Αρθρο της Όλγας Γεροβασίλη, Δ’ Αντιπροέδρου της ΒτΕ και βουλευτή Άρτας του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, στo dnews.gr

Το σκάνδαλο των υποκλοπών συνδυάζει τουλάχιστον τρία σκάνδαλα σε ένα:

• Πρώτον το σκάνδαλο της τέλεσης των υποκλοπών,
• Δεύτερον το σκάνδαλο της συγκάλυψης, με αποκορύφωμα την στημένη από τη Νέα Δημοκρατία Εξεταστική της Βουλής, με ερωτήσεις που δόθηκαν εκ των προτέρων, όπως αποκαλύφθηκε στην πρόσφατη δίκη και
• Τρίτον το σκάνδαλο της «απραξίας» των Υπουργών που αποδεδειγμένα παγιδεύτηκαν με predator.

Καθώς η Κυβέρνηση δοκιμάζει τα νερά, μέχρι να καταλήξει τί να γράψει στα non-papers της, περνά από διακυμάνσεις:

Το αφήγημα περί «ιδιωτών» που ξύπνησαν μια μέρα και παρακολούθησαν το μισό Υπουργικό Συμβούλιο, την Αντιπολίτευση, τον ΑΓΕΕΘΑ, δημοσιογράφους και επιχειρηματίες έδωσε τη θέση του στο «εμείς δεν εμπιστευόμαστε την Δικαιοσύνη α-λα-καρτ, όπως η Αντιπολίτευση».

Και για να το «τερματίσει» η Κυβέρνηση άρχισε να λέει ότι «η Δικαιοσύνη έχει απαντήσει σε επίπεδο Αρείου Πάγου ότι δεν υπήρξε εμπλοκή του κράτους».

Εύκολα που διαστρεβλώνονται οι έννοιες. Σκόπιμα συγχέει τα δεδομένα η Κυβέρνηση. Βάζει στην κουβέντα το Ανώτατο Δικαστήριο για να απαξιώσει την απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου. Κι έτσι η Κυβέρνηση στρεψοδικεί. Γιατί καμία απόφαση του Αρείου Πάγου δεν υπάρχει που να λέει ότι δεν υπήρχε εμπλοκή της Κυβέρνησης στις υποκλοπές.

Το μόνο που υπάρχει είναι μια διάταξη της Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου για την αρχειοθέτηση της υπόθεσης σε σχέση με την εμπλοκή της ΕΥΠ. Κι αυτή, όμως, η εισαγγελική διάταξη έχει πανηγυρικά ανατραπεί από τα στοιχεία που προέκυψαν στη δίκη.

Κατά την πολύμηνη αποδεικτική διαδικασία ενώπιον του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου που έκρινε ένοχους τους 4 «ιδιώτες» και τους επέβαλε ποινή φυλάκισης 126 ετών και 8 μηνών στον καθένα, προέκυψε για παράδειγμα η σύνδεση της ΕΥΠ με την προπληρωμένη κάρτα, από την οποία στάλθηκαν πολλά από τα μηνύματα παγίδευσης.

Ακόμη και οι αλχημείες, ώστε να παρουσιαστεί δήθεν ότι ΕΥΠ και Predator δεν είχαν κοινούς στόχους, αποκαλύφθηκαν, με τον Εισαγγελέα της έδρας να επιβεβαιώνει την ταυτότητα στόχων τουλάχιστον κατά το 1/3.

Με ποια άλλα αφηγήματα πειραματίζεται η Κυβέρνηση;

Με το ότι «δεν έχει καθαρογραφεί ακόμη η απόφαση» και εσχάτως περάσαμε στις δηλώσεις των Υπουργών της ΝΔ που παρακολουθήθηκαν, κατά τις οποίες και να είχαν οι ίδιοι κινηθεί νομικά και να είχαν παραστεί για υποστήριξη της κατηγορίας, αυτό «δεν θα διαφοροποιούσε σε οτιδήποτε την εξέλιξη της δίκης».

Δυστυχώς για τους Υπουργούς, οι οποίοι επωμίζονται το βάρος αυτών των δηλώσεων, στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας ξημέρωσε.

Ξημέρωσε και επανήλθαμε στον κανόνα της κοινής λογικής.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η ίδια η απόφαση «παύει οριστικά η ποινική δίωξη ως προς τους 108 αποδέκτες που δεν υπέβαλαν εμπρόθεσμη έγκληση».

Σε αυτούς τους 108, βέβαια, περιλαμβάνεται και το μισό υπουργικό συμβούλιο της Νέας Δημοκρατίας που «αδράνησε». Να κάτι που θα άλλαζε αν οι Υπουργοί είχαν κινηθεί νομικά.

Κι από εκεί και πέρα ας πάμε στο κρίσιμο:

Ήταν μόνο «προσωπικά δεδομένα» τα δεδομένα των Υπουργών που διακυβεύτηκαν;

Ή μήπως, άραγε, π.χ. εκ της θέσης τους, οι Υπουργοί είχαν πρόσβαση και σε άλλους είδους δεδομένα, ευαίσθητες πληροφορίες και κρατικά απόρρητα;

Πώς χαρακτηρίζεται η «απραξία» αυτή των Υπουργών, νομικά μιλώντας;

Δεν έχουν ευθύνη οι Υπουργοί που δεν προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη, αν και έλαβαν μήνυμα παγίδευσης με predator και ενημερώθηκαν προσωπικώς και αρμοδίως ο καθένας, για την μη προάσπιση του χαρτοφυλακίου του;

Και παρότι μετά την δικαστική απόφαση η υπόθεση ξαναγυρνά στις εισαγγελικές αρχές για εκ νέου έρευνα για κατασκοπεία, δεν έχουν ευθύνη και οι Υπουργοί που «αδράνησαν» για το ότι η υπόθεση εκδικάστηκε σε βαθμό πλημμελήματος κι όχι κακουργήματος;

Πόσο μάλλον όταν αντικείμενο της παγίδευσης είναι το σύνολο των βιοτικών σχέσεων, συνομιλιών, επικοινωνιών γραπτών και προφορικών των Υπουργών που παγιδεύτηκαν με το παράνομο λογισμικό predator.

Κι αντί οι Υπουργοί της ΝΔ να παίρνουν θέση ή να δίνουν την θέση που κατέχουν, τί βλέπουμε να διαδραματίζεται σε κοινή θέα;

Μια ανοιχτή «διαπραγμάτευση» μεταξύ των πρωταγωνιστών του σκανδάλου, μετά τη δήλωση του βασικού καταδικασθέντος ότι πελάτες του είναι μόνο κράτη και υπηρεσίες επιβολής του νόμου.

Κάτι είναι σάπιο στο Βασίλειο.