο και τα πρόσωπα αλλά, και, κυρίως τις συλλογικότητες εκείνες που θα μπορούν να διεισδύσουν στις τοπικές κοινωνίες και να φέρουν ένα νικηφόρο αποτέλεσμα για τους πολίτες τους στην εκλογική αναμέτρηση του Μάη του ΄19.

Ο πήχης λοιπόν είναι ψηλά. Το 2019 πράγματι θα είναι έτος ορόσημο. Για μια νέα νικηφόρα πορεία για την Αριστερά. Για τη δικαίωση των αγώνων μας αλλά και των θυσιών του  ελληνικού λαού.

Έχουμε τη βούληση, έχουμε το πρόγραμμα, έχουμε το στρατηγικό σχέδιο για τις απαραίτητες  συμμαχίες και πιστεύω ότι έχουμε και τη δύναμη και τη στήριξη του ελληνικού λαού, που μας εμπιστεύθηκε στα δύσκολα. Γιατί σταθήκαμε με εντιμότητα και σεβασμό απέναντι του.

Και είμαι σίγουρος ότι θα μας εμπιστευθεί ξανά.

Η Αριστερά που κάποιοι ήθελαν να είναι η μικρή παρένθεση, ας το πάρουν χαμπάρι, ήρθε στον τόπο από θέσης διακυβέρνησης για να μείνει.

Δεν θα είναι ένα διάλειμμα  στην πολιτική ιστορία του τόπου. Αλλά θα είναι το σταθερό χέρι που έχει γράψει πλέον την εισαγωγή, όχι το βιβλίο, το βιβλίο είναι μετά, την εισαγωγή στις πιο όμορφες, πιο δημιουργικές σελίδες του βιβλίου της Ελλάδας της νέας εποχής.

Και είμαι βέβαιος ότι σε αυτό το βιβλίο, οι πρωταγωνιστές δεν θα είναι οι πορφυρογέννητοι και τα τζάκια, οι διαπλεκόμενοι και οι χρεοκοπημένες ελίτ. Αυτοί που έρχονται για να μας πείσουν και μέσα από τα συνθήματά τους ότι οι   κυβερνήσεις τους ανήκουν δικαιωματικά, ότι είναι οι μόνιμοι και νόμιμοι ιδιοκτήτες της εκτελεστικής εξουσίας σε όλες της τις βαθμίδες.

Ο πραγματικός ιδιοκτήτης είναι ο ελληνικός λαός, που δεν έχει πει την τελευταία του λέξη και θα την πει ξανά στις κάλπες, όπως την είπε τρεις φορές το 2015.

Είμαι βέβαιος ότι θα φέρουμε μια σημαντική νίκη και μια μεγάλη νέα ανατροπή.

Σας ευχαριστώ.

Συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ με θέμα τις Ευρωεκλογές

Συντάχθηκε από admin στις . Καταχωρήθηκε στο Πολιτικές Αποφάσεις Κεντρικής Επιτροπής.

Συνεδριάζει το Σάββατο 1 και την Κυριακή 2 Δεκεμβρίου η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ στο CINE ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ (1ος όροφος) με θέμα τις Ευρωεκλογές.

Οι εργασίες θα ξεκινήσουν με ομιλία του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα στις 11:00 π.μ.

Απόφαση της Συνεδρίασης της Κεντρικής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ 13-14 Οκτωβρίου 2018

Συντάχθηκε από admin στις . Καταχωρήθηκε στο Πολιτικές Αποφάσεις Κεντρικής Επιτροπής.

1. Η κατάσταση σήμερα – το τέλος των μνημονίων

Η 21η Αυγούστου, σε συμβολικό και ουσιαστικό επίπεδο, σήμανε την αφετηρία μιας νέας εποχής για τον κόσμο της εργασίας, την κοινωνία των πολλών, για την ίδια τη χώρα. Η έξοδος από τα μνημόνια και ο μεγαλύτερος βαθμός ελευθερίας, ανεξάρτητα αν παραμένουν οι δυσκολίες, δημιουργούν νέες δυνατότητες για να βγούμε από το φαύλο κύκλο της λιτότητας. Σειρά έχει ένα ολιστικό σχέδιο με τις δικές μας κοινωνικές, περιβαλλοντικές και αναπτυξιακές προτεραιότητες. Με τα προοδευτικά και ριζοσπαστικά προτάγματα, που απαιτούνται για να επιτευχθεί η αναδιανομή του πλούτου υπέρ των πολλών, η δίκαιη και με οικολογικό πρόσημο ανάπτυξη, για την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών, αλλά και της ίδιας της φύσης.
Οι ολοένα και πιο ενθαρρυντικές ενδείξεις για την ενδυνάμωση της οικονομικής δραστηριότητας, η σταδιακή μείωση της ανεργίας και οι ανακοινώσεις από το βήμα της ΔΕΘ, δημιουργούν ένα νέο πλαίσιο δράσης από την πλευρά μας. Η επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων στη χώρα, το νέο θεσμικό πλαίσιο για την καταπολέμηση της αδήλωτης και ανασφάλιστης εργασίας, η επερχόμενη αύξηση του κατώτατου μισθού και η κατάργηση του υποκατώτατου μισθού, διαμορφώνουν ένα νέο τοπίο στους χώρους εργασίας, με ελπιδοφόρα παραδείγματα ριζοσπαστικοποίησης και νέα πεδία διεκδικήσεων για τους εργαζόμενους. Προχωράμε, με παρακαταθήκη τη γνώση και τις εμπειρίες όλης της προηγούμενης περιόδου, τις αδυναμίες μας, αλλά και τις σημαντικές πρωτοβουλίες, που υλοποιήθηκαν στους τομείς της κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης, της υγείας και της παιδείας, τα μέτρα για τις θεσμικές προοδευτικές αλλαγές στο ποινικό και σωφρονιστικό σύστημα της χώρας, τα μέτρα για τη θεσμική ωρίμανση της Δημόσιας Διοίκησης, της Αυτοδιοίκησης και της Δημοκρατίας. Προχωράμε με τα ζητήματα της διαφθοράς και της διαπλοκής να αποτελούν ένα διαρκές μέτωπο. Με την υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας, με τη συνεχή διεύρυνση των ελευθεριών και των δικαιωμάτων. Άλλωστε, το δημόσιο λιντσάρισμα και η δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, αναδεικνύει ως επείγουσα ανάγκη, όχι μόνο τη διαλεύκανση της τραγικής αυτής υπόθεσης, αλλά και τη λήψη μέτρων σε όλα τα επίπεδα- ανάμεσα τους ο εκδημοκρατισμός της αστυνομίας-,που θα διαμορφώσουν συνειδήσεις και θα αντιμετωπίσουν φαινόμενα εκφασισμού της κοινωνίας.
Η απαλλαγή από το αυστηρό περιοριστικό πλαίσιο των «δανειστών» και η επιστροφή σε ένα κοινό σύνολο δεσμεύσεων, που αφορούν τις χώρες που βγήκαν από τα μνημόνια, η άρση της αυστηρής επιτροπείας και η συνακόλουθη επέκταση του χώρου άσκησης της κυβερνητικής πολιτικής, αποτελούν ιστορικό βήμα. Για πρώτη φορά, έπειτα από οχτώ χρόνια, επήλθε ένας βαθμός ελευθερίας, που πολλαπλασιάζει τις δικές μας επιλογές στο πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό πεδίο. Η Ελλάδα, σε κάθε περίπτωση, διακρίνεται από ένα υψηλό επίπεδο ασφάλειας και σταθερότητας, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις είναι το αντιπαράδειγμα σε έναν κόσμο, που κυριαρχείται από εθνικισμούς και ξενοφοβία. Ο χειρισμός του προσφυγικού στη βάση ενός ισχυρού αξιακού κώδικα, ενάντια στις λογικές για μια περίκλειστη Ευρώπη – φρούριο και η προώθηση της επίλυσης του μακεδονικού μετά από 25 χρόνια εθνικιστικής αντιμετώπισης και αδιέξοδων αναβολών, είναι καίρια σημεία αναφοράς, με βάση το δικό μας αριστερό πρόσημο, για τον θετικό επαναπροσδιορισμό της διεθνούς θέσης της χώρας μας. Η ιστορική μας πρωτοβουλία για τη συμφωνία των Πρεσπών, στο προοδευτικό και πατριωτικό πλαίσιο άσκησης της εξωτερικής μας πολιτικής, συνιστά μια μοναδική και αναντικατάστατη ευκαιρία για τους δύο λαούς και τη σταθερότητα στα Βαλκάνια.

 

