Skip to main content

Θεματική Ενότητα: Δικαιώματα

Ανάρτηση του εκπροσώπου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Κώστα Ζαχαριάδη, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Οι ρατσιστικές και μισαλλόδοξες αθλιότητες του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, δεν έχουν τελειωμό, όπως φαίνεται. Έφτασε στο σημείο να αναρτήσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης βίντεο το οποίο απεικόνιζε τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα και τη σύζυγό του, Μισέλ Ομπάμα, σαν πίθηκους, το οποίο αναγκάστηκε να διαγράψει λίγες ώρες αργότερα, μετά τον σάλο που ξέσπασε. Ισχυρίστηκε ότι έγινε λάθος, αφού όμως είχε γίνει viral το video από τους φανατικούς ακραίους σε όλο τον κόσμο, ο υποκριτής. Αυτός είναι ο κατά Μάκη Βορίδη, «αρχηγός του δυτικού κόσμου»! Ο αρχηγός της Ρώμης κατά άλλους, το πρότυπο της μεταναστευτικής πολιτικής για κάποιους ακόμη στα υπουργικά έδρανα.

Σιωπή από τους εγχώριους τραμπιστές που κατοικοεδρεύουν εντός αλλά και εκτός της Νέας Δημοκρατίας. Αυτές είναι οι αξίες του κόσμου που θέλουμε να ζήσουμε; Κι όμως παραμένουν μουγγοί μπροστά σε αυτά τα αίσχη! Ούτε χορεύουν σε πάνελ, ούτε αναρτούν.

Η σιωπή τους είναι απλά δείγμα ανοχής στο ρατσισμό, στον υφέρποντα φασισμό, είναι επικίνδυνη. Ο πλανήτης κατρακυλά στις πιο σκοτεινές περιόδους της ιστορίας και μια ακροδεξιά διεθνής συμμαχία συγκροτείται. Το χρέος των προοδευτικών δυνάμεων να βάλουν φρένο σε αυτό τον κατήφορο.

Ε. Ακρίτα: Το trafficking δεν είναι για γέλια

Δήλωση της Τομετάρχη Ισότητας και Διαφάνειας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και Βουλευτή Επικρατείας, Έλενας Ακρίτα

Το διαφημιστικό σποτ για το Καρναβάλι της Καλαμάτας, που «αστειεύεται» με το trafficking και την εμπορία ανθρώπων, αποτελεί προσβολή για τα θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης και έμφυλης βίας.

Η κανονικοποίηση εικόνων που παραπέμπουν σε μαστροπεία και σεξιστική βία υπονομεύει ευθέως τις αρχές της ισότητας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ιδίως όταν προέρχεται από δημόσιους φορείς.

Αυτό που άμεσα οφείλει ο Δήμος Καλαμάτας είναι η απόσυρση του διαφημιστικού σποτ. Ο πολιτισμός δεν χτίζεται πάνω στη γελοιοποίηση του πόνου και της εκμετάλλευσης.

Η κανονικοποίηση του σεξισμού στο όνομα της «ψυχαγωγίας» δεν είναι αστοχία, είναι πολιτική επιλογή. Και απέναντι σε αυτές τις επιλογές θα υπάρχει πάντα δημόσια, ξεκάθαρη και αδιαπραγμάτευτη αντίδραση.

Ρένα Δούρου: Αποχώρηση από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης σημαίνει εγκατάλειψη γυναικών και κοριτσιών

Παρεμβάσεις της Ρ. Δούρου κατά τη 2η ημέρα του 2ου Φόρουμ Βουλευτριών της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης Μεσογείου

Αποχώρηση από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης σημαίνει εγκατάλειψη γυναικών και κοριτσιών

“Συζητάμε σήμερα εδώ για το ρόλο των γυναικών στη αντιμετώπιση της έμφυλης βίας και της τρομοκρατίας αλλά όση ώρα συνεδριάζουμε, οι γυναίκες συνεχίζουν να είναι θύματά τους στη Γάζα, στην Υεμένη και όχι μόνο”. Αυτά παρατήρησε, μεταξύ άλλων, η Ρένα Δούρου, Τομεάρχισσα Εξωτερικών του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. κατά τη δεύτερη ημέρα των εργασιών στο 2ο Φόρουμ Βουλευτριών της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης Μεσογείου (PAM) στο Άμπου Ντάμπι.

Η ίδια επέκρινε “την αποχώρηση ορισμένων χωρών όπως της Τουρκίας, από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης”. Παρεμβαίνοντας στη συνεδρία με θέμα τη “σεξουαλική και έμφυλη βία που συνδέεται με την τρομοκρατία”, η βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ εξήγησε ότι “σε μια εποχή κατά την οποία η σεξουαλική και έμφυλη βία αυξάνεται παγκοσμίως, η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης παραμένει το πλέον ολοκληρωμένο διεθνές νομικό εργαλείο για την προστασία των γυναικών”. “Τα διεθνή πλαίσια υπάρχουν για να παρέχουν προστασία όταν τα εθνικά συστήματα αποτυγχάνουν και η εγκατάλειψή τους σημαίνει εγκατάλειψη των γυναικών και των κοριτσιών ακριβώς τη στιγμή που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη για προστασία”, πρόσθεσε.

“Η αποχώρηση από τη Σύμβαση αυτή δεν αποτελεί τεχνική ή εσωτερική επιλογή αλλά αντιπροσωπεύει συνειδητή αποστασιοποίηση από το διεθνές δίκαιο και από τη νομική παρακαταθήκη του ΟΗΕ”. “Τέτοιες ενέργειες αποδυναμώνουν τη λογοδοσία, υπονομεύουν την προστασία και κανονικοποιούν την ατιμωρησία” προειδοποίησε η βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. 

Να διασφαλίσουμε ότι οι γυναίκες δεν ωφελούνται μόνο από την ειρήνη αλλά την οικοδομούν

“Η συνεδρίασή μας αποτελεί σαφές κάλεσμα για δράση για να διασφαλίσουμε ότι οι γυναίκες δεν ωφελούνται μόνο από την ειρήνη αλλά την οικοδομούν”, παρατήρησε η βουλεύτρια, παρεμβαίνοντας στη συνεδρία με θέμα τον “ρόλο των γυναικών στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας και στην πρόληψη και αντιμετώπιση της βίαιης ριζοσπαστικοποίησης”. “Ο αγώνας κατά της τρομοκρατίας και του βίαιου εξτρεμισμού δεν είναι μόνο ζήτημα ασφάλειας – είναι θέμα προστασίας των κοινών μας αξιών – της αξιοπρέπειας, της ισότητας, και της ειρήνης”. “Και αυτό γιατί η ενδυνάμωση των γυναικών ενισχύει τα δημοκρατικά θεμέλια των κοινωνιών μας”. 

