Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ ΝΗΣΙΩΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

          ΕΦΑΛΤΗΡΙΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΟΥ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ

                                                        Τα 12+2 μέτρα

                                                            Απάντηση

                                   στην απρόσφορη και  δυστοπική πολιτική

                         της Νέας Δημοκρατίας για τα νησιά του Νομού μας.

Ο κοινός νομοθέτης και η Διοίκηση, όταν δρουν κανονιστικά , υποχρεούνται να λαμβάνουν υπόψη τις ιδιαίτερες συνθήκες των νησιωτικών και ορεινών περιοχών , μεριμνώντας για την ανάπτυξή τους, αναφέρεται στο άρθρο 101 του ισχύοντος  Ελληνικού Συντάγματος.

Τα ανάλογα προβλέπει στο άρθρο 175 και η Συνθήκη για την λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Για να αξιοποιήσουμε παραγωγικά τόσο την Συνταγματική επιταγή  όσο και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο  με στόχο τα ποιοτικά, πράσινα και ίσων ευκαιριών νησιά  πρέπει ,σύμφωνα και  με την Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (Ε.Ε.Τ.Α.Α.), με ευρεία  κοινωνική διαβούλευση και πολύπλευρη και εμπεριστατωμένη  οικονομοτεχνική  μελέτη, να ανιχνεύσουμε  και να ερμηνεύσουμε σωστά  την ιδιαίτερη μορφολογία της νησιωτικότητας στο σύνολό της και επί μέρους ,σε κάθε νησί, να αναλύσουμε  τις σύμφυτες αποκλίσεις από τους οικονομικούς, κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς στόχους της βιώσιμης ανάπτυξης στα νησιά, να προσεγγίσουμε ανάλογα τα σχετικά αίτια ( χαμηλή ελκυστικότητα και ανταγωνιστικότητα , λανθασμένες πολιτικές), να διαπιστώσουμε το ρόλο των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους και να επιλέξουμε τα προσφορότερα μέσα αντιμετώπισης τους στο 21^ο αιώνα.

 Έτσι, με αντικειμενικότητα και προοπτική και  βάσει κοινωνικών  και οικονομοτεχνικών  κριτηρίων, θα συνδιαμορφώσουμε δυναμικές προτάσεις μέτρων πολιτικής που θα απευθύνονται  τόσο σε Ευρωπαϊκό όσο και σε Εθνικό επίπεδο ώστε η νησιωτικότητα  από διαβατήριο υποβάθμισης να αποτελέσει εφαλτήριο κοινωνικής συνοχής, προόδου και αειφόρου ανάπτυξης στις τοπικές μας Κοινωνίες.

Ειδικότερα, κατά τις απόψεις και  του Εργαστηρίου Τοπικής και Νησιωτικής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Αιγαίου, οι προτάσεις αυτές πρέπει να  περιλαμβάνουν και τα εξής :

Α. Σε Ευρωπαϊκό επίπεδο με βάση το άρθρο 175 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης

• Μειωμένο ΦΠΑ για τη μείωση του κόστους ζωής στα νησιά και τη διεύρυνση της αγοράς για τις νησιωτικές επιχειρήσεις
• Κρατικές ενισχύσεις – Αύξηση του ορίου για το deminimis για την επιπρόσθετη στήριξη των τοπικών επιχειρήσεων
• Χρηματοδότηση εφαρμογής μεταφορικού ισοδυνάμου για τη μείωση του κόστους ζωής και λειτουργίας της τοπικής οικονομίας και Κοινωνίας
• Διεύρυνση των εξαιρέσεων από το δίκαιο του ανταγωνισμού δεδομένου ότι οι ενισχύσεις στις νησιωτικές επιχειρήσεις δεν στρεβλώνουν τον ανταγωνισμό
• Χρηματοδότηση των υπηρεσιών δημοσίου συμφέροντος ώστε να αποκτήσουν οι νησιώτες υπηρεσίες υγείας ,παιδείας, κατάρτισης,  επικοινωνίας, ενέργειας  κ. λ π. ,

αντίστοιχες αυτών της ηπειρωτικής Ευρώπης.  

Β. Σε Εθνικό επίπεδο: ειδικές πολιτικές με βάση το άρθρο 101 του Συντάγματος και το άρθρο 32 του Ν. 4150/2013 ( ΦΕΚ 102 Α/29.4.2013) περί ρήτρας νησιωτικότητας

• Ειδικές νομοθετικές ρυθμίσεις για τη λειτουργία της νησιωτικής Αυτοδιοίκησης: αρμοδιότητες, δομές, προσωπικό
• Ειδική αναπτυξιακή στρατηγική (με έμφαση στη παραγωγική ανασυγκρότηση) για τον νησιωτικό χώρο στο πλαίσιο της εθνικής αναπτυξιακής στρατηγικής με ομαδοποιήσεις περιοχών με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους (αστικές-περι-αστικές, αγροτικές, ορεινές, νησιωτικές) με έμφαση στην «ολοκληρωμένη διαχείριση των νησιών κάτω από την τουριστική πίεση»
• Ειδική ενεργειακή πολιτική με έμφαση στην εξοικονόμηση ενέργειας & ΑΠΕ μικρής κλίμακας, ενεργειακές κοινότητες με στόχο το μηδενικό αποτύπωμα άνθρακα.
• Ειδικός σχεδιασμός πολιτικής προστασίας με ιδιαίτερη βαρύτητα  στη πρόληψη (πυρκαγιές, πλημμύρες) με διαχείριση περιβάλλοντος
• Συνδυασμένες μεταφορές (πλοία, υδροπλάνα, αεροπλάνα, εμπορικά πλοία) με αναδιάρθρωση δικτύων. Κατασκευή νέων πλοίων για άγονες και ιδιαίτερα τις τοπικές άγονες γραμμές. Ηλεκτροκίνηση πλοίων και τοπικών μέσων μεταφοράς. Δημιουργία Φορέα Διαχείρισης Νησιωτικών Μεταφορών.
• Ειδικό σχέδιο τυπικής και άτυπης εκπαίδευσης και κατάρτισης
• Ειδικός σχεδιασμός για την παροχή υπηρεσιών υγείας και κοινωνικής πρόνοιας με έμφαση στη πρόληψη (Υγειονομικό  Ισοδύναμο).

Σε κάθε περίπτωση  είναι χρήσιμη η  επαναφορά και  των ρυθμίσεων του Ν.4150/2013  για:

• Σύσταση Εθνικού Συμβουλίου Νησιωτικής Πολιτικής και
• Σύσταση του Ερευνητικού Ινστιτούτου Νησιωτικής Πολιτικής, ως ουσιαστικού μηχανισμού στήριξης του Υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής για την επιστημονική υποστήριξη της χάραξης και της αξιολόγησης της νησιωτικής πολιτικής.

Εν όψει του Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ που θα διεξαχθεί στην Αθήνα από τις 13 μέχρι και τις 15 Ιουνίου 2025 όλα αυτά τα κρίσιμα και μεγάλα επιβάλλεται να αναλυθούν, να  συζητηθούν, να επικαιροποιηθούν, να κωδικοποιηθούν και εν τέλει να αποτελέσουν δεσμευτικό πρόταγμα διεκδίκησης σε Εθνικό και Ευρωπαϊκό επίπεδο.

Η Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Ιουνίου, βρήκε και φέτος τον φυσικό πλούτο της χώρας μας φτωχότερο. Και συγχρόνως, βρήκε την πορεία μας προς τη Βιώσιμη Ανάπτυξη, μια ανάπτυξη, δηλαδή, ισόρροπη όσον αφορά στην Οικονομία, την Κοινωνία και το Περιβάλλον, εκτός τροχιάς.

Οι συχνές καταδίκες της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, όπως για τη ρύπανση της ατμόσφαιρας στη Θεσσαλονίκη το 2023 και για τη μη αναθεώρηση και τη μη επικαιροποίηση των σχεδίων κινδύνου πλημμύρας στα 14 υδατικά διαμερίσματα πριν λίγες, μόλις, μέρες, όπως και η χαμηλή κατάταξη της χώρας ως προς τις επιδόσεις της στην επίτευξη των Στόχων της Βιώσιμης Ανάπτυξης, επιβεβαιώνουν τη σημαντική υστέρηση της Ελλάδας.

Βασική αιτία είναι η επιθετική, κερδοσκοπική, πελατειακή και συγχρόνως ολιγοπωλιακή Ανάπτυξη που προωθείται στη χώρα τα τελευταία χρόνια. Μια Ανάπτυξη που ωφελεί λίγους και ζημιώνει τους περισσότερους, αφού έχει αποκλειστικό σκοπό το κέρδος μιας μικρής ομάδας μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

Η νεοφιλελεύθερη, κερδοσκοπική και ολιγοπωλιακή Ανάπτυξη που εμπεδώνεται τα τελευταία χρόνια είναι καταστροφική για την Ελλάδα, γιατί φτωχαίνει τη μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, αφήνοντας δισεκατομμύρια κέρδη σε μια ολιγαρχία του πλούτου. Επιπλέον ερημοποιεί την ελληνική ύπαιθρο και υποβαθμίζει το φυσικό Περιβάλλον, απομακρύνοντας σταθερά από την πορεία για μια Ισόρροπη και γι’ αυτό Βιώσιμη Ανάπτυξη.

Πιο συγκεκριμένα, οι βασικοί εχθροί, οι κίνδυνοι και οι απειλές της Βιώσιμης Ανάπτυξης για το Περιβάλλον σήμερα είναι οι εξής:

1. Η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων των Κοινών Αγαθών.

Οι ιδιωτικοποιήσεις συνιστούν μια πολιτική που αντίκειται στην βασική προϋπόθεση της Βιώσιμης Ανάπτυξης, που είναι η ύπαρξη Κοινών Αγαθών.

Τα δάση, τα σπάνια οικοσυστήματα, τα νερά, οι παραλίες, αλλά και η δημόσια γη και ο δημόσιος χώρος (Ελληνικό, ΔΕΘ) ιδιωτικοποιούνται συστηματικά τα τελευταία χρόνια και παραδίδονται στην κερδοσκοπική λαίλαπα μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων.

Η δήλωση του πρωθυπουργού πριν λίγα χρόνια στην Κέρκυρα με αφορμή την ιδιωτικοποίηση δάσους, προκειμένου να ανεγερθεί στη θέση του μεγάλη ξενοδοχειακή μονάδα, δήλωση με την οποία δικαιολόγησε την περιβαλλοντική καταστροφή ότι δήθεν ήταν μοιραία, επειδή το δάσος θα καίγονταν κάποτε από πυρκαγιά, έδωσε το σύνθημα για το μεγάλο… πάρτι των ιδιωτικοποιήσεων των Κοινών Αγαθών που ακολούθησε.

Μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και γιγαντιαία ιδιόκτητα συγκροτήματα καταλαμβάνουν όλο και συχνότερα εκτεταμένα οικοσυστήματα που μέχρι χτες ήταν δημόσια και προστατεύονταν από ευρωπαϊκές οδηγίες.

2. Η ολιγοπωλιακή Ανάπτυξη και τα καρτέλ της «πράσινης» ενέργειας.

Η ύπαιθρος φτωχοποιείται αναπτυξιακά, εγκαταλείπεται κοινωνικά και ερημοποιείται περιβαλλοντικά, κάτω από την ασφυκτική πίεση της εγκατάστασης βιομηχανικής έκτασης θηριωδών συστημάτων Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας από πλευράς ενός ενεργειακού μονοπωλίου που ελέγχει κατά αποκλειστικότητα την «πράσινη» ενέργεια.

Αντί για αναδάσωση των καμένων δασών, έχουμε τη συστηματική καταπάτησή τους από γιγαντιαία συστήματα ανεμογεννητριών.

Και αντί για την παραγωγική ανασυγκρότηση της υπαίθρου, έχουμε την εγκατάσταση σε εύφορες και καλλιεργήσιμες περιοχές φαραωνικών συστημάτων φωτοβολταϊκών πάρκων.

Στο όνομα μιας «πράσινης» ανάπτυξης τα ενεργειακά καρτέλ καταστρέφουν το πραγματικό πράσινο της φύσης, υποβαθμίζουν την αγροτική ανάπτυξη και διώχνουν τους κατοίκους από την ύπαιθρο.

Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι ούτε η «πράσινη» ενέργεια είναι ένοχη, μια και αποτελεί σήμερα τη μόνη διέξοδο για τη μετάβαση σε μια εποχή κλιματικής ουδετερότητας.

Ούτε, όμως, και όλα τα αιολικά και όλα τα ηλιακά πάρκα είναι επικίνδυνα και απειλητικά για το Περιβάλλον. Υπάρχουν και «πράσινα» ενεργειακά συστήματα που σέβονται το Περιβάλλον και εγκαθίστανται μετά από ειδικό χωροταξικό σχεδιασμό και διαβούλευση με τους κατοίκους σε περιοχές όπου η όχληση είναι η ελάχιστη δυνατή. Μεγιστοποιώντας τα οφέλη και ελαχιστοποιώντας τις ζημιές.

Το παράδειγμα της Ευρώπης, η οποία έχει ξεπεράσει τις καταστροφικές συνέπειες που προκαλούν στην ανάπτυξη, στις τοπικές κοινωνίες και στο Περιβάλλον της υπαίθρου οι βιομηχανικής έκτασης εγκαταστάσεις των ενεργειακών ολιγοπωλίων, με την απόδοση της ευθύνης για τις επενδύσεις των ΑΠΕ σε ενεργειακές κοινότητες κατά πλειοψηφία, αξίζει να ακολουθηθεί.

Στη Γερμανία ειδικότερα, η κατανομή των «πράσινων» επενδύσεων είναι αντίστροφη από ό,τι στην Ελλάδα. Συγκεκριμένα, το 85% των «πράσινων» ενεργειακών επενδύσεων ανήκει σε ενεργειακές κοινότητες και μόλις το 15% σε ιδιώτες. Με τον τρόπο αυτόν, το 52% της παραγόμενης «πράσινης» ενέργειας σήμερα προέρχεται εκεί από συστήματα που ελέγχονται από ενεργειακές κοινότητες.

Στη χώρα μας αντίθετα, αντί οι ΑΠΕ και τα «πράσινα» ενεργειακά συστήματα να αποδίδονται, κατά κύριο λόγο, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και στις τοπικές κοινωνίες, οι οποίες θα προστάτευαν προς όφελός τους το Περιβάλλον, θα διατηρούσαν τις αγροτικές δραστηριότητες και θα απέδιδαν φτηνό ρεύμα στους κατοίκους της υπαίθρου, το «πράσινο» εγχείρημα εξελίσσεται σαν άλλος καταστροφικός καπιταλισμός με «πράσινο», αυτή τη φορά, μανδύα.

Με αποτέλεσμα το Περιβάλλον, η Ανάπτυξη της υπαίθρου και οι τοπικές Κοινωνίες να υποχωρούν προς όφελος των τεράστιων κερδών μια μικρής επιχειρηματικής ελίτ.