2. Νέο πεδίο αντιπαράθεσης

Στη μεταμνημονιακή περίοδο διαμορφώνεται ένα νέο πεδίο πολιτικής αναμέτρησης για την δημοκρατική και προοδευτική αναγέννηση της ελληνικής κοινωνίας, για την δίκαιη ανάπτυξη, η οποία θα έχει στον πυρήνα της τον κόσμο της εργασίας και τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Η εκπλήρωση αυτών των στόχων θα εξαρτηθεί και από το κατά πόσο αντανακλούν τις επιδιώξεις και τις ανάγκες του λαού, ο οποίος καλείται να πάρει θέση απέναντι στις συνεχείς προσπάθειες υπονόμευσης της κυβερνητικής πολιτικής από το παλιό πολιτικό σύστημα, που διεκδικεί την εξουσία μέσω μιας ολομέτωπης αντιπαράθεσης με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο.
Παρότι τα αντιπολιτευτικά αφηγήματα της Νέας Δημοκρατίας καταρρέουν το ένα μετά το άλλο, με την εμπλοκή της στο μακεδονικό να καταδεικνύει τον πολιτικό καιροσκοπισμό της και τη συμπόρευση με τους πλέον αντιδραστικούς και εθνικιστικούς κύκλους στην ΠΓΔΜ, επιμένει στις ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές επιλογές της και στην ενίσχυση της ακροδεξιάς οπτικής της. Το ασφαλιστικό τύπου Πινοσέτ, η διάλυση του κοινωνικού κράτους, η συντριβή τη δημόσιας υγείας και παιδείας, η διάλυση της δημόσιας τηλεόρασης και η ασυδοσία του τηλεοπτικού τοπίου, είναι στρατηγικής σημασίας προτάγματα από μέρους της. Από αυτές τις αφετηριακές θέσεις εναντιώνεται σε κάθε μέτρο που κινείται σε διαφορετική κατεύθυνση, ενώ συμπλέει με διαπλεκόμενα συμφέροντα, τα οποία επενδύουν σε μια μελλοντική προνομιακή επανασύνδεσή τους με το κράτος.
Το ΚΙΝΑΛ, κυρίως η ηγεσία του, συνεχίζει να ελκύεται από την κεντροδεξιά. Παράλληλα, δεν παρακολουθεί τις ενδιαφέρουσες και προοδευτικές διεργασίες που διαμορφώνονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο (πχ:Ισπανία, Πορτογαλία, Αγγλία), αδυνατώντας ή μη θέλοντας να αναλύσει σε βάθος τα πολιτικά ζητούμενα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, που τελικά το ξεπερνούν.
Εκ των πραγμάτων διαμορφώνεται ένα διπολικό σχήμα αντιπαράθεσης των δύο κύριων προγραμματικών προτάσεων. Ο ένας πόλος, υπό τη Νέα Δημοκρατία, προβάλει εκ νέου ένα άγριο, αγοραίο, με αυταρχικό πρόσωπο νεοφιλελευθερισμό, υιοθετώντας τη λογική των μνημονίων, που αποτελούν το πολιτικό της πρόγραμμα και το οποίο απέρριψε ο ελληνικός λαός το 2015, αναγνωρίζοντας την διαχρονικά επιζήμια επιλογή που συνιστά για τις ανάγκες του. Ο άλλος πόλος, με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, εκφράζει την υποστήριξη μιας δίκαιης παραγωγικής και με οικολογικό πρόσημο βιώσιμης ανάπτυξης, με δίκαια κατανομή του παραγόμενου πλούτου υπέρ των κοινωνικών στρωμάτων, που έπληξε η οικονομική κρίση. Την προστασία και στήριξη του κόσμου της εργασίας και των δικαιωμάτων του. Τη στήριξη των εργαζόμενων αλλά και των μεσαίων στρωμάτων, που επλήγησαν βάναυσα από τη κρίση. Την υπεράσπιση του κοινωνικού κράτους και των δημόσιων αγαθών. Την αλλαγή του παραγωγικού και καταναλωτικού μοντέλου με αειφορική χρήση των φυσικών πόρων. Το δημοκρατικό μετασχηματισμό του κράτους και τις παρεπόμενες αλλαγές της Δημόσιας Διοίκησης σε όλα τα επίπεδα. Την εμπέδωση και διεύρυνση των ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, τη συνταγματική αναθεώρηση. Την αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και μετανάστες. Την ισονομία των πολιτών ανεξάρτητα από καταγωγή, θρησκευτικές πεποιθήσεις, εισόδημα, φύλο, σεξουαλικό προσανατολισμό. Τη συνέχιση της χάραξης μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής γεγονός που ανέδειξε την Ελλάδα σε παράγοντα σταθερότητας και ειρήνης στα Βαλκάνια και στη Μεσόγειο. Την προώθηση των Ελληνικών απαιτήσεων προς την Γερμανία για το κατοχικό δάνειο και τις οφειλόμενες αποζημιώσεις.
Πρόκειται για τη σύγκρουση δυο ανταγωνιστικών πολιτικών σχεδίων και προταγμάτων το αποτέλεσμα της οποίας θα καθορίσει τη στρατηγική κατεύθυνση της χώρας και τη ζωή των πολιτών της για τα επόμενα χρόνια. Η προγραμματική αυτή αντιπαράθεση θα εκφραστεί, κατ’ αναλογία και υπό προϋποθέσεις, στις εκλογές στους δήμους και στις περιφέρειες και στις ευρωεκλογές, μέχρι να αναπτυχθεί πλήρως στις βουλευτικές εκλογές.

3. Οι εκλογικές αναμετρήσεις

Α. Οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές

Η αυτοδιοίκηση αποτελεί προνομιακό πεδίο για την οικοδόμηση κοινωνικών και προοδευτικών συμμαχιών. Οι εκλογικές αναμετρήσεις σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο του ερχόμενου Μαΐου θα διεξαχθούν με Απλή Αναλογική. Αυτή η εμβληματική δημοκρατική τομή δημιουργεί τις προϋποθέσεις ουσιαστικής αλλαγής και αποτύπωσης της κοινωνικής απαίτησης για ενίσχυση της τοπικής δημοκρατίας, της συμμετοχής των πολιτών, της αλληλεγγύης και της ανάπτυξης.
Στην Πολιτική Απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ(19-5-2018) αναλύεται διεξοδικά η στρατηγική του κόμματος για τις αυτοδιοικητικές εκλογές, για την εδραίωση της ενισχυμένης παρουσίας του στην Αυτοδιοίκηση, με νικηφόρα σχήματα τα οποία θα διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο σε κάθε περιοχή και θα προκύψουν μέσα από τις ευρύτερες αριστερές και προοδευτικές συνεργασίες με προγραμματικό πλαίσιο γύρω από τους παρακάτω άξονες όπως καθορίστηκαν στη ΚΕ του Μαΐου 2018:
• Την ευρύτερη δυνατή συμφωνία για το ρόλο της Αυτοδιοίκησης στο πολιτικό–διοικητικό σύστημα της χώρας, σε συνδυασμό με τις μεταρρυθμίσεις που προωθούνται για τους ΟΤΑ, με την ενίσχυση της δημοκρατίας και με τη συμμετοχή των πολιτών.
• Ένα συνεκτικό αναπτυξιακό σχέδιο βασισμένο στις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών (όπως αυτές αποτυπώθηκαν και μέσα από τα περιφερειακά συνέδρια), με σεβασμό στο περιβάλλον και βελτίωση της πρόσβασης των πολιτών σε υψηλής ποιότητας δημόσια αγαθά.
• Τη συγκρότηση μετώπου απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό, την ακροδεξιά, το φασισμό, τη διαφθορά, τη διαπλοκή, τον ρατσισμό, την ξενοφοβία και την ομοφοβία. Συνεχής και συνεπής υπεράσπιση των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.
• Την εφαρμογή κοινωνικής και πολιτιστικής – πολιτισμικής πολιτικής (υγεία, παιδεία, αλληλεγγύη), με την ενίσχυση δημοτικών και κοινωνικών υπηρεσιών με σταθερές και πλήρους απασχόλησης θέσεις εργασίας (8500 προσλήψεις στις ανταποδοτικές υπηρεσίες).
• Την προώθηση της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας ως εναλλακτικού οικονομικού παραδείγματος, που θα συμβάλλει στην ανάπτυξη πολιτικών απασχόλησης, ενισχύοντας σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο την κοινωνία των πολιτών και το κοινωνικό της κεφάλαιο.
• Τη θεσμοθέτηση της τακτικής λογοδοσίας.
• Τη χρηστή και διαφανή διαχείριση του δημοσίου χρήματος, με την αξιοποίηση και διάχυση νέων τεχνολογιών για τη βελτίωση της ζωής των πολιτών.

Η διεύρυνση των συνεργασιών δεν είναι μόνο μια κατεύθυνση η οποία προκύπτει ως ανάγκη από την ανάλυση των αποτελεσμάτων των εκλογών του 2014. Το ίδιο το εκλογικό σύστημα, με τη μεγάλη τομή της Απλής Αναλογικής δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τις συγκεκριμένες προγραμματικές και προοδευτικές συγκλίσεις. Ταυτόχρονα, στη βάση των προγραμματικών δεσμεύσεων, μπορεί να αξιολογηθεί και η συνεργασία και το αποτέλεσμά της.
Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης πρέπει να γίνουν σεβαστά. Ωστόσο, η έννοια της ικανής διαχείρισης δεν μπορεί να περιοριστεί σε τεχνοκρατικά χαρακτηριστικά. Εξίσου σημαντικές είναι οι συμπτώσεις για τον ρόλο της Αυτοδιοίκησης, τις σχέσεις της με το κεντρικό κράτος, τη συμμετοχή των πολιτών, τον ρόλο της στη νέα φάση ανάπτυξης και στην αλλαγή παραγωγικού/οικολογικού μοντέλου ανατρέποντας τα δομικά και διαρθρωτικά προβλήματα του παρελθόντος αλλά και την στάση απέναντι στα ιδιωτικά συμφέροντα που, συνθλίβοντας ανθρώπινες ανάγκες και φύση, διεκδικούν να μετατρέψουν αυτοδιοικητικές υπηρεσίες σε προσοδοφόρες δραστηριότητες προς όφελός τους.
Ο χρόνος μέχρι τον Μάιο δεν επιτρέπει εφησυχασμό. Η επιλογή σχημάτων και προσώπων θα πρέπει να γίνει εντός του Οκτωβρίου.