Παρότι ιστορικά οι γυναίκες έχουν αποδείξει τόσο τον σημαντικό τους ρόλο στην οικοδόμηση κοινωνικής εμπιστοσύνης και ειρήνης κόντρα στον εξτρεμισμό, όσο και τη δυνατότητά τους να είναι φορείς αλλαγής με την οικοδόμηση διαλόγου και ανθεκτικότητας,  ωστόσο “συνεχίζουν να μην εκπροσωπούνται επαρκώς στα κέντρα διαμόρφωσης και εφαρμογής πολιτικών κατά της τρομοκρατίας και για την πρόληψη και αντιμετώπιση του βίαιου εξτρεμισμού”. Στο πλαίσιο αυτό “η ενσωμάτωση των γυναικών στις εθνικές και περιφερειακές στρατηγικές δεν συνιστά συμβολική χειρονομία αλλά στρατηγική αναγκαιότητα”. Η ίδια έδωσε έμφαση στην ανάγκη για “συνεργασία μεταξύ μελών των Κοινοβουλίων, της κοινωνίας των πολιτών και των διεθνών οργανισμών” μέσα από την ανταλλαγή καλών πρακτικών, συντονισμού των προσπαθειών “για την ενίσχυση των φωνών των γυναικών που ήδη κάνουν τη διαφορά”.

ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ: Ντροπή για τη χώρα να νομοθετεί η Βουλή με βάση προσωπικές υποθέσεις υπουργών

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Οι πρακτικές νομοθέτησης, με βάση τα αιτήματα ισχυρών υπουργών και παραγόντων, θυμίζουν τριτοκοσμική χώρα. Δεν αξίζουν στην Ελλάδα, δεν αξίζουν σε μια ευρωπαϊκή χώρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είχε ταχθεί κατά του λεγόμενου Νόμου Τσιάρα για τη συνεπιμέλεια των τέκνων. Δεν μπορεί ωστόσο να μη στηλιτεύσει την πρακτική της φωτογραφικής διάταξης που χρησιμοποίησε η κυβέρνηση για να εξυπηρετήσει την υπουργό κ. Κεφαλογιάννη. Το γεγονός αυτό συνιστά εργαλειακή χρήση του Κοινοβουλίου και πλήττει ευθέως την αξιοπιστία των θεσμών. Η κυβέρνηση οφείλει άμεσα εξηγήσεις. Ντροπή!

Όλγα Γεροβασίλη: Τα γυναικεία δικαιώματα και η Δημοκρατία δεν μπαίνουν σε διαπραγμάτευση

Σημεία συνέντευξης της Δ΄ Αντιπροέδρου της Βουλής και Βουλευτή Άρτας του ΣΥΡΙΖΑ – Π.Σ., Όλγας Γεροβασίλη, στον τ/σ “ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ tv” στην εκπομπή “Rush Hour” με τη Νικόλ Λειβαδάρη και τον Φίλιππο Φιλιππακόπουλο

Η συζήτηση που άνοιξε το τελευταίο διάστημα γύρω από το ζήτημα των αμβλώσεων δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός, αλλά εντάσσεται σε ένα ευρύτερο διεθνές συντηρητικό και ακροδεξιό ρεύμα, το οποίο επιχειρεί να αμφισβητήσει κατακτημένα ανθρώπινα και γυναικεία δικαιώματα. Πρόκειται για απόψεις αναχρονιστικές, σκοταδιστικές και επικίνδυνες για τη Δημοκρατία.

Τα δικαιώματα των γυναικών, η αυτοδιάθεση του σώματος και η προστασία της υγείας τους έχουν κατακτηθεί με μακροχρόνιους κοινωνικούς αγώνες, με βαρύ ανθρώπινο κόστος. Και η κοινωνία και η επιστήμη έχουν απαντήσει εδώ και δεκαετίες. Δεν υπάρχει επιστροφή στο παρελθόν και δεν μπορεί να υπάρξει καμία ανοχή σε προσπάθειες οπισθοδρόμησης.

Η λογική του «ούτε δεξιά ούτε αριστερά» αποτελεί έκφραση αντιπολιτικής και λειτουργεί ως προπέτασμα καπνού για την προώθηση συντηρητικών πολιτικών. Οι πολιτικές έχουν ιδεολογικό πρόσημο. Υπηρετούν είτε τα συμφέροντα των πολλών είτε τα συμφέροντα των λίγων. Οτιδήποτε άλλο συνιστά παραπλάνηση της κοινωνίας.

Η επιλεκτική μνήμη γύρω από την οικονομική κρίση και τα μνημόνια δεν μπορεί να αλλοιώσει την ιστορική αλήθεια. Η χώρα πτώχευσε το 2009. Τα δύο πρώτα μνημόνια εφαρμόστηκαν από κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Το τρίτο μνημόνιο, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα, έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια και αποκατέστησε τη δημοσιονομική σταθερότητα.

Σήμερα, ο κατακερματισμός του προοδευτικού χώρου δημιουργεί ανασφάλεια στους πολίτες και ενισχύει τη λογική της διαμαρτυρίας και της αντιπολιτικής. Η κοινωνία ζητά καθαρά συνεργασίες, συγκλίσεις και ευθύνη. Η ανασυγκρότηση του προοδευτικού χώρου είναι αναγκαία προϋπόθεση για να υπάρξει εναλλακτική προοδευτική διακυβέρνηση απέναντι στις πολιτικές της Νέας Δημοκρατίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και συνολικά οι προοδευτικές δυνάμεις έχουν την ευθύνη να ανταποκριθούν στο κοινωνικό αίτημα, να συγκροτήσουν έναν ισχυρό προοδευτικό πόλο και να δώσουν ελπίδα, προοπτική και διέξοδο στην ελληνική κοινωνία.

Ανακοίνωση του Τομέα Δικαιωμάτων & Ισότητας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και της τομεάρχη Έλενας Ακρίτα: Η δήλωση της Μ. Καρυστιανού για το δικαίωμα στην άμβλωση ανοίγει επικίνδυνους δρόμους

Η πρόσφατη δήλωση της Μαρία Καρυστιανού ότι οι αμβλώσεις πρέπει να τεθούν σε «δημόσια διαβούλευση» δεν είναι απλώς ατυχής: είναι βαθιά πολιτική και επικίνδυνη. Πρόκειται για μια σκοταδιστική αντίληψη που ιστορικά συνδέεται με θεοκρατικά καθεστώτα, τον βαθύ αμερικανικό Νότο και την τραμπική ιδεολογία.

Στην Ελλάδα (η άμβλωση είναι νόμιμη από το 1986) και στην Ευρώπη, η συντριπτική πλειονότητα των κρατών αναγνωρίζει το δικαίωμα αυτό ως θεμελιώδες. Ελάχιστες – κι αποκαλυπτικές ως προς την ακραία συντηρητική ιδεολογία τους – οι εξαιρέσεις.

