Συντάκτης: admin

Έληξαν οι εργασίες της διήμερης συνεδρίασης της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ με την ψήφιση της πολιτικής απόφασης με μεγάλη πλειοψηφία. Η τροπολογία που κατατέθηκε από 9 μέλη της ΚΕ ετέθη σε ψηφοφορία και έλαβε υπέρ 75, κατά 95 και λευκό 1.

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Βρισκόμαστε πλέον στην τελική ευθεία μιας επίπονης και σκληρής περιόδου, που χαρακτηρίστηκε κυρίως -αν όχι απoκλειστικά – από την διαπραγμάτευση της νέας ελληνικής κυβέρνησης με τους εταίρους και τους θεσμούς.

Δεν ήταν μια εύκολη περίοδος για κανέναν.

Ούτε για μας εδώ, ούτε για την κυβέρνηση, ούτε πολύ περισσότερο για τον ελληνικό λαό.

Δεν μπορούμε να μην υπογραμμίσουμε ότι αυτή η διαπραγμάτευση λαμβάνει χώρα σε μια περίοδο κατά την οποία δεν έχει αποκατασταθεί η κανονικότητα στη χρηματοδότηση της οικονομίας.

Και αυτό όχι μόνο δεν είναι επιλογή μας αλλά δεν συνάδει με τους κανόνες, δεν θα έπρεπε να συμβαίνει και είναι απαράδεκτο.

Ενδεχομένως κάποιοι να πιστεύουν ότι είναι μια αποτελεσματική διαπραγματευτική τακτική για να αναγκάσουν την ελληνική κυβέρνηση να υποχωρήσει από τις θέσεις της και να αποδεχθεί μια συμφωνία που θα επαναλαμβάνει τα λάθη του παρελθόντος.

Τους διαβεβαιώνουμε η τακτική τους δεν είναι διόλου αποτελεσματική.

Η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού ζητάει λύση και όχι απλά συμφωνία.

Ζητάει λύση βιώσιμη και μακράς πνοής.

Για αυτό και παρά τις δυσκολίες και τις πιέσεις, παρά την ομοβροντία συστημικών μέσων ενημέρωσης, που τις περισσότερες φορές αποτελούν τη φωνή των δανειστών στη χώρα, στηρίζει την σκληρή διαπραγμάτευση.

Ο κόσμος μας εμπιστεύεται για την ειλικρίνειά μας αλλά και γιατί γνώριζε από πριν ότι ο δρόμος που έχουμε να βαδίσουμε δεν θα είναι εύκολος, αλλά ανηφορικός.

Και στηρίζει γιατί αντιλαμβάνεται ότι για πρώτη φορά μια κυβέρνηση διαπραγματεύεται στο δικό του όνομα και για τα δικά του συμφέροντα.

Στηρίζει ο ελληνικός λαός τις προσπάθειες μας, γιατί αντιλαμβάνεται με σαφήνεια ότι πλέον στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης υπάρχουν δύο ομάδες.

Όχι μία όπως συνέβαινε τα τελευταία πέντε χρόνια.

Από τη μια μεριά η ομάδα που στηρίζει τα συμφέροντα της ολιγαρχίας και από την άλλη η ομάδα που εκπροσωπεί τα συμφέροντα της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας.

Που παλεύει για μια έξοδο από την κρίση με όρους αλληλεγγύης, ισότητας και κοινωνικής προστασίας.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Είναι σε όλους σας γνωστό ότι με μοχλό την χρηματοδοτική ασφυξία, κάποιοι από τους εκπροσώπους των δανειστών επιχειρούν να ανατρέψουν την απόφαση της 20ής Φεβρουαρίου, σύμφωνα με την οποία η ελληνική κυβέρνηση ανέλαβε την υποχρέωση να παρουσιάσει ένα πλαίσιο μεταρρυθμίσεων που θα αφήνει πίσω του το Μνημόνιο και την 5η αξιολόγηση.

Εμείς ως ελληνική κυβέρνηση σεβαστήκαμε και συνεχίζουμε να σεβόμαστε την απόφαση της 20ης του Φλεβάρη.

Το ίδιο περιμένουμε, όμως, και από το σύνολο των θεσμών και των εκπροσώπων τους.

Δεν χρειάζεται σε καμία περίπτωση να επαναλάβω ότι δεν πρόκειται να υποχωρήσουμε σε παράλογες απαιτήσεις.

Στο θέμα του ΦΠΑ, του ασφαλιστικού συστήματος, της αγοράς εργασίας ή σε οποιοδήποτε άλλο τομέα οι αρχιτέκτονες του πιο αποτυχημένου προγράμματος στην ιστορία του ΔΝΤ, επιμένουν σε ακρότητες, προκειμένου να μη παραδεχθούν την αποτυχία τους.

Δε πρόκειται να δεχθούμε ακρότητες όχι απλώς γιατί δεν πιστεύουμε σε αυτές. Αλλά γιατί τις θεωρούμε και βαθιά αντιαναπτυξιακές.

Η κοινωνική καταστροφή και ο οικονομικός παραλογισμός της πολιτικής του Μνημονίου τελείωσε μια και καλή στις 25 Γενάρη.

Ο ελληνικός λαός έβγαλε εισιτήριο χωρίς επιστροφή.

Και εμείς δε πρόκειται να τον γυρίσουμε πίσω.

Όλο αυτό το διάστημα έχουμε αποδείξει ότι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε υποχωρήσεις, ώστε να μπορέσουμε να φτάσουμε σε μια αμοιβαία αποδεκτή συμφωνία.

Απαιτούμε και από τους εταίρους μας ανάλογο σεβασμό και ανάλογες υποχωρήσεις.

Εμείς έχουμε κάνει το χρέος μας, ήρθε η ώρα για την Ευρώπη να κάνει το δικό της.

Δεν είναι δυνατόν και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό στους κόλπους της Ευρώπης να εξακολουθούν να υπάρχουν και να ασκούν επιρροή πρόσωπα που υπονομεύουν έμπρακτα και με σχέδιο το κοινό Ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Την Ευρώπη της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης.

Αυτή την Ευρώπη εμείς θα συνεχίζουμε να την υποστηρίζουμε και για αυτήν την Ευρώπη θα συνεχίζουμε να παλεύουμε κόντρα στους διάφορους μεγαλόσχημους που παραδίδουν μαθήματα ηθικής, όχι μόνο στον ελληνικό λαό αλλά σε όλους τους λαούς της Ευρώπης.

Και θα ήθελα να γίνω σαφής :

Οι δηλώσεις και η στάση ορισμένων αξιωματούχων τον τελευταίο καιρό, στις πιο κρίσιμες στιγμές της διαπραγμάτευσης, δεν προσφέρουν καλές υπηρεσίες στην προσπάθεια για την εξεύρεση λύσης, δεν προσφέρουν καλές υπηρεσίες στην ίδια την Ευρώπη.

Δεν βοηθούν στην οικοδόμηση του κλίματος εμπιστοσύνης που αυτή τη στιγμή είναι πιο αναγκαίο από ποτέ.

Και υψώνουν διαχωριστικές γραμμές εκεί που χρειάζεται προσέγγιση και διάλογος.

Προτείνουμε λοιπόν σε όλους αυτούς να συνταχθούν με τις δυνάμεις εκείνες που δουλεύουν ειλικρινά για εξεύρεση λύσης.

Να καταλάβουν επιτέλους ότι αυτό που διακυβεύεται εδώ δεν είναι ένα παιχνίδι ισχύος και επιβεβαίωσης, αλλά το ίδιο το μέλλον της Ευρώπης, το ίδιο το σχέδιο της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Δεν πρόκειται λοιπόν να ανεχτούμε και να αφήσουμε στο απυρόβλητο όσους εξακολουθούν να παίζουν με τη φωτιά, όσους ποντάρουν στην αποτυχία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, όσους εξωθούν τα πράγματα σε ρήξη.

Όσους κάθε φορά που γίνονται βήματα διακινούν σενάρια εξόδου ταπείνωσης της Ελλάδας και κρίσης.

Τα διακινούν κατ ίδιαν, δήθεν εμπιστευτικά, και αμέσως μετά δημοσίως.

Θέλω να στείλω ένα καθαρό μήνυμα.

Αυτές τις τελευταίες μέρες πριν την συμφωνία, όσοι μπορούν να συμβάλλουν ας το κάνουν.

Όσοι δεν το επιθυμούν ας σιωπήσουν.

Σε κάθε περίπτωση εμείς παραμένουμε σαφείς, ειλικρινείς και καθαροί απέναντι στους εταίρους μας και απέναντι στον ελληνικό λαό.

Κάναμε βήματα προσέγγισης ώστε να βρεθεί κοινό έδαφος για την συμφωνία, έχουμε όμως και κόκκινες γραμμές.

Έχουμε και όρια, τα οποία η λαϊκή εντολή, η ανάγκη της χώρας να μπει στην ανάπτυξη και η κοινή λογική, μας υποχρεώνουν να μην τα υπερβούμε.

