Ο Μίλτος Ζαμπάρας ξεκίνησε την ομιλία του αποδομώντας το αφήγημα των Υπουργών της κυβέρνησης, οι οποίοι περιγράφουν μια Ελλάδα όπου «όλα πηγαίνουν τέλεια», μια χώρα όμως που δεν υπάρχει στην καθημερινή εμπειρία της κοινωνικής πλειοψηφίας. Η πραγματικότητα, όπως τόνισε, είναι εντελώς διαφορετική και αποτυπώνεται καθαρά στον Προϋπολογισμό του 2026, έναν βαθιά αντικοινωνικό προϋπολογισμό.

Παρά τη σημαντική αύξηση των εσόδων από τον ΦΠΑ, η κυβέρνηση επιμένει να αρνείται τη μηδενική φορολόγηση βασικών τροφίμων, επιβαρύνοντας δυσανάλογα τα λαϊκά και μεσαία στρώματα. Την ίδια στιγμή, τα μερίσματα των τραπεζών φορολογούνται με τον κατώτατο συντελεστή του 5%, ενώ θα μπορούσαν και θα όφειλαν, να υπαχθούν σε δικαιότερη και προοδευτική φορολογική κλίμακα.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην κατάσταση του πρωτογενούς τομέα, υπογραμμίζοντας ότι οι αγρότες βρίσκονται σε οικονομική καταστροφή. Κι όμως, η κυβέρνηση επιλέγει να συρρικνώσει ακόμη περισσότερο τον προϋπολογισμό του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Οι αγρότες δεν χρειάζονται «ψίχουλα», αλλά ουσιαστικές και στοχευμένες παρεμβάσεις: στήριξη στο αγροτικό πετρέλαιο, στο κόστος του ρεύματος, στα δυσβάσταχτα έξοδα παραγωγής.

Ο κ. Ζαμπάρας τόνισε ότι τα υπερπλεονάσματα, για τα οποία πανηγυρίζει η κυβέρνηση, δεν επιστρέφουν στην κοινωνία. Αντιθέτως, κατευθύνονται στην πρόωρη αποπληρωμή δανείων, χωρίς καμία θεσμική ή δημοσιονομική υποχρέωση,  στερώντας πολύτιμους πόρους από κρίσιμες κοινωνικές ανάγκες.

Παρά τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς περί «επιτυχιών», η χώρα κατατάσσεται στις τελευταίες θέσεις ως προς την ανάπτυξη, τις εξαγωγές και το εμπορικό ισοζύγιο. Την ίδια ώρα, οι συστημικές τράπεζες ανακοινώνουν υπερκέρδη, η ιδιωτικοποιημένη ΔΕΗ εμφανίζει αύξηση κερδών κατά 24%, ενώ για τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών ο μισθός τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας.

Το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2026–2029, όπως επεσήμανε, αποκαλύπτει με σαφήνεια τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης: περικοπές στην υγεία, στην παιδεία, στις κοινωνικές παροχές και συνολικά στις δημόσιες δαπάνες. Και αυτό, τη στιγμή που ο ευρωπαϊκός προϋπολογισμός παραμένει σταθερός, ενώ η Ελλάδα επιλέγει συνειδητά τη δημοσιονομική συρρίκνωση.

Ιδιαίτερη κριτική άσκησε και στη διαχείριση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, επισημαίνοντας ότι χάθηκε μια ιστορική ευκαιρία για επενδύσεις σε υποδομές με ισχυρό κοινωνικό αποτύπωμα, καθώς οι πόροι κατευθύνθηκαν κατά κύριο λόγο στην εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων.

Τέλος, απάντησε στο κυβερνητικό επιχείρημα ότι οι μισθοί αυξάνονται πάνω από τον πληθωρισμό, τονίζοντας πως η πραγματικότητα διαψεύδει πανηγυρικά αυτόν τον ισχυρισμό: η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων παραμένει σταθερά στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης.

«Υπάρχει άλλος δρόμος», κατέληξε ο Μίλτος Ζαμπάρας. «Υπάρχει τρόπος να στηριχθεί ουσιαστικά η κοινωνία. Όμως η κυβέρνηση επιλέγει συνειδητά να μην τον ακολουθήσει. Οι πολιτικές της βαθαίνουν τις ανισότητες και πληγώνουν κατάφωρα την κοινωνία».