Β. Οι ευρωεκλογές

Οι επερχόμενες ευρωεκλογές είναι από τις πιο κρίσιμες των τελευταίων ετών σε μια Ευρώπη υπό αναμόρφωση, η οποία αδυνατεί να στηρίξει, αλλά και να εκφράσει, εκατομμύρια πολίτες της, ενώ η ακροδεξιά διευρύνει με δυναμικό τρόπο το ακροατήριο της.
Ερχόμαστε αντιμέτωποι με θεμελιώδη ζητήματα. Μετά τις κρίσεις που αντιμετώπισε η Ευρώπη, για ορισμένους φαντάζει ως ορθή και αποτελεσματική επιλογή η ανόρθωση τειχών φόβου και μίσους ενάντια σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη, η διατήρηση των αρνητικών στερεότυπων μεταξύ Βορρά και Νότου, η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και των οικονομικών ανισορροπιών μεταξύ των πολιτών της Ευρώπης. Και τελικά, ο περιορισμός δικαιωμάτων και ελευθεριών, στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης προστασίας από όσα συμβαίνουν στον Κόσμο. Η Ευρώπη – «φρούριο» δεν μπορεί να είναι επιλογή και σίγουρα δεν είναι λύση. Δεν μπορεί να ανακόψει τον διευρυνόμενο ρατσισμό στην Ευρώπη, αντιθέτως τον εκκολάπτει. Δεν απαντά στον εκφασισμό τμημάτων της ευρωπαϊκής κοινωνίας, τον ευνοεί.
Η ελληνική εμπειρία ανέδειξε τα σοβαρά ζητήματα για την θεσμική συγκρότηση της ΕΕ, το δημοκρατικό έλλειμμα στην πολιτική της λειτουργία, τον συστημικό καθαγιασμό της τεχνοκρατικής διαχείρισης υπό την ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού καθώς και τον ανοικτό κίνδυνο της ακροδεξιάς και του φασισμού. O ΣΥΡΙΖΑ κινείται ήδη προς την κατεύθυνση διαμόρφωσης προοδευτικών, ριζοσπαστικών, κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, που θα αμφισβητούν το κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο μοντέλο, σύμφωνα και με την απόφαση της ΚΕ του περασμένου Μαΐου και τοποθετήθηκε ανάλογα στις πρόσφατες εργασίες του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, στις Βρυξέλλες.
Ο ριζοσπαστικός μετασχηματισμός της ΕΕ και της Ευρωζώνης, σε συνδυασμό με την ήττα του ακραίου νεοφιλελευθερισμού και του ακροδεξιού λαϊκισμού που απειλούν την Ευρώπη, συνιστούν την ικανή και αναγκαία συνθήκη για την αναβάπτιση της ευρωπαϊκής ιδέας και την ενίσχυση της ενότητας και της αλληλεγγύης των ευρωπαϊκών λαών.
Υπό αυτό το πρίσμα εργαζόμαστε για τη συγκρότηση ενός μεγάλου προοδευτικού μετώπου στην Ευρώπη, που θα αμφισβητήσει την ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού και θα σταματήσει την ανάδυση του τέρατος του νέου φασισμού. Σε αυτή τη μάχη όλες οι προοδευτικές, αριστερές, οικολογικές, σοσιαλιστικές, δημοκρατικές δυνάμεις, καθώς και αυτές που γεννήθηκαν μέσα στα μεγάλα κοινωνικά κινήματα, όπως το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, τη συνάντηση της Μασσαλίας και αυτή του Μπιλμπάο που θα γίνει στις 9-11 Νοεμβρίου, έχουν χρέος να βρεθούν από την ίδια πλευρά της ιστορίας, για συλλογικές προοδευτικές λύσεις που θα σέβονται την εθνική και λαϊκή κυριαρχία του καθενός ξεχωριστά. Για εργασιακά δικαιώματα. Για την προστασία του περιβάλλοντος και την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Για μια Ευρώπη εμπροσθοφυλακή ουσιαστικών αλλαγών στην παγκόσμια παραγωγική και καταναλωτική σφαίρα, στην κατεύθυνση της μείωσης των ανισοτήτων ανάμεσα στο Βορρά και το Νότο. Για μια Ευρώπη αλληλέγγυα με τους πρόσφυγες και μετανάστες, θύματα πολέμων και γεωπολιτικών συγκρούσεων και συμφερόντων. Για μια Δημοκρατική Ευρώπη της Κοινωνικής Δικαιοσύνης και Αλληλεγγύης.
Ο στόχος αυτός επιβάλλει τη διερεύνηση νέων σχέσεων όλων των δυνάμεων της Αριστεράς με δυνάμεις της Σοσιαλδημοκρατίας, που απεγκλωβίζονται από τη συμπόρευση με δεξιές νεοφιλελεύθερες δυνάμεις και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας, οι οποίες θα οικοδομηθούν στο έδαφος των κοινών επιδιώξεων και στη σύμπτωση θέσεων για τους κινδύνους που απειλούν τους λαούς της ΕΕ.
Τα ζητήματα των ευρωεκλογών θα αποτελέσουν το αντικείμενο ειδικής συνεδρίασης της ΚΕ του κόμματος .

Γ. Οι εθνικές εκλογές

Οι βουλευτικές εκλογές και το αποτέλεσμα τους θα κρίνουν ευθέως και καθοριστικά τη πορεία της χώρας και της ελληνικής κοινωνίας. Από τη φύση της, η προγραμματική αντιπαράθεση αφορά ένα πολλαπλάσιο πεδίο αντιθέσεων και επιλογών, σε αυτές τις εκλογές θα αναμετρηθούν οι αξίες δυο κόσμων, οι αξίες και τα πολιτικά προτάγματα της αριστεράς με αυτά της συντήρησης και του αυταρχισμού. Σε αυτή τη μεγάλη μάχη , όπως και στις δυο προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις , καταλυτικός θα είναι ο ρόλος του κόμματος μας.

4. Ο ρόλος του κόμματος στη νέα περίοδο – άξονες δράσης

Η μεταμνημονιακή περίοδος με τα ιδιαίτερα πολιτικά χαρακτηριστικά της και τα μέτωπα που αναφέρθηκαν, επιφορτίζει το κόμμα με σημαντικές ευθύνες. Είναι η ώρα για την οργανωτική ανασύνταξή του, αλλά και για την προγραμματική του ανανέωση, με τη φιλοδοξία να συνεχίσει να εκφράζει την πλειοψηφία των πολιτών, διατηρώντας την οραματική του οπτική για το μέλλον της χώρας. Είναι, όμως και η κρίσιμη στιγμή της συγκρότησης του μετώπου που θα συμπεριλάβει και εκείνες τις κοινωνικές δυνάμεις που αναζητούν ιδεολογική και πολιτική εκπροσώπηση, για την αμφισβήτηση του κυρίαρχου νεοφιλελεύθερου μοντέλου.
Αυτή η ουσιαστική και γόνιμη διαδικασία, θα γίνει αναγκαστικά σε συνθήκες μάχης. Οι προτάσεις για τη νέα φάση, οι σκέψεις για την μέχρι τώρα πορεία, η αποτίμηση των σχέσεων Κόμματος / Κυβέρνησης / Κοινωνίας την προηγούμενη περίοδο, έχουν ήδη ενταχθεί σε μια οργανωμένη διαδικασία διαλόγου. Πρόκειται για μια διαδικασία που αφορά όλο το κόμμα, αλλά και όλο τον κόσμο της Αριστεράς, μέσα από μια εξωστρεφή προσέγγιση αυτής της δύσκολης περιόδου η οποία, ωστόσο, έχει να επιδείξει απτά, μετρήσιμα αποτελέσματα προς όφελος των αδύναμων κοινωνικών ομάδων και του κόσμου της εργασίας.
Στο πλαίσιο της προγραμματικής ανανέωσης οφείλουμε, επίσης, να διακρίνουμε το βάθος και τη συνοχή του κομματικού προγράμματος, που αφορά το σύνολο της κοινωνικής μας παρέμβασης, από το ειδικό πλαίσιο των κυβερνητικών ορίων. Ο σαφής, διακριτός ρόλος κόμματος και κυβέρνησης είναι παράγοντας ισορροπίας στην καθημερινή άσκηση πολιτικής. Παράλληλα, η κοινωνική γείωση του κόμματος, εκτός από δομικό στοιχείο της δράσης του και συστατικό παραγωγής πολιτικής, είναι παράγοντας ενίσχυσης της επαφής της κυβέρνησης με την κοινωνική πραγματικότητα. Στο πλαίσιο αυτό οι δυνάμεις μας στο οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να αναβαθμιστούν και να διαδραματίσουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην υπογραφή συλλογικών συμβάσεων παντού και το χτύπημα της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και της αδήλωτης εργασίας. Στόχος μας είναι η συγκρότηση του προοδευτικού αντινεοφιλελεύθερου πόλου στους χώρους δουλειάς και τα συνδικάτα, ιδίως ενόψει των επερχόμενων εκλογικών συνεδρίων της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ.

Η εκλογή της νέας Πολιτικής Γραμματείας αποτελεί από μόνη της στοιχείο της αντιστοίχισης του ρόλου και της δράσης του κόμματος με τη νέα αυτή περίοδο.

Το νέο όργανο αναλαμβάνει την ευθύνη:
– να αναπτυχθούν οι οργανώσεις μελών, χτίζοντας σχέσεις εμπιστοσύνης με τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία, με κριτήριο την κοινωνική χρησιμότητα και στόχο τη μαζικοποίηση των οργανώσεων
– να συμβάλει το σύνολο του κόμματος στο εγχείρημα της προγραμματικής ανανέωσης
– να δρομολογηθεί η διαμόρφωση του νέου πολιτικού σχεδιασμού του κόμματος
– να προετοιμάσει οργανωτικά το κόμμα για τις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, με αρχή τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, επιδιώκοντας εντός του Οκτωβρίου να έχουν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες επιλογής σχημάτων και προσώπων που θα υποστηριχθούν
– να αξιολογήσει, προωθήσει και ολοκληρώσει εγκαίρως τις διεργασίες διαμόρφωσης των συμμαχιών του κόμματος σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ιδίως ενόψει των ευρωεκλογών
– να θέσει το πλαίσιο συζήτησης και να διαμορφώσει όρους συμμαχίας με πολιτικές δυνάμεις, συλλογικότητες, φορείς και πολίτες που έχουν κοινές ανησυχίες ως προς τις βασικές πολιτικές επιλογές που πρέπει να επικρατήσουν στη νέα περίοδο
– να προωθήσει τη διεξαγωγή ανοιχτών συζητήσεων σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο για τη συμφωνία των Πρεσπών και τη συνολική εξωτερική μας πολιτική
– να συζητηθούν στο κόμμα οι προτάσεις μας για τη συνταγματική αναθεώρηση
– Να προωθηθούν δράσεις γύρω από τα ζητήματα του πολιτισμού σε σύνδεση με τον αγώνα κατά του φασισμού.
– να επιταχύνει την υλοποίηση της παλαιότερης απόφασης της ΚΠΕ για τη λειτουργική ενοποίηση των ΜΜΕ στα οποία έχει την ιδιοκτησία.

 

Ολοκλήρωση των εργασιών της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ με την εκλογή της νέας Πολιτικής Γραμματείας

Συντάχθηκε από admin στις . Καταχωρήθηκε στο Πολιτικές Αποφάσεις Κεντρικής Επιτροπής.

Έληξαν οι εργασίες της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ με την ψήφιση της πολιτικής απόφασης και την εκλογή της Πολιτικής Γραμματείας. Το νέο όργανο απαρτίζεται από τους εξής:

Αναγνωστοπούλου Σία
Βίτσας Δημήτρης
Βούτσης Νίκος
Γεροβασίλη Όλγα
Δούρου Ρένα
Δραγασάκης Γιάννης
Δρίτσας Θοδωρής
Θεοδωρακοπούλου Νατάσα
Καλαμαρά Έφη
Κνήτου Κατερίνα
Κοτσακάς Αντώνης
Λάμπρου Πάνος
Μπαλάφας Γιάννης
Μπαλτάς Αριστείδης
Παππάς Νίκος
Σβίγκου Ράνια
Σκορίνης Νίκος
Τζανακόπουλος Δημήτρης
Τσακαλώτος Ευκλείδης
Φίλης Νίκος
Χριστοδουλοπούλου Τασία

Στην Πολιτική Γραμματεία συμμετέχουν επίσης ο Πρόεδρος του κόμματος Αλέξης Τσίπρας και ο Γραμματέας Πάνος Σκουρλέτης.