Όχι για λόγους ιδεολογικής εμμονής, αλλά για λόγους επιβίωσης και προστασίας της κοινωνικής πλειοψηφίας που μας εμπιστεύεται και την οποία εκπροσωπούμε.

Και χάρη σε αυτές τις κόκκινες γραμμές, χάρη σε αυτή μας τη στάση έχουμε καταφέρει να κερδίσουμε ήδη πολλά.

Πρώτα και κύρια, έχουμε καταφέρει να αλλάξει ριζικά το βασικό σενάριο που είχε γίνει αποδεκτό από το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής που ενέκρινε και ψήφισε στη Βουλή με διθυράμβους η κυβέρνηση Σαμαρά.

Σύμφωνα με το Πλαίσιο αυτό τα πρωτογενή πλεονάσματα που προβλέπονταν για το 2015 ,ήταν 3%, για το 2016 και το 2017, 4,5% και για το 2018, 4,2%.

Τα πλεονάσματα αυτά δεν ήταν, όμως, τίποτα άλλο από την αριθμητική αποτύπωση της πολιτικής λιτότητας.

Το άλλο της όνομα.

Σήμερα έχει γίνει απολύτως δεκτό ότι αυτά τα νούμερα είναι όχι μόνο άπιαστα για μια οικονομία που εξέρχεται από μια επταετή ύφεση, αλλά κυρίως ότι είναι καταστροφικά.

Σήμερα το βασικό σενάριο που αποτελεί τη βάση της συζήτησης, δέχεται χαμηλούς στόχους πρωτογενούς πλεονάσματος για το 2015 και το 2016 και υψηλότερους αλλά λογικούς για τα επόμενα χρόνια, με τη προϋπόθεση ότι η ελληνική οικονομία θα έχει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Δεν πρόκειται εδώ για μια μικρή παραχώρηση ή μια οριακή αλλαγή.

Αθροιστικά η ελληνική οικονομία, με βάση τους αναθεωρημένους και χαμηλότερους στόχους, θα γλιτώσει πάνω από 10 δις ευρώ σε εισπρακτικά μέτρα, τα επόμενα χρόνια.

Αφήνουμε, δηλαδή, πίσω μας την λογική της σκληρής λιτότητας, που διαπερνούσε από άκρη σε άκρη τη μνημονιακή πολιτική.

Ενώ ταυτόχρονα γίνεται εξ αντικειμένου και παραδοχή για την ανάγκη αναδιάρθρωσης του χρέους, καθώς η ανάλυση της βιωσιμότητας του εξαρτάται άμεσα από το ύψος αυτών των πρωτογενών πλεονασμάτων.

Τα πρακτικά δε αποτελέσματα αυτής της μεγάλης κατάκτησης, δεν θα αργήσουν να φανούν στην καθημερινότητα των πολιτών, στην ποιότητα των κοινωνικών υπηρεσιών, στην ανταποδοτικότητα του κράτους.

Έχουμε επίσης καταφέρει μέσα από επίπονες διαπραγματεύσεις να ξεκαθαρίσουμε ότι πρώτον δεν συζητάμε, σε καμία περίπτωση, όχι μόνο την περαιτέρω απορύθμιση της αγοράς εργασίας, αλλά αντίθετα ότι είμαστε έτοιμοι να επαναφέρουμε τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και την διαιτησία που αποτελούν θεμέλιους λίθους του ευρωπαϊκού κεκτημένου.

Και εδώ πρόκειται για στροφή 180 μοιρών σε σχέση με την αντεργατική πολιτική των μνημονιακών κυβερνήσεων.

Επίσης έχουμε διακηρύξει σε όλους τους τόνους ότι δεν αποδεχόμαστε την περικοπή συντάξεων που αποτελούσαν μια από τις κεντρικές δεσμεύσεις της προηγούμενης κυβέρνησης στην τρόικα με το περίφημο mail Χαρδούβελη.

Αυτό, βέβαια, για να συνεννοηθούμε, δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε από μόνοι υποχρεωμένοι, είτε έτσι είτε αλλιώς, να αντιμετωπίσουμε τα χρονίζοντα προβλήματα του ασφαλιστικού συστήματος, το πρόβλημα της βιωσιμότητάς του.

Αυτό όμως δεν θα γίνει με όρους εξαναγκασμού, ούτε με όρους περικοπών, αλλά μετά από νέες αναλογιστικές μελέτες που θα αποτυπώνουν την πραγματική εικόνα του και μέσα από πολιτικές ενίσχυσης των ασφαλιστικών ταμείων αλλά και αναδιανομής από τα πλουσιότερα προς τα φτωχότερα στρώματα.

Μην ξεχνάμε εξάλλου ότι η βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος εξαρτάται άμεσα και από την ενίσχυση της απασχόλησης αλλά και από την αμείλικτη καταπολέμηση της μαύρης εργασίας και της εισφοροδιαφυγής που αποτελούν μόνιμες πληγές.

Και μην ξεχνάμε επίσης ότι αυτοί που σήμερα μας κάνουν κριτική για το ασφαλιστικό και τις συντάξεις, είναι ακριβώς οι ίδιοι που το κατέστρεψαν, όχι μόνο γιατί ανέχθηκαν τις παραβατικές συμπεριφορές της εργοδοσίας, αλλά και διότι τίναξαν στον αέρα τα αποθεματικά των ταμείων με το καταστροφικό PSI.

Δεν θα ακολουθήσουμε λοιπόν τη δική τους λογική, που φορτώνει τα αποτελέσματα των δικών τους σκόπιμων «λαθών» στις πλάτες των συνταξιούχων.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Να είστε βέβαιοι ότι σε αυτή τη διαπραγμάτευση δεν πρόκειται να αποδεχθούμε εξευτελιστικούς όρους, ούτε για τους εαυτούς μας, ούτε για την παράταξη, ούτε πολύ περισσότερο για τον ελληνικό λαό, που υπέμεινε τις συνέπειες της μνημονιακής καταστροφής για πάρα πολύ καιρό.

Γιατί γνωρίζουμε καλά ότι η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία δεν μπορεί να αντέξει νέα μέτρα αλλά πολύ περισσότερο δεν μπορεί να αντέξει την έλλειψη κοινωνικής προοπτικής και προκοπής.

Όπως γνωρίζουμε καλά και ότι το πρόγραμμα που υλοποιήθηκε στη χώρα και που κάποιοι από τους εταίρους εξακολουθούν, δυστυχώς, να υπερασπίζονται, δεν προβλεπόταν να αποτελέσει μια πρόσκαιρη παρένθεση.

Αντίθετα είχε σκοπό να προκαλέσει ένα συνολικό μετασχηματισμό του κοινωνικού και οικονομικού μοντέλου οργάνωσης της χώρας προς όφελος της ολιγαρχίας.

Στόχος του ήταν να τροποποιήσει ριζικά το συσχετισμό δύναμης, να δημιουργήσει μια κοινωνία της ασύδοτης κερδοσκοπίας σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Γιατί όπως πρόσφατα ξαναείπα το Μνημόνιο δεν ήταν ένα οικονομικό λάθος, ένα κακό πρόγραμμα, μια παραδρομή.

Ήταν η συνειδητή επιλογή της εγχώριας ολιγαρχίας, με τις πλάτες των πιστωτών, να φορτωθούν τα βάρη της οικονομικής κρίσης στις πλάτες της μισθωτής εργασίας, των συνταξιούχων, της αυτοαπασχολούμενης μεσαίας τάξης και των μικρών επιχειρηματιών.

Στην πραγματικότητα το Μνημόνιο δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η προσπάθεια, να υπερβεί η χώρα την κρίση και το αδιέξοδο της, μέσω μιας πρωτοφανούς εκκαθάρισης δικαιωμάτων και επιχειρήσεων που θα έθεταν την βάση για μια νέα κεφαλαιακή συσσώρευση με πολύ χειρότερους όρους για την κοινωνική πλειοψηφία.

Η ύφεση, δε, που επιδεινώθηκε από την πολιτική αυτή ήταν δεδομένη, υπολογισμένη και σε ένα βαθμό επιθυμητή από τους εμπνευστές του.

Αυτή λοιπόν τη φορά των εξελίξεων προσπαθούμε να αντιστρέψουμε. Ώστε να εισέλθουμε επιτέλους σε μια περίοδο ανάπτυξης.

Όχι όμως μιας οποιασδήποτε ανάπτυξης, αλλά μιας ανάπτυξης που θα υπηρετεί τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας, δεν θα τα υπονομεύει, δεν θα τα υποτάσσει στα συμφέροντα της οικονομικής και πολιτικής ελίτ.

Αυτό είναι το ιστορικό στοίχημα για τη πρώτη αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα.

Για τη μόνη αριστερή κυβέρνηση στην Ευρώπη.

Και για να το καταφέρουμε αυτό, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η επίτευξη μιας βιώσιμης συμφωνίας, η οποία θα αποτελεί προϊόν ενός αμοιβαίου συμβιβασμού με τους ευρωπαίους εταίρους.

