Θεματική Ενότητα: Δικαιώματα

Ανακοίνωση του Τομέα Ισότητας και Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και της Τομεάρχη της ΚΟ, Έλενας Ακρίτα

Η σαρωτική επικράτηση της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ αφορά και εμάς.

Και πολύ μάλιστα.

Το 44% επέλεξε μια εξτρεμιστική πολιτική δύναμη που ισχυροποιεί το ναζιστικό της υπόστρωμα καλλιεργώντας το έδαφος για πογκρόμ εναντίον μεταναστών, προσφύγων και ΛΟΑΤΚΙ+ ανθρώπων.

Στην Ελλάδα ο Κασιδιάρης αποφυλακίζεται, η Λατινοπούλου χτίζει καριέρα πάνω στο μίσος, ενώ παράλληλα άλλα κόμματα πιέζουν την κυβέρνηση να στρίψει ακόμα πιο δεξιά το τιμόνι για να μπορέσει να επιβιώσει.

Ένας ολόκληρος κόσμος που μέχρι πριν από λίγα χρόνια ντρεπόταν κάπως να εκφράσει τον ρατσισμό του, σήμερα τον φωνάζει, τον ψηφίζει και καμαρώνει κιόλας.

Ο μετανάστης περισσεύει. Ο πρόσφυγας «μας αλλοιώνει». Οι γκέι και οι λεσβίες ας κάνουν ό,τι θέλουν, αρκεί να μη φαίνονται. Οι τρανς άνθρωποι έγιναν περίπου δημόσιος κίνδυνος. Τα ανθρώπινα δικαιώματα αντιμετωπίζονται σαν πολυτέλεια κάποιων γραφικών προοδευτικών.

Έτσι στρώνεται ο δρόμος.

Λέξη τη λέξη.

Στερεότυπο το στερεότυπο.

Ψήφο την ψήφο.

Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Τα πρώτα δείγματα τα έχουμε ήδη: στο μεταναστευτικό, στα δικαιώματα, στη ρητορική περί «woke ατζέντας», στην επιστροφή της παλιάς καλής «κανονικότητας» που πάντοτε είχε το ίδιο ελάττωμα: κάποιους άφηνε απ’ έξω.

Σε λίγο αρχίζουν τα δύσκολα για τους ΠΑΣΟΚογενείς υπουργούς της κυβέρνησης,που έσπευσαν να γίνουν πιο Νέα Δημοκρατία κι από τη Νέα Δημοκρατία.

Γιατί όταν ένα κόμμα στρίβει απότομα δεξιά, κάποια βαρίδια τα πετάει.

Και οι γενίτσαροι συνήθως είναι αναλώσιμοι.

Ειλικρινά, αυτό είναι το μικρότερο πρόβλημά μας.

Ας το λύσουν μόνοι τους.

Εμάς μας αφορά τι θα κάνει η Αριστερά. Και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν κάνει εκπτωσεις. Ούτε δημοσκοπικές ούτε εκλογικές.

Θα υπερασπιζόμαστε τους «περιττούς». Τους αόρατους, τους κυνηγημένους, τους στοχοποιημένους, τα θύματα.

Γιατί όταν τα άλλα κόμματα σιωπούν, ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει θέση.

Ακόμα κι όταν κοστίζει.

Κυρίως τότε.

Ανακοίνωση του Τομέα Ισότητας και Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και της Έλενας Ακρίτα, Τομεάρχη Ισότητας και Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Η ενδοοικογενειακή βία δεν είναι είδηση για τα «μανταλάκια» όταν το θύμα είναι γνωστό στο δημόσιο βίο. Πρόκειται για ένα από τα πιο σκοτεινά και βαθιά ριζωμένα κοινωνικά προβλήματα.

Κάθε γυναίκα που βρίσκει τη δύναμη να καταγγείλει κακοποιητική συμπεριφορά δικαιούται προστασία, ασφάλεια και σεβασμό στην ιδιωτικότητά της. Είτε είναι αναγνωρίσιμη είτε όχι.

Η δημοσιότητα δεν μπορεί να μετατρέπεται σε δεύτερη δοκιμασία για μια γυναίκα που απευθύνεται στις Αρχές. Και η αναγνωρισιμότητα δεν καταργεί το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή ούτε δικαιολογεί τη δημόσια έκθεση μιας τόσο ευαίσθητης υπόθεσης.

Στεκόμαστε δίπλα σε κάθε γυναίκα που υφίσταται βία και σε κάθε γυναίκα που αποφασίζει να σπάσει τη σιωπή. Χωρίς αστερίσκους, χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Με το θύμα. Πάντα.

Υ. Γ. Το όνομα της γυναίκας δεν το γράφουμε.
Σκόπιμα.

Σαν σήμερα, 23 Αυγούστου του 1791, ξεκίνησε στη νήσο Ισπανιόλα (σημερινή Αϊτή και Δομινικανή Δημοκρατία) η εξέγερση των δούλων που άνοιξε τον δρόμο για την κατάργηση του διατλαντικού δουλεμπορίου. 

Κι αν θεωρούμε ότι η δουλεία αποτελεί μια σκοτεινή σελίδα που η ανθρωπότητα άφησε πίσω της, η πραγματικότητα μας διαψεύδει. 

Το trafficking ανθρώπων, κυρίως γυναικών και παιδιών, καλά κρατεί, είτε πρόκειται για σεξουαλική εκμετάλλευση είτε για καταναγκαστική εργασία και άλλες μορφές σύγχρονης δουλείας. 

