Η «Γυναίκα» είναι, βιολογικά και πραγματικά, η πηγή της ζωής.

Οι αγώνες για τα δικαιώματα των γυναικών και για τη διασφάλιση της ισότητας των φύλων σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής και δράσης, εργασιακής, οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής, είναι επίκαιροι ακόμη και σήμερα.

Και αυτό, διότι, παρά τη θεσμική κατοχύρωσή τους, αυτά δεν διασφαλίζονται στην πράξη, αφού εξακολουθούν να προσκρούουν στην πατριαρχική αντίληψη επί της οποίας έχει δομηθεί το ισχύον οικονομικο-κοινωνικό σύστημα, αλλά και σε στερεότυπα και προκαταλήψεις που αναπαράγονται στην καθημερινή ζωή.

Επιπλέον οι αγώνες αυτοί πρέπει να παραμείνουν ενεργοί για την προοπτική μιάς άλλης κοινωνικής αντίληψης και πρακτικής, κατά τις οποίες η Γυναίκα δεν θα αντιμετωπίζεται, βάσει του φύλου αλλά βάσει της ανθρώπινης υπόστασής της.

Σε αυτό το πλαίσιο, η «Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας» δεν πρέπει να εξαντλείται σε μία ημέρα τυπικού εορτασμού, με την εκφώνηση πανηγυρικών λόγων.

Πρέπει να γίνει καθημερινότητα, καθημερινό βίωμα και καθημερινή πρακτική στην πραγματική ζωή, ώστε να παύσουν οι διακρίσεις και η βία κατά των γυναικών, όπως και κατά άλλων κοινωνικών ομάδων.

Η καλλιέργεια αντίστοιχου πνεύματος, στην οικογένεια, στην εκπαίδευση και στην εργασία, αποτελεί προϋπόθεση, για να γίνει κτήμα ολόκληρης της κοινωνίας.