3. Η επιθετική Ανάπτυξη. Η περίπτωση της μονοκαλλιέργειας του Τουρισμού

Η επιθετική Ανάπτυξη της μονοκαλλιέργειας του Τουρισμού στις παραλίες και στα νησιά σε βάρος του τομέα της πρωτογενούς παραγωγής, είναι το αποτέλεσμα μιας κερδοσκοπικής αντίληψης για τον Τουρισμό. Η μονοκαλλιέργεια της ανισόρροπης ανάπτυξης του Τουρισμού και η υπερσυγκέντρωση του πληθυσμού στα νησιά και τις ακτές, με τη ραγδαία αστικοποίηση που προκαλούν σε κάποτε σπάνιας ομορφιάς περιοχές, έχουν συμβάλει στην υπέρβαση της Φέρουσας Ικανότητας των περιβαλλοντικών συστημάτων και στην καταστροφή αυτών που προσέλκυαν κάποτε τον Τουρισμό.

Η κατακόρυφη αύξηση του πληθυσμού τους καλοκαιρινούς μήνες στις τουριστικές περιοχές, ως αποτέλεσμα των τουριστικών επιχειρηματικών καρτέλ, υπονομεύει τον ποιοτικό τουρισμό, μειώνει τα οφέλη στις τοπικές κοινωνίες μεταφέροντάς τα σε διεθνή πρακτορεία και συγχρόνως υποβαθμίζει και καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον σε μέχρι πρότινος υψηλής αξίας ευαίσθητα οικοσυστήματα.

4. Η απουσία βιώσιμης υδατικής πολιτικής και σύγχρονων υδραυλικών έργων, δικτύων και υποδομών για την αποθήκευση και την εξοικονόμηση του Νερού σε ευαίσθητες περιοχές, προκαλεί τη μεγάλη απειλή της Λειψυδρίας.

Η απουσία σύγχρονων έργων αποθήκευσης και μεταφοράς νερού και οι εκτεταμένες απώλειες νερού λόγω κατάρρευσης των πεπαλαιωμένων υποδομών και των δικτύων ύδρευσης και άρδευσης, έχουν προκαλέσει την υπέρβαση της φέρουσας ικανότητας των υδατικών συστημάτων σε εκτεταμένες τουριστικές και σε αγροτικές περιοχές.

Η Λειψυδρία, όμως, δεν είναι… θεομηνία. Είναι απολύτως ανθρωπογενής.

Και οφείλεται στην απουσία πολιτικής εξοικονόμησης νερού, όσο και πολιτικής επενδύσεων σε σύγχρονα υδραυλικά έργα και σε δίκτυα άρδευσης στην ύπαιθρο και στις αγροτικές περιοχές.

5. Η απουσία πολιτικών και έργων προσαρμογής στην Κλιματική Αλλαγή και μετριασμού των συνεπειών των ακραίων φαινομένων πολλαπλασιάζει τους κινδύνους από φυσικές καταστροφές.

Η Κλιματική Αλλαγή και τα ακραία φαινόμενα των πυρκαγιών, της ξηρασίας και των πλημμυρών που αυτή προκαλεί, χρησιμοποιούνται σαν άλλοθι για τις τεράστιες φυσικές καταστροφές και όχι σαν αιτία και αφορμή για την πρόληψη και τον μετριασμό τους.

Οι δασικές πυρκαγιές αντιμετωπίζονται κυρίως κατασταλτικά και πυροσβεστικά και όχι προληπτικά. Οι πολιτικές έγκαιρης πρόληψης των πυρκαγιών έχουν δώσει τη θέση τους στην ευκολία του 112 και στην εκ των υστέρων εγκατάλειψη των περιοχών που καίγονται, προκειμένου να σωθούν ζωές. Έτσι όμως χάνεται χωρίς επιστροφή το φυσικό Περιβάλλον.

Όσο για τις πλημμύρες, δεν υπάρχει καμία πολιτική ολοκληρωμένης αντιπλημμυρικής προστασίας σε επίπεδο Λεκάνης Απορροής, που είναι η μόνη αποτελεσματική μέθοδος ανάσχεσης των πλημμυρικών απορροών. Κι ακόμη, δεν γίνεται καμία προσπάθεια προσαρμογής της αντιπλημμυρικής προστασίας στα δυσμενή δεδομένα της Κλιματικής Κρίσης, καθώς ακόμη ο αντιπλημμυρικός σχεδιασμός υλοποιείται με τις παλιές, προ Κλιματικής Κρίσης, πλημμυρικές αιχμές.

Η πρόσφατη καταδίκη της Ελλάδας από το Ευρωδικαστήριο για τη μη επικαιροποίηση του αντιπλημμυρικού της σχεδιασμού ήταν ηχηρή και επιβεβαιώνει τη μεγάλη υστέρηση της χώρας.

Η ισχνή κατανομή των ευρωπαϊκών κονδυλίων και των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης στην πρόληψη και στον μετριασμό των φυσικών καταστροφών και η χαμηλή απορροφητικότητα αυτών των ελάχιστων ποσών που διατέθηκαν για τον σκοπό αυτόν, ειδικά μετά τις καταστροφές που προκάλεσε η κακοκαιρία Daniel το 2023 στη Θεσσαλία, μαρτυρούν την εγκατάλειψη της προσπάθειας για πολιτικές πρόληψης και μετριασμού των φυσικών καταστροφών που προκαλούν τα ακραία φαινόμενα της Κλιματικής Αλλαγής.

6. Ανταγωνιστικά οικονομικά συμφέροντα εμποδίζουν τον εκσυγχρονισμό και την επέκταση των Μέσων Σταθερής Τροχιάς

Τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς μειώνουν δραστικά την κυκλοφορία των ΙΧ αυτοκινήτων και συμβάλλουν καθοριστικά στη μείωση της ρύπανσης της ατμόσφαιρας. Από αυτά, τα Μέσα Σταθερής Τροχιάς, δηλαδή ο Σιδηρόδρομος, το Μετρό, ο Προαστιακός και το Τραμ, θεωρούνται διεθνώς τα πιο οικονομικά, τα πιο ασφαλή και συγχρόνως και τα πιο φιλικά ως προς το Περιβάλλον και την Ενέργεια Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.

Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ελλάδα τα Μέσα Σταθερής Τροχιάς ούτε αναπτύχθηκαν όσο στην υπόλοιπη Ευρώπη, ούτε όμως και αποδείχθηκαν ασφαλή, ιδίως μετά το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη.

Η ύπαρξη μιας μόνο σιδηροδρομικής γραμμής στη διαδρομή Αθήνας – Θεσσαλονίκης και αυτής ημιτελούς και χωρίς ασφάλεια και η σιδηροδρομική απομόνωση της υπόλοιπης Ελλάδας τόσο από τα δυο μεγάλα αστικά κέντρα, όσο όμως και από την υπόλοιπη Ευρώπη, δεν συνέβησαν τυχαία.

Ούτε η ολοκλήρωση σε 18,5 χρόνια μιας γραμμής Μετρό στη Θεσσαλονίκη και η μη έναρξη, ακόμη, επεκτάσεων δυτικά και ανατολικά είναι άμοιρη ευθυνών.

Αιτία τα ανταγωνιστικά οικονομικά συμφέροντα, όπως τα λόμπυ της βενζίνης, των αερομεταφορών, των λεωφορείων και των ΙΧ αυτοκινήτων, τα οποία αντιμάχονται τον Σιδηρόδρομο και τα λοιπά Μέσα Σταθερής Τροχιάς.

Η Ελλάδα υστερεί σημαντικά στα Μέσα Σταθερής Τροχιάς, τη στιγμή που η Ενωμένη Ευρώπη τα εγκρίνει και τα χρηματοδοτεί κατά προτεραιότητα.

Συνοψίζοντας, η επιθετική, κερδοσκοπική και ολιγοπωλιακή Ανάπτυξη που προωθείται στη χώρα μας από τη Νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που αυτή εκπροσωπεί, είναι η κεντρική αιτία για την καταστροφή του Περιβάλλοντος και για την απόκλιση από τους στόχους της Βιώσιμης Ανάπτυξης.

Μιας ήπιας και ισόρροπης Ανάπτυξης που θα ήταν ικανή να διατηρήσει ακέραιο τον φυσικό πλούτο της χώρας και που συγχρόνως θα έδινε πρόσβαση στα αγαθά της σε όλους, αδιακρίτως, τους Έλληνες.

Δεν υπάρχει πολίτης στη χώρα σήμερα που να πιστεύει ότι ο Σιδηρόδρομος είναι ασφαλής. Αν και θεωρείται το ασφαλέστερο Μέσο Μαζικής Μεταφοράς διεθνώς, στην Ελλάδα της κυβέρνησης Μητσοτάκη έγινε το πλέον ανασφαλές και το πλέον επικίνδυνο μέσον μεταφοράς.

Η διάλυση των σιδηροδρομικών μεταφορών δεν έγινε τυχαία. Είναι μια πολιτική που υπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα.

Μια ματιά στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς που ωφελούνται από την απουσία του Σιδηροδρόμου δίνει την εξήγηση.

Ωφελημένα από την έλλειψη ασφαλούς Σιδηροδρόμου είναι τα λόμπι των αερομεταφορών, των λεωφορείων, της βενζίνης και των εργολάβων δημοσίων οδικών έργων.

Το κακό είναι ότι με το έλλειμμα ασφάλειας στις σιδηροδρομικές μεταφορές συμφωνεί και η υπεύθυνη για τη σημερινή κατάσταση κυβέρνηση. Κι αυτό έξι χρόνια μετά, αφότου ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας και δυο χρόνια και βάλε μετά από το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη.

Αν δεν συμφωνούσε, δεν θα παρέπεμπε την αποκατάσταση της ασφάλειας των σιδηροδρομικών μεταφορών για το 2027…

Συγχρόνως, η κυβέρνηση πανηγυρίζει ότι συνήψε συμφωνία με την Ιταλία. Σύμφωνα με την οποία η Hellenic Train θα επενδύσει 360 εκατομμύρια ευρώ σε 23 νέες αμαξοστοιχίες και σε νέα αμαξοστάσια, για να γίνουν, λέει, οι ελληνικοί σιδηρόδρομοι ασφαλείς και σύγχρονοι σαν τους Ιταλικούς.

Όμως δεν είναι η πρώτη φορά που τέτοια σύμβαση υπογράφεται και δεν υλοποιείται.

Η κυβέρνηση αποφεύγει να υπενθυμίσει ότι η Ελλάδα, μετά την ιδιωτικοποίηση του σιδηροδρομικού μεταφορικού έργου το 2017, είχε και πάλι υπογράψει συμφωνία με την Ιταλική εταιρεία για επενδύσεις 600 – 750 εκατομμυρίων ευρώ στον ελληνικό σιδηρόδρομο, υπό μια προϋπόθεση. Την οποία, όμως, η ελληνική πλευρά δεν τήρησε ποτέ.

Η προϋπόθεση ήταν ότι το ελληνικό δημόσιο θα εγκαθιστούσε σύγχρονα συστήματα ασφαλείας στα τρένα μέχρι το 2021. Μια προϋπόθεση που η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν τήρησε ποτέ, καθώς η ελληνική πλευρά στο τέλος του 2021 δεν είχε ολοκληρώσει, όπως είχε δεσμευτεί, τη σχετική σύμβαση 717. Και συνεπώς δεν είχε εγκαταστήσει κανένα σύστημα ασφαλείας.

Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι παρέλαβε το 2019 από την προηγούμενη κυβέρνηση την σχετική σύμβαση ολοκληρωμένη ήδη κατά 75%.

Και βέβαια, εκείνο που επίσης παραλείπει σκοπίμως να θυμίσει η κυβέρνηση είναι ότι δοθείσης αυτής της αδικαιολόγητης καθυστέρησης, το 2022 ανανεώθηκε η σύμβαση Ελλάδας – Ιταλίας. Στη νέα εκείνη σύμβαση μειώθηκε σημαντικά η υποχρέωση επενδύσεων από την πλευρά των Ιταλών, έχοντας περιοριστεί στο ποσό των μόλις 77,5 εκατομμυρίων ευρώ.

Η ελληνική κυβέρνηση, δηλαδή, με την υπογραφή του αρμόδιου υπουργού υποδομών και μεταφορών το 2022, Κώστα Αχ. Καραμανλή, χάρισε στους Ιταλούς περί τα 600 εκατομμύρια ευρώ.

Κι αυτό, επειδή δεν είχε τηρήσει τη συμβατική υποχρέωσή της να ολοκληρώσει και να εγκαταστήσει τα συστήματα ασφαλείας στον σιδηρόδρομο μέχρι το 2021.

Τούτων δοθέντων και μη λησμονηθέντων, έρχεται τώρα ξανά η ελληνική κυβέρνηση, 3 χρόνια μετά τη σύναψη εκείνης της συμφωνίας που χάριζε 600 εκατομμύρια ευρώ στους Ιταλούς και δυο χρόνια και κάτι μετά από το δυστύχημα στα Τέμπη, στο οποίο έχουν σκοτωθεί 57 άνθρωποι επειδή, με ευθύνη του ελληνικού δημοσίου, δηλαδή της ελληνικής κυβέρνησης, δεν λειτουργούσε κανένα σύστημα ασφαλείας και υπόσχεται και πάλι νέες επενδύσεις. Μικρότερου ύψους αυτή τη φορά από εκείνες που, επειδή αθέτησε την υπόσχεση και τις δεσμεύσεις της, χάρισε το 2022 στους Ιταλούς.

Όποιος γνωρίζει τι συνέβη όλα αυτά τα χρόνια στον Σιδηρόδρομο, αντιλαμβάνεται ότι τα Τέμπη δεν ήταν δυστύχημα. Ήταν έγκλημα.

Και ήταν έγκλημα γιατί οι αρχές, οι σιδηροδρομικοί οργανισμοί και το υπουργείο υποδομών και μεταφορών, ενώ αποδεδειγμένα γνώριζαν την κακή κατάσταση στην οποία είχαν περιέλθει οι υποδομές, τα συστήματα ασφαλείας και το προσωπικό στον Σιδηρόδρομο ως αποτέλεσμα της δικής τους πολιτικής, των δικών τους ενεργειών και των δικών τους παραλήψεων από το 2019 και μετά, δεν έκαναν τίποτε για να αποκαταστήσουν τα προβλήματα και να αποφύγουν το κακό. Για το οποίο είχαν ειδοποιηθεί εγκαίρως και αρμοδίως ότι έρχονταν.

Είχαν ειδοποιηθεί εγκαίρως τόσο από ανώτατα στελέχη των σιδηροδρομικών οργανισμών, όπως ο Φίλιππος Τσαλίδης, που διετέλεσε διευθύνων σύμβουλος της ΤΡΑΙΝΟΣΕ από τον 3/2016 μέχρι τον 9/2021.