Εχώ πολλές φορές περιγράψει τα χαρακτηριστικά αυτής της συμφωνίας, επιτρέψτε μου να το κάνω άλλη μια φορά.

Η συμφωνία αυτή πρέπει να περιλαμβάνει:

Χαμηλά πρωτογενή πλεονάσματα, κυρίως τα πρώτα χρόνια, ώστε να διασπάσουμε το μηχανισμό αναπαραγωγής της λιτότητας και να ανακτήσουμε τον αναγκαίο δημοσιονομικό χώρο.

Έσοδα από μεταφορά των βαρών στο πλούτο με αναδιανεμητικό προσανατολισμό, όχι δηλαδή μέτρα που θα εντείνουν την κοινωνική ανισότητα: καμία νέα περικοπή σε μισθούς και συντάξεις.

Αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους ώστε να μπει τέλος στο φαύλο κύκλο της τελευταίας πενταετίας, όπου η χώρα αναγκάζεται να παίρνει νέα δάνεια για να ξεπληρώνει τα παλιά

Ένα γενναίο επενδυτικό πακέτο χρηματοδότησης επενδύσεων στις υποδομές και τις νέες τεχνολογίες.

Μια τέτοια συμφωνία δεν θα απελευθερώσει απλώς το λιμνάζον δυναμικό της ελληνικής οικονομίας.

Ταυτόχρονα θα αποτελέσει και το κλειδί, για να μπορέσουμε να εντείνουμε τον πραγματικό αγώνα.

Τον αγώνα που πρέπει να δώσουμε μέσα στη χώρα, εναντίον της ολιγαρχίας και της παλιάς πολιτικής ελίτ, που κατέστρεψαν τα τελευταία χρόνια τόσο τη παραγωγική βάση όσο και τον κοινωνικό ιστό της πατρίδας μας.

Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο αντίπαλος δεν βρίσκεται μόνο στο Βερολίνο στις Βρυξέλες ή στην Ουάσιγκτον.

Ο αντίπαλος, ίσως και ο πιο σκληρός, βρίσκεται και εντός των τειχών.

Ότι εκτός από την Τρόικα των ξένων, υπήρξε όλα αυτά τα χρόνια και το λόμπι των υποστηριχτών της Τρόικα των ξένων, που εκπροσωπούσε και συνεχίζει να εκπροσωπεί συγκεκριμένες οικονομικές δυνάμεις και συγκεκριμένα συμφέροντα.

Πρόκειται για τις δυνάμεις και τα συμφέροντα που ευνοήθηκαν και ισχυροποιήθηκαν την τελευταία 25ετία και που είδαν την εξουσία τους να αυξάνεται κατακόρυφα με τις πολιτικές ακραίας λιτότητας και απορρύθμισης της αγοράς εργασίας, της μνημονιακής πενταετίας.

Άρα εκτός από τη διαπραγμάτευση με τους έξω, υπάρχει και ένας παράλληλος, ομόκεντρος αν θέλετε αγώνας.

Ένας αγώνας που ίσως αποδειχτεί πιο κρίσιμος από τον πρώτο.

Γιατί εκεί τελικά θα κριθεί τόσο η νέα κυβέρνηση όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Εκεί θα κριθεί η επιτυχία ή αποτυχία της, πρώτης ιστορικά, αριστερής κυβέρνησης για χώρα του πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Και αυτός ο αγώνας, ας είμαστε ειλικρινείς, έχει να κάνει με την προσπάθεια για την αντιστροφή της πορείας πολλών ετών.

Έχει να κάνει με την προώθηση ενός ριζικά διαφορετικού κοινωνικού και οικονομικού μοντέλου, που θα βασίζεται στην αναδιανομή του πλούτου, στην προώθηση της ισότητας, στην αλληλεγγύη, στο σεβασμό της δημόσιας περιουσίας, στην στήριξη των κοινών αγαθών, στην στήριξη της μισθωτής εργασίας, στο σεβασμό του περιβάλλοντος.

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Αυτός ο αγώνας έχει ήδη ξεκινήσει, για αυτό και βρίσκει λυσσαλέα αντίδραση στο εσωτερικό.

Όχι τόσο από την αντιπολίτευση, που ούτως ή άλλως βρίσκεται σε απόλυτη στρατηγική αμηχανία και σε αποδρομή.

Αλλά από τις ίδιες τις κοινωνικές δυνάμεις που εκπροσωπεί η αντιπολίτευση.

Τις δυνάμεις που άφησαν εδώ και καιρό τις μάσκες της αμεροληψίας να πέσουν και έχουν αναλάβει οι ίδιες την αντιπαράθεση με την νέα κυβέρνηση και με το ΣΥΡΙΖΑ.

Χωρίς πολιτικούς διαμεσολαβητές και χωρίς προσχήματα.

Οι κοινωνικές δυνάμεις αυτές, ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν είναι άλλες από τους γνωστούς ολιγάρχες που λυμαίνονται τη χώρα μας και το λαό μας δεκαετίες ολόκληρες.

Βλέπουν λοιπόν αυτοί τα συμφέροντα τους να απειλούνται και γι αυτό η στάση τους είναι λυσσαλέα και επιθετική απέναντι μας.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Δεν είναι καθόλου τυχαία η καθημερινή επίθεση που δεχόμαστε από τα ΜΜΕ της διαπλοκής, έντυπα και ηλεκτρονικά.

Που τη μια βλέπουν χειρότερα μνημόνια να υπογράφονται και την άλλη μέρα βλέπουν τη χώρα να βαδίζει στα βράχια, στην καταστροφή, στην έξοδο από το Ευρώ.

Αλλά η παράταξη μας, η Αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποδείξει πολλές φορές στο παρελθόν και αποδεικνύει και σήμερα εμπράκτως, ότι δεν λογαριάζει τη φαιά προπαγάνδα και τον εκφοβισμό.

Ακριβώς γιατί έχει εμπιστοσύνη στη κρίση του ελληνικού λαού.

Οι ολιγάρχες, λοιπόν, ας το καταλάβουν :

Ήρθε η ώρα να βάλουν το χέρι στη τσέπη.

Ήρθε η ώρα να πληρώσουνε φόρους, να πληρώσουν τα δάνειά τους στις τράπεζες, να πληρώσουν τις τηλεοπτικές συχνότητες που χρησιμοποιούν τζάμπα, να πληρώσουν όπως ακριβώς ορίζει ο νόμος και όπως πληρώνει από το υστέρημά του και ο τελευταίος έλληνας πολίτης.

¨Ηρθε η ώρα να πληρώσουν ότι δεν πλήρωσαν τόσα χρόνια.

Όση φαιά προπαγάνδα και αν εξαπολύσουν εναντίον μας, όσο και αν μας απειλήσουν, όσο και αν μας λοιδορήσουν, δε θα αλλάξουμε στάση.

Γιατί έχουμε το λαό και την κοινωνία μαζί μας.

Και γιατί εδώ ήρθαμε για να επιβάλουμε το δίκιο.

Και το δίκιο θα το επιβάλουμε είτε έτσι είτε αλλιώς.

Ας το καταλάβουν καλά.

Έχουμε μπροστά μας τέσσερα χρόνια παρά τέσσερις μήνες διακυβέρνησης, είτε έτσι είτε αλλιώς.

Ο λαός μας στηρίζει, όσο δε στήριξε ποτέ καμιά άλλη κυβέρνηση.

Το δίκιο θα το επιβάλουμε στο τόπο, να είστε σίγουροι για αυτό.

Σε κάθε περίπτωση.

Ήδη στους τέσσερις μήνες, καταφέραμε το πρώτο μεγάλο πλήγμα στη διαπλοκή.

Καταλογίσαμε το πρώτο κομμάτι από τα χρέη των τηλεοπτικών σταθμών που έμεναν για χρόνια κλειδωμένα στα συρτάρια των Υπουργείων.

Χρέη για τα οποία, κατά περίεργη σύμπτωση, οι άτεγκτοι τεχνοκράτες της Τρόικας δεν χτύπησαν ποτέ το χέρι στο τραπέζι.

Γιατί διύλιζαν τον κώνωπα και κατάπιναν την κάμηλο της διαπλοκής και της διαφθοράς.

Εμείς θα συνεχίσουμε.

Θα συνεχίσουμε με την άμεση δημοσιοποίηση του σχεδίου νόμου για τις ραδιοτηλεοπτικές άδειες που θα θέσει ένα τέλος στο μεγαλύτερο ίσως σκάνδαλο της μεταπολιτευτικής ελληνικής δημοκρατίας.

Θα συνεχίσουμε με τους ελέγχους και τη διασταύρωση όλων των λιστών και των λογαριασμών φοροδιαφυγής που έχουν οι υπηρεσίες στη κατοχή τους, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται αυτοί που φοροδιαφεύγουν.

Εμείς θα συνεχίσουμε. Θα προχωράμε και δεν θα ξεχνάμε.