Τα σημερινά αιτήματα παραμένουν απολύτως επίκαιρα: πρόληψη, προστασία και ουσιαστική στήριξη των θυμάτων, αυστηρή δίωξη των κυκλωμάτων εμπορίας ανθρώπων και μηδενική ανοχή απέναντι σε όσους εκμεταλλεύονται την ανθρώπινη ανάγκη και ευαλωτότητα. 

Η κατάργηση της δουλείας δεν ολοκληρώθηκε τον 19ο αιώνα. Συνεχίζεται όσο υπάρχουν άνθρωποι που αντιμετωπίζονται ως εμπορεύματα.

Η εικόνα δείχνει μέρος από το Μνημείο του Δουλεμπορίου (East African Slave Trade Monument) στην περιοχή Στον Τάουν (Stone Town) της Ζανζιβάρης, το οποίο αποτυπώνει με συγκλονιστικό τρόπο σκλάβους δεμένους με αλυσίδες σε υπόγειο χώρο κράτησης.

Το μνημείο βρίσκεται κοντά στην Αγγλικανική Εκκλησία, χτισμένη ακριβώς πάνω στην τοποθεσία της παλιάς, διαβόητης υπαίθριας αγοράς σκλάβων του 19ου αιώνα.

Τα γλυπτά από σκυρόδεμα δείχνουν ανθρώπους στοιβαγμένους και αλυσοδεμένους σε μικρά, αποπνικτικά κελιά, συμβολίζοντας τη φρίκη και τα δεινά του δουλεμπορίου στην Ανατολική Αφρική.

* Επισυνάπτεται εικόνα που δείχνει μέρος από το Μνημείο του Δουλεμπορίου στην περιοχή Στον Τάουν της Ζανζιβάρης

Το παιδί σου δεν είναι κτήμα σου. 

Το παιδί σου δεν είναι ιδιοκτησία σου. 

Το παιδί σου δε σου ανήκει για να το κάνεις ό,τι θέλεις. Να το βαράς, να ασκείς λεκτική βία, να το εξευτελίζεις για να το «κάνεις άνθρωπο». 

Η σωματική βία ως μέσο «σωφρονισμού» δεν αποτελεί γονικό δικαίωμα.

Αυτό δεν το λέμε εμείς οι «τρελοί» που δε βαράμε τα παιδιά μας. 

Αυτό το λέει ο νόμος.

Το παιδί είναι αυτοτελής φορέας δικαιωμάτων, που κατοχυρώνονται από το Σύνταγμα, τη Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού και την ελληνική νομοθεσία. Η γονική μέριμνα δεν δίνει δικαίωμα άσκησης βίας. 

Στην Ελλάδα, βασικοί πυλώνες είναι η Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού, που κυρώθηκε με τον Ν. 2101/1992, το Σύνταγμα (ιδίως άρθρο 21), ο Αστικός Κώδικας για τη γονική μέριμνα και το συμφέρον του τέκνου, καθώς και η νομοθεσία για την ενδοοικογενειακή βία. Ειδικά η σωματική βία ως μέσο «σωφρονισμού» δεν αποτελεί γονικό δικαίωμα.

Το παιδί σου είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος, με αυτόνομη προσωπικότητα, αξιοπρέπεια και διεθνώς κατοχυρωμένα δικαιώματα. Έχει δικαίωμα στη σωματική και ψυχική του ακεραιότητα, στην ασφάλεια, στον σεβασμό. 

Η γονική μέριμνα δεν είναι εξουσία πάνω στο παιδί. Είναι ευθύνη απέναντι στο παιδί. Και το χαστούκι δεν γίνεται λιγότερο βία επειδή το χέρι που το δίνει είναι του πατέρα ή της μητέρας.

Τα παιδιά δεν είναι κτήμα μας. Είναι άνθρωποι. Μικροί άνθρωποι, με μεγάλα δικαιώματα. 

Ούτε ένα χαστούκι. 

Κοντά τα χέρια σου.

Η αναφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη στον «οίστρο» της Ζωής Κωνσταντοπούλου, όπως και του Δημήτρη Καιρίδη στα «ξανθά πουλέν του Τσίπρα», δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως ατυχείς διατυπώσεις.

Αποτυπώνουν μια βαθιά ριζωμένη σεξιστική αντίληψη που εξακολουθεί να διαπερνά τον δημόσιο λόγο.

Ο σεξισμός δεν είναι απλώς λεκτικός εκτροχιασμός και σίγουρα δεν είναι ανεκτή μορφή πολιτικής αντιπαράθεσης. Αναπαράγει έμφυλα στερεότυπα για να απαξιώνει τις γυναίκες όχι για τις θέσεις τους, αλλά για το φύλο τους.

Τέτοιες συμπεριφορές δεν έχουν θέση ούτε στην πολιτική ούτε στη δημοκρατία. Η καταδίκη τους δεν μπορεί να είναι επιλεκτική ούτε να εξαρτάται από την κομματική ταυτότητα της γυναίκας για την οποία προορίζονται.

Καλούμε όλα τα πολιτικά κόμματα και ιδιαίτερα όσους κατέχουν δημόσια αξιώματα, να σταματήσουν ευφυολογήματα σεξισμού και διακρίσεων που εκχυδαΐζουν τον δημόσιο διάλογο.

Η ισότητα, ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια είναι αδιαπραγμάτευτες δημοκρατικές αξίες.