Και ο οποίος, όπως κατάθεσε στον ανακριτή τον Φεβρουάριο 2024, παραιτήθηκε από τη θέση ευθύνης του τον Σεπτέμβριο 2021 γιατί οι επανειλημμένες επιστολές του προς τον υπουργό, με τις οποίες προειδοποιούσε για την πρόκληση μεγάλου δυστυχήματος λόγω σοβαρών προβλημάτων στις υποδομές, δεν εισακούσθηκαν.

Κι ακόμη ο πρώην διευθύνων σύμβουλος της ΤΡΑΙΝΟΣΕ που παραιτήθηκε το 2021 διαβεβαίωσε ότι, παρά την ιδιωτικοποίηση της λειτουργίας, δηλαδή του μεταφορικού έργου του Σιδηροδρόμου το 2017, η ευθύνη για την ασφάλεια των σιδηροδρομικών μεταφορών παρέμεινε στο υπουργείο υποδομών και μεταφορών.

Όμως οι αρμόδιοι είχαν ενημερωθεί εγκαίρως και κατ’ επανάληψη και από τους μηχανοδηγούς και τους εργαζόμενους στους σιδηροδρόμους. Οι οποίοι ήταν αυτοί που καθημερινά διακινδύνευαν τις ζωές τους, εργαζόμενοι σε ένα μέσον που δεν πληρούσε τις προδιαγραφές ασφαλείας λόγω κατάρρευσης των υποδομών, των συστημάτων και του προσωπικού.

Το δυστύχημα των Τεμπών, συνεπώς, ήταν ένα προαναγγελθέν έγκλημα για το οποίο όλοι στην κυβέρνηση γνώριζαν, αλλά ουδείς έπραξε το παραμικρό για να το αποφύγει.

Οι κραυγές του αρμόδιου υπουργού υποδομών και μεταφορών στη Βουλή, άλλωστε, λίγες μέρες πριν το έγκλημα στα Τέμπη, οι επιθέσεις του σε όσους αμφισβητούσαν την ασφάλεια των μεταφορών, με την κατηγορία ότι θα έπρεπε να ντρέπονται, καθώς και οι σε απόλυτο ύφος διαβεβαιώσεις του ότι δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα ασφάλειας στον σιδηρόδρομο, αποκαλύπτουν δυο σημαντικές πτυχές του εγκλήματος.

Πρώτα ότι υπουργός και υπουργείο είχαν ειδοποιηθεί αρμοδίως, από στελέχη των σιδηροδρομικών οργανισμών και από εργαζόμενους, αλλά και με θεσμικό τρόπο, στη Βουλή των Ελλήνων.

Και παρόλα αυτά δεν έκαναν το χρέος τους. Δεν έκαναν τίποτε, δηλαδή, για να εγγυηθούν την ασφάλεια των σιδηροδρομικών μεταφορών.

Και δεύτερον, αποκαλύπτει ότι υπουργείο και υπουργός είχαν την απόλυτη ευθύνη των σιδηροδρομικών μεταφορών. Αλλιώς δεν θα διαβεβαίωνε ο υπουργός ότι όλα πήγαιναν καλά. Θα έλεγε ρωτήστε τους Ιταλούς…

Υπεύθυνη για το προαναγγελθέν έγκλημα στα Τέμπη είναι η πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Η οποία έχει διαλύσει τον δημόσιο τομέα σε όλες του τις εκφάνσεις.

Είτε πρόκειται για τον τομέα της Υγείας, με τη διάλυση των δημόσιων νοσοκομείων, είτε πρόκειται για τον τομέα της Παιδείας, με τη διάλυση των σχολείων και των πανεπιστημίων, είτε πρόκειται για τη διάλυση του δημόσιου τομέα της ενέργειας, με την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ.

Ακόμη περιμένουμε στην Ελλάδα να αυτορυθμιστεί η ενεργειακή αγορά και να μειωθούν οι τιμές του ρεύματος, όπως υπόσχονταν ο κ. Χατζηδάκης όταν ιδιωτικοποιούσε τη ΔΕΗ. Εντωμεταξύ, γίναμε η χώρα με το ακριβότερο ρεύμα στην Ευρώπη, 3 – 4 φορές περισσότερο από τη μέση τιμή του ρεύματος στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ.

Η κορυφή του παγόβουνου της διάλυσης του δημόσιου τομέα στην Ελλάδα είναι η κατάρρευση της ασφάλειας των σιδηροδρομικών μεταφορών, η οποία οδήγησε στο έγκλημα στα Τέμπη.

Κι όλα αυτά όταν στη Βρετανία, την πρωτοπόρο στις ιδιωτικοποιήσεις από τη δεκαετία του 1990 ακόμη, αντιλήφθηκαν ήδη ότι οι ιδιωτικοποιήσεις δεν μπορούν να εγγυηθούν την ασφάλεια των μεταφορών και γι’ αυτό άλλαξαν γραμμή.

Το Νοέμβριο του 2024, το Βρετανικό Κοινοβούλιο αποφάσισε την επανεθνικοποίηση των Βρετανικών Σιδηροδρόμων. Καθώς έγινε αντιληπτό ότι οι ιδιώτες δεν επένδυαν στην ασφάλεια και στον εκσυγχρονισμό των Σιδηροδρόμων, προκειμένου να αυξήσουν την κερδοφορία τους.

Σήμερα, στο Ηνωμένο Βασίλειο, ήδη 4 ιδιωτικές εταιρείες που λειτουργούν μέρος του σιδηροδρομικού έργου έχουν ήδη απομακρυνθεί και τα αντίστοιχα τμήματα έχουν επανέλθει σε δημόσιο χαρακτήρα. Κι ακόμη, σύμφωνα με την απόφαση του 11/2024, μόλις ολοκληρώνεται κάθε σύμβαση με έναν ιδιώτη, το αντίστοιχο έργο θα μεταφέρεται στην ευθύνη του δημοσίου.

Που σημαίνει ότι στην Ευρώπη έχουν αντιληφθεί ότι η ασφάλεια των σιδηροδρομικών μεταφορών απαιτεί δημόσιες επενδύσεις, δημόσιο χαρακτήρα και δημόσιο έλεγχο.

Που πρακτικά σημαίνει ότι η ασφάλεια του Σιδηροδρόμου δεν θα αποκατασταθεί, αν το μεταφορικό έργο δεν επανέλθει σε δημόσιο χαρακτήρα.

Και επιπλέον, η ασφάλεια των σιδηροδρομικών μεταφορών δεν θα αποκατασταθεί, αν το ελληνικό δημόσιο δεν επενδύσει σοβαρά στις σιδηροδρομικές υποδομές, στα συστήματα ασφαλείας και στο έμπειρο και εκπαιδευμένο προσωπικό.

Δεν είναι ούτε οι Ιταλικές υποσχέσεις για επενδύσεις, ούτε τα νομοσχέδια που θα εγγυηθούν την ασφάλεια των μεταφορών.

Χρειάζεται αλλαγή πολιτικής.

Χρειάζεται μια νέα πολιτική που θα ακυρώσει τις ιδιωτικοποιήσεις και θα επενδύσει σοβαρά στα δημόσια αγαθά και στις δημόσιες υπηρεσίες.

Μια νέα πολιτική που θα ανασυγκροτήσει το Κοινωνικό Κράτος που έχει διαλυθεί, χάριν των ιδιωτικοποιήσεων.

Γιατί η ασφάλεια των σιδηροδρομικών μεταφορών προϋποθέτει μια μεγάλη ευθύνη και ένα μεγάλο κόστος. Δυο προϋποθέσεις που κανένας ιδιώτης δεν έχει το οικονομικό συμφέρον να αναλάβει.

Δεν είναι η πρώτη φορά που θετικές έννοιες όπως η ειρήνη, η ελευθερία, η δημοκρατία, η αλήθεια, η ασφάλεια, η αξιοκρατία ή η αξιολόγηση γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης για την επίτευξη ιδιοτελών στόχων.

Η ειρήνη, για παράδειγμα, όπως και η ελευθερία, έχουν χρησιμοποιηθεί κατά κόρον στην ιστορία από πολεμοχαρείς ηγέτες σαν πρόσχημα για να πνιγούν στο αίμα ολόκληροι λαοί.

Η βελτίωση του Γερμανικού έθνους χρησιμοποιήθηκε από τον Χίτλερ και τους Ναζί σαν πρόσχημα για την εθνοκάθαρση και την εξόντωση Εβραίων, Ρομά και ομοφυλόφιλων.

Η δημοκρατία έχει χρησιμοποιηθεί κατ’ επανάληψη από αυταρχικά καθεστώτα για την επιβολή δικτατορίας. Ο δικός μας δικτάτορας, ο Γιώργος Παπαδόπουλος, μάλιστα, αρέσκονταν να παρομοιάζει την Ελλάδα με ασθενή που έπασχε από βαριά νόσο και ως εκ τούτου χρειάζονταν χειρουργική επέμβαση. Το γιατί και με τι προσόντα ανέλαβε να μας χειρουργήσει ο ίδιος και η χούντα του, δεν εξηγήθηκε ποτέ…

Το καθεστώς Μητσοτάκη έχει κατ΄ επανάληψη χρησιμοποιήσει θετικές έννοιες ως πρόσχημα για την επίτευξη των πολιτικών του στόχων.

Η αλήθεια, για παράδειγμα, χρησιμοποιήθηκε ως άλλοθι για τη δημιουργία ενός παρακρατικού και διαπλεκόμενου με ιδιωτικές εταιρείες που χρηματοδοτούνται από το δημόσιο μηχανισμού προπαγάνδας υπέρ της κυβέρνησης, της λεγόμενης «Ομάδας Αλήθειας».

Η ασφάλεια των πολιτών, επίσης, χρησιμοποιείται σαν πρόσχημα για ακραία βία και αστυνομική καταστολή κάθε φορά που η κυβέρνηση επιδιώκει να κερδίσει την επικοινωνιακή ηγεμονία. Οι φοιτητές και οι νέοι γενικότερα έχουν πολλά να πουν για την ασφάλεια που παρέχει το αστυνομικό κράτος του κ. Μητσοτάκη. Με τη μαφία, από την άλλη, να αλωνίζει ελεύθερη στη χώρα και με τα εγκλήματα στη μέση του δρόμου να έχουν γίνει καθημερινή υπόθεση.

Και με την ασφάλεια των μεταφορών να έχει γίνει, μετά τα Τέμπη, το συντομότερο ανέκδοτο.

Κι ακόμη, η αναβάθμιση της δημόσιας πανεπιστημιακής εκπαίδευσης μέσω του ανταγωνισμού με ιδιωτικές δομές έχει χρησιμοποιηθεί σαν πρόσχημα για την απόδοση στις κερδοσκοπικές επιχειρήσεις που εμφανίζονται σαν κολέγια του προνομιακού εμπορικά τίτλου των… πανεπιστημίων.

Όπως και η Ενιαία Βαθμολογική Βάση, που στέλνει χιλιάδες νέους πελατεία στα ιδιωτικά κολέγια κάθε χρόνο χωρίς εξετάσεις και χωρίς άλλα κριτήρια αξιολόγησης, αφήνοντας ταυτοχρόνως χιλιάδες θέσεις κενές στα πανεπιστήμια, έχει χρησιμοποιηθεί σαν πρόσχημα για την αξιοκρατία στην Παιδεία.

Τώρα ήρθε η σειρά της αξιολόγησης να χρησιμοποιηθεί από την κυβέρνηση Μητσοτάκη για εκδικητικές απολύσεις όσων εκπαιδευτικών αντιδρούν σε αυτή την προσχηματική διαδικασία.

Η απειλή της απόλυσης σε όσους αντιδρούν στη δική τους, προσωπική αξιολόγηση, σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που αργοπεθαίνει από την υποχρηματοδότηση, την υποστελέχωση και την απαξίωση, χωρίς να έχει αξιολογηθεί πρώτα το ίδιο και να θεραπευτούν οι πληγές, προδίδει τις πραγματικές προθέσεις της προσχηματικής διαδικασίας.

Είναι σαν να έχουμε μια πεπαλαιωμένη επιχείρηση, (είναι σκόπιμο το παράδειγμα γιατί μόνο από κέρδη και επιχειρήσεις καταλαβαίνουν οι κυβερνώντες και οι νεοφιλελεύθεροι χειροκροτητές τους), η οποία πνέει τα λοίσθια, παρατημένη από τους μετόχους της. Οι οποίοι, αντί να επενδύσουν στον εκσυγχρονισμό των μεθόδων, στην ανανέωση των μέσων και στη βελτίωση των προϊόντων της επιχείρησης, ώστε αυτή να ανταποκριθεί στις ανάγκες της αγοράς, εκείνοι επιδιώκουν να ρίξουν την ευθύνη στους από καιρό απαξιωμένους μισθολογικά εργαζόμενους.

Οι εργαζόμενοι, δηλαδή, σε ένα τέτοιο καθεστώς έχουν δυο επιλογές. Ή να αξιολογηθούν με ένα σύστημα μιας προσχηματικής αξιολόγησης που είναι βέβαιο ότι θα τους καταστήσει υπευθύνους για την κακή πορεία της εταιρείας ή να αρνηθούν την προσχηματική αξιολόγηση.

Και στις δύο περιπτώσεις τους περιμένει η απόλυση. Στην πρώτη σαν συνέπεια της απόδοσης σε αυτούς της ευθύνης για την κακή πορεία της επιχείρησης. Ενώ στη δεύτερη, σαν τιμωρία και σαν εκδίκηση γιατί δεν δέχτηκαν να επωμιστούν μια ευθύνη που δεν τους αναλογεί.

Οι Έλληνες εκπαιδευτικοί, οι χαμηλότερα αμειβόμενοι και με τη μικρότερη αγοραστική δύναμη στην Ευρώπη, απαξιωμένοι από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και καθημαγμένοι από έναν καθημερινό αγώνα σε άγονο έδαφος που δεν φέρνει αποτέλεσμα, πέραν της ανάδειξης του ηρωισμού τους, δεν είναι ότι αρνούνται την αξιολόγηση ως προϋπόθεση βελτίωσης του εκπαιδευτικού συστήματος.

Οι ίδιοι, άλλωστε, αξιολογούν καθημερινά, αλλά και αξιολογούνται από τα παιδιά μας κι από εμάς τους ίδιους στα σχολεία.

Αυτό που αρνούνται, και έχουν απόλυτο δίκιο, είναι μέσω αυτής της αξιολόγησης να αναλάβουν οι ίδιοι τις ευθύνες για την κακή πορεία της εκπαίδευσης.

Που οφείλεται κυρίως στο γεγονός που αποδεικνύουν οι διεθνείς και οι ευρωπαϊκές δείκτες. Ότι είμαστε η ευρωπαϊκή χώρα με τη μικρότερη χρηματοδότηση και τη μεγαλύτερη υποστελέχωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Αυτό που επιδιώκουν οι εκπαιδευτικοί αντιδρώντας σε μια προσχηματική προσωπική τους αξιολόγηση, είναι η ουσιαστική αξιολόγηση του εκπαιδευτικού μας συστήματος, με σκοπό την αναβάθμισή του ως συνόλου.