Προχωράμε με βάση τις δεσμεύσεις μας απέναντι στον ελληνικό λαό και στην παράταξη μας για να καθαρίσουμε τη χώρα από το καθεστώς μιας οικονομικής ολιγαρχίας που πλούτισε και έζησε για χρόνια στην πλάτη της εργασίας και συνέχισε στα χρόνια της κρίσης να φορτώνει τα βάρη στη πλάτη της μεσαίας τάξης και του εργαζόμενου λαού.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Στους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης, παρά το ότι το βάρος πέφτει στη διαπραγμάτευση, έχουμε πετύχει ήδη πολλά.

Θα αρκεστώ εδώ απλώς σε μια μικρή σταχυολόγηση, για όσους ακόμα συντηρούν το μύθο, ότι έχουμε ξεχάσει το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, ότι έχουμε παρεκκλίνει από τις προγραμματικές μας δηλώσεις.

Μέσα στις 100 αυτές μέρες, σε συνθήκες χρηματοπιστωτικής ασφυξίας και υπό δραματικές πιέσεις έχουμε καταφέρει.

 

Να κάνουμε το πρώτο βήμα για την αναχαίτιση της ανθρωπιστικής κρίσης: Το πρόγραμμα υλοποιείται συνεχώς διευρυνόμενο στην διατροφή, στη στέγαση, στο ηλεκτρικό ρεύμα.

Να πάρουμε άμεσα μέτρα για την επανεκκίνηση της οικονομίας και την αποκατάσταση της φορολογικής δικαιοσύνης:

Οι εκατό δόσεις για την αποπληρωμή των φορολογικών και ασφαλιστικών υποχρεώσεων των πολιτών είναι σε εξέλιξη και έχουν δώσει τη δυνατότητα σε εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις να ρυθμίσουν τα χρέη τους παίρνοντας φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα και σε χιλιάδες νοικοκυριά να ξεφύγουν από τον ασφυκτικό κλοιό της υπερχρέωσης.

Την ίδια στιγμή με το μέτρο αυτό τα δημόσια ταμεία δέχονται αναγκαίες ενέσεις ρευστότητας.

Μέχρι τις 11 Μάη, δηλαδή μέσα σε είκοσι τέσσερις μέρες, είχαν αιτηθεί ρύθμιση από τις εφορίες της χώρας, περίπου, 380.000 οφειλέτες.

Το συνολικό ποσό των ρυθμιζόμενων οφειλών ανέρχεται στα €2,8 δις.

Παράλληλα, μέχρι τις 12 Μάη είχαν ρυθμίσει τις οφειλές τους στα ασφαλιστικά ταμεία, περίπου, 144.000 ασφαλισμένοι, με συνολικό ποσό ρυθμιζόμενων οφειλών, περίπου, €3,4 δις.

Αξίζει, πράγματι, να συγκρίνει κάποιος τα ποσά που έχουν ρυθμιστεί με το δικό μας νόμο, δηλαδή τη συμμετοχή των φορολογουμένων και των ασφαλισμένων, με τα αντίστοιχα ποσά και την περιορισμένη συμμετοχή των πολιτών στις ρυθμίσεις Σαμαρά για να ξεχωρίσει την πραγματική ανάσα από την κρυμμένη παγίδα.

Να ψηφίσουμε διάταξη και να ξεκινήσουμε την υλοποίηση της για την καταπολέμηση των τριγωνικών συναλλαγών, ώστε να μπει τέλος σε μία από τις πλέον διαδεδομένες τεχνικές φοροδιαφυγής.

Επιπλέον περάσαμε τον πρώτο νόμο για τον εκδημοκρατισμό της δημόσιας διοίκησης με τον οποίο μεταξύ άλλων αποκαθίστανται μερικές από τις κατάφωρες αδικίες της μνημονιακής περιόδου όπως η απόλυση των καθαριστριών του ΥΠΟΙΚ, των σχολικών φυλάκων και άλλων δημοσίων υπαλλήλων.

Καταργήσαμε το 5ευρω για εισαγωγή και εξέταση στα δημόσια νοσοκομεία και εξαγγείλαμε σχέδιο 4.500 προσλήψεων ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού μέσα στο 2015.

Ήδη προχωράμε το πρόγραμμα για την ανάκτηση της εργασίας και μέσω των χρημάτων που αποδεσμεύονται μέσα από το σχέδιο Γιούνκερ. Τα υπάρχοντα προγράμματα τροποποιούνται και ανασχεδιάζονται από το Υπουργείο Εργασίας, ώστε τα χρήματα να καταλήγουν πραγματικά στους ανέργους και όχι στις ιδιωτικές επιχειρήσεις κατάρτισης.

Ξεκίνησε η διαδικασία εκδημοκρατισμού της ενημέρωσης με πρώτο βήμα την επαναλειτουργία της ΕΡΤ που αποτελεί συμβολικό ορόσημο. Δημιουργήσαμε τις προϋποθέσεις για μια νέα δημόσια ραδιοφωνία και τηλεόραση απαλλαγμένη από τον κομματισμό, το ρουσφέτι και τη σπατάλη του παρελθόντος.

Έναν δημόσιο φορέα ενημέρωσης που θα αντικατοπτρίζει το νέο δημόσιο ήθος για μια δημοκρατική, αντικειμενική, πλουραλιστική και έγκυρη ενημέρωση.

Εδώ όμως θα μου επιτρέψετε μια παρένθεση: Η ΕΡΤ έπρεπε ήδη να λειτουργεί.

Έχουμε καθυστερήσει πολύ.

Έχουμε πολιτική υποχρέωση να δουλέψουμε όλοι αναλαμβάνοντας την ευθύνη για την άμεση επαναλειτουργία της, χωρίς άλλη κωλυσιεργία.

Επιστρέφοντας τώρα στα πεπραγμένα ολοκληρώνω θυμίζοντας ότι άρχισε το έργο της η εξεταστική επιτροπή για τα Μνημόνια, τέθηκε για πρώτη φορά επίσημα στο ανώτατο δυνατό επίπεδο η εθνική απαίτηση των γερμανικών επανορθώσεων, ενώ εξετάζονται από ειδικές ομάδες εργασίας αμαρτωλές δημόσιες συμβάσεις του παρελθόντος όπως η καταχρηστική σύμβαση εξωδικαστικού συμβιβασμού του ελληνικού δημοσίου με τη Siemens.

Ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για την αποσυμφόρηση των φυλακών και ήδη βρίσκεται στη διαβούλευση το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια σε μετανάστες δεύτερης γενιάς.

Ενώ το νομοσχέδιο για την αποκατάσταση του ευρωπαϊκού κεκτημένου στις εργασιακές σχέσεις, την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, και τη σταδιακή επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 Ε, βρίσκεται στο τελικό στάδιο επεξεργασίας και της διαβούλευσης τόσο με τους κοινωνικούς εταίρους όσο και με τον Διεθνή Οργανισμό Εργασίας.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Αυτά είναι τα πρώτα δείγματα γραφής της μεγάλης προσπάθειας που έχουμε ξεκινήσει.

Έχουμε, όμως, ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας στον μεγάλο αγώνα που αρχίσαμε.

Μετά την συμφωνία έχουμε να ανοίξουμε πολλά και μεγάλα μέτωπα:

Πρώτο και κύριο, το μεγάλο μέτωπο της ανασυγκρότησης του κράτους και της δημόσιας διοίκησης.

Γιατί το μνημόνιο σε συνδυασμό με τις πελατειακές πολιτικές της μεταπολίτευσης έχει αφήσει πίσω του συντρίμμια:

Σύστημα υγείας και εκπαίδευσης σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης,

διοικητικούς μηχανισμούς ασύνδετους και αναποτελεσματικούς,

φορολογική διοίκηση που αδυνατεί να ανταπεξέλθει στο μεγάλο αγώνα κατά της φοροδιαφυγής,

σύστημα δικαιοσύνης που έχει υποστεί τεράστια πλήγματα αξιοπιστίας την τελευταία πενταετία ειδικά.

Όλα αυτά πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε με προσεκτικό στρατηγικό σχεδιασμό και με σοβαρές πρωτοβουλίες.

Διότι μια αποτελεσματική και ταυτόχρονα δημοκρατική δημόσια διοίκηση είναι η εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για να μπορέσουμε να υλοποιήσουμε και να ολοκληρώσουμε το πρόγραμμα αναδιανομής εισοδημάτων και ενίσχυσης της κοινωνικής πλειοψηφίας, που αποτελεί το DNA τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και της νέας κυβέρνησης.

 

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Έχουμε πολλά να κάνουμε. Αυτό που απαιτείται από τη δική μας πλευρά είναι συνευθύνη, σοβαρότητα, αποφασιστικότητα και πάνω από όλα εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας.

Είμαι βαθειά πεπεισμένος ότι θα ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των καιρών και της κοινωνίας.

Να μην ξεχνάμε ότι ο λαός για πρώτη φορά εμπιστεύτηκε την Αριστερά και δεν πρέπει να τον απογοητεύσουμε.

Είναι το μεγάλο μας στοίχημα.

