Να αφιερώσουμε καριέρα και δεξιότητα στο κόμμα

Η οπτική γωνία αυτού που περιγράφει ένα γεγονός είναι μείον στην τελική εκτίμηση του ίδιου του γεγονότος. Όμως ας προσπαθήσουμε να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Προσπαθώ να αναλύσω τα γεγονότα σύμφωνα με τη Μαρξιστική Διαλεκτική – τον Λενινισμό κάπου τον «έχασα», αλλά δεν τον ξέχασα.

Δεν ισχυρίζομαι, πια, πως έχω τις απαντήσεις για όλα τα προβλήματα που τίθενται καθημερινά. Προσπαθώ όμως να τα εξετάζω με τη ματιά όχι μόνο του αριστερού, αλλά και να δω ποιους και κατά πόσο συμφέρει η προτεινόμενη λύση.

Τίθεται όμως ένα ερώτημα: Διαμορφώνουμε άποψη κατόπιν εφαρμογής της ιδεολογίας μας ή αν τα αποτελέσματα βγουν αντίθετα με τα πιστεύω μας τόσο το χειρότερο για τα αποτελέσματα; Σαφώς και στηρίζω το πρώτο κομμάτι. Αν η δουλειά που κάνουμε ευνοεί το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας (άνεργοι, χαμηλόμισθοι, συνταξιούχοι, νέοι κ.λπ.), τότε κάνουμε καλή δουλειά.

Έχουμε, από την άλλη, φαινόμενα «παρεμβατικών διορθώσεων» μέσα σε πολυσύνθετα προβλήματα. Μπορεί η Αριστερά να διορθώνει όπως μπορεί τα πράγματα ή να εφαρμόσει πιο ριζοσπαστικές λύσεις;

Η μέχρι τώρα πορεία μας -ως κυβέρνηση- δεν είναι και η πιο λαμπρή. Οπισθοχωρήσαμε, συμβιβαστήκαμε, μέχρι και που υποκύψαμε. Σε ανώτερες και υπέρτερες δυνάμεις, ναι, σίγουρα όμως και ο δικός μας λόγος, που περίμενε η κοινωνία, έμεινε μισός και μετέωρος (παράδειγμα, στο σύμφωνο συμβίωσης δεν υπήρξε πρόβλεψη για γάμο ή υιοθεσία, αποτέλεσμα άλλων πιέσεων).

Κάθε άποψη γα την πρώτη διακυβέρνηση της χώρας από την Αριστερά είναι σεβαστή, ακόμη και η κακοπροαίρετη. Το ζήτημα είναι τι ακριβώς μπορούμε να πετύχουμε από εδώ και στο εξής, και πώς θα τα καταφέρουμε. Είναι γνωστό «το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού» και η Αριστερά φημίζεται για τη σοφία της.

Θεωρώ ότι τα γενικά προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει στο μέλλον το κόμμα μας είναι απλωμένα σε δύο μέτωπα: α) κυβέρνηση, άσκηση εξουσίας και β) εσωκομματική λειτουργία

Ως προς το πρώτο θέμα: προσπαθούμε να επιβάλουμε αλλαγές σε ένα κράτος με εργαλεία και ανθρώπους παλαιάς κοπής. Δεν φτάνουν μόνο οι υπουργοί ή οι γενικοί γραμματείς. Πρέπει να δοθεί σήμα στην κοινωνία, το δικό μας στίγμα, όχι μόνο στην άσκηση της εξουσίας, αλλά και στην αποτελεσματικότητα της. (Οι αντιδράσεις για δήθεν εγκαθίδρυση «κομματικού» κράτους δείχνουν πως η πορεία είναι καλή αλλά αργή).

Το ασφυκτικό πλαίσιο στην οικονομία, οριζόμενο από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ, δυσκολεύει την εφαρμογή μιας κοινωνικής πολιτικής που θέλουμε.

Απομένει σε μας να βρούμε ή να δημιουργήσουμε «διόδους». Η αντιμετώπιση της ανεργίας, η προστασία των μικροϊδιοκτητών και η κοινωνική συνοχή πρέπει να είναι το κέντρο της πολιτικής μας.

Άνοιγμα του κόμματος στην κοινωνία, όχι ως απολογητής της κυβερνητικής πολιτικής αλλά και ως φορέας έκφρασης νέων ιδεών, δημιουργίας πολιτικών θέσεων και στόχων και, γιατί όχι, και κριτικής στα τεκταινόμενα.

Προσανατολισμός: η κοινωνική αλλαγή και στο βάθος σοσιαλισμός. Δεν υποτιμώ τις αντικειμενικές δυσκολίες που υπάρχουν, όμως είναι επιτακτικό να ξέρουμε προς τα πού βαδίζουμε. Αλλιώς είναι εύκολο να χαθούμε σε αλλότριες ατραπούς.

Όσον αφορά τα εσωτερικά μας:

Στο συνέδριο θα πρέπει να επανακαθορίσουμε την ύπαρξή μας. Όλα δείχνουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε και θα μείνει. Δέχτηκε τεράστιες μάζες πολιτών οι οποίοι εναπόθεσαν σ’ αυτόν όνειρα και ελπίδες. Ας μην τους απογοητεύσουμε (χωρίς να σημαίνει πως αποδεχόμαστε κάθε τι).

Μας μπόλιασε ο νέος κόσμος που ήρθε μαζί μας με τον δικό του τρόπο σκέψης και έκφρασης, όπως τους μπολιάσαμε κι εμείς. Πλούτος είναι για το κόμμα και πρέπει αυτός ο κόσμος να δραστηριοποιηθεί αναλαμβάνοντας θέσεις και υποχρεώσεις και όχι να παραμείνει ψηφοφόρος και χειροκροτητής.

Τα μέλη των Συντονιστικών, της Γραμματείας κ.λπ., να υποχρεώνονται σε πλάνο εργασιών – δράσης, για το οποίο θα κρίνονται σε τακτά διαστήματα ή να υπάρξει πρόβλεψη για εκ περιτροπής θητεία των μελών ώστε όλοι να συμμετέχουν απ’ όλες τις θέσεις. Και επειδή η συμμετοχή είναι εθελοντική, να μην εκφυλιστεί η διαδικασία μετά από 2-3 φορές.

Παρόλο που το κόμμα είναι ζωντανός οργανισμός, μου φαίνεται αδιανόητο να υπάρχει διαδικασία αποβολής. Ζητήματα που μπορεί και να προκύψουν για «αντικαταστατικές» συμπεριφορές να αντιμετωπίζονται ανάλογα.

Εννοείται πως δεν υπάρχει ανοχή σε θέματα κοινού ποινικού δικαοίου και διαφθοράς.

Εν κατακλείδι, δεν είναι το κόμμα τόπος για να κάνει κάποιος καριέρα. Εμείς πρέπει να αφιερώσουμε καριέρα και δεξιότητες στο κόμμα.

* Ο Γιάννης Σκούρτης είναι μέλος της Οργάνωσης Μελών Β’ Πειραιά