Ξεκινώντας από την εκπαιδευτική πολιτική, τις δομές, τις λειτουργίες, τα προγράμματα σπουδών και τη δημόσια χρηματοδότηση και φτάνοντας μέχρι το σύστημα των διορισμών, την όλη διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού, την ανανέωση της γνώσης και την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού προσωπικού.

Μια συνολική αξιολόγηση όχι μόνο των εκπαιδευτικών, αλλά και αυτών που είναι υπεύθυνοι για το εκπαιδευτικό σύστημα και τη λειτουργία του. Οι οποίοι φέρουν τη μεγαλύτερη ευθύνη για την καλή ή την κακή πορεία του.

Αυτή η ουσιαστική αξιολόγηση του εκπαιδευτικού συστήματος δεν θα γίνει με απειλές και εκδικητική διάθεση από την Πολιτεία, αλλά ως έμπρακτη απόδειξη του ενδιαφέροντός της για την ποιοτική αναβάθμιση μιας εξαιρετικά σημαντικής δημόσιας λειτουργίας από την οποία εξαρτάται το μέλλον των Ελλήνων και το μέλλον της Ελλάδας.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όμως, δεν αντιλαμβάνεται την εκπαίδευση ως επένδυση για το μέλλον. Την αντιλαμβάνεται μόνο σαν βάρος για τις κρατικές δαπάνες. Και συγχρόνως και σαν ευκαιρία για κερδοσκοπία συμφερόντων που δραστηριοποιούνται στην ιδιωτική εκπαίδευση.

Γι’ αυτό σχεδιάζει μια ταξική Παιδεία, στην οποία θα μορφώνονται καλά μόνον όσοι έχουν χρήματα και προέρχονται από εύπορες οικογένειες.

Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο η κυβέρνηση χειρίζεται τη δημόσια εκπαίδευση, από την υπόθεση των επερχόμενων εκατοντάδων χιλιάδων διαγραφών των λεγόμενων… αιώνιων φοιτητών.

Πρώτα γιατί η κυβέρνηση δεν έχει προχωρήσει, ως όφειλε, στην ουσιαστική αξιολόγηση αυτών τους οποίους αποκαλεί «αιώνιους».

Αδυνατώντας, ως εκ τούτου, να διακρίνει τους ενεργούς φοιτητές, που προσπαθούν σε δύσκολες γι’ αυτούς οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες να ανταποκριθούν στις σπουδές τους αλλά επιμένουν, καθυστερώντας κάποια χρόνια τη λήψη του πτυχίου τους. Από τους ανενεργούς, από εκείνους δηλαδή που έχουν χρόνια να εμφανιστούν και οι οποίοι έχουν πράγματι εγκαταλείψει τις σπουδές τους.

Με αποτέλεσμα να ενοχοποιεί και να τιμωρεί με διαγραφή όσους φοιτητές, προερχόμενοι από αδύναμες οικονομικά οικογένειες, καταβάλλουν μια ειλικρινή προσπάθεια να σπουδάσουν, εργαζόμενοι συγχρόνως σε ευκαιριακές δουλειές και διαμένοντας στις πόλεις καταγωγής τους, γιατί δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις αυξημένες ανάγκες της ζωής στην πόλη που σπουδάζουν.

Έτσι, θα διαγράψουν άδικα εκατοντάδες χιλιάδες φοιτητές, επιτυγχάνοντας έναν διπλό στόχο.

Πρώτα θα αυξήσουν τεχνητά τους δείκτες χρηματοδότησης, καθώς οι ίδιες δαπάνες θα αντιστοιχούν μετά τις διαγραφές σε λιγότερους φοιτητές.

Και δεύτερον, θα επιδείξουν μια δήθεν αυστηρότητα, εξαντλώντας την τιμωρητική τους διάθεση σε όσους έχουν ανάγκη στήριξης και προστασίας.

Αυτή η πολιτική είναι συνταγή αποτυχίας, όπου κι αν έχει εφαρμοστεί. Μια ματιά στους ευρωπαίους εταίρους μας και στις δημόσιες δαπάνες που επενδύουν στην εκπαίδευση δείχνει τον δρόμο.

Η χώρα μας, αντίθετα, έχει γίνει ουραγός και στις δημόσιες δαπάνες για την Παιδεία, όπως έγινε και στην Υγεία και στις Μεταφορές και στην κοινωνική φροντίδα και πρόνοια.

Σε αυτή την προοπτική της απαξίωσης του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος αντιδρούν οι εκπαιδευτικοί που αρνούνται να αξιολογηθούν.

Κι αυτό που αντιπροτείνουν, είναι η κατά προτεραιότητα αξιολόγηση του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος ως συνόλου.

Και αφού θεραπευτούν οι πληγές που θα δείξει η αξιολόγηση του συστήματος, τότε να αξιολογηθεί δίκαια και το προσωπικό. Σε ένα σύστημα, όμως, υγιές, αξιοκρατικό και καλά χρηματοδοτημένο.

Η αξιολόγηση του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος δεν μπορεί να ξεκινά από τους χαμηλόμισθους και καθημαγμένους εκπαιδευτικούς. Και κυρίως, δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι εκδικητική και τιμωρητική, αλλά να έχει θεραπευτικό χαρακτήρα.

Για να κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα ότι θα υπάρξει αύριο για τη χώρα.

*Ο Γιάννης Μυλόπουλος είναι Καθηγητής, πρώην Πρύτανης ΑΠΘ, Επικεφαλής παράταξης ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ Κ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Το δημογραφικό αποτελεί ένα μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι περισσότερες χώρες του Δυτικού Κόσμου. Ειδικά στην Ελλάδα ο ρυθμός μείωσης του πληθυσμού είναι δραματικός. Ο οργανισμός διαΝΕΟσις προβλέπει μείωση του πληθυσμού από τα 11 εκατομμύρια ακόμα και σε 8.8 εκατομμύρια το 2050 , ενώ όπως φαίνεται και από τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ το πρόβλημα ξεκίνησε αρκετά χρόνια πριν τα μνημόνια και έγινε πλέον μη αναστρέψιμο ως συνεπακόλουθο της οικονομικής πτώχευσης που βίωσε η χώρα και ο Λαός την προηγούμενη 10ετία.

Με την μείωση πληθυσμού σε ποσοστά 22% στις ηλικίες 20 έως 39 και 16% στις ηλικίες 0 έως 9 ετών σε μόλις 10 χρόνια (2011-2021) , με την παράλληλη εντυπωσιακή αύξηση του πληθυσμού στις ηλικίες 60-69 (17% ) και 31% στις ηλικίες 80+ είναι κατανοητό οτι οι νέοι διαρκώς μειώνονται ενώ αντίθετα στις ηλικίες 60+ που είναι κοντά στο τέλος του εργασιακού τους βίου αυξάνεται ο πληθυσμός. Αυτό έχει άμεσες συνέπειες στην μείωση του εργατικού δυναμικού της χώρας και άρα στον περιορισμό της παραγωγικής διαδικασίας, στην μείωση της ανταγωνιστικότητας αλλά και στην μείωση των εισφορών προς τα ασφαλιστικά ταμεία ενώ παράλληλα αυξάνει το κόστος για την παροχή υγείας αλλά εκτινάσσει και το συνταξιοδοτικό κόστος.

Το γεγονός ότι η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί είναι μη αναστρέψιμη στο άμεσο μέλλον και οι όποιες ενέργειες παρθούν θα έχουν ορατά αποτελέσματα αρκετά χρόνια αργότερα δημιουργεί ένα πρόβλημα με δύο βασικούς παράγοντες που απαιτούν γενναίες πολιτικές αποφάσεις. Ο δύσκολος γρίφος που θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε έχει 2 παραμέτρους…

Α. Καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τις επιπτώσεις που ήδη υφίσταται η οικονομία από το δημογραφικό μαζί με τις πάγιες παθογένειες της Ελληνικής οικονομίας (έλλειψη εργατικού δυναμικού, διαρκώς αυξανόμενο έλλειμα τρεχουσών συναλλαγών, μεγάλο δημόσιο αλλά και ιδιωτικό χρέος, μειωμένες εισφορές, αύξηση κόστους παρεχόμενης υγείας, αύξηση συνταξιοδοτικών δαπανών κτλ.)

Β. Καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε με ένα ολιστικό και μακροπρόθεσμο πρόγραμμα το δημογραφικό που απαιτεί βαθιές τομές στο παραγωγικό μοντέλο της χώρας, στην ανακατανομή πλούτου, στην ανάπτυξη της περιφέρειας με παράλληλα κίνητρα για αποκέντρωση, στην παιδεία, αλλά και στην κουλτούρα του Ελληνικού λαού που δυστυχώς ένα σημαντικό μέρος του διακατέχεται από ρατσισμό και ξενοφοβία που δεν επιτρέπει την ομαλή ένταξη μεταναστών και προσφύγων στην Ελληνική κοινωνία και οικονομία.

Τα κυριότερα μέτρα που θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος. Μέτρα που θα πρέπει να είναι επικεντρωμένα στο παιδί και την οικογένειά του ανεξάρτητα από τη μορφή της και να στοχεύουν κυρίως:

1. στην άρση του κλίματος επαγγελματικής και οικονομικής αβεβαιότητας και στην προστασία από κινδύνους που μπορεί να αντιμετωπίσουν στο μέλλον.
2. στη μείωση του (άμεσου ή έμμεσου) υψηλού οικονομικού κόστους που προκύπτει από τη γέννηση και το μεγάλωμα ενός παιδιού,
3. στην αναβάθμιση του δημοσίου σχολείου ώστε η οικογένεια να απαλλαγεί από τα έξοδα φροντιστηρίων
4. στην εναρμόνιση της οικογενειακής με την επαγγελματική ζωή (το μειωμένο ωράριο, αλλά και ο σεβασμός του ωραρίου είναι απαραίτητα για την προστασία της οικογένειας)
5. στην άρση των έμφυλων διακρίσεων τόσο στον δημόσιο όσο και στην ιδιωτικό βίο,
6. στην έννοια της οικογένειας, της μητρότητας και της πατρότητας

7. στην επίλυση του στεγαστικού προβλήματος που αντιμετωπίζουν οι νέοι μέσω ενός εκτεταμένου προγράμματος κοινωνικής κατοικίας,

8. στη μείωση της ανεργίας και την αύξηση των διαθέσιμων εισοδημάτων τους,

9. στη δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλα τα παιδιά ανεξάρτητα από την ασφαλιστική ενημερότητα των γονέων τους.

10. Στην αλλαγή αντίληψης της επιδοματικής πολιτικής.(π.χ. στην αντίληψη ότι με τα επιδόματα πχ οι 2700 ευρώ που καταβάλλονται με τη γέννηση ενός παιδιού να διοχετευτούν στη δημιουργία και επέκταση της προσχολικής αγωγής και εκπαίδευσης. «Αυτό θα λύσει πολλά προβλήματα των σύγχρονων γονέων. Αρκεί να δείτε ότι όχι μόνο μειώνεται ο σχολικός πληθυσμός ως γενικό φαινόμενο του δημογραφικού, αλλά οι γονείς προτιμούν να στέλνουν τα παιδιά τους –με θυσίες– σε ιδιωτικά σχολεία, ώστε να καλύπτουν και τις ανάγκες των παιδιών και τις δικές τους. Τα δημόσια σχολεία καταρρέουν».

11. Εκτιμώντας ότι οι αλλοδαποί μετανάστες είναι νέοι άρα σε παραγωγική και αναπαραγωγική διαδικασία να τους δοθούν κίνητρα για μετεγκατάσταση της οικογένειάς τους, ώστε να παραμείνουν στην Ελλάδα και να κλείσουν τα κενά στην αγορά εργασίας και να μειωθεί η πτώση των γεννήσεων. Κρίσιμη είναι εδώ και η καταπολέμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.

12. Η αποκέντρωση είναι ένας τρόπος, καθώς η περιφέρεια είναι πιο φιλική στη δημιουργία οικογένειας. Ωστόσο, για να γίνει αυτό, κρίνονται ως απαραίτητες οι υποδομές: δρόμοι, σχολεία, νοσοκομεία, αλλαγή παραγωγικού μοντέλου με έμφαση στην επιστροφή στον πρωτογενή τομέα.( Η μείωση της απασχόλησης στη γεωργία αποτελεί ανησυχητική εξέλιξη, καθώς ο πρωτογενής τομέας διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στην ελληνική οικονομία, ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές. Οι αιτίες πίσω από αυτή την πτώση φαίνεται να είναι πολυδιάστατες, περιλαμβάνοντας την έλλειψη επενδύσεων σε σύγχρονες αγροτικές τεχνολογίες, τη γήρανση του αγροτικού πληθυσμού, τη μείωση της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών αγροτικών προϊόντων και τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στις καλλιέργειες). Το μόνο ενθαρρυντικό εδώ είναι ότι σε περιφέρειες της Ελλάδας που υπάρχει ανεπτυγμένος τουριστικός τομέας η μείωση του πληθυσμού είναι πολύ μικρότερη από το σύνολο της Ελλάδας, ή παρατηρείται ακόμα και αύξηση πληθυσμού (Νότιο Αιγαίο, Κρήτη) γεγονός που καταδεικνύει ότι με το κατάλληλο περιβάλλον (οικονομικό κτλ. ) μπορεί μέρος του πληθυσμού να εγκαταλείψει τα μεγάλα αστικά κέντρα και να εγκατασταθεί μόνιμα στην περιφέρεια δημιουργώντας εκεί την οικογένεια του και ένα νέο ξεκίνημα στην ζωή του.

Την περίοδο του 2010-2015 η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ αφορούσε και στήριζε οριζόντια τους πολίτες και για το λόγο αυτό είχε το αποτέλεσμα να έρθει στην εξουσία. Σήμερα λείπει από την πολιτική μας, λείπει ένας κεντρικός άξονας και αυτός μπορεί να δομηθεί γύρω από το δημογραφικό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ χωρίς εξαρτήσεις από οικονομικά συμφέροντα και μακριά από τις νεοφιλελεύθερες εμμονές της κυβέρνησης της ΝΔ έχοντας στο επίκεντρο τον Άνθρωπο και τις ανάγκες του μπορεί και οφείλει να δομήσει και να παρουσιάσει στον Λαό μια ολοκληρωμένη πρόταση με κεντρικό άξονα όλες τις πτυχές του δημογραφικού στο σήμερα και στο αύριο. Σχέδιο που θα αφορά την παιδεία, υγεία, ανάπτυξη, συνταξιοδοτικό, εθνική κυριαρχία, ασφάλεια. Θα αφορά όλες τις ηλικίες όλα τα φύλα όλες τις κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες γιατί το δημογραφικό εξ ορισμού μας αφορά όλες και όλους.