 

Αλ. Τσίπρας: Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί και πρέπει να γίνει η κινητήριος δύναμη προοδευτικών συγκλίσεων

Συντάχθηκε από admin στις . Καταχωρήθηκε στο Πολιτικές Αποφάσεις Κεντρικής Επιτροπής.

Ομιλία του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και Πρωθυπουργού στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής

.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

 

Η παρουσία της Αριστεράς στην κυβέρνηση είναι μια διαρκής, ανοιχτή πρόκληση, ιστορικών διαστάσεων θα έλεγα.

Αλλά έχω την αίσθηση πια – και νομίζω ότι την έχετε και εσείς και την έχει και όλος ο ελληνικός λαός – ότι τα δύσκολα τα έχουμε αφήσει πίσω μας και τώρα έρχεται επιτέλους η ώρα να δρέψουμε τους καρπούς των κόπων μας και της μεγάλης προσπάθειάς μας να βγάλουμε τη χώρα από τα μνημόνια της λιτότητας, από την σκληρή περίοδο της κρίσης, της σκληρής λιτότητας και της επιτροπείας.

Διότι η Αριστερά ήταν είναι και θα είναι πάντα βέβαια στην πρώτη γραμμή του αγώνα, ενός διαρκούς αγώνα ενάντια στην αδικία και στην εκμετάλλευση. Άρα δεν τελειώνουν οι μάχες και οι αγώνες. Ανοίγουν μπροστά μας ίσως μεγαλύτερες και σημαντικότερες.

 Όμως, νομίζω ότι από τις 21 Αυγούστου και μετά έχουμε αποδείξει πάρα πολύ σημαντικά πράγματα.

Πρώτα απ’ όλα, αποδείξαμε ότι αυτό που φαινόταν κάποτε ουτοπία, να πετύχουμε εμείς δηλαδή εκεί που απέτυχαν τρεις συνεχόμενες κυβερνήσεις, ήταν τελικά εφικτό.

Αποδείξαμε ότι υπάρχεις δρόμος εξόδου από την κρίση, προστατεύοντας ταυτόχρονα τους πιο ευάλωτους και κρατώντας όρθια την κοινωνία. Και νομίζω ότι ανοίγουμε πλέον μια νέα σελίδα έξω από τα μνημόνια, με στόχο να αποδείξουμε ότι όχι μόνο μπορέσαμε να πετύχουμε την έξοδο από τα μνημόνια, αλλά μπορούμε να πετύχουμε και το όραμά μας, τον στόχο μας για μια Ελλάδα της κοινωνικής δικαιοσύνης,

Για μια Ελλάδα του σεβασμού στα εργασιακά δικαιώματα,

Για μια Ελλάδα και της ισότητας,

Να μπορέσουμε, δηλαδή να αποδείξουμε ότι και αυτοί οι σημαντικοί στόχοι δεν είναι ουτοπία.

Έχουμε ήδη βάλει μπρος, τις πρώτες αναγκαίες παρεμβάσεις που θα βελτιώσουν άμεσα τη ζωή εκατομμυρίων συμπολιτών μας το επόμενο διάστημα.

Τις ανακοινώσαμε πριν ένα μήνα στη ΔΕΘ και πλέον βρισκόμαστε στην τελική ευθεία της νομοθέτησής τους μέχρι τέλος του έτους, μέχρι το τέλος του 2018, μέχρι τα Χριστούγεννα, τις γιορτές του 2018.

Και αναφέρομαι στη μείωση του ΕΝΦΙΑ έως και 50% για τους πολλούς στην επόμενη διετία.

Αναφέρομαι στη γενναία μείωση στις ασφαλιστικές εισφορές των ελεύθερων επαγγελματιών, των αγροτών και των επιστημόνων

Αναφέρομαι στην επιδότηση ενοικίου για αυτούς που δυσκολεύονται -και δεν είναι λίγοι αυτοί.

Αναφέρομαι στην καταβολή των αναδρομικών σε ένστολους, γιατρούς, πανεπιστημιακούς, σε δικαστικούς. Χρωστούμενα από παρεμβάσεις και παραβιάσεις των προηγούμενων κυβερνήσεων, που εμείς έχουμε πλέον τη δημοσιονομική δυνατότητα να αποκαταστήσουμε.

Αναφέρομαι στην κατάργηση του τέλους Επιτηδεύματος για συνεταιρισμένους αγρότες, συνεταιρισμούς και Κοινωνικές Επιχειρήσεις  

Στην επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών για νέους μισθωτούς .

Όλες αυτές είναι παρεμβάσεις που θα νομοθετήσουμε το αμέσως επόμενο διάστημα στη Βουλή.

Είναι τα πρώτα μέτρα μιας μεγάλης διαδρομής που ανοίγεται μπροστά μας. Μιας διαδρομής με προκλήσεις αλλά και με δυνατότητες.

Και είναι τα μέτρα τα οποία θα φέρουμε στη Βουλή, φέρνοντας ταυτόχρονα τα κόμματα της αντιπολίτευσης προ των ευθυνών τους, προ αυτής της διαρκούς ανέξοδης, αδιέξοδης, ψευδούς και καταστροφολογικής ρητορικής τους.

Γιατί εδώ και δυο χρόνια μας λένε ότι όχι μόνο δε θα βγούμε από τα μνημόνια αλλά ότι υπογράψαμε και δήθεν τέταρτο μνημόνιο.

Και συνεχίζουν ακόμα και μετά την 21η Αυγούστου στο ίδιο μοτίβο.

Και έχουν ορισμένοι το θράσος να καταγγέλλουν και να κατηγορούν και τους Ευρωπαίους, γιατί λέει λένε το ίδιο και πανηγυρίζουν.

Θα τους φέρουμε λοιπόν εκεί στη Βουλή, εκεί όπου συνήθως τα χρόνια των μνημονίων, οι ίδιοι συνήθιζαν να ψηφίσουν  δυο – δυο περικοπές και μέτρα λιτότητας.

Και θα τους φέρουμε εκεί να ψηφίσουν ένα προς ένα τα μέτρα αυτά του τέταρτου μνημονίου όπως μας λένε ότι υπογράψαμε, ένα, ένα…

Σαν το μαρτύριο της σταγόνας.

Και με ονομαστικές ψηφοφορίες μάλιστα.

Αλλά ξέρετε το πιο ενδιαφέρον θα είναι όταν φέρουμε να ψηφιστεί στη Βουλή των Ελλήνων  ο προϋπολογισμός στη Βουλή.

Θυμάστε τη μεγάλη φασαρία που έγινε στο τέλος της δεύτερης αξιολόγησης, με τις απαιτήσεις, τις υπερβολικές, όπως αποδείχθηκε, του ΔΝΤ και τη συμβιβαστική εκείνη λύση που δόθηκε με τα μέτρα και τα αντίμετρα.

Τότε που όλο το παλιό κομματικό και μιντιακό σύστημα προσπαθούσε να πείσει τον ελληνικό λαό για τη μεγάλη συμφορά που έφερε ο ΣΥΡΙΖΑ  στον τόπο και για το ότι κοροϊδεύουμε, διότι δεν υπάρχουν αντίμετρα παρά μόνο μέτρα.

Και τώρα οι έρμοι, κατά κακή τους τύχη, θα βρεθούν μπροστά σε ένα εξαιρετικά δυσμενές γι’ αυτούς ενδεχόμενο, σε έναν προϋπολογισμό που όχι μόνο δεν θα υπάρχουν αντίμετρα και θα υπάρχουν μέτρα αλλά το αντίθετο, δεν θα υπάρχουν μέτρα και θα υπάρχουν μόνο αντίμετρα.

Και αυτό  ξέρετε είναι το μεγάλο δράμα του κου Μητσοτάκη.

Που έβαλε όλα τα λεφτά του στο καλάθι της καταστροφής. Όλα τα λεφτά στο μαύρο της καταστροφής τα πόνταρε και τώρα που η Ελλάδα ανακάμπτει, τώρα που η οικονομία ανακάμπτει, ξέμεινε από επιχειρήματα.

Γιατί όσο κι αν προσπαθεί δεν του είναι εύκολο να αλλάξει την πραγματικότητα.

Και η πραγματικότητα δεν κρύβεται βεβαίως ούτε στους εταίρους μας.

Που τη βλέπουν και μας ακούνε πια, γιατί έχουμε ανακτήσει την εμπιστοσύνη μέσα από τις πράξεις και την αξιοπιστία μας.

Αξιοπιστία που την έχουμε αποδείξει.

Όσο τώρα για ορισμένους κατ’ εξακολούθηση διαψευδόμενους από τις εξελίξεις εγχώριους θεσμικούς παράγοντες που επιμένουν στις κινδυνολογικές παρεμβάσεις, θα τους συνιστούσα, για το δικό τους καλό, και για τη δική τους εναπομείνασα αξιοπιστία, να είναι λίγο πιο προσεχτικοί πια.

Τη μια μας είπαν ότι αν δε κάνουμε 4-5 επιπλέον μεγάλες ιδιωτικοποιήσεις δεν θα βγούμε στις αγορές, και τελικά η εξέλιξη τους διέψευσε. Βγήκαμε όχι μία φορά, αλλά τρείς φορές στις αγορές με επιτυχία.

Την άλλη μας είπαν ότι δε μπορεί η Ελλάδα να έχει καθαρή έξοδο από τα μνημόνια και χρειάζεται πιστοληπτική γραμμή στήριξης, δηλαδή νέο κεκαλυμμένο μνημόνιο.

Διαψεύστηκαν και εκεί παταγωδώς.

Και τώρα επιμένουν στην ίδια γραμμή, ζητώντας ουσιαστικά να κοπούν εκ νέου οι συντάξεις που οι ίδιοι στο παρελθόν, από άλλο πολιτικό ρόλο, έκοψαν καμιά σαρανταριά φορές στη Βουλή.

