Το τέλος της μοναδικής πολιτικής των νεοφιλελεύθερων αποχρώσεων

Το κόμμα μας τον τελευταίο χρόνο, όπως διαμορφώνεται μετά τη διάσπαση και τη δεύτερη εκλογική μας νίκη, μας υποχρεώνει να προβληματιστούμε αρκετά. Η έλλειψη πολιτικού περιεχομένου που παρουσιάζει στις προτάσεις του, η ατονία στην υπεράσπιση των αρχών του, η αδυναμία στη σύνδεση των μελών, δίνει της εντύπωση ενός κόμματος που έχει περιέλθει σε αδράνεια, ενός κόμματος που έχει αναθέσει την πολιτική του ευθύνη εξολοκλήρου στην κυβέρνηση και στο έργο της.
Προσωπικά θεωρώ ότι η κυβέρνηση ακολουθεί το θεσμικό της έργο με επιτυχία και ανατρέφει σταθερά την αριστερή συνθήκη στην κοινωνία μας, κρατώντας ισορροπίες τόσο με το θεσμικό πλαίσιο, στο οποίο έχει βρεθεί και σταδιακά διαμορφώνει, όσο και με τους εταίρους, με τους οποίους άλλωστε είναι υποχρεωμένη να συνομιλήσει, να συναντήσει.
Ο πρωθυπουργός και σύντροφος Αλέξης Τσίπρας υπηρετεί με εξαιρετική προσήλωση το θεσμικό του ρόλο, μπαίνει στη διαδικασία της επαφής με κάθε πολιτικό του αντίπαλο αλλά θεσμικό του εταίρο, τον γνωρίζει, τον μετράει, Στέκεται στο ύψος της θέσης του.
Το κόμμα οφείλει να εργαστεί για το ανάστημα που η κυβέρνηση μας και ο χώρος της αριστεράς μπορεί να ορθώσει.
Είμαστε σύμφωνοι ότι δε θέλουμε να κομματικοποιήσουμε το κράτος. Δε θέλουμε όμως να κρατικοποιήσουμε το κόμμα.
Θέλουμε το κόμμα μας ικανό και ελεύθερο να ακολουθεί και να υπερασπίζεται τις υπαρξιακές του αρχές, στελεχωμένο με συντρόφους που το υπερασπίζονται, το υπηρετούν πιστά και μπορούν να εκφράσουν την συλλογική συντροφική φωνή.
Δεν θέλουμε το κόμμα μας στην σκιά της κυβέρνησης μας. Θέλουμε να υπάρχει πλάι της, να την εμπνέει και να την εμψυχώνει με το πολιτικό και ιδεολογικό του έργο, να διεκδικεί και να υπερασπίζεται τα δικαιώματα όλων όσων αντιπροσωπεύει.
Ο πολιτικός λόγος δεν αφορά την ικανότητα μας να θεωρητικοποιήσουμε ένα συμβάν αλλά τη δυνατότητα που διαμορφώνουμε ώστε να το αντιμετωπίσουμε
αποτελεσματικά. Και η υπόθεση του να το αντιμετωπίσουμε σημαίνει μαζί με τους συντρόφους μας.
Το κόμμα μας τους συντρόφους του καλείται να συναντήσει στην Ευρώπη κι όχι τους θεσμικούς εταίρους, αυτή είναι δουλειά της κυβέρνησης.
Το προσφυγικό, για παράδειγμα, η κυβέρνηση το αντιμετωπίζει με επιτυχία δίνοντας μια όαση ασφάλειας στον κατατρεγμένο, τον διωκόμενο, τον εξαντλημένο.
Εμείς οφείλουμε να πολεμήσουμε την αιτία. Να αναδείξουμε την πραγματική διάσταση της αντίθεσής μας απέναντι στην επίθεση που δέχονται οι πολιτειακές αξίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Να διαμορφώσουμε ξεκάθαρα την αντίθεση μας απέναντι στην πολεμική σύρραξη, στην συμμετοχή των χωρών στις πωλήσεις όπλων και οπλικών συστημάτων, στην επιβολή οικονομικής ρήτρας σε κάθε χώρα που συμμετέχει σε πολεμική σύρραξη και αποφέρει «παράπλευρες απώλειες» με άστοχους βομβαρδισμούς, γεγονός που μέχρι σήμερα παραμένει οικονομικά ατιμώρητο.