Το μεγάλο στοίχημα της παράταξης μας και του λαού μας, το μεγάλο στοίχημα της Ευρώπης.

Έχουμε πολιτική και ηθική υποχρέωση να το κερδίσουμε.

Και θα το κερδίσουμε.

Σας ευχαριστώ

 

 

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ιστορική νίκη του ελληνικού λαού, που αλλάζει σελίδα στην ιστορία του τόπου, βάζει τέλος στην πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης και της λιτότητας και στέλνει ένα ισχυρό μήνυμα προς την Ευρώπη στην κατεύθυνση της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης και της κοινωνικής συνοχής.

Η αλλαγή της κυβέρνησης στην Ελλάδα σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας εποχής για όλη την Ευρώπη. Για πρώτη φορά εδώ και 5 χρόνια, η Ελλάδα μετατρέπεται σε θετικό πρωταγωνιστή των εξελίξεων. Από την πρώτη κιόλας βδομάδα ανάληψης των καθηκόντων της, η νέα κυβέρνηση προχώρησε σε μια σειρά σημαντικών πρωτοβουλιών σε διεθνές επίπεδο που αναδεικνύουν την ευρωπαϊκή διάσταση του ζητήματος του δημόσιου χρέους, καθώς και την αναγκαιότητα ευρύτερων συμμαχιών για την επίλυσή του. Μετά από χρόνια, η ελληνική φωνή ακούγεται αποφασιστικά στην Ευρώπη, προβάλλοντας τον ρεαλισμό, την αξιοπιστία και την αναγκαιότητα μιας εναλλακτικής στρατηγικής για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, καθώς και της εξόδου από την κρίση στη βάση της εξυπηρέτησης των κοινωνικών αναγκών.

Σε αυτήν την προσπάθεια της κυβέρνησης, είναι κρίσιμη η ενεργή παρουσία και παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες κυβερνήσεις, οι οποίες ήθελαν την κοινωνία να παρακολουθεί παθητικά τις εξελίξεις, ο ΣΥΡΙΖΑ τονίζει τη σημασία της ενεργούς συμμετοχής της σε αυτές. Η κοινωνία πρέπει να είναι κριτικά και κινηματικά παρούσα, να ελέγχει και να συνδιαμορφώνει την ασκούμενη πολιτική.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα στηρίξει την προσπάθεια της κυβέρνησης και θα συνεχίσει στο δρόμο που μας οδήγησε στη νίκη, στο δρόμο της ανάπτυξης των κοινωνικών κινημάτων και της αλληλεγγύης.

 

Μια πρώτη αποτίμηση της προεκλογικής περιόδου

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου καταφέραμε να ορίσουμε ευκρινώς το κεντρικό δίλημμα και τη βασική ατζέντα των εκλογών.

Κινηθήκαμε με συνέπεια πάνω στο πολιτικό σχέδιο που είχαμε χαράξει από τις ευρωεκλογές και μετά, ανοιχτήκαμε σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο χωρίς να αλλάζουμε το προγραμματικό μας περιεχόμενο και τις βασικές μας δεσμεύσεις.

Απευθυνθήκαμε σε εξαιρετικά μεγάλο εύρος ψηφοφόρων, κυρίως στα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα, διατηρώντας το ριζοσπαστικό πρόσημο του σχεδίου μας, παρέχοντας, ταυτόχρονα, ασφάλεια στην επιλογή. Παρά τον πόλεμο που δεχτήκαμε, καταφέραμε να μην καταγραφούμε σαν μια δύναμη που είναι αντίθετη στην ιδέα της ενωμένης Ευρώπης, αλλά ως αυτή η δύναμη που προβάλει την ανάγκη ενός εναλλακτικού σχεδίου για ολόκληρη την Ευρώπη. Γι’ αυτό, άλλωστε, συνδέσαμε τον δικό μας αγώνα με τους αγώνες άλλων δυνάμεων -πολιτικών και κοινωνικών – στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, γνωρίζοντας καλά ότι οι λαοί, όπου και να βρίσκονται, έχουν κοινά προβλήματα, κοινές προσδοκίες και ελπίδες.

Δίνοντας πολιτικό και προγραμματικό περιεχόμενο στην ελπίδα, καταφέραμε, ως ένα βαθμό, να εξουδετερώσουμε την καμπάνια φόβου και καταστροφής που επέλεξε η ΝΔ. Αξιοποιήσαμε αδυναμίες των αντιπάλων και τονώσαμε τα θετικά χαρακτηριστικά της πρότασής μας και της ανάγκης μιας πραγματικής διαπραγμάτευσης γύρω από το ζήτημα του χρέους.

Σε όλη την προεκλογική περίοδο επιμείναμε στη θετική μας πρόταση πατώντας πάνω στα βασικά κοινωνικά προβλήματα και καταφέραμε να εκφράσουμε δημόσια με ομοιογένεια, το εμπλουτισμένο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, καθώς και τη γραμμή μας για την διαπραγμάτευση.

Οργανωτικά και πολιτικά τα μέλη και οι φίλοι του κόμματος, αλλά και της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ έδωσαν τον αγώνα με αυταπάρνηση και αισιοδοξία, υπερβαίνοντας δυσκολίες και εμπόδια. Βρεθήκαμε σε όλη τη χώρα με καθημερινές παρεμβάσεις και πολύ μεγάλες συγκεντρώσεις, μοιράσαμε απίστευτες ποσότητες προεκλογικού υλικού, ενώ καταφέραμε να καλύψουμε την πολύ μεγάλη πλειοψηφία των εκλογικών τμημάτων με εκλογικούς αντιπροσώπους.

Δεν ήταν λίγα τα προβλήματα που αφορούσαν την τήρηση του κανονισμού δεοντολογίας και χρειάζεται να δούμε στην όλη λειτουργία μας ζητήματα που αφορούν την τήρηση των κανόνων, τη δράση με βάση αρχές και αξίες, την αντιμετώπιση με αποφασιστικότητα φαινομένων παραγοντισμού και ιδιοτελών φιλοδοξιών. Στην επόμενη συνεδρίαση της Κ.Ε. θα γίνει απολογισμός της Επιτροπής Δεοντολογίας που λειτούργησε το τελευταίο προεκλογικό διάστημα και θα οριστεί νέα επιτροπή, που θα ελέγχει την εφαρμογή των αποφάσεων που έχουμε συλλογικά πάρει.  

Στο επίπεδο της γεωγραφίας της ψήφου, δύο είναι τα σημαντικά στοιχεία τα οποία συνέβαλαν καθοριστικά στο εκλογικό αποτέλεσμα. Το πρώτο είναι η μεγάλη άνοδος των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ στην περιφέρεια και μάλιστα και εκτός αστικών κέντρων με εντυπωσιακά ποσοστά αύξησης στον αγροτικό πληθυσμό και το δεύτερο αφορά την αύξηση των δυνάμεων στις μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες.

Όσον αφορά το γεωγραφικό κριτήριο σύμφωνα με τα στοιχεία των exit polls και τα τελικά αποτελέσματα, ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπέρασε το 30% και στις 13 αυτοδιοικητικές περιφέρειες της χώρας (με κορυφαίο το 45% στην Κρήτη) και αναδείχθηκε παντού πρώτο κόμμα (με μοναδική εξαίρεση την Πελοπόννησο, όπου, όμως, το προβάδισμα της ΝΔ περιορίστηκε στο 2,4%, από 15% τον Ιούνιο του 2012). Στη σχετικά μικρή, λοιπόν, αύξηση στην Αττική (περίπου 6 μονάδες) ήρθε να προστεθεί μια δυναμική ανόδου από την περιφέρεια της τάξης των 9 έως 13 μονάδων, κερδίζοντας περιοχές που θεωρούνταν παραδοσιακά συντηρητικές (Κεντρική Μακεδονία και Θεσσαλία) και φτάνοντας το πανελλαδικό του ποσοστό εκτός Αττικής στο 36,1%, δηλαδή λίγο κάτω από το ποσοστό της Αττικής.

Εντυπωσιακή είναι και η αύξηση της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ στους αγρότες: από 5,7% τον Μάιο του 2012, σε 21,3% τον Ιούνιο και σε 28,5% στις τελευταίες εκλογές (όπου ισοψήφησε με τη ΝΔ). Την ίδια στιγμή, τα δύο συγκυβερνώντα κόμματα της προηγούμενης περιόδου από 53,5% αθροιστικά τον Ιούνιο του 2012, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ περιορίστηκαν σε μόλις 37% στις τελευταίες εκλογές.

Η δεύτερη μεγάλη αλλαγή είναι η άνοδος των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ στις μεγαλύτερες ηλικίες με τον ΣΥΡΙΖΑ να είναι σαφώς πρώτη δύναμη στην κατηγορία 55-64 και να μειώνει την ψαλίδα στην κατηγορία άνω των 65 με αντίστοιχη πτώση της ΝΔ σε αυτές τις κατηγορίες. Αυξημένα είναι και τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στην ειδική κατηγορία των συνταξιούχων η οποία το 2012 αποτελούσε το βασικό στήριγμα του παλαιού δικομματισμού όπου στο αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών αθροιστικά χάνουν σχεδόν είκοσι ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το αποτέλεσμα του Ιουνίου.