Πολιτικη Πρωτοβουλια Μελων Του Συριζα ΠΣ Ενοψει Συνεδριου

Εκκινούμε από την εξής βάση: είμαστε ενάντια στο να συμβιβαστούμε με έναν αποστεωμένο ΣΥΡΙΖΑ εντός ενός κατακερματισμένου αριστερού χώρου και να επιδοθούμε στο πώς θα διαχειριστούμε καλύτερα την αποστέωση και τον κατακερματισμό, την ώρα που στη χώρα μας τείνει να γίνει καθεστώς η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα της μητσοτακικής δεξιάς. Γι’ αυτό πιστεύουμε ότι χρειάζονται πολιτικές πρωτοβουλίες πριν παγιωθεί αυτή η κατάσταση.

Στις καπιταλιστικές κοινωνίες ο ατομισμός έχει αναχθεί σε πολιτισμικό στοιχείο. Η κυριαρχία του έναντι της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης προσφέρει εξαιρετική υπηρεσία στην κυβέρνηση Μητσοτάκη διότι αποτελεί την υλική βάση πάνω στην οποία στήθηκε ο χυδαίος μηχανισμός χειραγώγησης, ο ατομισμός λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής της κυβερνητικής προπαγάνδας.

Στη χώρα μας σήμερα παράγεται πλούτος, αλλά τον παραγόμενο πλούτο τον νέμονται τα καρτέλ και τα ολιγοπώλια, δηλαδή μια χούφτα άνθρωποι. Αυτό το «επίτευγμα» της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι η δεσπόζουσα κοινωνική αντίφαση σήμερα, αποτυπώνεται ως κύμα ακρίβειας και φαίνεται να καθορίζει τις εξελίξεις.

Το δυσεπίλυτο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ: αποτυγχάνει να νοηματοδοτήσει τον εαυτό του, αδυνατεί να συστηθεί στην κοινωνία ως αυτός που είναι.

Γιατί; Διότι εμείς προσπαθούμε να παράγουμε το πολιτικό νόημα του ΣΥΡΙΖΑ προτάσσοντας το πρόγραμμά του, όμως τούτη τη στιγμή αυτό είναι μη πραγματοποιήσιμο, αφού το νόημα τελικά το παράγει η πολιτική οντότητα ΣΥΡΙΖΑ – έτσι όπως «παρουσιάζεται» στα μάτια της κοινωνίας μετά τις διασπάσεις και την ολέθρια περίοδο Κασσελάκη – και το μεταφέρει στο πολιτικό περιεχόμενο του ΣΥΡΙΖΑ και όχι αντίστροφα, όπως πασχίζουμε να κάνουμε εμείς τώρα.

Στη βάση του ορατού πλέον κοινωνικού αιτήματος για ευρύτερες συμμαχίες, σε συνδυασμό με την αρνητική στάση των ηγεσιών των άλλων προοδευτικών κομμάτων, υποβάλλουμε στο συνέδριο προς διαβούλευση την πολιτική μας πρόταση. Στόχος της είναι να δημιουργήσει τους πολιτικούς όρους για την ανατροπή της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας της δεξιάς και την προοπτική μιας αριστερής διακυβέρνησης στη χώρα μας.

Πρόταση: Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ να πρωτοστατήσει στη συγκρότηση ενός ευρύτερου αριστερού πολιτικούφορέαμεηγέτητονΑλέξηΤσίπρα.

Ο νέος φορέας δεν μπορεί να έχει τα χαρακτηριστικά κόμματος, θα πρέπει να στοχεύει σε ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες, επιδιώκοντας πολιτική ενότητα και όχι απαραίτητα ιδεολογική ταύτιση.

Γιατί να ηγηθεί ο Αλέξης Τσίπρας; Διότι τα πολιτικά του χαρακτηριστικά είναι ιστορικά διαμορφωμένα και κοινωνικά παγιωμένα, έχουν αποκτήσει μια υλική υπόσταση, η οποία μπορεί να προσδώσει άμεσα και αποτελεσματικά στο νέο φορέα το πολιτικό νόημα της κυβερνώσας αριστεράς.

Πώς θα τεκμηριώσουμε την πρότασή μας

Δεν θα ξεκινήσουμε από την πολιτική πραγματικότητα όπως την προσλαμβάνουμε εμπειρικά, ούτε από τα δημοσκοπικά ευρήματα που διατείνονται ότι τη φωτογραφίζουν, όπως κατά κανόνα κάνουν οι αναλύσεις, διότι όταν η ανάλυση ακολουθεί αυτή τη διαδρομή συνήθως εξαϋλώνεται σε όλο και πιο απλούς προσδιορισμούς αδυνατώντας να συνθέσει την πολιτική πραγματικότητα.

Θα ξεκινήσουμε από τις αντιφάσεις που έχουν αναπτυχθεί σήμερα στην ελληνική κοινωνία, στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ και στον ευρύτερο χώρο της αριστεράς, για να αναδείξουμε αυτές που καθορίζουν τις εξελίξεις, ώστε την ενεργό πολιτική πραγματικότητα να την έχουμε ως αποτέλεσμα και όχι ως νοητή αφετηρία.

Οι αντιφάσεις του καπιταλισμού κάτω από τις νεοφιλελεύθερες πρακτικές της δεξιάς

Η ελληνική κοινωνία, ως καπιταλιστική κοινωνία, παράγει όλες τις βασικές εσωτερικές αντιφάσεις του καπιταλισμού. Μόνο που οι αντιφάσεις αυτές σήμερα, επειδή ακριβώς συνεπικουρούνται από τη νεοφιλελεύθερη διακυβέρνηση της δεξιάς, λειτουργούν ακόμα περισσότερο υπέρ του κεφαλαίου επιτείνοντας ακόμη πιο πολύ την εκμετάλλευση των εργαζομένων.

Οι εργαζόμενοι, είναι έτσι κι αλλιώς αναγκασμένοι να μετατρέπονται σε εμπόρευμα και να αλλοτριώνουν τις ζωές τους σαν μέσο για τη δική τους ζωή, για να παράγουν αδιάκοπα ανταλλακτική αξία, δηλαδή χρήμα. Χρήμα το οποίο γίνεται ιδιοκτησία του κεφαλαίου που εξουσιάζει την παραγωγική τους δραστηριότητα. Έτσι, το ίδιο το ενέργημά τους οικοδομεί μια ξένη δύναμη που τους αντιπαρατίθεται και τους εξουσιάζει.

Σ’ αυτή την αντίφαση η κυβέρνηση Μητσοτάκη πλειοδοτεί: Από τη μια έχει επιτρέψει με την πολιτική της τη δημιουργία των καρτέλ ενέργειας και τραπεζών και την κυριαρχία των ολιγοπωλίων, μια τάξη πραγμάτων που συνεχώς επιδεινώνει τις συνθήκες διαβίωσης της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας και ανεβάζει κυρίως το σταθερό κόστος παραγωγής των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Και από την άλλη, με τους αντεργατικούς νόμους και την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, αυξάνει τον εθνικό βαθμό εργασιακής εκμετάλλευσης, επιδρώντας ακριβώς στον πυρήνα της. Με συνέπεια να έχει φέρει τα μεσαία και κατώτερα κοινωνικά στρώματα σε ακόμα πιο δεινή θέση και τα καρτέλ και τα ολιγοπώλια με ακόμη περισσότερα «αναπάντεχα κέρδη».

Το δέλεαρ της φθηνής εργασίας σε συνδυασμό με τον αυξημένο βαθμό εργασιακής εκμετάλλευσης, που προβάλλει η κυβέρνηση για να προσελκύσει επενδυτικά κεφάλαια, υφαίνει το προβληματικό παραγωγικό μοντέλο της χώρας. Προβληματικό και για τον ίδιο τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, αφού το «επενδύστε στη φθηνή εργασία, επενδύστε στην εντατικότητα και εκτατικότητα της εργατικής δύναμης» γίνεται τροχοπέδη στην αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, δηλαδή υπονομεύει τη βασική προϋπόθεση της ομαλής αναπαραγωγής του καπιταλιστικού συστήματος.

Όμως, με την πλειοδότηση η κυβέρνηση έχει εντείνει την αντίφαση αυτή και χωρίς να το θέλει την έχει καταστήσει ως την κυρίαρχη στην ελληνική κοινωνία, είναι αυτή που, όπως θα δούμε παρακάτω, φαίνεται να καθορίζει τις πολιτικές εξελίξεις.

Στη χώρα μας, όπως και σε όλες τις καπιταλιστικές κοινωνίες, αναπτύσσονται συνεχώς, με μη οργανωμένο και ανεξέλεγκτο τρόπο, πληθώρα ανταγωνιστικών σχέσεων, οι οποίες αντιστρατεύονται και τις σχέσεις συνεργασίας και την ενότητα της τάξης των εκμεταλλευόμενων.

Άρα ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής δρα αφαιρετικά πάνω στον άνθρωπο. Από τη μια του στερεί φυσικά του χαρακτηριστικά, αφού τον αποξενώνει από τον εαυτό του, του αρνείται την προσωπικότητά του και την ελευθερία του, και από την άλλη αναπτύσσει σε υπέρτατο βαθμό τον ατομισμό του. Ο άνθρωπος της καπιταλιστικής κοινωνίας μεταλλάσσεται σε homo economicus, σε ένα ορθολογικό ον που επιδιώκει ακατάπαυστα να μεγιστοποιεί το ατομικό του οικονομικό όφελος. Ο ατομισμός ως συμπεριφορά απέκτησε τόσο ισχυρούς δεσμούς με το καπιταλιστικό περιβάλλον, που τον έχουν αναγάγει σε πολιτισμικό στοιχείο του σύγχρονου κόσμου.

Ο ατομισμός στην υπηρεσία της κυβερνητικής προπαγάνδας

Η κυριαρχία του homo economicus και του ατομισμού ως στάση και συμπεριφορά, έναντι της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης προσφέρει εξαιρετική υπηρεσία στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, διότι αποτελεί το μοχλό της κυβερνητικής προπαγάνδας, είναι η υλική βάση πάνω στην οποία στήθηκε τα προηγούμενα χρόνια όλος αυτός ο χυδαίος μηχανισμός χειραγώγησης από τα κυρίαρχα ΜΜΕ της οικονομικής ελίτ και από το ίδιο το Μαξίμου που εκτρέφει την κατάπτυστη και σκοτεινή δράση της «ομάδας αλήθειας». Και επειδή ακριβώς υπάρχει μια ανατροφοδότηση ανάμεσα στον ατομισμό ως συμπεριφορά και την προπαγάνδα, ο ατομισμός λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής της κυβερνητικής προπαγάνδας. Όσο πιο βαθιά εισχωρεί μέσα μας αυτό το χαρακτηριστικό, τόσο πιο πολύ ξεμακραίνουμε ως κοινωνία από τις συλλογικές διαδικασίες και την κινηματική δράση και τόσο πιο πολύ εκτιθέμεθα στους μηχανισμούς χειραγώγησης.

Μια σειρά βασικών κυβερνητικών πρακτικών αυτό ακριβώς προσπαθούν να κάνουν, να μας εμφυσήσουν ακόμα πιο πολύ τον ατομισμό και τον homo economicus. Η κυβέρνηση, με τον κλιμακούμενο και πολυεπίπεδο κρατικό αυταρχισμό που έχει εξαπολύσει, με την ποινικοποίηση κάθε απεργιακής κινητοποίησης, με τα βασικά εργασιακά δικαιώματα στο απόσπασμα, με την κατάλυση του κράτους δικαίου και με την εγκαθίδρυση του πελατειακού κράτους – όπου τις μεγάλες δουλειές του δημοσίου τις νέμονται οι ισχυροί ημέτεροι, ενώ για τα μεσαία και κατώτερα κοινωνικά στρώματα υπάρχουν οι μικροδουλίτσες, οι μικροεξυπηρετήσεις και το πάρτι στοχευμένων επιδομάτων – μας σπρώχνει ακόμα περισσότερο προς τον homo economicus, επιδιώκοντας να μας κάνει πιο ευάλωτους στην κυβερνητική προπαγάνδα.

Να ένα μέρος της εξήγησης γιατί η νεοφιλελεύθερη, αυταρχική και αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη, τελικά απέβη υπέρ της στις εκλογές του 23.

Η δεσπόζουσα αντίφαση και η επικείμενη υπέρβασή της

Από την πλευρά μας, θα είναι καθαρός δονκιχωτισμός αν νομίζουμε ότι έχουν ήδη αναπτυχθεί στα σπλάχνα της κοινωνίας οι υλικοί όροι υπέρβασης των βασικών αντιφάσεων του καπιταλισμού. Μπορούμε, για παράδειγμα, να ανατρέψουμε την υπεροχή του ατομισμού, αν πριν δεν έχει ανατραπεί η κυριαρχία της ανταλλακτικής διαδικασίας και του καταμερισμού εργασίας, δηλαδή των πυλώνων του καπιταλισμού; Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν οφείλουμε να αντιπαρατεθούμε. Απεναντίας, ως αριστερά, στην επέλαση του ατομισμού πρέπει να απαντήσουμε κινηματικά, πρέπει να αντιπαραβάλλουμε τη συλλογικότητα, την αλληλεγγύη και την ανιδιοτέλεια, ώστε να οικοδομήσουμε αρραγή κοινωνικά μέτωπα αντίστασης και διεκδίκησης. Επειδή οι αντιφάσεις του καπιταλισμού είναι ταξικές, και επειδή υποβόσκουν μέσα στην κοινωνία, πυροδοτούν πάντα τη δημιουργία νέων αντιφάσεων ή την ενίσχυση των υπαρχόντων.

Η εσωτερική κοινωνική αντίφαση που δεσπόζει στην ελληνική κοινωνία σήμερα και φαίνεται να καθορίζει τις εξελίξεις, διατυπωμένη με επίσημα στοιχεία είναι η εξής: Από τη μία, η Eurostat λέει ότι το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Ελλάδα έχει αυξηθεί την τελευταία τετραετία κατά 7,7%, πολύ πιο πάνω από το μέσο όρο της Ε.Ε. που ήταν +3,3% και της Ευρωζώνης που ήταν +2,3% και η ελληνική οικονομία αναπτύσσεται με ρυθμούς 2,5% δηλαδή τριπλάσιους σε σχέση με την υπόλοιπη ευρωζώνη. Και από την άλλη, η έρευνα του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ λέει ότι η Ελλάδα βρίσκεται πλέον στην τελευταία θέση μεταξύ των κρατών της Ε.Ε, πιο κάτω και από τη Βουλγαρία, ως προς την αγοραστική δύναμη του μέσου ετήσιου μισθού πλήρους απασχόλησης, ο οποίος αντιστοιχεί μόλις στο 55,5% του μέσου όρου της Ε.Ε. Συνεπώς, στηχώρα μας σήμερα παράγεται πλούτος, αλλά τον παραγόμενο πλούτο τον νέμονται τα καρτέλ και τα ολιγοπώλια, δηλαδή μια χούφτα άνθρωποι. Αυτό το «επίτευγμα» της νεοφιλελεύθερης κυβερνητικής πολιτικής διαπερνά όλη την κοινωνία, είναι το λεγόμενο κύμα ακρίβειας, έτσι το αποτυπώνουν και οι δημοσκοπήσεις.

