Να θρέψουμε τα πραγματικά μας παιδιά

Ο λαός, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι περιμένουν βήματα στην οικονομία (ανόρθωση, καταπολέμηση ανεργίας), στη δημόσια διοίκηση (λειτουργικότητα υπέρ του πολίτη), βήματα στα εργασιακά δικαιώματα. Αυτά θα έπρεπε να είναι κόκκινες γραμμές και όταν λέμε κόκκινες γραμμές, να εννοούμε κατακόκκινες. Ακόμη, η πορεία περνά μέσα από τη δικαίωση κινημάτων, όπως τα κινήματα (νερό, πλειστηριασμοί κ.λπ.). Μια σειρά αγώνες σε όλη τη χώρα έγιναν για να διατηρηθεί σε δημόσιο έλεγχο το αγαθό του νερού αλλά και η διαχείρισή του. Είναι σημαντικό να μην ανατραπεί το υπόδειγμα αυτό και να μην υπάρξει ιδιωτικοποίηση στο νερό.

Μια σειρά από θετικές προοδευτικές ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις (απλή αναλογική, αναθεώρηση Συντάγματος, δικαιώματα μειονοτήτων κ.ά.) συναντούν μειωμένο ενδιαφέρον ή και αποδοχή, λόγω της παραμονής της κρίσης, παρ’ όλο που είναι μια καλή ώρα να περάσουν ως θετικά στην κοινωνία.

Περιμένουμε από την κυβέρνηση και τις εξουσίες δικαιοσύνη, φορολόγηση του πλούτου, να πληρώσουν οι καταχραστές του Δημοσίου, διαιτησία υπέρ της εργασίας, και πράξεις υπέρ του πολιτισμού, του Δημοσίου, του περιβάλλοντος. Ας κάνει αυτά η κυβέρνηση, συστηματικά και στοχευμένα. Και άλλα θετικά αναγνωρίζουμε όλο και περισσότερο στην Υγεία, την Παιδεία, τον αθλητισμό, τις τηλεοπτικές άδειες. Μόνο που το έλλειμμα της επικοινωνίας των θετικών στοιχείων είναι μεγάλο, αφού μια σειρά από μεγάλα site, εφημερίδες και, βεβαίως, κανάλια είναι από απλώς αντίθετα έως να πλέουν στον κίτρινο βούρκο.

Η συμπαράσταση στους πρόσφυγες μέσα από ένα κύμα αλληλεγγύης αποτέλεσε μια νίκη, καθώς ακόμα και αντίπαλες δυνάμεις επιδόθηκαν σε συμπαράσταση και πάντως παραδέχονταν το πνεύμα ότι «οι Έλληνες είναι φιλόξενοι και οι πρόσφυγες που υποφέρουν καλοδεχούμενοι». Το επίπεδο της συνολικής αλληλεγγύης έχει ανέβει. Ακόμα και αντι-αριστερές δυνάμεις εναγωνίως άρχισαν να επιδίδονται σε αλληλέγγυες κινήσεις (προσφορές τροφίμων, συναυλίες) για να συμβαδίσουν και να μη μείνουν πίσω στο μεγάλο κύμα αλληλέγγυου πνεύματος που επικράτησε στην κοινωνία.

Το δυνατό σημείο ενεργοποίησης και κοινωνικής παρέμβασης το τελευταίο διάστημα ήταν τα κινήματα αλληλεγγύης και το πνεύμα αυτοδιαχείρισης. Οι χωρίς μεσάζοντες, άλλα δίκτυα αυτοοργάνωσης, συλλογικότητες για την αυτάρκεια, για την ελευθερία των σπόρων, αλληλέγγυες δομές Παιδείας και Υγείας, αλληλέγγυες κινήσεις πολιτισμού. Ένας ολόκληρος κόσμος δημιουργήθηκε μέσα στην κρίση με αιτήματα για την αλλαγή του κόσμου. Η εμπειρία λέει κάτι απλό. Αυτονομία, αυτενέργεια και απουσία χειραγώγησης. Για να μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε μικρή ή μεγάλη σχέση με κινήματα, τον κινητήριο μοχλό της Αριστεράς.

Αυτή είναι η πραγματική κληρονομιά του εγχειρήματος ΣΥΡΙΖΑ και αυτή είναι και η απάντηση από εδώ και πέρα. Με διαφορετική μορφή ίσως και με αναφορά στα συνεταιριστικά εγχειρήματα, στην κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία, η διάδοση της οποίας θα είναι σημαντικό να γινόταν βιωματική υπόθεση όλων μας.

Το Μνημόνιο, η επιτροπεία όπως τώρα λέγεται, δεν είναι παιδί μας. Μας το έριξαν στην αγκαλιά όμως και τώρα το τρέφουμε. Το θέμα είναι να θρέψουμε τα πραγματικά μας παιδιά: την αλληλεγγύη των εργαζομένων, τον αγώνα για κοινωνική χειραφέτηση, το περιβαλλοντικό κίνημα. Την υπεράσπιση του δημόσιου χώρου και του δημόσιου λόγου. Την αντίσταση στην ΤΤΙP, τη διεθνή συμφωνία του κεφαλαίου. Την αντίσταση στον έλεγχο των σπόρων, τα κινήματα αυτάρκειας. Την κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία, τον συνεργατισμό και τον συνεταιρισμό.