Η παραπάνω γεωγραφική και ηλικιακή σχετική ομογενοποίηση δεν αναιρεί τη μεγάλη κοινωνική και ταξική πόλωση που εκφράστηκε με ιδιαίτερη ένταση στα αποτελέσματα και ενδεικτικά μπορούμε να δούμε τη διαφορά της ψήφου ανάμεσα στα βόρεια προάστια της Αθήνας και στη δυτική ζώνη του Λεκανοπεδίου που είναι η μεγαλύτερη που έχει καταγραφεί στη μεταδικτατορική εκλογική ιστορία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ συνολικά κατάφερε να συσπειρώσει ένα σημαντικό τμήμα της αντιμνημονιακής ψήφου, ενώ εισέπραξε και ένα ισχυρό τμήμα από την πολυδιασπασμένη κεντροαριστερά. Η κατάρρευση των τελευταίων ημερών της εικόνας της ΝΔ, το γενικό κλίμα αντικυβερνητικής ψήφου και η συνεχώς αυξανόμενη δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ απελευθέρωσε ένα ρεύμα συντηρητικών ψηφοφόρων κατευθείαν προς τα εμάς (οι διαρροές της ΝΔ προς τον ΣΥΡΙΖΑ αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 9% της επιρροής της ΝΔ το 2012, δηλαδή περίπου 2,7 μονάδες του εκλογικού σώματος) φτάνοντας μας στο όριο της αυτοδυναμίας.

 

Η νέα περίοδος

Σήμερα βρισκόμαστε στην αρχή μιας μεγάλης και δύσκολης μάχης. Δεσμευμένοι όχι μόνο στο πρόγραμμα με βάση το οποίο ο ελληνικός λαός μας έδωσε την εμπιστοσύνη του, αλλά και στις αρχές και τις αξίες που διαχρονικά υπήρξαν θεμέλιο των ιδεών και της δράσης της Αριστεράς. Την αφοσίωση στο λαό και στη χώρα. Τη σχέση αλήθειας και καθαρού λόγου με τους ανθρώπους του μόχθου και της δημιουργίας. Την προσήλωση στη δημοκρατία, την αλληλεγγύη και την κοινωνική δικαιοσύνη. Την ενότητα του λαού και των υποτελών κοινωνικών στρωμάτων στη διεκδίκηση ώριμων στόχων, που εντάσσονται σε μια πορεία ανατροπής και μετασχηματισμού της κοινωνίας.

Είμαστε το νέο, το καινούργιο, η ελπίδα για τη διαμόρφωση μιας ριζικά διαφορετικής κοινωνίας, αλλά ως χώρος, ως κόμμα, ως αγωνιστές και αγωνίστριες έχουμε μια διαδρομή δεκαετιών τεράστιας εμπειρίας κινηματικών δράσεων και αγώνων.

Δώσαμε εξετάσεις σε δύσκολες περιόδους. Και σήμερα δεν πρόκειται να διαπραγματευτούμε με κανέναν τις αρχές και τις αξίες μας. Ούτε πρόκειται να «δραπετεύσουμε» ή να κρυφτούμε μπροστά στις δυσκολίες από τις δεσμεύσεις που έχουμε αναλάβει. Όσοι ελπίζουν σε κάτι τέτοιο, θα διαψευστούν.

Επιμένουμε πως η πολιτική μας πάλη έχει ως αφετηρία τις αμετακίνητες αρχές και αξίες, αλλά δεν εξαντλείται σ’ αυτές. Ήμασταν πάντα και είμαστε και τώρα υποχρεωμένοι να υπηρετούμε αυτές τις αρχές και αξίες, χαράζοντας μια αποτελεσματική και έξυπνη τακτική, που παίρνει υπόψη τους συσχετισμούς δύναμης, τις διαθέσεις των εργαζομένων, τις υπερεπείγουσες ανάγκες των ανέργων, τις δυνατότητες του κινήματος σε κάθε στιγμή και σε κάθε στροφή, τις ανάγκες της χώρας.

Σε συνθήκες, όπως οι σημερινές, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορικά πρωτοφανή πρόκληση, είναι απαραίτητο να προωθήσει την κοινωνική και πολιτική αλλαγή, όχι πλέον από θέσεις διαμαρτυρίας και αντιπολίτευσης, αλλά από θέση κυβερνητικής ευθύνης.

Γνωρίζουμε ότι κάθε απόφασή μας, κάθε διαπίστωση στα ντοκουμέντα μας, κάθε τακτική μας κίνηση, κάθε δημόσια τοποθέτησή μας, έχει επίδραση όχι μόνο στο σήμερα και στο αύριο της Αριστεράς ή των κοινωνικών κινημάτων, αλλά στο σήμερα και στο αύριο της Ελλάδας, των ανθρώπων που ζουν σε αυτήν, των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων. Πρόκειται για μια νέα ευθύνη σε μια εντελώς νέα κατάσταση. Αυτή την ευθύνη είμαστε σε θέση να κρατήσουμε στους ώμους μας μαζί με τους εργαζόμενους, τους φτωχούς, τη νεολαία.

Στον ένα μήνα από την ημέρα που ο λαός μάς έδωσε εντολή διακυβέρνησης η χώρα μας και η κυβέρνησή μας βρέθηκαν στο επίκεντρο του ευρωπαϊκού και του παγκόσμιου ενδιαφέροντος. Η Ελλάδα έπαψε από τις πρώτες μέρες της νέας διακυβέρνησης να είναι παρίας που εκτελεί εντολές και εφαρμόζει μνημόνια.

Ο ελληνικός λαός αισθάνεται να κερδίζει την αξιοπρέπεια την οποία του αμφισβητούσαν και του στερούσαν. Η αντίθεση στην καταστροφική λιτότητα μπήκε στην ατζέντα όλων των συζητήσεων. Η ανθρωπιστική κρίση, οι άνθρωποι που υποφέρουν, οι αόρατοι που έχουν πλέον γίνει ορατοί μπήκαν στο επίκεντρο των συζητήσεων που μέχρι χθες περιστρέφονταν μόνο γύρω από στεγνούς αριθμούς.

Κερδίσαμε συμμάχους στην προσπάθεια να απαλλαγούμε από τη θηλιά της αυτοτροφοδοτούμενης κρίσης. Κατακτήσαμε το αυτονόητο για κάθε ελεύθερο λαό: το δικαίωμα να συζητάμε για το αύριο της κοινωνίας και της πατρίδας μας. Να έχουμε λόγο για το μέλλον της.

Παρά τις πιέσεις που σε ορισμένες στιγμές έγιναν αφόρητες και πήραν τον χαρακτήρα εκβιασμού, η ελληνική κυβέρνηση μέσα σε λίγες μέρες είπε όχι ένα, αλλά πολλά και αλλεπάλληλα ΟΧΙ. Απ’ όλα αυτά, προκύπτει μια πρώτη σημαντική πολιτική διαπίστωση: Σήμερα μπροστά στην κυβέρνηση και μπροστά στη χώρα έχουν ανοιχτεί νέες δυνατότητες.

Η απαλλαγή από τα μνημόνια και τις καταστροφικές πολιτικές λιτότητας δεν είναι πλέον μόνο επιθυμία και λαχτάρα που εκφράστηκε στο εκλογικό αποτέλεσμα. Η κυβέρνηση, παρά τις τρομερές δυσκολίες και τα εμπόδια, τη μετέτρεψε σε πολιτική πράξη, τη «νομιμοποίησε» στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και στα ευρωπαϊκά όργανα, την κατέστησε αντικείμενο αναμέτρησης και διαπραγμάτευσης. Και έγιναν τα πρώτα βήματα προς τον απελευθερωτικό στόχο που δεσμεύει τον ΣΥΡΙΖΑ και παρακινεί το λαό μας.

Έγινε μια σκληρή διαπραγμάτευση. Δεν έχουμε σκοπό να ωραιοποιήσουμε το αποτέλεσμα. Δεν έχουμε την πρόθεση να κρύψουμε τα προβλήματα, τις δυσκολίες, τις όποιες υποχωρήσεις, ως αποτέλεσμα των υπαρκτών συσχετισμών. Έγινε ένας δύσκολος συμβιβασμός, σε ορισμένες περιπτώσεις επώδυνος, αλλά σήμερα από καλύτερες θέσεις, με καλύτερες προϋποθέσεις μπορούμε να διεκδικήσουμε και να εφαρμόσουμε την άλλη πολιτική που υποσχεθήκαμε και επιδιώκουμε. Οι μεγαλύτερες μάχες είναι μπροστά μας και τις μάχες αυτές θα τις δώσουμε μέρα με τη μέρα. Θα τις δώσουμε όμως, με γνώση και αποφασιστικότητα, ενταγμένες σε ένα συνολικό σχέδιο το οποίο περιέχει την ανασυγκρότηση του κόμματος και τη δημοκρατική λειτουργία του, τους βηματισμούς υλοποίησης του προγράμματός μας σε όλα τα επίπεδα, γνωρίζοντας ότι μέσα σε αυτό το σχέδιο υπάρχουν τόσο τακτικοί ελιγμοί όσο και πιθανές συγκρούσεις και ρήξεις. Πρέπει να έχουμε απαντήσεις για όλα τις εκδοχές, για όλα τα ενδεχόμενα. Επαναλαμβάνουμε ότι προτεραιότητα έχουν οι ανάγκες των ανθρώπων οι οποίοι πλήρωσαν ακριβά την πολιτική της άγριας λιτότητας που εφαρμόστηκε στη χώρα μας.      