Με τα δυο μεγαλειώδη συλλαλητήρια για τα Τέμπη συνενώθηκε το μέτωπο κατά της ακρίβειας με το μέτωπο ενάντια στη συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών, συνεπώς ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο αυτή η αντίφαση, η οποία φαίνεται να έχει ξεφύγει πλέον από το επίπεδο της διαφοράς και να έχει πάρει διαστάσεις ισχυρής αντίθεσης. Το δεύτερο συλλαλητήριο ήταν καθοριστικό, αφού συνδύασε την πρωτόγνωρη μαζικότητα με την πολιτικοποίηση των διεκδικήσεων που επέβαλε η συμμετοχή των συνδικάτων, των φοιτητικών συλλόγων, των συλλογικοτήτων και των κινημάτων. Πολιτικοποίηση με ξεκάθαρη πολιτική κατεύθυνση ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πρακτικές της κυβέρνησης.

Ο μηχανισμός της κυβερνητικής προπαγάνδας, είναι φανερό ότι προσπαθεί αλλά αποτυγχάνει να καταστήσει την αντίφαση αυτή εξωτερική, αδυνατεί να πείσει ότι η ακρίβεια οφείλεται αποκλειστικά σε εξωτερικούς παράγοντες, ότι φταίει ο πόλεμος στην Ουκρανία και ότι ο Πούτιν είναι ο εχθρός της ελληνικής κοινωνίας. Όλα δείχνουν ότι μέσα στην κοινωνία έχουν αναπτυχθεί οι υλικοί όροι για την υπέρβαση αυτής της αντίφασης και αυτό καθιστά απολύτως ρευστή την ενεργό πολιτική πραγματικότητα.

Όμως, για το αν και πώς θα επιλυθεί, πρέπει να λάβουμε υπόψιν, ότι η αντίφαση αυτή δεν αναδεικνύεται στην πλήρη έκτασή της, δηλαδή ως αντίθεση της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας ενάντια στην οικονομική ελίτ, συνεπώς ως ταξική αντίφαση όπως πραγματικά είναι. Η οικονομική ελίτ φροντίζει να είναι έξω από το κάδρο, αφήνοντας την κυβέρνηση στο μάτι του κυκλώνα, για να μπορεί, όταν η αντίθεση φτάσει στην ανώτερη βαθμίδα, όπου εκεί η ποιοτική αλλαγή είναι αναπόφευκτη, να επιβάλλει μια κυβερνητική αλλαγή της αρεσκείας της, ενώ η ίδια να συνεχίσει αλώβητη την ανεξέλεγκτη ιδιοποίηση του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου. Ήδη μπορεί να σχεδιάζουν κάτι τέτοιο κάποιοι οικονομικοί μεγιστάνες. Μια αλλαγή εν πλω στο τιμόνι της ΝΔ πριν τις κάλπες και ένας πλήρως ελεγχόμενος κυβερνητικός σχηματισμός μετά τις κάλπες, μπορεί να κάμψει την κοινωνική αντίδραση, οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά γι’ αυτούς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στη δίνη του προβλήματος, η κατακερματισμένη αριστερά και το επίδικο της υπέρβασης Το ζήτημα όμως, για μας, τον κόσμο της αριστεράς, δεν είναι να περιγράψουμε με πειστικούς όρους την ενεργό πραγματικότητα της χώρας και μετά να ατενίζουμε τη μοίρα της, άλλα να την αλλάξουμε.

Η ιστορία δεν παράγεται ντετερμινιστικά, δεν είναι η αυτόματη συνέπεια της λειτουργίας οικονομικών νόμων, εμείς οι άνθρωποι γράφουμε την ιστορία, αλλά όχι όπως επιθυμούμε, ούτε κάτω από τις συνθήκες που εμείς

θέλουμε. Τη γράφουμε σε συνθήκες ήδη διαμορφωμένες, με συγκεκριμένους συσχετισμούς, με συγκεκριμένους περιορισμούς, αλλά και με συγκεκριμένες δυνατότητες. Για να μη συρθούμε πίσω από τις εξελίξεις αλλά για να παλέψουμε για τη διαμόρφωσή τους, πρέπει να αναζητήσουμε αυτές τις δυνατότητες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη στιγμή έχει περιέλθει στη δίνη ενός δυσεπίλυτου προβλήματος: αποτυγχάνει να νοηματοδοτήσει τον εαυτό του, αδυνατεί να συστηθεί στην κοινωνία ως αυτός που είναι. Ως το κόμμα που την περίοδο 2012 -15 ήταν η φωνή των κοινωνικών κινημάτων στη βουλή. Ως το κόμμα που κυβέρνησε την Ελλάδα πριν λίγα χρόνια, ως η πιο έντιμη κυβέρνηση μεταπολιτευτικά, ως η κυβέρνηση που έβγαλε την Ελλάδα από τα μνημόνια και δρομολόγησε την επίλυση του μακεδονικού, που σε πολύ δύσκολες μνημονιακές συνθήκες κατάφερε να ισχυροποιήσει την κοινωνική συνοχή και να προστατέψει το κοινωνικό κράτος. Ως το κόμμα που σήμερα έχει ένα ρεαλιστικό πολιτικό πρόγραμμα των 10+1 προγραμματικών αξόνων. Στα μάτια της κοινωνίας, τούτη την ώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα αποστεωμένο κόμμα, δεν είναι πια κυβερνώσα αριστερά, είναι μακριά από το να εκφράσει τα κοινωνικά κινήματα και ακόμα πιο μακριά από το να δώσει από μόνος του την προοπτική για μια αριστερή διακυβέρνηση.

Το ερώτημα γιατί συμβαίνει αυτό, περιμένει πειστική απάντηση. Και η απάντηση είναι η εξής: εμείς προσπαθούμε να νοηματοδοτήσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ προτάσσοντας τους 10+1 προγραμματικούς άξονες του πολιτικού μας προγράμματος και περιμένουμε οι πολίτες να ανταποκριθούν στο κάλεσμά μας και να μας εμπιστευτούν. Όμως αυτό είναι μη πραγματοποιήσιμο, τουλάχιστον άμεσα, διότι το νόημα το παράγει ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ έτσι όπως «εμφανίζεται» αυτή τη στιγμή στην πολιτική σκηνή και στα μάτια των πολιτών μετά τις διασπάσεις και την ολέθρια περίοδο Κασσελάκη, και όχι το πολιτικό του πρόγραμμα. Η πολιτική οντότητα ΣΥΡΙΖΑ παράγει το πολιτικό νόημα και το μεταφέρει στο πολιτικό περιεχόμενο του ΣΥΡΙΖΑ και όχι αντίστροφα. Το πολιτικό νόημα δεν παράγεται από το πολιτικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και μεταφέρεται στην πολιτική οντότητα ΣΥΡΙΖΑ,όπως πασχίζουμε να κάνουμε εμείς τώρα. Το νόημα πηγάζει από το σημαίνον και μεταφέρεται στο σημαινόμενο και όχι αντίστροφα, και κανένας δεν εγγυάται την ταύτιση των νοημάτων τους.

Αλλά ποιο πολιτικό νόημα εκπέμπει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ; Στα μάτια τις κοινωνίας, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμα εγκλωβισμένος στο πολιτικό νόημα που παρήγαγε η καταστροφική περίοδος Κασσελάκη, εκπέμπει την αναξιοπιστία, την ιδεολογική σύγχυση και τη μη σοβαρότητα. Ίσως μάλιστα, τούτη την ώρα να βιώνουμε το αποκορύφωμα αυτής της κατάστασης. Για να το αλλάξουμε, δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη, θέλει μεγάλη προσπάθεια αλλά και χρόνο. Γι’ αυτό είναι μέγα πολιτικό σφάλμα, αυτή την ώρα, να πυροβολούμε το ίδιο το κόμμα και να τροφοδοτούμε πρακτικές εσωστρέφειας. Είναι ανθρωπίνως αδύνατο, ο πρόεδρος Σωκράτης Φάμελλος να γυρίσει έναν διακόπτη και να αλλάξει το πολιτικό νόημα που παράγει ο ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχουν οι αντικειμενικές δυνατότητες για να γίνει αυτό άμεσα. Η συμμετοχή των 70.000 δημοκρατικών πολιτών στις εσωκομματικές εκλογές τον Νοέμβρη του 2024, έβαλε τα θεμέλια ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να επανακτήσει την αξιοπρέπειά του και την αριστερή του ταυτότητα, όμως για να γίνουν αυτά πράξη, χρειάζεται συντονισμένη προσπάθεια αλλά και χρόνος.

Όσο για την εγκυρότητα ότι το νόημα πράγματι πηγάζει από το σημαίνον, υπάρχουν παραδείγματα, που σε ιδιάζουσες πολιτικές συγκυρίες, το νόημα του σημαίνοντος είναι ικανό από μόνο του να παράγει πολιτικές πραγματικότητες. Όπως συμβαίνει σήμερα με τα υψηλά δημοσκοπικά ποσοστά της Πλεύσης Ελευθερίας, ή

όπως παλιά με το δεξιόστροφο σημιτικό ΠΑΣΟΚ που καρπωνόταν το πολύ ισχυρό πολιτικό μήνυμα που παρήγαγε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου ως το κεντροαριστερό κόμμα των μη προνομιούχων.

Κοιτάζοντας προς τον ευρύτερο χώρο της αριστεράς συναντάμε την εξής αντίφαση: Ενώ όλο το αριστερό φάσμα διακηρύσσει την αναγκαιότητα της ταξικής ενότητας, ενώ στην πρώτη γραμμή των πρακτικών δράσης βρίσκουμε τη συλλογικότητα και τη διαμόρφωση κοινών μετώπων διεκδίκησης, εντούτοις, πολλά αριστερά κόμματα ή σχήματα, στη βάση της διεκδίκησης της ιδεολογικής καθαρότητας, αυτοπροσδιορίζονται αποκλειστικά και μόνο μέσω των ιδεολογικών τους διαφορών με τον υπόλοιπο αριστερό κόσμο.

Γι’ αυτό στον ευρύτερο αριστερό χώρο υπάρχει πάντα μια κινητικότητα αναζητήσεων και μια εναλλαγή ιδεολογικών αντιπαραθέσεων και συμμαχιών. Αυτή η κινητικότητα και εναλλαγή παράγει πότε ισχυρές πολιτικές συνεργασίες και πότε κατακερματισμό των δυνάμεων. Όταν όμως, κυριαρχεί η μία πλευρά, ακριβώς τότε αναπτύσσονται οι υλικοί όροι της κυριαρχίας της άλλης. Σήμερα ναι μεν κυριαρχεί ο κατακερματισμός του αριστερού χώρου, αλλά στην κοινωνία έχουν αναπτυχθεί οι δυνατότητες για τη δημιουργία μιας ευρύτερης πολιτικής ενότητας. Μην περιμένουμε όμως η πολιτική ενότητα να συμβεί νομοτελειακά, θα γίνει πράξη μόνο αν παλέψουμε προς αυτή την κατεύθυνση.

Συνεπώς, με δεδομένο το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ και τον κατακερματισμό του αριστερού χώρου, το πολιτικά επίδικο τούτη την ώρα για την κοινωνία είναι η συγκρότηση ενός ευρύτερου αριστερού πολιτικού φορέα, ο οποίος θα παράγει την προσδοκία στους εκμεταλλευόμενους, στους μη προνομιούχους και στους κοινωνικά καταπιεσμένους της χώρας, ότι μπορεί να αντιπαρατεθεί στον αυταρχικό νεοφιλελευθερισμό της δεξιάς, ότι μπορεί να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης, να αμβλύνει τις κοινωνικές ανισότητες, να επαναθεμελιώσει το απαξιωμένο κοινωνικό κράτος, να βάλει τέλος στο τραπεζικό και ενεργειακό καρτέλ, να καταστήσει τη στέγη προσβάσιμο αγαθό για όλους. Το πολιτικό πρόταγμα του νέου φορέα πρέπει να συμπίπτει με το κυρίαρχο κοινωνικό αίτημα τούτη τη στιγμή, την αναδιανομή του πλούτου υπέρ των εκμεταλλευόμενωνκαιμηπρονομιούχων.

Όμως, είμαστε ενάντια το νέο φορέα να τον εκπονήσουν πρόεδροι και αξιωματούχοι υφιστάμενων κομμάτων μαζί με κάποιες σημαντικές προσωπικότητες και αφού ολοκληρώσουν την εκπόνηση να διαπραγματευτούν και το πρόσωπο του επικεφαλής. Ο νέος φορέας δεν χρειάζεται επικεφαλής, πολιτικό ηγέτη χρειάζεται που θα παράγει για την κοινωνία το πολιτικό νόημα. Και ο πολιτικός ηγέτης δεν μπορεί να είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης και παζαρέματος, πρέπει να βρίσκεται στην αφετηρία, να είναι μπροστάρης της προσπάθειας και όχι το τελευταίο κομμάτι του παζλ. Ο νέος φορέας πρέπει να στοχεύσει σε ευρείες συμμαχίες, να ενώσει πολιτικές δυνάμεις, να εκφράσει το κοινωνικό μέτωπο ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό, και όχι να λειτουργήσει ως βάρκα σωτηρίας για κάποιους από τους εκπονήσαντες και για κάποιους άλλους ως σκαλοπάτι πολιτικής αναρρίχησης.

Πειστική απάντηση όμως περιμένουν και τα ερωτήματα: σε ποια βάση θα συγκροτηθεί ο νέος φορέας; και γιατί να ηγηθεί Αλέξης Τσίπρας;

Καταστατικά ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει τη συμπόρευση με τις άλλες δημοκρατικές δυνάμεις γι’ αυτό προσπαθεί να ανοίξει διαύλους επικοινωνίας και σύγκλισης με τις ηγεσίες των λεγόμενων προοδευτικών κομμάτων. Όμως, αυτή η στρατηγική έχει αποτύχει παταγωδώς, διότι καμία ηγεσία τούτη την ώρα, όχι μόνο δεν δείχνει τέτοια διάθεση, αλλά είναι επιθετική και προς τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη όμως, τέτοια διάθεση δείχνουν οι

πολίτες, το αίτημα της συμμαχίας των προοδευτικών δυνάμεων είναι και υπαρκτό και ορατό πλέον στην κοινωνία, το αποτυπώνουν και οι δημοσκοπήσεις. Αυτή η αντίφαση είναι κρίσιμο να επιλυθεί υπέρ της πολιτικής ενότητας και όχι υπέρ του κατακερματισμού. Στη βάση ακριβώς αυτού του κοινωνικού αιτήματος υποστηρίζουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αλλάξει στρατηγική, να εγκαταλείψει την ανεύρεση σύγκλισης με τις ηγεσίες και να στραφεί προς την κοινωνία.