Το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση δεν χαρίστηκε. Κατακτήθηκε μέσα από δεκαετίες αγώνων φεμινιστριών απέναντι στην πατριαρχία, την έμφυλη βία και την θρησκοληψία.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν παζαρεύονται και δεν ζυγίζονται με δημοψηφίσματα και «διαβουλεύσεις».

Η κ. Καρυστιανού δηλώνει πως ιδεολογικά δεν βρίσκεται «ούτε δεξιά ούτε αριστερά». Ωστόσο η αμφισβήτηση της στο δικαίωμα της άμβλωσης την τοποθετεί αυτόματα στο κόμμα Νίκη, που ήδη εκπροσωπείται στην Βουλή.

Εκδήλωση του Κώστα Αρβανίτη, αντιπροέδρου της πολιτικής ομάδας της Αριστεράς (Left) στο ΕΚ με θέμα τις γυναικοκτονίες: Γυναικοκτονίες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: 8+1 Ιστορίες και το Αίτημα για Νομική Αναγνώριση

Συγγενείς θυμάτων έφεραν τις φωνές των γυναικών στις Βρυξέλλες, ζητώντας αναγνώριση της γυναικοκτονίας και ουσιαστικά μέτρα πρόληψης και προστασίας.

Τις γυναικοκτονίες και την έμφυλη βία ως αποτέλεσμα βαθιά ριζωμένων ανισοτήτων και διαχρονικής κρατικής αποτυχίας στην πρόληψη, την προστασία και τη δικαιοσύνη ανέδειξε η εκδήλωση “Γυναικοκτονίες: 8+1 Ιστορίες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο”, που διοργάνωσε και συντόνισε ο Αντιπρόεδρος της Αριστεράς (The Left) και ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Αρβανίτης, σε συνεργασία με τον Μη Κερδοσκοπικό Οργανισμό «Γίνε Άνθρωπος».

Κεντρικά μηνύματα της εκδήλωσης ήταν ότι οι φωνές των θυμάτων μπορούν να σώσουν άλλες γυναίκες, εφόσον ακουστούν έγκαιρα και οδηγήσουν στη χάραξη των αναγκαίων πολιτικών, και ότι καμία γυναίκα που ζητά προστασία δεν πρέπει να εγκαταλείπεται μόνη ή αβοήθητη από τις αρμόδιες αρχές.

Μέσα σε έντονα φορτισμένο συναισθηματικά κλίμα, η εκδήλωση ανέδειξε τις ανθρώπινες ιστορίες πίσω από τους αριθμούς και έφερε στο προσκήνιο τα κενά στη νομοθεσία, την απουσία ολοκληρωμένων πολιτικών πρόληψης και την επιτακτική ανάγκη για τη νομική αναγνώριση των γυναικοκτονιών ως διακριτό έγκλημα.

Η πολιτική οφείλει να έρθει στο ύψος των απαιτήσεων και να δώσει λύσεις πέρα από μικροκομματικές ή άλλες σκοπιμότητες, ανέφερε ο Κώστας Αρβανίτης, τονίζοντας ότι οι γυναικοκτονίες δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά αλλά αποτέλεσμα ανισοτήτων, ανοχής και αποτυχιών στην πρόληψη και προστασία. Ως εισηγητής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την επόμενη Έκθεση για το Κράτος Δικαίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ο Κ. Αρβανίτης είπε ότι στόχος της εκδήλωσης είναι η αναγνώριση του όρου «γυναικοκτονία» σε ευρωπαϊκό επίπεδο και η ένταξή του στην έκθεση για το τρέχον έτος.

Στην εκδήλωση, που συγκέντρωσε οικογένειες θυμάτων, ευρωβουλευτές και κοινωνικούς φορείς, δόθηκε φωνή σε όσες δεν γύρισαν σπίτι τους· σε όσες έχασαν τη ζωή τους επειδή ήταν γυναίκες. Οι συμμετέχοντες τόνισαν ότι η γυναικοκτονία δεν είναι τυχαίο έγκλημα, αλλά η πιο ακραία μορφή έμφυλης βίας, που απαιτεί πολιτική δράση, εκπαίδευση των αρχών και θεσμική αναγνώριση.

Στην εκδήλωση μίλησαν συγγενείς θυμάτων γυναικοκτονιών, μεταφέροντας εμπειρίες, μαρτυρίες και αιτήματα δικαιοσύνης:

  • «Όταν περιμένουμε από τις γυναίκες να φτάσουν στο σημείο της καταγγελίας για να τις πιστέψουμε, πολλές δεν προλαβαίνουν. Η Γαρυφαλλιά δεν πρόλαβε», τόνισε η Αλεξάνδρα Μάκου, μητέρα της Γαρυφαλλιάς Ψαρράκου, που δολοφονήθηκε από τον σύντροφό της ενώ έκανε διακοπές στη Φολέγανδρο. «Όπως αναγνωρίζουμε τα εγκλήματα με ρατσιστικό κίνητρο, έτσι πρέπει να ονομάζουμε και τα εγκλήματα λόγω φύλου, για να μπορούμε να τα δούμε, να τα καταγράψουμε και να τα προλάβουμε», πρόσθεσε, ζητώντας τη θεσμική αναγνώριση της γυναικοκτονίας και κοινό ευρωπαϊκό πλαίσιο πρόληψης, καταγραφής και ευθύνης.
  •  «Ο χωρισμός δεν είναι προστασία· είναι η περίοδος υψηλότερου κινδύνου για τις γυναίκες, κι όμως κανένας μηχανισμός δεν ενεργοποιείται για να τις προστατεύσει», είπε η Ελένη Κρεμαστιώτη, μητέρα της Ερατούς Μανωλακέλλη, που δολοφονήθηκε από τον πρώην σύζυγό της, ενώ είχε προσπαθήσει να φύγει αναζητώντας προστασία. Ζήτησε ευρωπαϊκές πολιτικές που να αφαιρούν όπλα όταν υπάρχει ρήξη και απειλή και που να προστατεύουν τα παιδιά των δολοφονημένων γυναικών. «Κανείς γονιός δεν πρέπει να ζει με το φόβο ότι η κόρη ή η γυναίκα του θα σκοτωθεί επειδή πήρε την απόφαση να φύγει από έναν βίαιο σύντροφο», τόνισε.
  • «Η Πολυξένη δεν δολοφονήθηκε μόνο από έναν άντρα. Δολοφονήθηκε από ένα σύστημα που του έδωσε όπλο, δεν τον αφαίρεσε από την υπηρεσία, δεν τον αξιολόγησε ως επικίνδυνο, δεν προστάτευσε τη γυναίκα του. Και μετά τη δολοφονία της, άφησε πίσω δύο παιδιά», τόνισε η Αγγελική Μπέρδου, μητέρα της Πολυξένης Μπέρδου, που δολοφονήθηκε από τον σύντροφό της μέσα στο σπίτι της. Ζήτησε να θεσπιστεί ευρωπαϊκό πλαίσιο υποχρεωτικής αφαίρεσης όπλων από ένστολους όταν υπάρχουν ενδείξεις ενδοοικογενειακής βίας, απειλών ή σοβαρών συγκρούσεων. Να υπάρξει ανεξάρτητος μηχανισμός ελέγχου και καταγγελιών για ένστολους, ώστε η βία να μη θάβεται μέσα στην ιεραρχία. Να καθιερωθεί υποχρεωτική ψυχοκοινωνική αξιολόγηση όσων φέρουν όπλο στο πλαίσιο της υπηρεσίας τους — ουσιαστική και επαναλαμβανόμενη. Επίσης, τόνισε την ανάγκη να αναγνωριστούν τα παιδιά των θυμάτων γυναικοκτονίας ως θύματα κρατικής αποτυχίας, με μακροχρόνια ψυχολογική και οικονομική στήριξη.
  • Η Ρόζα Φωτιάδου, μητέρα της Σοφίας Σαββίδου, που δολοφονήθηκε επειδή βρισκόταν με την Πολυξένη Μπέρδου την ώρα της γυναικοκτονίας, τόνισε πως «όταν η έμφυλη βία αντιμετωπίζεται ως ιδιωτική υπόθεση, όταν λέμε “είναι θέμα του ζευγαριού”, τότε εκθέτουμε ολόκληρη την κοινωνία σε κίνδυνο». Επισήμανε ότι η έμφυλη βία δεν είναι μόνο ζήτημα δικαιωμάτων· είναι ζήτημα δημόσιας ασφάλειας και ζήτησε να αντιμετωπίζεται ως δυνητικός κίνδυνος για τρίτους, όχι μόνο για το άμεσο θύμα. Ζήτησε μηχανισμούς έγκαιρης απομάκρυνσης και αφοπλισμού επικίνδυνων προσώπων, πριν η βία ξεφύγει από τον «ιδιωτικό» χώρο, και να στηριχθούν τα παιδιά των δολοφονημένων γυναικών ως θύματα έμφυλης βίας με ουσιαστική και μακροχρόνια φροντίδα.
  • «Η γυναικοκτονία της κόρης μου δεν ήταν αποτέλεσμα τύχης. Ήταν αποτέλεσμα αδράνειας», είπε η Κατερίνα Κώτη, μητέρα της Ντόρας Ζαχαριά, που δολοφονήθηκε από τον πρώην σύντροφό της λίγες μέρες μετά τον χωρισμό, τονίζοντας ότι πρέπει να σταματήσει η αντιμετώπιση του φόβου των γυναικών ως υπερβολή. «Ο φόβος της κόρης μου ήταν βάσιμος. Απλώς δεν τον άκουσε κανείς». Ζήτησε να αναγνωριστεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο το stalking και η ψηφιακή παρακολούθηση ως σοβαροί δείκτες επικινδυνότητας, να θεσπιστούν υποχρεωτικά πρωτόκολλα αντίδρασης όταν μια γυναίκα καταγγέλλει ψηφιακή παρακολούθηση και να δημιουργηθούν ευρωπαϊκά μητρώα επαναλαμβανόμενης έμφυλης βίας.
  • Τα παιδιά των γυναικοκτονιών δεν είναι «παράπλευρες απώλειες». Είναι και αυτά θύματα, δήλωσε η Τζέσικα (Στεφανία) Ντανάι, κόρη της Ενκελέιντα, που δολοφονήθηκε από πρώην σύντροφό της. «Σήμερα βρίσκομαι εδώ όχι μόνο για τη μητέρα μου, αλλά για όλα τα παιδιά που έμειναν πίσω», τόνισε, ζητώντας δράση για την προστασία των θυμάτων έμφυλης βίας. Η μητέρα είχε καταγγείλει τις απειλές που δεχόταν στην αστυνομία. Η προηγούμενη μέρα είχε εκδικαστεί το αυτόφωρο για την υπόθεσή της. «Οι καταγγελίες όταν δεν συνοδεύονται από αξιολόγηση κινδύνου, ενημέρωση του θύματος και άμεση προστασία, δεν αρκούν», επισήμανε.
  • Για τη διαδοχική αποτυχία του κράτους – πριν τη δολοφονία (προειδοποιήσεις και πρόληψη), κατά τη διάρκεια (αντιμετώπιση του εγκλήματος) και μετά (στήριξη της οικογένειας) – μίλησαν ο Γιάννης Τοπαλούδης και η Κούλα Αρμουτίδου, γονείς της Ελένης Τοπαλούδη, που δολοφονήθηκε στη Ρόδο και η σορός της πετάχτηκε στη θάλασσα.

    Η γυναικοκτονία δεν ξεκινά τη στιγμή του θανάτου. Ξεκινά πολύ νωρίτερα – στη σιωπή, στην ανοχή, τόνισε η Κούλα Αρμουτίδου, που μίλησε για την «αθέατη τραγωδία» που ξεκίνησε για την οικογένεια μετά τη δολοφονία της Ελένης. «Αυτό που έχουμε ονομάσει οικογενειοκτονία. Γιατί όταν δολοφονείται μια γυναίκα, δεν πεθαίνει μόνο εκείνη. Πεθαίνει η οικογένειά της λίγο-λίγο».

    Η μητέρα της Ελένης επισήμανε την τριπλή αδράνεια και αποτυχία του Κράτους: πριν – γιατί δεν έμαθε να βλέπει τη βία ως προειδοποίηση, κατά – γιατί δεν στάθηκε καθαρά απέναντι στο έγκλημα, και μετά – γιατί εγκατέλειψε τις οικογένειες. «Αν δεν αλλάξει ριζικά ο τρόπος που το κράτος και η Ευρώπη αντιμετωπίζουν τη βία κατά των γυναικών – πριν, κατά τη διάρκεια και μετά – τότε θα συνεχίσουμε να μετράμε όχι μόνο δολοφονημένες γυναίκες, αλλά και οικογένειες που δεν έμαθαν ποτέ πώς να ξαναζούν».