Θα διαψευστούν εκ νέου.

Και πάλι παταγωδώς.

Γιατί η Ελλάδα πιάνει τους δημοσιονομικούς στόχους, η οικονομία αναπτύσσεται ξανά, το επενδυτικό ενδιαφέρον αυξάνεται, οι βαθιές θεσμικές μεταρρυθμίσεις αρχίζουν πλέον να αποδίδουν.

Και όλα αυτά είναι φανερά και στους εταίρους και στους επενδυτές.

Θα έλεγα, μακάρι και στον τομέα ευθύνης των διαρκώς κινδυνολογούντων και ασκόπως πολιτικολογούντων να μην υπήρχαν αναταράξεις, απολύτως αναντίστοιχες με την εκπληκτικά θετική πορεία των θεμελιωδών μεγεθών της ελληνικής οικονομίας.

Για αυτό καλό είναι όλοι όσοι έχουμε θέσεις ευθύνης σε αυτό τον τόπο, να μάθουμε να δουλεύουμε περισσότερο, να είμαστε πιο αποτελεσματικοί και να μιλάμε λιγότερο.  

Και κυρίως να μιλάμε όταν πρέπει να μιλήσουμε. Όχι όταν δεν πρέπει.

Επανέρχομαι όμως στη μεγάλη εικόνα.

Και η μεγάλη εικόνα είναι ότι η Ελλάδα βγήκε επιτέλους από τα μνημόνια μετά από οχτώ ολόκληρα χρόνια

Και όχι απλά βγήκε από τα μνημόνια, αλά βγήκε και με μια ρύθμιση ιδιαίτερα θετική του δημόσιου χρέους της, που το καθιστά πλέον βιώσιμο, σε ότι αφορά τη δυνατότητα της χώρας να το αποπληρώνει το επόμενο διάστημα και στο διηνεκές

Και ιδιαίτερα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα έχουμε έναν, αυτό που λένε οι οικονομολόγοι, καθαρό διάδρομο, όπου οι πληρωμές είναι εξαιρετικά χαμηλές.

Και άρα, θα έλεγε κανείς, είναι ελκυστική η επενδυτική δυναμική, είναι ελκυστικός επενδυτικά τόπος η Ελλάδα και η ελληνική οικονομία για τους διεθνείς επενδυτές.

Και μάλιστα βγήκαμε με ρύθμιση του χρέους, με καθαρό διάδρομο 15ετίας, αλά και με ένα μαξιλάρι χρηματοδοτικό που μας δίνει τη δυνατότητα να μην έχουμε το άγχος, να μην ανησυχούμε από τις αναταράξεις, τις συγκυριακές αναταράξεις στη διεθνή οικονομία, εξωγενείς αναταράξεις που δεν αφορούν δηλαδή την πορεία της ελληνικής οικονομίας και τις οποίες τις βλέπουμε στην παρούσα περίοδο. Έχουν να κάνουν με τις εξελίξεις της οικονομίας, τις αναδυόμενες οικονομίες, με τη γειτονική Ιταλία

Δεν πρέπει όμως να ανησυχούμε γιατί έχουμε την πολυτέλεια να επιλέξουμε εμείς τον χρόνο όπου θα αντλήσουμε κεφάλαια από τις αγορές.

Η Ελλάδα επανήλθε σε αυτό που ονομάζουμε ευρωπαϊκή κανονικότητα.

Και είναι χαρακτηριστικό αυτό.

Μεθαύριο είναι μια σημαντική μέρα για την Ελλάδα.

Για οχτώ ολόκληρα χρόνια η Ελλάδα δεν είχε τη δυνατότητα, όπως όλες οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης, να καταθέτει τον προϋπολογισμό της, αυτή τη διαδικασία του ευρωπαϊκού εξαμήνου, το European Semester.

Τι είναι αυτή η διαδικασία;

Όλες οι χώρες, όλες οι κυβερνήσεις, οι εκλεγμένες από τους λαούς κυβερνήσεις καταθέτουν τον προϋπολογισμό τους, όπως αυτές ορίζουν ότι πρέπει να γίνει, βεβαίως στα πλαίσια των κοινά αποφασισμένων στόχων.

Αλλά το μείγμα της πολιτικής για να πιαστούν οι στόχοι είναι υπόθεση των κυβερνήσεων των εκλεγμένων.

Και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή καταθέτει τις παρατηρήσεις της.

Βεβαίως, μόνο σε περιπτώσεις όπου οι κατατιθέμενοι προϋπολογισμοί βγαίνουν έξω από τους συμφωνημένους στόχους, υπάρχουν ζητήματα, παρατηρήσεις από την Επιτροπή, ίσως και απαίτηση διορθώσεων.

Η Ελλάδα λοιπόν μεθαύριο καταθέτει για πρώτη φορά τον προϋπολογισμό, που τον οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, η κυβέρνηση συλλογικά, η εκλεγμένη κυβέρνηση, αποφάσισε να καταθέσει.

Ένας προϋπολογισμός που πιάνει τους συμφωνημένους στόχους και με το παραπάνω.

Όχι μόνο τους πιάνει, αλλά δίνει το περιθώριο και θετικών μέτρων, αυτών που σας εξήγησα και πριν ότι θα νομοθετήσουμε μέχρι το τέλος του έτους στη Βουλή.

Το μείγμα της πολιτικής είναι δική μας επιλογή.

Αυτό σημαίνει.

Και απευθύνομαι σε όσους μιλούν για συνέχεια των μνημονίων, για τέταρτο μνημόνιο.

Αυτό σημαίνει κ. Μητσοτάκη ότι βγήκαμε από τα μνημόνια.

Οι ελληνικές κυβερνήσεις θα αποφασίζουν το μείγμα της πολιτικής, μέσα από το οποίο θα πιάνουμε τους στόχους.

Το σχέδιο και το όραμά μας, όμως, για την Ελλάδα της νέας εποχής, θα έλεγα ότι  είναι ευρύτερο, πάει πιο πέρα από αυτή τη σημαντική εξέλιξη, καθοριστική βεβαίως  για την πορεία του τόπου, αλλά πάει πιο πέρα.

Και στηρίζεται στους εξής πυλώνες:

Στην ενίσχυση της παραγωγής

στην προστασία της εργασίας

στη στήριξη του κοινωνικού κράτους

στις μεγάλες προοδευτικές θεσμικές τομές

και στην αναβάθμιση της διεθνούς θέσης της χώρας

 

Επιτρέψτε μου εδώ δυο σύντομα λόγια για κάθε έναν πυλώνα από τους παραπάνω.

Πρώτα απ’ όλα, όσον αφορά την παραγωγή.

Ήδη η χώρα τρέχει με τους υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης των τελευταίων δέκα ετών. Δηλαδή και πριν την κρίση.

Για δεύτερη συναπτή χρονιά, έχουμε ρεκόρ Άμεσων Ξένων Επενδύσεων στη χώρα.

Και οι προοπτικές είναι ακόμη μεγαλύτερες για την ανάπτυξη.

Διότι για πρώτη φορά, η χώρα πορεύεται με σχέδιο και με ιεραρχήσεις.

Τα χρηματοδοτικά εργαλεία, δεν γίνονται πλέον μίζες και ρουσφέτια για τους ημέτερους.

Δεν κατευθύνονται οι πόροι στις τσέπες λίγων και εκλεκτών.

Η κατανομή, γίνεται δίκαια και στοχευμένα.

Οι πόροι κατευθύνονται στην πραγματική παραγωγή.

Στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, στην καινοτομία, στους τομείς εκείνους που η χώρα μας, η Ελλάδα, διαθέτει συγκριτικό πλεονέκτημα.

 

Σε ότι αφορά την εργασία.

Έχουν γίνει πολλά σημαντικά βήματα.

Ήδη η ανεργία μέσα στην τριετία μειώθηκε σχεδόν κατά 8 ποσοστιαίες μονάδες με πάνω από 300.000 νέες θέσεις εργασίας να έχουν δημιουργηθεί.

Όμως, μένουν ακόμα πολλά να γίνουν.

Μένουν πολλά διότι, να είμαστε ειλικρινείς εδώ, ο πυρήνας των προγραμμάτων προσαρμογής των μνημονίων δεν ήταν η δημοσιονομική εξισορρόπηση.

Ο πυρήνας ήταν η μείωση των μισθών, η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, η κανονικοποίηση της ακραίας εκμετάλλευσης, και όλα αυτά στο όνομα της ανταγωνιστικότητας.

 

Με την έξοδο της χώρας από τα προγράμματα, αυτόν ακριβώς τον πυρήνα στοχεύουμε.

Και σταδιακά επιδιώκουμε να τον ξεριζώσουμε.

Με την επαναφορά των βασικών αρχών των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Και ήδη με τις νέες κλαδικές συμβάσεις, 190.000 εργαζόμενοι θα δουν άμεσα αύξηση των αποδοχών τους.

Με την αύξηση του κατώτατου μισθού, οι διαδικασίες έχουν δρομολογηθεί.

Με την κατάργηση της ντροπιαστικής  μισθολογικής διάκρισης έναντι των νέων, τον λεγόμενο υποκατώτατο μισθό, τον οποίο καταργούμε.

Και φυσικά, με την διαρκή και συντονισμένη προσπάθεια για την καταπολέμηση της αδήλωτης εργασίας.

Ένας διαρκής αγώνας.

Ξέρετε την παραλάβαμε την υποδηλωμένη και αδήλωτη εργασία σχεδόν στο 20%. Στόχος μας είναι μέχρι το 2021 να έχει περιοριστεί στο 5%.

 

Επιδιώκουμε λοιπόν να βαθύνουμε τις τομές υπέρ του κόσμου της εργασίας, του κόσμου που εκπροσωπούμε.

Και υπάρχει εδώ και ένας επιπλέον λόγος γι’ αυτό.

Πέραν, δηλαδή, του ότι είμαστε η παράταξη, το κόμμα των δυνάμεων της εργασίας, υπάρχει ένας στόχος που υπερβαίνει τις παραταξιακές διαφορές και τις ιδεολογικές διαφορές.

 Είναι εθνικής σημασίας στόχος.

Και αναφέρομαι στο μεγάλο, στο μείζον ζήτημα που αντιμετωπίζει η χώρα, που είναι το δημογραφικό πρόβλημα.

Δεν μπορούμε να συνεχίζουμε τις πολιτικές εκείνες που επιτείνουν το πρόβλημα.