Γι’ αυτό προτείνουμε να πρωτοστατήσει στη συγκρότηση ενός ευρύτερου αριστερού πολιτικού φορέα με ηγέτη τον ΑλέξηΤσίπρα. Μια τέτοια πρωτοβουλία θα απεγκλωβίσει και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, διότι και θα διατηρήσει την αυτονομία του ως κόμμα και θα αποτρέψει άμεσα κάθε μορφή εσωστρέφειας και θα θέσει τις βάσεις για τη συγκρότηση του αντίπαλου δέους απέναντι στην νεοφιλελεύθερη λαίλαπα. Πιστεύουμε ότι με αυτή την πρωτοβουλία ο ΣΥΡΙΖΑ θα αναβαθμιστεί πολιτικά.

Γιατί να ηγηθεί ο Αλέξης Τσίπρας; Διότι τα πολιτικά του χαρακτηριστικά, ως επικεφαλής της Ανοιχτής Πόλης το 2006, ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ από το 2008 μέχρι την πορεία προς τις εκλογικές νίκες του 2015 και ως ο πρωθυπουργός της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα, είναι ιστορικά διαμορφωμένα και κοινωνικά παγιωμένα,έχουν αποκτήσει μια υλική υπόσταση γιατί ακριβώς είναι μέρος της αντικειμενικής πραγματικότητας. Η υλικότητα αυτή μπορεί να προσδώσει άμεσα και αποτελεσματικά στονέοφορέατοπολιτικόνόηματηςκυβερνώσαςαριστεράς.

Ο νέος φορέας είναι ανάγκη να απευθυνθεί στην κοινωνία με τη μορφή διακήρυξης,με ένα περίγραμμα των πολιτικών του θέσεων που θα περιλαμβάνει τις βασικές αρχές, τον ιδεολογικό προσανατολισμό και τις πολιτικές προτάσεις. Δεν μπορεί να έχει τα χαρακτηριστικά κόμματος, θα πρέπει να στοχεύει σε ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες, επιδιώκοντας πολιτική ενότητα και όχι απαραίτητα ιδεολογική ταύτιση.

Μέλη που προσυπογράφουν την πολιτική πρωτοβουλία

Ρεγγίνα Κασιμάτη ΟΜ Πλ. Βικτωρίας – Αχαρνών reginacas2013@gmail.com

Βασίλης Καραγιάννης ΟΜ Πλ. Βικτωρίας – Αχαρνών vkaragiannis11@gmail.com

Αγγελική Καλλή ΟΜ Πλ. Βικτωρίας – Αχαρνών kalliaggeliki@gmail.com

Βαγγέλης Αγγελέτος ΟΜ Πλ. Βικτωρίας – Αχαρνών stampagon@yahoo.com

Σταματία Παγωνδιώτου ΟΜ Πλ. Βικτωρίας – Αχαρνών stampagon@yahoo.com

Γιάννης Σταυρούλης ΟΜ Πλ. Βικτωρίας – Αχαρνών

Έφη Σταυρούλη ΟΜ Πλ. Βικτωρίας – Αχαρνών Ιωάννης Γκιόκας ΟΜ Πλ. Βικτωρίας – Αχαρνών

Μαρία Γεωργαντά ΟΜ Πλ. Βικτωρίας – Αχαρνών mariageorganta007@gmail.com

Ελένη Μερτίκα ΟΜ Πλ. Αμερικής – Κυψέλη

Δημήτρης Μποσινάκης ΟΜ Πλ. Αμερικής – Κυψέλη bossinakis@gmail.com Μαρία Μίτσιου ΟΜ Χολαργού

Μπάμπης Κόκλας ΟΜ Πατησίων charalampos.koklas@gmail.com

Κείμενο Συμβολής

Α. Προγραμματικές Θέσεις

Η Ελλάδα μετά από έξι χρόνια αντιλαϊκής νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης, έχει παραδοθεί στην χωρίς έλεγχο κερδοφορία των Τραπεζών, των κερδοσκοπικών funds, των καρτέλ της ακρίβειας στα τρόφιμα, στην στέγη και στην ενέργεια και έχει μετατραπεί σε μηχανισμό παραγωγής υπερπλεονασμάτων που δεν επιστρέφονται στην κοινωνία. Το αποτέλεσμα είναι, η οριζόντια αποσύνθεση του παραγωγικού και κοινωνικού ιστού, η συνεχιζόμενη απαξίωση του Κράτους Δικαίου και η πλήρης, στρατηγικού χαρακτήρα εγκατάλειψη της Δημόσιας Παιδείας και του Εθνικού Συστήματος Υγείας, προς όφελος των ιδιωτικών (στην πλειοψηφία τους ξένων), κερδοσκοπικών κεφαλαίων. Το δημογραφικό πρόβλημα εντείνεται και οι νέοι συνεχίζουν να εγκαταλείπουν την χώρα, αναζητώντας επαγγελματική προοπτική στο εξωτερικό.

Η συνέχιση των πολιτικών αυτών, οδηγεί σε υπαρξιακή κρίση την Ελλάδα και πρέπει να τερματιστεί το συντομότερο. Σε αυτή τη συγκυρία, ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ πρέπει να είναι-και μπορούμε να κατορθώσουμε να αποδειχθεί-καθοριστικός. Βασική προϋπόθεση για να γίνει αυτό, είναι στην πορεία προς τις εθνικές εκλογές και με σημείο εκκίνησης το Συνέδριό μας, να καταλήξουμε στην εκφώνηση ενός ριζοσπαστικού και κατανοητού από τους πολίτες προγράμματος, που να πείθει ότι υπάρχει εφικτή εναλλακτική λύση για την αναστροφή της πορείας φτωχοποίησης του κόσμου της εργασίας και για την άρση του οικονομικού αποκλεισμού των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, μέσα από την εφαρμογή ενός νέου μείγματος οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής.

Είναι αναγκαίο το πρόγραμμα θέσεων που έχει κατατεθεί να τροποποιηθεί, έτσι ώστε να είναι ξεκάθαρο, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ παλεύει για:

1. Κατάργηση των μνημονιακών νόμων

Το 2018, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια. Το 2025, οφείλει να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος στη μάχη για την κατάργηση των μνημονιακών νόμων που φτωχοποιούν τους πολίτες, μειώνουν την εθνική κυριαρχία της χώρας και βάζουν υποθήκη το μέλλον των παιδιών μας.

Πυρήνας της πολιτικής μας η ανάκτηση του ελέγχου όλων των Δημόσιων αγαθών και όλων των επιχειρήσεων Δημοσίου Συμφέροντος, με προτεραιότητα την ενέργεια (μέσα από την ανάκτηση της ΔΕΗ που θα ασκήσει πολιτικές παραγωγής και τιμολόγησης της ενέργειας υπέρ των πολιτών και όχι των προνομιούχων παρόχων). Ξεκάθαρο σχέδιο για την επαναφορά υπό δημόσιο έλεγχο των αεροδρομίων, λιμανιών, και τρένων και για τη συνολική διαχείριση των φυσικών πόρων. Ανάκτηση της πλειοψηφίας των μετοχών και της Διοίκησης της Εθνικής Τράπεζας, προκειμένου να παρέμβει ενεργά στην πραγματική οικονομία, μειώνοντας τις τραπεζικές προμήθειες και υλοποιώντας ένα σχέδιο ισχυρής πιστωτικής επέκτασης προς το υγιές επιχειρείν και τα καινοτόμα επιχειρηματικά σχέδια υψηλής εγχώριας προστιθέμενης αξίας. Επαναφορά του 13^ου και 14^ου μισθού/σύνταξης και επιπλέον μισθολογικά κίνητρα για υγειονομικούς και εκπαιδευτικούς.

2. Βαθιές αλλαγές στο κράτος ως βασική προϋπόθεση μια δίκαιης ανάπτυξης

Πρόγραμμα που θα συγκρούεται με την διαπλοκή και τη διαφθορά σε όλα τα επίπεδα και που θα περιγράφει ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, που θα βασίζεται μεταξύ άλλων, στην μεταφορά αρμοδιοτήτων από το κεντρικό κράτος, στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ οφείλει να συστρατευτεί με το παλλαϊκό αίτημα για αλλαγές στη Δικαιοσύνη. Η ψηφιοποίηση των διαδικασιών δεν αρκεί, απλά επιταχύνει την απονομή της “Δικαιοσύνης των Τεμπών”, τη στιγμή που η κοινωνία αποζητά εναγωνίως ουσιαστικές αλλαγές. Ήρθε η ώρα να διατυπώσουμε ένα πλήρες πρόγραμμα ριζοσπαστικών αλλαγών στη λειτουργία της δικαιοσύνης, για την αποκατάσταση του Κράτους Δικαίου στην Ελλάδα.

Δίκαια κατανομή βαρών, με ένα φορολογικό σύστημα που δεν θα βασίζεται κυρίως στους μισθωτούς και θα προστατεύει τη μεσαία επιχειρηματικότητα. Δίκαιη κατανομή των ευρωπαϊκών πόρων με ξεκάθαρο σχέδιο, ενάντια στο νεοφιλελεύθερο σχέδιο Πισσαρίδη.

Πράσινη ανάπτυξη με έμφαση στις ενεργειακές κοινότητες, που θα σέβεται τις ιδιαιτερότητες του κάθε τόπου και θα λειτουργεί υπέρ της τοπικής ανάπτυξης και όχι με αποκλειστικό σκοπό το κέρδος του ενεργειακού καρτέλ.

Ενδυνάμωση και υποχρεωτική συμμετοχή της ελληνικής Δημόσιας αμυντικής βιομηχανίας σε όλα τα εξοπλιστικά προγράμματα των τριών όπλων.

3. Αλλαγή του μείγματος της Διεθνούς πολιτικής

Σε μια Ευρώπη που αυτοαναιρεί συνεχώς το ρόλο της τη στιγμή που οι μεγάλες δυνάμεις φαίνεται πως επανασυγκροτούν παλαιότερα μέτωπα και συμμαχίες, η χώρα μας οφείλει να αλλάξει το μείγμα της εξωτερικής της πολιτικής με ορίζοντα μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας για την Ευρώπη, από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια.

Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική μακριά από τη λογική του δεδομένου συμμάχου.

Εμφατικό όχι στο πρόγραμμα Rearm Europe και ανάληψη πρωτοβουλιών για τη δημιουργία πανευρωπαϊκού μετώπου ειρήνης με ταυτόχρονη αποδέσμευση της χώρας από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Ξεκάθαρη καταδίκη της γενοκτονίας που συντελείται στη Γάζα.

Ξεκάθαρες θέσεις για την αταλάντευτη θωράκιση των εθνικών μας Δικαίων απέναντι στον ενδοτισμό στα εθνικά θέματα ως αποτέλεσμα μιας συνεχιζόμενης πολιτικής κατευνασμού της Τουρκίας που οδηγεί στην απομείωση του διεθνούς ρόλου της Ελλάδας.

Β. Καταστατικές Αλλαγές:

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ δοκιμάστηκε σκληρά από πολλαπλές διασπάσεις και σήμερα βρίσκεται σε ιστορικό χαμηλό δημοσκοπικά. Η επαναφορά του σε κυβερνητική λογική και τροχιά, περνά και μέσα από τις απαραίτητες δομικές αλλαγές του μοντέλου λειτουργίας του, έτσι ώστε: να εμπνεύσει, ξανά, τα μέλη του, να ενθαρρύνει την συμμετοχή των πολιτών στις οργανώσεις και στα δίκτυά του και να δυναμώσει την παρέμβασή του μέσα από μια νέα εξωστρεφή λογική που θα τον καθιστά πόλο διαρκούς διεύρυνσης και ενσωμάτωσης δυνάμεων της κοινωνίας, όπως αυτές διαμορφώνονται στην πραγματική ζωή και όχι όπως αυτές περιγράφονται στις εκτιμήσεις μιας άτυπης κεντρικής γραφειοκρατικής “αυθεντίας”.

Για να συμβεί αυτό, το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ οφείλει να συζητήσει και να αποφασίσει υπέρ:

1. Της θέσπισης άμεσα αιρετής Περιφερειακής Συγκρότησης του Κόμματος, προκειμένου το Όργανο αυτό να αποφασίζει το Περιφερειακό Σχέδιο Ανάπτυξης, να προσελκύει καταξιωμένα κοινωνικά στελέχη υπερτοπικής αναγνωρισιμότητας και επιρροής, ικανά να πυροδοτήσουν, όχι μόνο ισχυρή αντιπολίτευση στην καρδιά κάθε Διοικητικής Περιφέρειας, αλλά και να πρωταγωνιστήσουν στη συγκρότηση ισχυρών προοδευτικών και νικηφόρων ψηφοδελτίων στις ερχόμενες Αυτοδιοικητικές εκλογές του 2028. Η Περιφερειακή Επιτροπή θα προσκαλεί στις συνεδριάσεις της, χωρίς δικαίωμα ψήφου, τους βουλευτές και βουλεύτριες της Περιφέρειας, τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής που θα έχουν εκλεγεί από την Περιφέρεια, καθώς και αυτοδιοικητικούς και συνδικαλιστικούς εκπροσώπους που είναι μέλη/φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ. Εάν οι Βουλευτές/τριες ή/και τα μέλη της ΚΕ διαφωνούν με απόφαση της Περιφερειακής Επιτροπής, τότε και μόνο, φέρνουν την διαφωνία προς συζήτηση στα ανώτερα Όργανα του Κόμματος που έχουν την ευθύνη της τελικής απόφασης.

1. Της διατήρησης των πολύτιμων και άμεσα αιρετών Νομαρχιακών Επιτροπών με λιγότερα -κατά 50%- μέλη σε σχέση με σήμερα, με ταυτόχρονη ενίσχυση του ρόλου των ΟΜ από το σύνολο των μελών των οποίων θα προκύπτει η λήψη απόφασης για όλα τα θέματα που αφορούν στα όρια της ΟΜ.
2. Της διατήρησης του τρόπου εκλογής της Κεντρικής Επιτροπής ανά Περιφέρεια, προκειμένου να παραμείνει ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ ένα πλουραλιστικό κόμμα, με την πρόβλεψη οι εκλεγμένοι βουλευτές/τριες να συμμετέχουν αυτοδίκαια στην ΚΕ και τα αιρετά μέλη της να περιοριστούν σε 250.
3. Της διατήρησης του τρόπου εκλογής Προέδρου από την βάση του κόμματος, προκειμένου η εκλογική διαδικασία να αποτελεί μεγάλο εξωστρεφές πολιτικό γεγονός και αίτιο προσέλκυσης μελών, με ταυτόχρονη θεσμοθέτηση ισχυρότατων ασφαλιστικών δικλείδων ως προς τις προϋποθέσεις δικαιώματος εκλέγεσθαι για τους υποψήφιους/ες Προέδρους του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ.
4. Της άμεσης ολοκλήρωσης της ψηφιακής μετάβασης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, που θα σημάνει την υβριδική λειτουργία όλων των οργάνων του κόμματος στα οποία θα προβλέπεται ψηφιακή συμμετοχή και ψήφος για όλα τα μέλη.