Σήμερα είναι πλέον σαφές ότι η τρόικα τελείωσε. Η τρόικα ως ενιαίος εξωθεσμικός και πέραν κάθε ελέγχου νομιμοποίησης, ως μηχανισμός εποπτείας και επικυριαρχίας, τελείωσε και τυπικά. Και τον τελείωσε η νέα ελληνική κυβέρνηση.

Επίσης, είναι σαφές ότι τα μνημόνια είναι παρελθόν. Και τυπικά, αφού διαχωρίστηκαν από τη δανειακή σύμβαση, αλλά και ουσιαστικά με την έννοια ότι τα παράλογα μέτρα της λιτότητας δεν συνοδεύουν πια -χωρίς να την εξωραΐζουμε- τη νέα συμφωνία. Τη συμφωνία – γέφυρα στην οποία καταλήξαμε μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις, οι οποίες έδειξαν όχι μόνο την επιμονή των δογματικών της λιτότητας, αλλά και την αποφασιστικότητα της κυβέρνησής μας να τελειώσει μ’ αυτή.

Στη χώρα μας οι δυνάμεις του χθες αδυνατούν να αποχωριστούν, αδυνατούν να κατανοήσουν πως μπορούν να ζήσουν χωρίς μνημόνια. Αλλά είναι πια τόσο αναξιόπιστοι απέναντι στο λαό που τώρα πασχίζουν να πείσουν ότι δεν άλλαξε τίποτα μετά τη διαπραγμάτευση. Κι αυτό την ίδια στιγμή που όλοι παρακολουθήσαμε τις σφοδρές αντιδράσεις από συντηρητικούς κύκλους – ακόμη και στη Γερμανία – που καταλογίζουν απαράδεκτες υποχωρήσεις απέναντι στην Ελλάδα. Η αλήθεια, όμως, δεν μπορεί να κρυφτεί. Και το συναίσθημα περηφάνιας και αξιοπρέπειας του λαού μας, που καταγράφεται σε όλες τις μετρήσεις της κοινής γνώμης, δεν λαθεύει.  

Συγχρόνως, οφείλουμε στους ανθρώπους που ζουν σε αυτή τη χώρα, στους λαούς της Ευρώπης, στα κινήματα για την ανατροπή της λιτότητας, να αποκαλύπτουμε και να υπερασπιζόμαστε την αλήθεια.

Τρεις είναι οι αλήθειες για τις δύσκολες διαπραγματεύσεις και τη συμφωνία.

Αλήθεια πρώτη: Πήγαμε στη μάχη της Ευρώπης με ναρκοθετημένο κάθε μας βήμα. Μας είχαν στήσει παγίδα οι πιο επιθετικές συντηρητικές δυνάμεις της Ευρώπης σε συνεργασία με την κυβέρνηση Σαμαρά, για να ρίξει στα βράχια, πριν καλά-καλά αναλάβει, τη νέα κυβέρνηση. Με στόχο τη χρηματοπιστωτική ασφυξία και την ανατροπή της κυβέρνησης. Με στόχο δηλαδή τη λεγόμενη αριστερή παρένθεση. Πήγαμε στη διαπραγμάτευση σε καθορισμένα από πριν ασφυκτικά χρονικά περιθώρια. Με άδεια ταμεία και τις τράπεζες στο όριο. Με σημαδεμένα από τις δεσμεύσεις της προηγούμενης κυβέρνησης και τους προστάτες της χαρτιά και e-mails. Με το μαχαίρι της πιστωτικής ασφυξίας στο λαιμό. Όλα τα είχαν έτοιμα για να οδηγήσουν την κυβέρνηση σε ναυάγιο, οδηγώντας σε ναυάγιο τη χώρα. Δεν είχαν προβλέψει, όμως, ότι θα πάρουμε ένα ποσοστό πολύ κοντά στην αυτοδυναμία. Ότι θα σχηματίσουμε κυβέρνηση σε χρόνο ρεκόρ, αφήνοντας απ’ έξω τα αγαπημένα τους παιδιά. Ότι θα έχουμε μια πρωτοφανή λαϊκή υποστήριξη μετά τις εκλογές. Μια πρωτοφανή λαϊκή ενότητα στήριξης του αγώνα μας για την επιβίωση, την αξιοπρέπεια και τη κυριαρχία, που όμοιά της έχει να ζήσει ο τόπος μας από τα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης. Αυτά τους ανέτρεψαν τους σχεδιασμούς και μας έδωσαν το περιθώριο να αποφύγουμε τη παγίδα.

Αλήθεια δεύτερη: Είχαμε και προεκλογικά συζητήσει για αυτή την εξέλιξη. Αυτό ,όμως, δεν μείωσε τις δυσκολίες. Γιατί η θεωρητική σύλληψη δεν αρκεί σε τέτοιες περιπτώσεις. Χρειάζονται κινήσεις προετοιμασίας που απαιτούν χρόνο και μέσα διακυβέρνησης που σ’ αυτή τη φάση δεν είχαμε. Δεν είχαμε, αντικειμενικά κανένα άλλο όπλο, παρά μόνο την αποφασιστικότητά μας να ανταποκριθούμε στη θέληση των λαϊκών κοινωνικών στρωμάτων, των φτωχών, της νεολαίας, όπως αυτή εκφράστηκε εκλογικά και το κάνουμε.

Αλήθεια τρίτη: Είχαμε σωστά διαβλέψει ότι ένα από τα ισχυρά μας χαρτιά ήταν η ανησυχία για τη γενικότερη αποσταθεροποίηση που θα προκαλούσε η μη-συμφωνία, που θα οδηγούσε στη εφαρμογή του σχεδίου ασφυξίας το οποίο είχαν ενορχηστρώσει οι συντηρητικές δυνάμεις της Ευρώπης. Ανησυχία που οδήγησε μεγάλες χώρες -για δικούς τους λόγους- σε μια πιο θετική και υπεύθυνη θέση σε σχέση με τον ευρωπαϊκό άξονα της λιτότητας και μας επέτρεψε να ελιχθούμε ανάμεσα σε διαφοροποιημένα συμφέροντα και στρατηγικές προς όφελος των θέσεων μας.

Το συμπέρασμα από αυτές τις αλήθειες είναι:

Σε αυτό το σχέδιο συνένοχος και εν πολλοίς εκτελεστικό όργανο είναι και ο πρώην πρωθυπουργός, που την ώρα που η Ελλάδα διεκδικούσε με αγωνία καλούσε το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα σε ψηφίσματα εναντίον της προσπάθειας μας. Στόχος τους ήταν και παραμένει να οδηγήσουν την κυβέρνησή μας σε φθορά, ανατροπή ή άνευ όρων παράδοση πριν το κυβερνητικό έργο αρχίσει να αποδίδει καρπούς και προτού το ελληνικό παράδειγμα επιδράσει στους συσχετισμούς σε άλλες χώρες. Να μας πιέσουν, δηλαδή, προκειμένου να οδηγηθούμε σε απαράδεκτες υποχωρήσεις υπό την απειλή της πιστωτικής ασφυξίας. Να σπείρουν με αυτόν τον τρόπο απογοήτευση και να μας αποκόψουν από τη λαϊκή βάση. Να χρησιμοποιήσουν -αν χρειαστεί και αν μπορέσουν- ακόμα και την πιστωτική ασφυξία ως μέσο πρόκλησης λαϊκής δυσαρέσκειας. Με τελικό στόχο είτε να μας σύρουν σε κάποιο κυβερνητικό σχήμα αμφίβολης ηθικής και πολιτικής νομιμοποίησης, κατά το παράδειγμα της κυβέρνησης Παπαδήμου, είτε να μας ανατρέψουν και να τελειώνουν με όσα εμείς εκπροσωπούμε και τους φοβίζουν. Είτε, τέλος, να μας ενσωματώσουν πλήρως στην πολιτική και τη λογική τους και να καταφέρουν έτσι στρατηγικό πλήγμα και στην Ελλάδα που αντιστέκεται, και στην Ευρώπη που λέει όχι στη λιτότητα.

Όλα αυτά τα σχέδια επί χάρτου, τα οποία έβαζαν τη μοίρα της Ελλάδας -και όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης σωτηρίας- στην κλίνη του Προκρούστη, διακρίνονταν από μια απίστευτη υπεροψία της δύναμης και από μια εξίσου απίστευτη άγνοια των πραγματικών δεδομένων τα οποία αφορούν την Ελλάδα και την ελληνική αριστερά. Μια υποτίμηση της αποφασιστικότητας και της αντοχής μας.