Δεν μπορεί η Ελλάδα να γίνεται αβίωτη για τους νέους ανθρώπους 25, 30 ετών, οι οποίοι στα χρόνια της κρίσης έφυγαν κατά χιλιάδες στο εξωτερικό αναζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Δε μπορεί η Ελλάδα να μην παρέχει στοιχειώδη εργασιακή ασφάλεια στους 17ρηδες και τους 18ρηδες που ετοιμάζονται να μπουν στην παραγωγή.

Δε μπορεί η Ελλάδα να γυρίζει την πλάτη της στη νέα γενιά και να την καταδικάζει να βιώνει συνθήκες εργασίας του 1950, στον 21ου αιώνα.

Μια Ελλάδα, λοιπόν, που γερνάει επικινδύνως, οφείλει να δείξει το μέγιστο ενδιαφέρον για τις ηλικίες εκείνες που θα ξαναδώσουν στη χώρα ζωή και προοπτική.

Είναι λοιπόν  για εμάς ύψιστη προτεραιότητα, και θα κάνουμε τα πάντα ώστε αυτές οι γενιές, η νέα γενιά, να έχει τη δυνατότητα να ζήσει στη χώρα, να μείνει εδώ με αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη, να μείνει και να δουλέψει και να προκόψει στον τόπο.

Γιατί οι νέοι και οι νέες, για εμάς είναι οι πρωταγωνιστές της νέας εποχής που οραματιζόμαστε για τον τόπο. 

Έρχομαι τώρα στον τρίτο πυλώνα του σχεδίου μας, που είναι η στήριξη του κοινωνικού κράτους.

Η στήριξη της Δημόσιας Παιδείας, της Υγείας, της Κοινωνικής Ασφάλισης και της Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

Κάναμε σημαντικά βήματα ακόμα και κάτω από αντίξοες δημοσιονομικά συνθήκες.

Και θα συνεχίσουμε.

Και επιτρέψτε μου να πω, ότι στο πεδίο του κοινωνικού κράτους, διεξάγεται όλα αυτά τα χρόνια και μια κρίσιμη ιδεολογική μάχη.

Αυτό το κράμα νεοφιλελεύθερου ελιτισμού και ακροδεξιού μισανθρωπισμού που βρίσκεται απέναντί μας, δίνει μια  διαρκή μάχη για την παράδοση των πάντων στο πεδίο της αγοράς. Στο όνομα, μάλιστα, της ελεύθερης οικονομίας και των δήθεν ίσων ευκαιριών.

Τα πεπραγμένα των πολιτικών μας αντιπάλων κατά τη διακυβέρνησή τους, ιδίως τα τελευταία χρόνια, είναι χαρακτηριστικά:

Η συγχώνευση των σχολείων και των νοσοκομείων,

η δραστική περικοπή της χρηματοδότησης στην υγεία και την παιδεία,

η εκδίωξη των ανασφάλιστων από τις δομές του ΕΣΥ,

η ταρίφα των 5 ευρώ στα δημόσια νοσοκομεία,

η συρρίκνωση του προϋπολογισμού για την Πρόνοια,

τα μαθήματα με φωτοτυπίες στα σχολεία,

τα κενά δασκάλων και καθηγητών στα Γυμνάσια και στα Λύκεια.

Όλα αυτά δεν συνέβαιναν στην χώρα σε ένα μακρινό παρελθόν, αλλά μόλις τριάμισι χρόνια πριν.

Στο απόγειο της εφαρμογής αυτών των περισπούδαστων κατά τα άλλα φιλελεύθερων ιδεών που θα μας έβγαζαν από την κρίση.

Αυτή όμως, συντρόφισσες και σύντροφοι, δεν είναι μια κοινωνία που μας αξίζει να ζούμε.

 Είναι μια κοινωνία- ζούγκλα.

Και σε αυτή την κοινωνική ζούγκλα επιθυμεί να μας εισαγάγει ο κος Μητσοτάκης, με το ακραία νεοφιλελεύθερο πρόγραμμά του.

Γιατί κάνουν λάθος ορισμένοι που λένε ότι δεν έχει πρόγραμμα η Ν.Δ. Η Ν.Δ. έχει πρόγραμμα ακραία νεοφιλελεύθερο.

Και είναι το πρόγραμμα των μνημονίων και του ΔΝΤ, που κατέστρεψε την κοινωνική υποδομή σε αυτή τη χώρα.

Αυτό είναι το πρόγραμμά της.

Και, βεβαίως, παλαιότερα, θυμάστε, μιλάγαμε για την κοινωνία των 2/3 και του 1/3.

Νομίζω ότι αυτό έχει πια ξεπεραστεί. Εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε μια νεοφιλελεύθερη δυστοπία  που αφορά πολύ–πολύ ελάχιστους. Ούτε ένα 10% της ελληνικής κοινωνίας.

Μια κοινωνία στην οποία με βάση τις δικές τους αντιλήψεις, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας

Τα δικαιώματα θα μετατρέπονται σε προνόμια.

Τα κοινωνικά αγαθά γίνονται εμπόρευμα.

Και το κράτος είναι χρήσιμο μόνο όταν χρειάζεται να τιθασεύσει την απείθαρχη, πολλές φορές, «αδαή πλειοψηφία», όπως τη λένε.

Για μας όμως το Κράτος είναι κάτι άλλο: είναι οι θεσμοί κοινωνικής προστασίας, είναι οι θεσμοί της δημοκρατικής συμμετοχής

Και γι αυτό σχεδιάζουμε και υλοποιούμε τις μεγάλες μεταρρυθμιστικές προοδευτικές θεσμικές τομές.

Και κομβικό στοιχείο σε αυτή τη διαδικασία των θεσμικών μεταρρυθμίσεων και των νόμων είναι η Συνταγματική Αναθεώρηση, την οποία θα φέρουμε τις επόμενες μέρες στην κρίση των Ελλήνων βουλευτών, στην Βουλή των Ελλήνων.

Θα είμαστε σύντομα σε θέση, βεβαίως μετά από επαρκή διαβούλευση και στο κόμμα, να ανακοινώσουμε τις προτεινόμενες αλλαγές ώστε να ξεκινήσει η προβλεπόμενη διαδικασία.

Ο προσανατολισμός μας είναι σαφής.

Να ενισχύσουμε τη διαφάνεια και την απόδοση δικαιοσύνης.

Να αναβαθμίσουμε τη λειτουργία της Δημόσιας Διοίκησης.

Να εξορθολογίσουμε επιτέλους τις σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας και να διακρίνουμε τους ρόλους.

Να ισχυροποιήσουμε τις δημοκρατικές αξίες.

Να προστατέψουμε τα δημόσια κοινωνικά αγαθά.

Να κατοχυρώσουμε τη θεσμική προστασία έναντι των διακρίσεων.

 

Και τέλος, τελευταίος πυλώνας, κρίσιμος όμως, του σχεδίου και του οράματός μας για τη χώρα, είναι αυτό που ονόμασα ισχυροποίηση της θέσης της στο διεθνές γίγνεσθαι, στο διεθνές πεδίο.

Ήδη στον τομέα αυτό έχουμε καταφέρει πολύ σημαντικά πράγματα.

Έχουμε κάνει μια τεράστια προσπάθεια και η χώρα, πιστεύω ότι έχει πλέον, μετά από τρία χρόνια, ανακτήσει πλήρως το ειδικό βάρος και το κύρος της στη διεθνή σκηνή.

Μέσα από μια ενεργητική, πολυδιάστατη και φιλειρηνική εξωτερική πολιτική.

Η οποία έχει καταστήσει την Ελλάδα ισχυρό πόλο σταθερότητας, σε μια ευρύτερα αποσταθεροποιημένη περιοχή.

Αυτή η πολιτική που έχουμε επιλέξει, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι είναι μια βαθιά προοδευτική πολιτική.

Διότι μια τέτοια πολιτική είναι που αναβαθμίζει τη θέση της χώρας.

Μια τέτοια πολιτική είναι που της επιτρέπει να διατηρεί τόσο τις στρατηγικές της συμμαχίες όσο όμως και να διατηρεί και να εμβαθύνει τους διαύλους της συνεργασίας ανάμεσα στους λαούς.

Θα μου επιτρέψετε, όμως, να πω ότι πέρα από προοδευτική πολιτική, είναι και  μια πατριωτική πολιτική επιλογή.

Διότι αποτρέπει μια λογική εξάρτησης της χώρας από άλλες δυνάμεις, η οποία παραπέμπει σε άλλες εποχές.

Η Ελλάδα ασκεί εξωτερική πολιτική υπέρ των εθνικών της συμφερόντων, διαφυλάσσει στο ακέραιο τα κυριαρχικά της δικαιώματα και την εδαφική της ακεραιότητα.

Και εργάζεται διαρκώς για την προώθηση λύσεων που ενισχύουν τη συνεργασία και την αλληλεγγύη μεταξύ των λαών στην περιοχής μας.

 

Σε αυτό το πλαίσιο, το προοδευτικό αλλά και το πατριωτικό συνάμα, εντάσσεται η ιστορική μας πρωτοβουλία για τη συμφωνία των Πρεσπών.

Και θέλω σε αυτό το σημείο να υπογραμμίσω ότι αυτή η συμφωνία που έχουμε μπροστά μας είναι μια μοναδική και αναντικατάστατη ευκαιρία για τους δυο λαούς,  αλλά  και για τη σταθερότητα στα Βαλκάνια.

Αν οι γείτονές μας απορρίψουν αυτή τη συμφωνία μέσα από τις καθόλα σεβαστές προβλεπόμενες από το Σύνταγμά τους διαδικασίες, θα  πρέπει να γνωρίζουν  -και οφείλω να το πω με ειλικρίνεια- ότι δεν θα υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις για την είσοδό τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή σε άλλους διεθνείς οργανισμούς όπου θέλουν να συμμετάσχουν ή πιθανώς και σε αμυντικές συμμαχίες και συνεργασίες στις οποίες η Ελλάδα συμμετέχει ή δύναται να συμμετέχει.

Διότι αν δεν αλλάξουν τη Συνταγματική τους ονομασία, θέλω να είμαι σαφής, η Ελλάδα δεν πρόκειται να το επιτρέψει.