Με το βλέμμα στις επόμενες εκλογές

Όλα τα δημοσκοπικά δεδομένα δείχνουν ότι η κοινωνία δεν μας ακούει. Ένα ακόμα συνέδριο δεν αρκεί για να τραβήξουμε την προσοχή και να πείσουμε για όσα λέμε. Είναι απαραίτητο να καταλήξουμε σε:

• Ξεκάθαρες θέσεις που δεν θα χάνονται μέσα σε ένα “κλασικό”, μακροσκελές, συνεδριακό κείμενο απόφασης.
• Συγκεκριμένα σημεία αιχμής γύρω από τα οποία θα ασκήσουμε σκληρή, συντονισμένη, επιθετική και όχι φοβική αντιπολίτευση μέχρι τις επόμενες εκλογές.

Η επόμενη εκλογική αναμέτρηση είναι σίγουρα σημαντική τόσο για το ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, όσο και για το μέλλον της χώρας. Σίγουρο είναι επίσης ότι, από τη χρεωκοπία της χώρας και μετά, ο πολιτικός χρόνος έχει συμπυκνωθεί και η δυναμική των κομμάτων μπορεί να μεταβληθεί σημαντικά σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα.

Στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε το κλίμα!

Μην το ξεχνάμε ποτέ συντρόφισσες και σύντροφοι, χαμένες μάχες είναι μόνο οι μάχες που δεν δώσαμε!

Υπογράφουν

Αγγελάκη Νεκταρία-Ελευθερία – Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Αντωνιάδης Βασίλης – Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Βαρδάκης Σωκράτης – πρ. Βουλευτής Ηρακλείου & Μέλος της Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Βασσάλος Δημήτρης – Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Βερναρδάκης Χριστόφορος – πρ. Υπουργός & Μέλος Κ.Ε. & Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Γεωργιάδης Γρηγόρης – Συντονιστής Ν.Ε. Ημαθίας & Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Γιακουμάκη Ελένη – Μέλος Κ.Ε. & Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Γιαννούχου Αρχοντή Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Γκούνας Θανάσης – Μέλος Κ.Ε. & Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Διαλυνάς Βαγγέλης – Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Δουλουμπέκης Θοδωρής – Συντονιστής Ν.Ε. Ρεθύμνου & Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Ζήση Έφη – Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Ηλιάκης Νίκος – Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ & Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Ηλιάκης Κώστας – Πρόεδρος Εργαζομένων ΔΕΗ Χανίων & Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Κακαβίτσας Φοίβος – Μέλος Κ.Ε. & Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Καλαϊτζάκης Μανώλης – Συντονιστής Ν.Ε. Λασιθίου & Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Καπελάς Νίκος – Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Καφτεράνης Χάρης – Δημοσιογράφος ΔΙΟΝ ΤV

Κοκκινάκη Φωτεινή – Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Κούσας Χρήστος – Μέλος Κ.Ε. & Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Κρεμμύδας Άρης – Αντιδήμαρχος Μοσχάτου & Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Κωνσταντινέας Πέτρος – πρ. Βουλευτής Μεσσηνίας & Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Λάγιου Σοφία – Μέλος Κ.Ε. & Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Λαμπρακούλης Νίκος – Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Μπγιάλας Χρήστος – πρ. Βουλευτής Γρεβενών & Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Μεϊκόπουλος Αλέξανδρος – Βουλευτής Μαγνησίας & Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Μέμτσα Ρίτσα Μέλος Κ.Ε. & Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Μητσάκη Νάγια – Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Μίγας Βασίλης – Μέλος Κ.Ε. & Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Μοράκης Μανώλης – Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Μπαϊρακτάρης Ιωάννης – Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Μπουμπονάρη Φανή – Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Νικολάου Γιώργος – Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Νικολαράκος Πάνος – Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Παναγιωτίδου Αγάπη – Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Παναγιωτόπουλος Γιώργος – Μέλος Κ.Ε. & Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Παπαρούνας Χρήστος – Μέλος Κ.Ε. & Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Παρθένης Δημήτρης – Μέλος Κ.Ε. & Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Πολάκης Παύλος – Βουλευτής Χανίων & Μέλος Π.Γ. & Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Ρόκου-Παπαμιχαήλ Ειρήνη – Μέλος Κ.Ε. & Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Σγορούδης Γιώργος – Συντονιστής Ν.Ε. Πέλλας & Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Σκιαδόπουλος Ανδρέας – πρ. Συντονιστής Ν.Ε. ΗΠΑ

Σκλιας Γιάννης – Συντονιστής Ν.Ε. Κορινθίας & Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Σκούρτη Ρούλα – Συντονίστρια Ν.Ε. Αρκαδίας & Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Σμπώκος Βασίλης – Μέλος Κ.Ε. & Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Σμυρλής Βασίλης – Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Σπανός Αλέκος – Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Σταγιάννη Ελένη – Μέλος Κ.Ε. & Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Τονικίδης Παύλος – Μέλος Κ.Ε. & Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Τσετσέκος Σπύρος – Συντονιστής Ν.Ε. Αργολίδας & Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Υμέρι Βασίλης – Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Φαραντούρης Νικόλας – Ευρωβουλευτής & Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Χανιωτάκης Γιάννης – Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Χατζησάββας Μάρκος – Μέλος Κ.Ε. & Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Χούπη Αγγελική – Μέλος Κ.Ε. Επανεκκίνησης

Προτάσεις προς την επιτροπή που θα εισηγηθεί το καταστατικό στο Συνέδριο

ΕΠΙΓΟΝ   Από το πρόγραμμα  που υπάρχει προβλέπετε εκλογή  Κ.Ε και Νομαρχιακών επιτροπών . Δηλαδή δεν θα έχουμε αιρετά μέλη στις Περιφερειακές  και Δημοτικές  επιτροπές .  Συμπέρασμα δεν θα μπορούν να συγκροτηθούν και να λειτουργήσουν άμεσα . Σε δύο χρόνια όμως έχουμε Αυτοδιοικητικές εκλογές !!! Πρέπει να υπάρξει μεταβατική διάταξη που να λύνει το θέμα.

 Πρόταση α ) Κάθε Νομαρχιακή επιλέγει άμεσα τους αντιπροσώπους της για την Περιφερειακή επιτροπή .Για να μην περιμένουμε η Κ.Ε να ορίσει αριθμό μια λογική λύση είναι  κάθε Νομός επιλέγει τόσους αντιπροσώπους όσοι οι βουλευτές του Νομού.  β) Οι  Νομαρχιακές να καθορίσουν άμεσα τον αριθμό των μελών που θα στείλει κάθε ΟΜ στη Δημοτική επιτροπή και αυτές θα στείλουν τους αντιπροσώπους τους

Γενικές παρατηρήσεις                                                                                              

Η εισήγηση της επιτροπής προσπαθεί να λύσει τα προβλήματα που πρόκυψαν την περίοδο Κασσελάκη αλλά δεν λύνει σοβαρά προβλήματα  που έχουμε στην λειτουργεία μας                                                  

α) Πολλά θέματα παραπέμπονται στην Κ.Ε και κάνουν το κόμμα : Συγκεντρωτικό,  δυσκολεύτε η λειτουργεί του ,βοηθά στη δημιουργία φραξιών .  Αν υπάρχει ο φόβος ότι υπάρχει ενδεχόμενο να παρθούν αποφάσεις ( από κατώτερα όργανα ) που δεν είναι σύμφωνες με την γενική πολιτική του κόμματος τότε μπορεί να προστεθεί ένα άρθρο που να δίνει την δυνατότητα στην Κ.Ε να παρεμβαίνει για να  αλλάξουν.                                                                                                                        

β) Οι Περιφερειακές επιτροπές εξακολουθούν να μην έχουν αποφασιστικές αρμοδιότητες (θα κάνω προτάσεις στο αντίστοιχο άρθρο )                                                                                                

γ) Υπάρχουν ορισμένες προτάσεις που είναι αδύνατο να υλοποιηθούν πχ Νομαρχιακή συνδιάσκεψη . 

δ )Νομίζω ότι η εμπειρία έδειξε ότι το 50 – 50 % υποχρεωτική συμμετοχή  των φύλων στα  όργανα  του κόμματος και στα ψηφοδέλτια  μόνο προβλήματα δημιουργεί , προτείνω να επιστρέψουμε στην παλιά  κατάσταση , σε αυτή δεν απαγορεύτε το 50 – 50 και έχεις μεγαλύτερη ευχέρεια κινήσεων ανάλογα μα το ανθρώπινο δυναμικό που έχεις

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΝΑ ΑΡΘΡΟ                                                                                                                               

Άρθρο 12  Οργανωτικά επίπεδα  Παράγραφος 1 σειρά 4.  Να διαγραφεί η λέξης  επιπλέον  ( Οι Περιφέρειες και οι Δήμοι δεν είναι επιπλέον διοικητικά επίπεδα της χώρας αλλά τα κυριά)                                                                            

  Αρθρο13  Νομαρχιακή Επιτροπή  Παράγραφος 1 σειρά 6. Να αντικατασταθεί η λέξη μελών με την λέξη συντονιστικών .  ( Η πρόταση δεν μπορεί να εφαρμοστεί . Είναι αδύνατον να βρεθούν χώροι για να χωρέσουν όλα τα μέλη ενός Νομού πχ στο Ηράκλειο θέλουμε ένα γήπεδο Μπάσκετ  Τα συντονιστικά των ΟΜ εκτός του ότι είναι εκλεγμένα είναι συνήθως τα περισσότερο δραστήρια μέλη , άρα αποτελούν ένα πολύ καλό σώμα για συζήτηση )                                                               

Άρθρο 14 Περιφερειακή Επιτροπή    Παράγραφος 3   Σύνθεση Π.Ε                                        

Και στις δύο απόψεις που έχουν κατατεθεί προβλέπετε ο αριθμός των εκλεγμένων μελών να καθορίζετε από την Κ.Ε . Αυτό δεν μπορεί να γίνει τώρα , επίσης δεν προβλέπονται εκλογές για αυτό το θέμα . Έχω κάνει πρόταση στην εισαγωγή για να το ξεπεράσουμε .                                                                                                                     

Παράγραφος 4 Αρμοδιότητες Π.Ε                                                                                                         

 (γ)   σειρά 2, ωαα αντικατασταθεί η έγκριση με την λέξη εξειδίκευση . ( Αν παραμείνει όπως είναι αναιρούμε τον αποφασιστικό χαρακτήρα που θέλουμε να έχει η Π.Ε . Υπάρχει και άλλος λόγος που πρέπει να αλλάξει η λέξη .Αν μια Νομαρχιακή δεν  εγκρίνει την πρόταση τότε  θα έχουμε απόφαση? )  (ε ) Ολόκληρη η πρόταση                                                                                                                             Να αντικατασταθεί η πρόταση με την παρακάτω   <<  Η απόφαση για την τακτική του κόμματος στις περιφερειακές εκλογές παίρνετε από κοινού Κ.Ε με Π.Ε μετά από εισήγηση της Π.Ε >> . ( Αν δεν συμμετέχει αποφασιστικά η Π.Ε στην λήψη της απόφασης που την αφορά τότε αλλάζεις τον χαρακτήρα της )                                     

Παράγραφος 6  Συνεδριάσεις Π.Ε  Τελευταία πρόταση. Δεν προβλέπετε εκλογή συντονιστικού ( Μόνο σ/της και αναπλ σ/της ). Νομίζω ότι είναι πολύ μεγάλο το έργο που δίνει το κατάστικτο στην Π.Ε όπως και ο αριθμός των μελών της .Δεν είναι αδύνατο να προλαβαίνουν 2 άτομα τόση δουλεία . Προτείνω να εκλέγεται και συντονιστικό . Επίσης στην ίδια πρόταση δεν προβλέπετε ποιος συγκαλεί την πρώτη συνεδρίαση . Πρόταση Την πρώτη συνεδρίαση συγκαλεί το πρώτο σε ψήφους εκλεγμένο μέλος από την Περιφερειακή Ενότητα που έχει έδρα η Περιφέρεια.

Άρθρο 16  Παράγραφος  3   Πολιτική Γραμματεία .                                                                       Η Πολιτική Γραμματεία είναι το ποιο ευαίσθητο πιθανόν και σπουδαίο όργανο του κόμματος .Δεν ορίζετε όμως κάθε πότε συνεδριάζει . Τα όργανα πρέπει να συνεδριάζουν τακτικά και προγραμματισμένα !!! Έτσι  αποφεύγουμε   άστοχες (πολλές  φορές ) πρωτοβουλίες  που  δημιουργούν  γκρίνια . Αποφεύγουμε επίσης  σε μεγάλο βαθμό ομαδοποιήσεις  κ.α !!!            

Πρόταση:  Η Πολιτική Γραμματεία συνεδριάζει τουλάχιστο μια φορά κάθε Μήνα .

Άρθρο 17  Παράγραφος 4 και 7. Δεν είναι λειτουργικό η Πολιτική Γραμματεία να ασκεί καθήκοντα προέδρου (Το έχουμε ζήσει το καλοκαίρι  του 2023 ) . Κάποιος πρέπει να έχει συντονιστικό και αποφασιστικό ρόλο σε ιδιόρρυθμες καταστάσεις .  Πρόταση: H Κ.Ε ορίζει ένα μέλος του κόμματος να ασκήσει καθήκοντα προσωρινού – μεταβατικού προέδρου. Το μέλος αυτό δεν θα έχει δικαίωμα να είναι υποψήφιος πρόεδρος .                                                                                                              

Άρθρο 21 Τακτικό συνέδριο Παράγραφος 2                                                                                           Το Τακτικό συνέδριο δεν έχει τα στοιχεία που χρειάζονται για να εγκρίνει τις υποψηφιότητες στην Κ.Ε . Αυτά τα στοιχεία τα έχουν  οι Ν.Ε .

Άρθρο 43 – Επιλογή υποψήφιων βουλευτών …    Παράγραφος 1 ,σειρά 8

Η πρόταση που έχει η εισήγηση << Σε κάθε περίπτωση η τελική έγκριση των υποψηφίων βουλευτών  ανήκει στην Κ.Ε >>, πρέπει να αλλάξει. Δεν μπορεί να εισηγούνται – αποφασίζουν για όλη την Ελλάδα  4-5 άτομα που ζουν στην Αθήνα . Αυτό δημιουργεί πολλές στρεβλώσεις και παραγοντισμούς στη λειτουργεία τού κόμματος .

Πρόταση. Την κατάρτιση των ψηφοδελτίων έχουν οι Ν.Ε . Η Κ.Ε έχει δικαίωμα να αλλάξει ένα άτομο μέχρι 4 υποψήφιους ,δύο από 5-8 και τρείς από 8 και άνω .

Βαρδουλάκης Μανώλης 

Ηράκλειο Κρήτης