    «Τα τελευταία λόγια της Ελένης μας πριν την πετάξουν στη θάλασσα ήταν “θα σας βρει ο πατέρας μου”», είπε ο Γιάννης Τοπαλούδης, πατέρας της Ελένης, και ζήτησε την καθιέρωση του όρου «γυναικοκτονία», όχι για διαφορετική ποινή, αλλά για ηθική, κοινωνική και πολιτική αναγνώριση των εγκλημάτων κατά γυναικών λόγω φύλου, καθώς και την καθιέρωση του όρου «οικογενειοκτονία». Τονίζοντας ότι η οικογένειά βιώνει καθημερινή ψυχική δολοφονία μέσα στις δικαστικές αίθουσες, επισήμανε ότι χρειάζεται πραγματικά ανεξάρτητη δικαιοσύνη, όχι δικαιοσύνη της πολιτικής και των πολιτικών. «Κάθε 10 λεπτά δολοφονείται μια γυναίκα και πρέπει να δράσουμε άμεσα», τόνισε. Ο πατέρας της Ελένης Τοπαλούδη απαίτησε μηχανισμούς στήριξης των οικογενειών των θυμάτων και πρόληψης της έμφυλης βίας τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο.

    Με τη φράση «το περιπολικό δεν είναι ταξί» ξεκίνησε τη μαρτυρία της η Δέσποινα Καλλέα, μητέρα της Κυριακής Γρίβα, που δολοφονήθηκε έξω από το αστυνομικό τμήμα, ενώ είχε ζητήσει βοήθεια. Το περιπολικό είναι μέσο προστασίας· η κόρη της δολοφονήθηκε παρά το γεγονός ότι ζήτησε βοήθεια και το κράτος ήταν παρόν, αλλά ανίκανο να παρέχει ασφάλεια. Η υπόθεση της Κυριακής Γρίβα «αποκαλύπτει ένα κενό αντίληψης: ότι η έμφυλη βία δεν αντιμετωπίζεται ως άμεση απειλή ζωής. Αντιμετωπίζεται ως ενόχληση μέχρι να γίνει έγκλημα. Και τότε είναι αργά».

    Ζήτησε από την Ευρώπη να θεσπίσει δεσμευτικά πρωτόκολλα αξιολόγησης κινδύνου για έμφυλη βία, εκπαίδευση αστυνομικών ώστε να αναγνωρίζουν τον φόβο ως ένδειξη επικείμενης απειλής, και υποχρεωτική παρέμβαση/συνοδεία όταν γυναίκες ζητούν προστασία. «Αν η Ευρώπη θέλει να μιλά για ανθρώπινα δικαιώματα, ας ξεκινήσει από το πιο βασικό: καμία γυναίκα που ζητά προστασία δεν πρέπει να φεύγει μόνη».

    Ο Εμμανουήλ Αθανασίου, ξάδελφος της Έφης Τσιχλάκη, μίλησε για τη δολοφονία της ξαδέλφης του και κυρίως για τη δικαστική μάχη, την οποία χαρακτήρισε ένα από τα μεγαλύτερα δικαστικά σκάνδαλα της χώρας. Αναφέρθηκε σε αίσχος στα δικαστήρια, όπου η οικογένεια κλήθηκε να αποδείξει ότι η Έφη δολοφονήθηκε, καθώς είχαν αποφασίσει σε πρώτο βαθμό ότι αυτοκτόνησε, και στη συνέχεια βρέθηκε αντιμέτωπη με πλήθος απειλών και δολοφονία χαρακτήρα, λόγω των διασυνδέσεων του δράστη με πανίσχυρη οικογένεια της χώρας. Τόνισε ότι η πολιτική και δικαστική εξουσία στέλνουν μήνυμα ατιμωρησίας σε ολόκληρη την Ευρώπη, όταν οι δολοφόνοι, που δεν δείχνουν μεταμέλεια, παραμένουν εκτός φυλακής.

    Οι μαρτυρίες ανέδειξαν κοινό μοτίβο: ατιμωρησία, καθυστερήσεις, θεσμικά κενά και κοινωνική ανοχή που συνοδεύει τις υποθέσεις έμφυλης βίας. Στην εκδήλωση συμμετείχαν επίσης θεσμικοί εκπρόσωποι, νομικοί και ειδικοί επιστήμονες, που έριξαν φως στη διαρθρωτική διάσταση του φαινομένου και στις προκλήσεις στην απονομή δικαιοσύνης και στην προστασία των θυμάτων.

    Ήταν γυναίκες, αυτό ήταν το σφάλμα των 100 και πλέον γυναικών που δολοφονήθηκαν από το 2020 έως το 2025, τόνισε η Ξένη Δημητρίου, Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου επί τιμή. Στην εξαιρετική της τοποθέτηση υπογράμμισε πως «Οι κοινωνίες που αποφεύγουν να ονομάσουν τις δολοφονίες των γυναικών ως γυναικοκτονίες υποκρύπτουν ανοχή στην έμφυλη βία και φέρουν πατριαρχικά χαρακτηριστικά ».

    Έκανε λόγο για τις επείγουσες συστάσεις της GREVIO για τη συμμόρφωση της Ελλάδας στη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης. «Το ’26 η GREVIO θα ελέγξει την Ελλάδα και φοβάμαι ότι στους λίγους μήνες που απομένουν δεν θα γίνουν πολλά πράγματα» είπε και πρόσθεσε πως η GRENIO βλέπει με καχυποψία τον νόμο για τη συνεπιμέλεια.

    «Καλέσαμε δικαστές και αστυνομικούς να τους εκπαιδεύσουμε. Η απάντηση ήταν εμείς εκπαιδεύουμε δεν εκπαιδευόμαστε» είπε για να τονίσει την απροθυμία των αρχών να εκπαιδευτούν ενώ χαρακτήρισε την εφαρμογή του ήδη υπάρχοντος πλαισίου «άδειο πουκάμισο».

    Η Έλενα Κουντουρά τόνισε ότι η γυναικοκτονία αποτελεί την πιο ακραία μορφή έμφυλης βίας και παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επισημαίνοντας ότι η Ευρώπη οφείλει να την αναγνωρίσει νομικά ώστε να διασφαλιστεί η πρόληψη και η προστασία των θυμάτων.

    Η Έλενα Κουντουρά, Ευρωβουλεύτρια ΣΥΡΙΖΑ και μέλος της Επιτροπής FEMM, τόνισε ότι η γυναικοκτονία είναι η πιο ακραία μορφή έμφυλης βίας και παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και ότι η Ευρώπη οφείλει να την αναγνωρίσει νομικά για να επιτραπεί η πρόληψη και η προστασία των θυμάτων. Υπογράμμισε ότι η έλλειψη ενιαίου ευρωπαϊκού ορισμού οδηγεί σε υποκαταγραφή και ατιμωρησία, ενώ η σωστή καταγραφή και η συλλογή στοιχείων είναι κρίσιμες για την ανάπτυξη αποτελεσματικών πολιτικών πρόληψης.

    Η Έλενα Κουντουρά ανέλυσε τα βήματα που έχουν γίνει σε ευρωπαϊκό επίπεδο μέσα από τη δική της δουλειά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με στόχο να αναγνωριστεί η γυναικοκτονία ως νομικός όρος και να αντιμετωπιστεί η έμφυλη βία. 