Δεν πρόκειται να δεχτεί την είσοδο της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ, την Ε.Ε. ή σε άλλο διεθνή οργανισμό, ή σε οποιοδήποτε σχήμα αμυντικής συνεργασίας, με  συνταγματική ονομασία που θα λέγεται Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Θέλω να είμαι ξεκάθαρος.

 

Και επιτρέψτε μου λίγο εδώ να επιμείνω.

Η Ελλάδα, τα τρία τελευταία χρόνια έχει μια πολυδιάστατη και ενεργητική εξωτερική πολιτική.

Που έχει αναβαθμίσει το ρόλο της στη περιοχή, ώστε μαζί με τη Κύπρο να αποτελούμε ευρωπαϊκό πυλώνα ειρήνης,  σταθερότητας και ασφάλειας.

Όχι  όμως ως προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης. 

Αλλά ως πυλώνας ειρήνης και ασφάλειας.

 

Και η Ελλάδα  προωθεί σχήματα συνεργασίας και συνανάπτυξης βασισμένα στις σχέσεις καλής γειτονίας, που δίνουν το μήνυμα ότι το διεθνές δίκαιο είναι το μόνο πλαίσιο βάσει του οποίου μπορεί να έχει μέλλον η περιοχή μας. 

 

Η Ελλάδα επιδιώκει και έχει πετύχει σχέσεις αμοιβαίου σεβασμού με όλες τις δυνάμεις της περιοχής, με όλες τις  μεγάλες και ισχυρές δυνάμεις του κόσμου μας.

Επιδιώκει να έχει σχέσεις, και έχει σχέσεις, επαναλαμβάνω, αμοιβαίου σεβασμού.

 Δεν αναζητάμε όμως προστάτες.

 

Η Ελλάδα προωθεί την ευρωπαϊκή προοπτική των γειτόνων της και την ανάγκη συμμόρφωσής τους με το ευρωπαϊκό κεκτημένο, αναγνωρίζοντας τη σημασία που αυτό έχει για το μέλλον της Ευρώπης και ολόκληρης της ευρύτερης περιοχής.

 

Και για αυτό επιλέγει να βρίσκει αμοιβαία αποδεκτές λύσεις στη βάση της ειρηνικής επίλυσης των διαφόρων. 

 

Και επιλέγει να είναι μέρος της λύσης και όχι μέρος του προβλήματος στη περιοχή μας.

 

Και στη βάση αυτή επιδιώκει με σταθερότητα τη δίκαιη επίλυση του Κυπριακού, χωρίς κατοχικά στρατεύματα, χωρίς το αναχρονιστικό καθεστώς των εγγυήσεων από τρίτες δυνάμεις.

Και η εξωτερική πολιτική στα κρίσιμα εθνικά μας θέματα είναι και θα είναι σταθερή.

Δεν είναι άλλη στο Νότο και άλλη στο Βορά.

Και θέλω να κλείσω με το εξής:

Η κυβέρνηση αυτή που έφερε την Ελλάδα ξανά στο ρόλο που της αξίζει στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και στα Βαλκάνια, που αναβάθμισε τη γεωπολιτική μας δυναμική, που ξανάκανε την Ελλάδα ηγέτιδα δύναμη, οδηγό της ειρήνης και της συνεργασίας, δεν πρόκειται να πτοηθεί στις προσπάθειές της.

Είμαστε αποφασισμένοι, είμαι, σε ότι με αφορά, αποφασισμένος, να προχωρήσουμε μπροστά,  γιατί αυτό επιτάσσει το εθνικό μας συμφέρον.

Και η αριστερά δεν έβαλε ποτέ το στενό πολιτικό της συμφέρον πάνω από αυτό που αντιλαμβάνεται ως πατριωτικό καθήκον και εθνικό συμφέρον.

Και θέλω να επισημάνω, η κυβέρνηση αυτή που έβγαλε την Ελλάδα από τα μνημόνια, η κυβέρνηση αυτή που λύνει προβλήματα δεκαετιών αναβαθμίζοντας το διεθνή ρόλο της χώρας, να το ξέρουν όλοι, θα ολοκληρώσει τη συνταγματικά προβλεπόμενη θητεία της.

Δε μπορεί κανείς να την εμποδίσει.

Αν ο κ. Μητσοτάκης επιθυμεί να την εμποδίσει, ο τρόπος είναι ένας.

Στη Βουλή, ανοιχτά, δημοκρατικά, ενώπιον του ελληνικού λαού.

Ας έρθει, ασκώντας το δικαίωμά του ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κι ας καταθέσει πρόταση δυσπιστίας.

Και να μετρήσουμε εκεί, πόσα απίδια πιάνει ο σάκος.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Επιτρέψτε μου να κλείσω με δυο λόγια για το κόμμα μια και στη σημερινή Κ.Ε., στη σημερινή και αυριανή διαδικασία, εκτός από το να συζητήσουμε για τις εξελίξεις. Εκτός από το να εκλέξουμε τη νέα Π.Γ.,  γιατί αυτή είναι η απόφαση,  μιας προοπτικής ανασύνταξης του κόμματος μπροστά στις επόμενες μάχες, θα κουβεντιάσουμε και για τις μάχες αυτές καθ’  εαυτές.

Και άρα επιτρέψτε μου να κλείσω με δυο λόγια για το κόμμα μπροστά στις μεγάλες μάχες που έρχονται.

Στην αφετηρία αυτής της νέας εποχής για τη χώρα, νομίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να παίξει έναν κρίσιμο ρόλο.

Να γίνει το κόμμα που οργανώνει και εκπροσωπεί τις δυνάμεις της εργασίας, τους φτωχούς και τους αδύναμους, που στα χρόνια της κρίσης πολλαπλασιάστηκαν.

Τους νέους και τις νέες.

Τον κόσμο της γνώσης και του πολιτισμού, που ήταν πάντοτε ένα από τα πιο δυναμικά στοιχεία της πολιτικής μας δράσης,

Τους ανθρώπους της παραγωγής.

Τον επιχειρηματικό κόσμο που δεν ζητά χάρες αλλά ισονομία για όλους.

Να γίνει, με δυο λόγια,  κινητήρια δύναμη για προοδευτικές εξελίξεις, κινητήριος δύναμη προοδευτικών συγκλίσεων.

Αλλά να γίνει και το ανάχωμα απέναντι στην ακροδεξιά φρίκη και τον κοινωνικό κανιβαλισμό.

Τον κοινωνικό κανιβαλισμό που τον βλέπουμε πολύ πιο συχνά στην καθημερινή μας ζωή, που νομιμοποιεί τα πογκρόμ εναντίον προσφύγων και μεταναστών.

Που θέλει να διδάξει σε μαθητές, όχι την αλληλεγγύη απέναντι στον συνάνθρωπο, αλλά το μίσος απέναντι σε κάποιον που τον ονομάζει λαθραίο.

Τον κοινωνικό κανιβαλισμό που επικροτεί την αυτοδικία και δεν ανατριχιάζει στην όψη της ωμής δολοφονικής βίας απέναντι σε αυτόν που είναι από κάτω.

 Τον αδύναμο, τον διαφορετικό, τον άλλο, που μπορεί κάποια στιγμή να είναι ο διπλανός μας ή και εμείς οι ίδιοι.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Αυτό πρέπει να γίνει το κόμμα μας στο επόμενο διάστημα, στις δύσκολες μάχες που έχουμε μπροστά μας.

Μάχες που πρέπει να τις κερδίσουμε όχι μόνο εκλογικά, αλλά και ιδεολογικά.

Να κερδίσουμε την ιδεολογική ηγεμονία με τη δύναμη των ιδεών μας σε μια περίοδο που δυστυχώς βλέπουμε σε όλη την Ευρώπη οι ιδέες αυτής της ακροδεξιάς φρίκης, του κοινωνικού κανιβαλισμού που περιέγραψα πιο πριν, να εξαπλώνονται επικίνδυνα.

Κι αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ θα δώσει και τις μεγάλες μάχες στις εκλογές.

Έχουμε τρείς μεγάλες, κομβικές εκλογικές αναμετρήσεις που θα καθορίσουν τις εξελίξεις σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Πρώτα απ’ όλα, οι Ευρωεκλογές.

Μια μάχη θα έλεγα ταυτοτικού χαρακτήρα για την Ευρώπη και το μέλλον της.

 

Η μεγαλύτερη πολιτική οικογένεια της Ευρώπης, η συντηρητική οικογένεια, το ΕΛΚ, δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις. ‘Όχι μόνο δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις, ηττάται αλλά και δίνει τροφή, δίνει χώρο στο φάντασμα της ακροδεξιάς και των ρατσιστικών ιδεών.

Από τη μία, ένα κομμάτι της επιμένει μονότονα να υπερασπίζεται πολιτικές που υπονόμευσαν και υπονομεύουν τη συνοχή και την πορεία της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης

Από την άλλη, ένα άλλο τμήμα της προσδένεται, ταυτίζεται σχεδόν, προσδένεται στο άρμα της ακροδεξιάς.

Η περίπτωση της Ελληνικής Δεξιάς είναι εξέχουσα. Καθώς στη ΝΔ έχουμε το εξής παράδοξο: συμβαίνουν και τα δύο ταυτόχρονα. Και επιμένουν μονότονα να υπερασπίζονται τις νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις που διέρρηξαν τη συνοχή της Ευρώπης και προσδένονται στο άρμα της ακροδεξιάς.

Όχι μόνο συνεχίζουν την αμετανόητη υπεράσπιση των πεπραγμένων της οικονομικά και κοινωνικά καταστροφικής κυβέρνησης Σαμαρά, αλλά υπόσχονται να συνεχίσουν από εκεί που αυτή σταμάτησε, γυρνώντας μας πίσω.

 Ξηλώνοντας, δηλαδή, κάθε προοδευτική μεταρρύθμιση υπέρ της κοινωνικής πλειοψηφίας, γυρίζοντας την Ελλάδα πίσω στη μέγγενη της αέναης λιτότητας και ενδεχομένως και των μνημονίων, διότι αυτά που προτείνουν χωρίς μνημόνια δεν γίνονται, να είμαστε ξεκάθαροι.

Ταυτόχρονα, όμως, κρατούν ψηλά και τη σημαία του νεοσυντηρητισμού, του ακροδεξιού φανατισμού, με προβεβλημένα στελέχη που προέρχονται από τη μήτρα της ακροδεξιάς στην Ελλάδα να παίζουν κεντρικό ρόλο σε θέσεις κρίσιμες για την παραγωγή πολιτικού λόγου και γραμμής αλλά και παρουσίας.