Παρουσιάζουμε μια έλλειψη μεθοδολογίας για την πόλωση απέναντι στο φασιστικό – ακροδεξιό ιδεόγραμμα και την επίτευξη του τελικού μας στόχου που είναι η αποδυνάμωση του αντιπάλου και η δική μας νίκη. Οφείλουμε να προστατεύσουμε τους συντρόφους μας, τους αγωνιστές μας, τους ανθρώπους μας.
Τα σημεία του χάρτη ειρήνευσης και της δράσης μας θα πρέπει να υπηρετηθούν συλλογικά από το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και την παγκόσμια αριστερή κοινότητα.
Αυτό άλλωστε αποτελεί για την ελληνική αριστερά την ευρωπαϊκή λύση σε ένα ευρωπαϊκό πρόβλημα ή ακόμη την διεθνή λύση σε ένα διεθνικό πρόβλημα.
Δε θα κάνουμε έκπτωση σε κανένα μας χαρακτηριστικό, ούτε στο ριζοσπαστικό, ούτε στο αριστερό, ούτε σε αυτό της υπεράσπισης της κοινωνίας των ανθρώπων απέναντι στην ολιγαρχία των αγορών.
Δεν θα γίνουμε εμείς το άλλοθι της απόλυτα αποτυχημένης νεοφιλελεύθερης πολιτικής και δε θα επιτρέψουμε στην κυβέρνησή μας να το κάνει.
Θα αγωνιστούμε για να διαμορφώσουμε στον κόσμο μας την αριστερή πραγματικότητα. Θα αγωνιστούμε για τον άλλο κόσμο που είναι εφικτός. Για το τέλος της μοναδικής πολιτικής των νεοφιλελεύθερων αποχρώσεων. Θα εργαστούμε για τη διαμόρφωση της άλλης πολιτικής, αυτής των ανθρώπων που έχουν δικαιώματα, των πολιτών – υποκειμένων δικαίου, και θα ενσταλάξουμε την επιθυμία για την πολιτική αυτή στον ίδιο το λαό.
Τέλος, αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να αποτελεί κομμάτι της ριζοσπαστικής αριστερής πρωτοπορίας οφείλει να υπηρετεί αυτή τη συγκεκριμένη ιδιότητα.
Αυτό σημαίνει ότι τα εργαλεία που είναι δοκιμασμένα και γνώριμα και δεν μας οδήγησαν πουθενά, δεν μπορούμε να συνεχίζουμε να τα υπερασπιζόμαστε αέναα.
Δεν μπορούμε να εγκλωβιζόμαστε σε σκέψεις και πρακτικές που παραμένουν ανίκανες να διδαχθούν, να εξελιχθούν και να εξελίξουν τη ριζοσπαστικότητα και την πρωτοπόρα δράση μας.
Προέχει να ανοίξουμε εμείς οι ίδιοι πρώτα σε αυτό που πιστεύουμε, που υπερασπιζόμαστε και θέλουμε να κατακτήσουμε.
Εάν θέλουμε να θεωρούμαστε ριζοσπαστική αριστερή πρωτοπορία θα πρέπει να αναλάβουμε το ρίσκο αυτής της θέσης και να μη φοβηθούμε να χρησιμοποιήσουμε εργαλεία νέα ή γνώριμα εργαλεία με νέο τρόπο.
Το άγνωστο και το μη δοκιμασμένο δεν πρέπει να μας φοβίζει.
Το γνωστό το ξέρουμε.
Το γνωρίζουμε.
Έχει αποδειχθεί συχνά τρομακτικό.
Έχει αποδειχθεί εξοντωτικό για όλους μας.
Γνωρίζουμε τα όρια του.
Γνωρίζουμε πότε δε μας οδηγεί πουθενά.
Το άγνωστο, ο αχαρτογράφητος χάρτης, είναι η νέα δυνατότητα που έχουμε μπροστά μας και αποτελεί για την αριστερά το νέο πεδίο δράσης της που θα εξυπηρετεί το σκοπό της και τον αγώνα της.

*Η Αγάπη Καραμανλή είναι μέλος της ΟΜ Θησείου – Άνω Πετραλώνων –Ερευνήτρια στην μακροοικονομία, την κοινή και αλληλέγγυα οικονομία, την εφαρμοσμένη φιλοσοφία