    Η ελληνίδα ευρωβουλεύτρια  κατέθεσε δύο ερωτήσεις στην Κομισιόν και στο Συμβούλιο ζητώντας κοινό ευρωπαϊκό ορισμό της γυναικοκτονίας και ενιαία συλλογή δεδομένων. Η απάντηση της Κομισιόν αναγνώρισε τη σημασία της νομικής αναγνώρισης, χωρίς όμως ουσιαστικά αποτελέσματα, ενώ η ίδια δεσμεύτηκε να συνεχίσει τις παρεμβάσεις της για πλήρη αναγνώριση του εγκλήματος και επαρκή μέτρα προστασίας των γυναικών.

    Ως εισηγήτρια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου πέτυχε να κυρωθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, το πρώτο διεθνώς δεσμευτικό νομικό κείμενο για την αντιμετώπιση της έμφυλης βίας. Ωστόσο, όπως είπε, πρέπει η Ευρώπη και τα κράτη-μέλη να επενδύσουν άμεσα σε ουσιαστικά μέτρα, χωρίς να υπολογίζουν ότι το κόστος επιβαρύνει τον προϋπολογισμό, διότι τα μέτρα αυτά σώζουν ζωές. «Πρέπει να εκπαιδευτούν τα αγόρια να σέβονται τις γυναίκες – τη μητέρα τους, την αδερφή τους, την κόρη τους, τη σύντροφό τους – και τα κορίτσια να μη φοβούνται να πουν όχι», κατέληξε.

    Η Δρ. Κέλλυ Ιωάννου, Καθηγήτρια Εγκληματολογίας και Πρόεδρος της ΜΚΟ «Γίνε Άνθρωπος», τόνισε ότι στην καρδιά κάθε γυναικοκτονίας υπάρχει μια κραυγή που δεν ακούστηκε, αποτέλεσμα σιωπής και θεσμικής αδράνειας, με δομές που μένουν στα χαρτιά και απουσία συστηματικής καταγραφής και πρωτοκόλλων αξιολόγησης κινδύνου. Πολλές φορές, γυναίκες με παιδιά κοιμούνται σε αυτοκίνητα επειδή «δεν υπάρχουν θέσεις» σε δομές. Υπογράμμισε ότι δεν υπάρχουν «απρόβλεπτες», αλλά αχαρτογράφητες γυναικοκτονίες και ότι η έμφυλη βία εκδηλώνεται πλέον και στον ψηφιακό χώρο μέσω παρακολούθησης και παρενόχλησης, λειτουργώντας ως προθάλαμος φυσικής βίας. Εκεί, αντί να αναχαιτίζεται ο δράστης, ζητείται από τις γυναίκες να «προσέχουν τη διαδικτυακή τους συμπεριφορά», μεταφέροντας την ευθύνη στο θύμα.

    Η Μαρία Ρεπούση, Καθηγήτρια Ιστορίας ΑΠΘ και Διευθύντρια του Ινστιτούτου «Νίκος Πουλαντζάς», ανέλυσε τις γυναικοκτονίες ως ακραία μορφή έμφυλης βίας και μισογυνισμού. Τόνισε ότι η νομική αναγνώριση της γυναικοκτονίας και η ευρωπαϊκή συνεργασία είναι απαραίτητες για την πρόληψη και την απόδοση δικαιοσύνης. Αναφέρθηκε στη «σφαγή του Μόντρεαλ» ως χαρακτηριστικό παράδειγμα μαζικής γυναικοκτονίας, τονίζοντας ότι οι δολοφονίες γυναικών αποτελούν την ακραία μορφή έμφυλης βίας και εκφράζουν σχέσεις εξουσίας ανάμεσα στα φύλα.

    Υπογράμμισε ότι οι γυναικοκτονίες δεν εξαρτώνται μόνο από κοινωνικοοικονομικούς παράγοντες, αλλά από δομικές κοινωνικές ανισότητες, σεξισμό και πατριαρχικές σχέσεις. Η έμφυλη βία δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά επαναλαμβανόμενο, οικουμενικό και διαχρονικό, επηρεάζοντας όλες τις γυναίκες και τα κορίτσια. Τόνισε ότι η νομική αναγνώριση της γυναικοκτονίας δεν λύνει από μόνη της το πρόβλημα, αλλά είναι κρίσιμη για την απονομή δικαιοσύνης, την πρόληψη και την προστασία των θυμάτων.

    Ο ρόλος του φεμινιστικού κινήματος και η ευθύνη των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης βρέθηκαν στο επίκεντρο της παρέμβασης της Φωτεινής Λαμπρίδη, δημοσιογράφου του tvxs.gr. Όπως επισήμανε, το φεμινιστικό κίνημα έχει συμβάλει καθοριστικά στην ορατότητα της έμφυλης βίας και στην κατοχύρωση του όρου «γυναικοκτονία», απέναντι σε μια δημόσια σφαίρα που συχνά τον αντιμετωπίζει με ειρωνεία ή αμηχανία. Παράλληλα, ανέδειξε τις σοβαρές ευθύνες των ΜΜΕ, τονίζοντας ότι μέρος της δημοσιογραφικής κάλυψης εξακολουθεί να αναπαράγει αφηγήσεις που δικαιώνουν τον δράστη και μετατοπίζουν την ευθύνη στο θύμα, μέσα από πομπώδεις τίτλους, εκτενή και συχνά αχρείαστα ρεπορτάζ και τη χρήση φωτογραφιών που ενισχύουν τον κιτρινισμό. Στο πλαίσιο αυτό, αναφέρθηκε και στην εκπομπή «Παρατηρητήριο Σεξισμού», ένθετο της εκπομπής «Άλλη Διάσταση», ως μια προσπάθεια κριτικής αποτύπωσης και ανάδειξης των σεξιστικών στερεοτύπων στον δημόσιο λόγο.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν πολλοί συνάδελφοι ευρωβουλευτές, η Ελεονώρα Μελέτη (ΝΔ/ ΕΛΚ), η προσωπική κατάθεση της οποίας συγκίνησε τους παρευρισκόμενους, ο Σάκης Αρναούτογλου (S&D/ΠΑΣΟΚ), ο Νίκος Παππάς (Left), η Μαρία Ζαχαρία (Mη εγγεγραμμένη/Πλεύση Ελευθερίας) και ο Λουκάς Φουρλάς (ΔΗΣΥ/ΕΛΚ), τους οποίους ευχαριστούμε.

Έλενα Ακρίτα: «Παγκόσμια Ημέρα Μεταναστών: Ανοιχτή Επιστολή στον Υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου Θάνο Πλεύρη»

Δελτίο τύπου της τομεάρχη Ισότητας και Δικαιωμάτων της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ – Π.Σ. Έλενας Ακρίτα

Κύριε Υπουργέ,

Χτες πολλές φορές στην ομιλία σας στη Βουλή χρησιμοποιήσατε σκόπιμα τον όρο «λαθρομετανάστης» επιδιώκοντας την απανθρωποποίηση προσφύγων μεταναστών.