Είναι λοιπόν σαφές, ότι στις επερχόμενες ευρωεκλογές –και θα το πω έτσι σχηματικά- αν στην Ελλάδα ψηφίσεις Μητσοτάκη, στην Ευρώπη θα σου βγει ο Όρμπαν. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Δηλαδή θα σου βγει η Ευρώπη του νέο-φονταμενταλισμού, η Ευρώπη των κλειστών συνόρων, η Ευρώπη φρούριο, που βαδίζει αργά αλλά σταθερά προς τη διάλυσή της.

 

Απέναντι λοιπόν σε αυτό το σοβαρό ενδεχόμενο μιας ισχυρής αντιδραστικής στροφής στην Ε.Ε., που θα οδηγήσει κάποια στιγμή και στη διάλυση, απαιτείται επαγρύπνηση από τις προοδευτικές δυνάμεις, παρά τις  διαφορές τους.

Είδα πριν λίγες μέρες, προχθές, αυτή τη συμφωνία που υπέγραψαν στη Μαδρίτη ο Πέδρο Σάντσεθ και ο Πάμπλο Ιγκλέσιας.

Για μια σειρά ουσιαστικών μέτρων υπέρ της κοινωνικής πλειοψηφίας. Για μια ισχυρή, σημαντική αύξηση του κατώτατου μισθού, και για ένα πλαίσιο προοδευτικών κοινωνικών παρεμβάσεων.

Και θέλω από αυτό εδώ το βήμα να τους συγχαρώ και να πω ότι τέτοιες κινήσεις μας γεμίζουν ελπίδα και αισιοδοξία, μας δίνουν πίστη, δεν είμαστε μόνοι μας σ’  αυτή την Ευρώπη. Υπάρχουν κι αλλού δυνάμεις που δίνουν τη μάχη τους από το δικό τους μετερίζι και έχει έρθει η ώρα να ακολουθήσει ο ένας το θετικό παράδειγμα του αλλουνού, να ενώσουμε δυνάμεις προκειμένου να αποτρέψουμε την επέλαση της ακροδεξιάς, αλλά ταυτόχρονα να χτυπήσουμε και τις πολιτικές εκείνες που είναι οι αιτίες της ανόδου της ακροδεξιάς. Διότι η αιτία της ανόδου της ακροδεξιάς είναι οι πολιτικές της λιτότητας, οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που φτωχοποιούν πλατιά κοινωνικά στρώματα.

Και άρα λοιπόν να ακολουθήσουμε αυτό το παράδειγμα της Ισπανίας, αλλά να δούμε και το επιτυχές παράδειγμα της  συνεργασίας Σοσιαλιστών και Αριστεράς στην Πορτογαλία.

Και φυσικά να ενισχύσουμε αυτή την προσπάθεια που γίνεται και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με τη συνεργασία ανάμεσα στα μέλη των κοινοβουλευτικών ομάδων της Αριστεράς και των Σοσιαλιστών και των Πρασίνων, μέσα από το Progressive Caucus.

Είναι προφανές ότι υπάρχει έδαφος σημαντικό για να εργαστούμε.

Θα χρειαστεί όμως πολύ δουλειά.

 

Από την πλευρά της Αριστεράς, δεν είναι η ώρα ούτε για παράλληλους μονολόγους, ούτε όμως και για φθηνούς βοναπαρτισμούς.

Αλλά και από την πλευρά των Σοσιαλιστών πιστεύω ότι έχει έρθει η ώρα της μεγάλης απόφασης.

Ή θα συνεχίσουν την συντηρητική τους μετάλλαξη, όπως δυστυχώς συμβαίνει στη χώρα μας, και άρα θα γίνουν χαλάκι για την άνοδο της ακροδεξιάς στην όποια της μορφή.

Ή θα τιμήσουν τις ιστορικές τους ρίζες και θα δώσουν ενωτικά  τη μάχη στο πλάι όλων των προοδευτικών δυνάμεων στην Ευρώπη.

Εμείς θα αγωνιστούμε για να έχουμε αυτή την ενωτική πορεία που μπορεί να έχει αποτελέσματα.

Επόμενη εκλογική μάχη όμως, πέρα από τις ευρωεκλογές, είναι και οι Αυτοδιοικητικές εκλογές που θα διεξαχθούν ταυτόχρονα στο τέλος του Μαΐου.

Εκεί που πλέον, υπάρχουν οι συνθήκες και οι προϋποθέσεις για την αυθεντική εκπροσώπηση των πολιτών, εκεί που ανοίγεται πεδίο για ουσιαστικές πλέον προγραμματικές συγκλίσεις, καθώς πλέον έχουμε ένα νόμο που για πρώτη φορά ισχύει στη  χώρα, της απλής αναλογικής, που εφαρμόζεται στην τοπική αυτοδιοίκηση, που βάζει τέλος στη μονοκρατορία του ενός.

Και μετατρέπει πλέον τα όργανα της αυτοδιοίκησης σε χώρους διαλόγου και συνδιαμόρφωσης και όχι σε παραστάσεις επιβολής της πλειοψηφίας, με κομπάρσο την αντιπολίτευση.

Εκεί λοιπόν είναι που πρέπει οι προγραμματικές συγκλίσεις, το πρόγραμμα για τις πόλεις μας, για την ποιότητα ζωής να γίνει η βάση σημαντικών ζυμώσεων και πολιτικών διεργασιών προκειμένου να έχουμε μια προοδευτική στροφή στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Όσον αφορά τη στρατηγική μας, δύο είναι οι βασικές προτεραιότητες.

Πρώτον, να συγκροτήσουμε και να στηρίξουμε συνδυασμούς και υποψηφίους με ριζοσπαστικό, αριστερό, προοδευτικό πρόσημο.

Συνδυασμούς και υποψηφίους, που είναι γειωμένοι στις τοπικές κοινωνίες, τα κινήματα και τους αγώνες των πολιτών.

Δεύτερον, να αναζητήσουμε συμμαχίες και προγραμματικές συγκλίσεις με συνδυασμούς και υποψηφίους του ευρύτερου προοδευτικού χώρου.

Ανθρώπους έντιμους, με γνώση, έργο αλλά και με αποδοχή από τις τοπικές κοινωνίες.

Υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα, ανά την Ελλάδα, τα γνωρίζει ο κόσμος και τα μέλη μας. Δεν θέλω να αναφερθώ. Πιστεύω όμως ότι γίνεται ήδη μια δουλειά σε θετική κατεύθυνση στο Τμήμα Αυτοδιοίκησης πλέον υπό την στενή παρακολούθηση του Γραμματέα του κόμματος, προφανώς και της Π.Γ. που θα εκλέξουμε αύριο.

Όσον αφορά τις Περιφέρειες, μέσα στο Νοέμβρη θα καταλήξουμε, μετά από σχετική συνεδρίαση και της ΚΕ, στους υποψηφίους που θα στηρίξουμε και στις 13 περιφέρειες,

πάντα φυσικά στο πλαίσιο της στρατηγικής που ανέφερα προηγουμένως.

Και θέλω να τονίσω ότι αυτή η εκλογική μάχη για μας θα είναι μια κρίσιμη εκλογική μάχη, γιατί θα αποδείξουμε τον βαθμό και τη δυνατότητα που έχει το κόμμα μας να αποκτήσει γείωση ουσιαστική στις τοπικές κοινωνίες. Κανένα κόμμα δεν μπορεί να έχει ηγετικό ρόλο, ηγεμονικό ρόλο στις ιδέες και τις διεργασίες σε μια κοινωνία, αν δεν μπορεί να μεταφράζει αυτή την ηγεμονική παρουσία και στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Πιστεύω λοιπόν ότι αυτή η εκλογική μάχη θα είναι η μάχη εκείνη που θα ξαναδώσει την ευκαιρία στην αριστερά, όχι μόνο να καταγράφει νίκες ιδεολογικές, αλλά να καταγράφει και νίκες εκλογικές στο χώρο της Τ.Α., όπως συνέβαινε παραδοσιακά τη δεκαετία του ΄70 και του ΄80, που η αριστερά είχε πολύ σημαντικές εκλογικές επιτυχίες στο χώρο της αυτοδιοίκησης.

 

Και θέλω να κλείσω, με μια αναφορά στην τρίτη εκλογική μάχη που έρχεται εντός του 2019. Αφορά τις εκλογές του επόμενου Οκτώβρη.

 Σε ένα χρόνο από σήμερα.

Εκεί όπου οι πολίτες θα κληθούν να κρίνουν και να συγκρίνουν:

 

Την Ελλάδα της ανάκαμψης και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ή την Ελλάδα τη βουτηγμένη στο δημοσιονομικό εκτροχιασμό και την αέναη λιτότητα.

Την Ελλάδα που με ορίζοντα τα 200 χρόνια από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, από την Επανάσταση, μετατρέπεται ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος δικαίου,

Ή την Ελλάδα που γυρίζει πίσω στα ρουσφέτια, στην κλεπτοκρατία, τις πελατειακές σχέσεις και τους ημέτερους.

Την Ελλάδα της υγιούς επιχειρηματικότητας και των επενδύσεων

Ή την Ελλάδα των offshore, της μίζας και των ολιγαρχών.

 

Την Ελλάδα που πρωταγωνιστεί στη διεθνή σκηνή

Ή την Ελλάδα που φοβάται και τη σκιά της και γίνεται ξανά παρίας και μαύρο πρόβατο.

Αυτά θα είναι τα κεντρικά διλήμματα των επόμενων εθνικών εκλογών, σε ένα χρόνο από σήμερα.

Έχουμε πολύ δουλειά μπροστά μας

Ώστε τον Οκτώβριο του 2019, όταν θα στηθούν οι εθνικές κάλπες,

ο ελληνικός λαός να απαντήσει θετικά σε αυτά τα διλήμματα και η χώρα να προχωρήσει μπροστά, να μη γυρίσει πίσω

και ο ΣΥΡΙΖΑ να λάβει μια νέα ισχυρή εντολή

για να συνεχίσουμε αυτό το μεγάλο ταξίδι για την αξιοπρέπεια, την κοινωνική δικαιοσύνη, που ξεκινήσαμε μαζί από το 2015.

Καλή δύναμη σε όλους και όλες.

Σας ευχαριστώ.

Φωτογραφίες: www.left.gr