Ο όρος «λαθρομετανάστες» εμπίπτει στη ρητορική μίσους και δεν αναγνωρίζεται από κανένα σύγχρονο νομικό ή θεσμικό πλαίσιο. Ο αντιρατσιστικός νόμος 4285/2014 τιμωρεί τη δημόσια υποκίνηση μίσους ή διακρίσεων κατά ομάδων με βάση την εθνική ή μεταναστευτική τους ιδιότητα.

Ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός αφαιρεί την ανθρώπινη υπόσταση και μετατρέπει πρόσωπα σε «παράνομες» οντότητες. Το Συμβούλιο της Ευρώπης (ECRI), η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο ΟΗΕ έχουν ζητήσει ρητά να αποφεύγεται τέτοια γλώσσα.

Η παράτυπη είσοδος ή παραμονή είναι διοικητικό ζήτημα, όχι ταυτότητα.

Ο όρος δεν περιγράφει κατάσταση· κατασκευάζει εχθρούς και νομιμοποιεί τον αποκλεισμό.

Έλενα Ακρίτα: Η Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού δεν προσφέρεται για γιορτές

Δήλωση της Τομεάρχη Ισότητας και Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Έλενας Ακρίτα, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού

Σήμερα, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού, ας σταθούμε μπροστά σε μια εξαιρετικά άβολη αλήθεια για τον Πρωθυπουργό:

Η κυβέρνηση της ΝΔ αρέσκεται να μιλά συχνά για φροντίδα, αλλά στην πράξη εφαρμόζει αδιαφορία. Η υποκρισία σε αυτή την περίπτωση δεν είναι απλώς ηθικό ελάττωμα· είναι έγκλημα με πραγματικά θύματα τα παιδιά που μένουν πίσω.

Γιατί σήμερα, στην Ελλάδα του 2025,

χιλιάδες Παιδιά εξακολουθούν να ζουν στη φτώχεια ή σε ακατάλληλες συνθήκες στέγασης.

Παιδιά προσφύγων μεγαλώνουν σε δομές που δεν θα ανεχόταν κανείς για το δικό του παιδί. Παιδιά Ρομά αντιμετωπίζουν διακρίσεις στην εκπαίδευση και στους θεσμούς.

Παιδιά με αναπηρίες περιμένουν μήνες ή και χρόνια για αξιολόγηση ή υποστήριξη.

Παιδιά σε ιδρύματα γίνονται «φακελάκια» σε υπηρεσίες που δεν επαρκούν.

Παιδιά μεταναστών δεύτερης γενιάς παλεύουν με γραφειοκρατικά τείχη για στοιχειώδη δικαιώματα.

Παιδιά ΛΟΑΤΚΙ+ οικογενειών συνεχίζουν να υφίστανται εκφοβισμό, διακρίσεις και απόρριψη.

Η Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού δεν είναι -ούτε προσφέρεται για- φιέστα.

Είναι υπενθύμιση ότι η κοινωνική δικαιοσύνη αρχίζει από τα μικρότερα μέλη της. Αν θέλουμε μια δημοκρατία που να στέκεται όρθια, πρέπει να πάψουμε να κρυβόμαστε πίσω από δηλώσεις και να επενδύσουμε σε πραγματικές πολιτικές: στην πρόνοια, στη δημόσια εκπαίδευση, στην υγεία, στην προστασία από την κακοποίηση, στην ένταξη και την ίση μεταχείριση.

Τα παιδιά δεν χρειάζονται άλλα λόγια. Χρειάζονται μια κοινωνία που τα βλέπει — και μια Πολιτεία που τα στηρίζει, όχι μόνο στις επετείους αλλά κάθε μέρα.

Η φωτογραφία είναι αρχείου, από παλαιότερη συνάντηση με τη Συνήγορο του Παιδιού κ. Θεώνη Κουφονικολάκου.

Κ. Νοτοπούλου στη Βουλή: Μεγάλα τα κενά στο σύστημα προστασίας των παιδιών απέναντι στη σεξουαλική κακοποίηση – Χρειάζεται συνεκτικό πλαίσιο φροντίδας

Στις τραυματικές συνέπειες της σεξουαλικής κακοποίησης στην ανάπτυξη του παιδιού αναφέρθηκε η βουλεύτρια Α’ Θεσσαλονίκης και τομεάρχης Κοινωνικής Συνοχής και Πρόνοιας της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Κατερίνα Νοτοπούλου, μιλώντας στη βουλή με αφορμή την Ευρωπαϊκή Ημέρα για την Προστασία των Παιδιών από τη Σεξουαλική Εκμετάλλευση και Κακοποίηση.

Όπως είπε η κ. Νοτοπούλου, η σεξουαλική κακοποίηση και εκμετάλλευση αποτελεί μια από τις πιο επιβαρυντικές μορφές παιδικού τραύματος, με βαθιές και διαρκείς επιπτώσεις στη συναισθηματική, γνωστική και κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού.

Η διεθνής βιβλιογραφία τεκμηριώνει υψηλά ποσοστά μετατραυματικού στρες, άγχους, κατάθλιψης και συμπεριφορικών δυσκολιών.

“Μια σειρά υποθέσεων που είδαν τα τελευταία χρόνια το φως της δημοσιότητας στην Ελλάδα αποκαλύπτουν το μέγεθος των κενών του συστήματος.” Η βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ τόνισε ότι οι δομές παραμένουν υποστελεχωμένες, οι μηχανισμοί εποπτείας δεν λειτουργούν όπως πρέπει, και οι διαδικασίες πρόληψης καθυστερούν να εφαρμοστούν. Όπως είπε, η πρόσφατη παραίτηση της προέδρου του ΕΚΚΑ -φορέα κρίσιμου για την παιδική προστασία και την υποστήριξη ασυνόδευτων ανηλίκων και ευάλωτων παιδιών-  είναι “καμπανάκι” για την κατάσταση του συστήματος εποπτείας των δομών και τη δυσλειτουργία που συσσωρεύεται όταν η Πολιτεία δεν δίνει στον μηχανισμό παιδικής προστασίας τη βαρύτητα και τη χρηματοδότηση που χρειάζεται.

Το 2024, οι γραμμές SafeLine και Help-line κατέγραψαν αύξηση 26% στις αναφορές υλικού παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης και εκμετάλλευσης σε σχέση με το προηγούμενο έτος, ενώ το 77% όλων των καταγγελιών που έλαβαν αφορούσε αποκλειστικά υλικό σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών στο διαδίκτυο.

Η Κατερίνα Νοτοπούλου τόνισε ότι η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με την παιδική φτώχεια.

Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα ευρωπαϊκά στοιχεία, σχεδόν 1 στα 4 παιδιά στη χώρα -περίπου το 23%- ζουν σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, και το ποσοστό είναι από τα υψηλότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το ποσοστό εκτινάσσεται στο 35% όταν πρόκειται για τα παιδιά μονογονεϊκών οικογενειών.

“Ξέρουμε ότι η φτώχεια και η έλλειψη πρόσβασης σε υπηρεσίες, αυξάνουν δραματικά τον κίνδυνο κακοποίησης, εκμετάλλευσης, εργασιακής εκμετάλλευσης και εμπορίας ανθρώπων”, είπε η κ. Νοτοπούλου.

“Πρέπει να διαμορφωθεί ένα συνεκτικό πλαίσιο φροντίδας. Η ουσιαστική προστασία απαιτεί επαρκείς πόρους, σταθερή εποπτεία των δομών και επαγγελματίες που είναι κατάλληλα εκπαιδευμένοι. Χρειάζεται ένας μηχανισμός προστασίας, στελεχωμένος συντονισμένος και πραγματικά λειτουργικός.”

Όλγα Γεροβασίλη: «Ούτε ένας ανήλικος χωρίς προστασία. Ούτε μία παιδική φωνή χωρίς ανταπόκριση»

Εισαγωγική παρέμβαση εκ μέρους του προεδρείου της Βουλής της Όλγας Γεροβασίλη, Δ’ Αντιπροέδρου της Βουλής των Ελλήνων, βουλευτή Άρτας του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, για την επετειακή αναφορά στην «Ευρωπαϊκή Ημέρα για την προστασία των παιδιών ενάντια στη σεξουαλική εκμετάλλευση και κακοποίηση»

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

από το 2015 η 18η Νοεμβρίου αποτελεί την «Ευρωπαϊκή Ημέρα για την προστασία των παιδιών ενάντια στη σεξουαλική εκμετάλλευση και κακοποίηση».

Όλες και όλοι, οφείλουμε να σταθούμε με βαθύ αίσθημα ευθύνης, απέναντι σε μια σκληρή πραγματικότητα. Το φαινόμενο της σεξουαλικής εκμετάλλευσης και κακοποίησης παιδιών, έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις.

Το Συμβούλιο της Ευρώπης αναφέρει, ότι εδώ, στην ήπειρο που υποτίθεται βρίσκεται στην πρωτοπορία της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ένα στα πέντε παιδιά περίπου, πέφτει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης ή βίας.

Αν συνυπολογιστεί το γεγονός ότι ένας μεγάλος αριθμός παιδιών, για λόγους που εύκολα γίνονται αντιληπτοί, δεν αναφέρει ποτέ ανάλογα περιστατικά, καταλαβαίνουμε το μέγεθος του προβλήματος.

Η προστασία των παιδιών δεν είναι απλώς νομική υποχρέωση. Είναι ύψιστη ηθική υποχρέωση, ευθύνη κάθε δημοκρατικής κοινωνίας.

Η σεξουαλική εκμετάλλευση και κακοποίηση τραυματίζει ψυχές και καταστρέφει ζωές, αφήνοντας σημάδια που πολλές φορές συνοδεύουν το παιδί για πάντα.

Έχουν γίνει βήματα και σε εθνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Αποδεικνύεται ότι δεν αρκούν.

Με αφορμή τη σημερινή «Ευρωπαϊκή Ημέρα για την προστασία των παιδιών ενάντια στη σεξουαλική εκμετάλλευση και κακοποίηση» οφείλουμε να στείλουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα. Μήνυμα επαγρύπνησης, κινητοποίησης, αποφασιστικότητας.

Να δεσμευτούμε για ένα συνολικό πλέγμα δράσεων που θα περιλαμβάνει όχι μόνο την αποφασιστική δίωξη των δραστών αλλά την πρόληψη του κινδύνου θυματοποίησης.

Χρειάζεται ενίσχυση του θεσμικού πλαισίου, υλοποίηση δράσεων ενημέρωσης και πρόληψης στα σχολεία. Χρειάζεται ενημέρωση και εκπαίδευση γονέων, επαγγελματιών που εργάζονται με παιδιά ιδίως των εκπαιδευτικών, προπονητών αθλημάτων, παιδιάτρων και εν γένει όλων όσοι έρχονται σε επαφή με παιδιά, ώστε έγκαιρα να μπορούν να ανιχνεύουν προβληματικές καταστάσεις.

Χρειάζεται να καλλιεργηθεί συστηματικά κουλτούρα μηδενικής ανοχής απέναντι σε κάθε μορφή κακοποίησης. Χρειάζονται κανόνες και πολιτικές για την αντιμετώπιση κινδύνων που απορρέουν από το διαδίκτυο.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η ενημέρωση, στήριξη και ενθάρρυνση των ίδιων των παιδιών. Να γνωρίζουν και να εκπαιδευτούν στα δικαιώματά τους, για να νιώθουν ασφαλή να μιλήσουν.

Συνολικά χρειάζονται δράσεις ώστε να εκπαιδευτεί η κοινωνία ώστε αντί να σιωπά να παρεμβαίνει έγκαιρα.

Χρειάζεται αναβάθμιση των δομών παιδικής προστασίας και βέβαια χρειάζεται η καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος και των κυκλωμάτων εκμετάλλευσης παιδιών.

Σε κάθε περίπτωση να σπάσουμε τη σιωπή, το στίγμα και την αμφισβήτηση που συχνά περιβάλλουν αυτά τα εγκλήματα.

Και βεβαίως η πολιτεία πρέπει να εγγυηθεί πρωτίστως το ενδιαφέρον στα παιδιά που είναι πιο ευάλωτα. Όπως, μικρά προσφυγόπουλα που πέφτουν θύματα αδίστακτων κυκλωμάτων. Παιδιά από γκετοποιημένες περιοχές μεγάλων πόλεων, φτωχές περιοχές ή μεγαλωμένα σε προβληματικό οικογενειακό περιβάλλον.

Ξέρουμε ότι το φαινόμενο δεν είναι ταξικό αλλά διαταξικό, υπάρχει και στα ανώτερα και στα ανώτατα κοινωνικά στρώματα και για αυτό οι δράσεις οφείλουν να είναι οριζόντιες.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Δεν υπάρχει μέλλον για μια κοινωνία που δεν μπορεί να προστατεύσει τα παιδιά της.

Με αυτές τις σκέψεις ας δεσμευτούμε, σήμερα από τη Βουλή των Ελλήνων για συντονισμένη και αποφασιστική δράση απέναντι σε αυτή τη μάστιγα.

Ούτε ένας ανήλικος χωρίς προστασία.

Ούτε μία παιδική φωνή χωρίς ανταπόκριση.

Σας ευχαριστώ.