Με την άρνησή μας να δεχτούμε τελεσίγραφα και να υποκύψουμε σε εκβιασμούς δώσαμε τη δυνατότητα να παρέμβουν σε θετική κατεύθυνση και άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις. Να παρέμβει με τα συλλαλητήρια και τις κινητοποιήσεις του ο ίδιος ο λαός μας. Να εκδηλωθεί ένα κύμα συμπαράστασης σε όλο τον κόσμο, που μόνο στην περίοδο της δικτατορίας είχε σημειωθεί. Για να επιτευχθεί τελικά ένας συμβιβασμός, που εξασφάλισε σε μας και στη χώρα την ανάσα που χρειαζόμασταν. Ενώ, ταυτόχρονα, αποφύγαμε τα χειρότερα που μας ετοίμαζαν και τα οποία θα είχαν απρόβλεπτες συνέπειες τόσο για την Ελλάδα, όσο και για την Ευρώπη. Ήταν μια δύσκολη διαπραγμάτευση. Η πρώτη δύσκολη μάχη σε ένα μακρύ και δύσκολο πόλεμο.

 

Οι βασικοί στόχοι αυτής της διαπραγμάτευσης τους οποίους έθεσε η ελληνική κυβέρνηση στις προγραμματικές δηλώσεις ήταν:

Ο διαχωρισμός της δανειακής σύμβασης από τα καταστροφικά μνημόνια που είχαν φτάσει να θεωρούνται αναπόσπαστο τμήμα τους.

Μια ενδιάμεση συμφωνία-γέφυρα που θα έδινε τόπο και χρόνο για την ουσιαστική διαπραγμάτευση τόσο για το χρέος, όσο και για ένα συμβόλαιο ανάπτυξης έξω από το βάλτο της λιτότητας.  

Πετύχαμε το τέλος του μνημονίου, τυπικά και ουσιαστικά. Οι απαιτήσεις του mail Χαρδούβελη βγήκαν από το τραπέζι. Πετύχαμε το τέλος της τρόικας.

Στο εξής, η κυβέρνηση θα έχει να κάνει όχι με κάποιους υπαλλήλους, αλλά με την Κομισιόν και θεσμούς οι οποίοι από τη φύση και το χαρακτήρα τους είναι υποχρεωμένοι να συνδιαλέγονται και να συζητούν όχι μόνο τεχνοκρατικά, αλλά και πολιτικά. Πετύχαμε το τέλος των εξωπραγματικών και ανέφικτων πλεονασμάτων, που είναι το άλλο όνομα και η βάση της λιτότητας. Και φυσικά τις ανοιχτές τράπεζες και την ασφάλεια γενικώς του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Δεν έχουμε και δεν δικαιούμαστε να έχουμε φυσικά καμιά αυταπάτη. Δεν είναι ώρα ούτε για πανηγυρισμούς ούτε για επανάπαυση. Είμαστε στην αρχή της αρχής. Κάναμε ένα πρώτο βήμα, αλλά μπροστά μας έχουμε τεράστια προβλήματα. Να αυξήσουμε τα έσοδα στα δημόσια ταμεία. Να στήσουμε στα πόδια της μια κοινωνία ρημαγμένη από πέντε χρόνια καταστροφής. Προβλήματα που δίνουν ερείσματα για πιέσεις και εκβιασμούς κάθε είδους και σε κάθε μας βήμα. Γι’ αυτό το επόμενο διάστημα θα δίνουμε μάχη μέρα με τη μέρα.

Είμαστε, όμως, αισιόδοξοι ότι μπορούμε να ξεπεράσουμε όλους τους σκοπέλους και όλα τα εμπόδια αξιοποιώντας την ανάσα που κερδίσαμε για να κάνουμε πράξη το συντομότερο μια σειρά από κρίσιμες δεσμεύσεις μας. Με το συντονισμό όλων των δυνάμεων, με τη στήριξη στη λαϊκή πρωτοβουλία, με τη σοβαρότητα, την επιμονή και την ακούραστη δουλειά μπορούμε να μετατρέψουμε το τετράμηνο που κερδίσαμε σε προγεφύρωμα της μεγάλης αλλαγής.

Όσοι έχουν ποντάρει σε τρίτο μνημόνιο μέχρι τον Ιούνιο, για άλλη μια φορά θα διαψευστούν. Τα μνημόνια με οποιαδήποτε αρίθμηση, σε οποιαδήποτε γλώσσα, και με οποιοδήποτε όνομα, τελείωσαν στις 25 Ιανουαρίου.

Αυτό που εμείς θα επιδιώξουμε και για το οποίο θα προετοιμαστούμε καλά αξιοποιώντας όλες τις εσωτερικές και διεθνείς δυνατότητες είναι μια αμοιβαία αποδεχτή συμφωνία για την οριστική αποδέσμευση της χώρας από την ασφυκτική και εξευτελιστική επιτροπεία. Μια συμφωνία που θα καταστήσει κοινωνικά βιώσιμες τις χρηματοδοτικές μας υποχρεώσεις, με τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και θα δώσει τη δυνατότητα, μέσα σε συνθήκες κανονικότητας και κοινωνικής συνοχής να ανασυγκροτήσουμε δημοκρατικά, παραγωγικά και οικολογικά τη χώρα.

Τώρα αρχίζει μια περίοδος δημιουργικής δουλειάς. Οι στιγμές είναι κρίσιμες. Δοκιμαζόμαστε. Γι’ αυτό και σε κάθε μας βήμα πρέπει να μιλάμε τη γλώσσα της αλήθειας, ακολουθώντας το δρόμο του διαλόγου. Οι πόρτες μας πρέπει να είναι πάντα ανοιχτές. Οι άνθρωποι του μόχθου, τα λαϊκά κοινωνικά στρώματα, οι φτωχοί, οι μικρομεσαίοι, οι αγρότες, οι νέοι και οι νέες, οι πολίτες που κινούνται σε εναλλακτικά ριζοσπαστικά μονοπάτια και αναζητούν τομές με τον κοινωνικό συντηρητισμό μας κοιτούν με αγωνία, ελπίδα, προσδοκία, κριτικό πνεύμα, ενδεχομένως και με ανησυχία.

Είμαστε έτοιμοι και έτοιμες για μια μεγάλη μάχη σε πολλαπλά επίπεδα. Για παρεμβάσεις και τομές που θα αλλάζουν τη ζωή των ανθρώπων στην καθημερινότητά τους, θα προτάσσουν το ταξικό στοιχείο και ταυτόχρονα θα ανοίγουν την κοινωνική ατζέντα και θα επιχειρούν να ανατρέψουν στην πράξη φοβικά στερεότυπα, ομοφοβικές, ξενόφοβες και ρατσιστικές συμπεριφορές, αλλαγές και ανατροπές στο χώρο των φυλακών, με την κατάργηση των φυλακών τύπου Γ και των φυλακών ανηλίκων, το κλείσιμο των κέντρων κράτησης για τους μετανάστες κ.α.  

Η κυβέρνηση ανακοίνωσε ήδη την κατάθεση των πρώτων νομοσχεδίων για την αναστροφή της σημερινής κατάστασης. Το πρώτο θα αφορά τα μέτρα για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Το δεύτερο τη ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία. Το τρίτο μέτρο είναι η νομοθετική ρύθμιση, που θα υλοποιεί τη δέσμευση μας για την προστασία της πρώτης κατοικίας, ώστε να βάλουμε τέλος στην αγωνία εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών μας, εργαζόμενων και συνταξιούχων που κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους. Την Πέμπτη 5 Μάρτη, θα κατατεθεί το Νομοσχέδιο για την ΕΡΤ.

Θα κατατεθεί, επίσης, και η πρόταση για εξεταστική επιτροπή, προκειμένου να διερευνηθούν οι λόγοι και οι αιτίες που οδήγησαν το λαό μας σε αυτή τη πρωτοφανή περιπέτεια. Αυτές είναι οι πρώτες κοινοβουλευτικές και νομοθετικές παρεμβάσεις της κυβέρνησης και το νομοθετικό έργο θα συνεχιστεί αποφασιστικά γιατί έχουμε μπροστά μας να αλλάξουμε ένα τερατώδες καθεστώς αδιαφάνειας, διαφθοράς, διαπλοκής.

Το να κυβερνάς, όμως, δεν σημαίνει μόνο να νομοθετείς. Αρχίζει ένας μαραθώνιος μεταρρυθμίσεων που θα διευκολύνουν τους πολίτες και θα εξορθολογίσουν τη δημόσια διοίκηση. Η ανάκληση της άδειας Αρχιτεκτονικής και Ηλεκτρομηχανολογικής Μελέτης του εργοστασίου στις Σκουριές της Χαλκιδικής αποτελεί για μας δείγμα γραφής και σύμβολο της νέας περιόδου γιατί δείχνει δύο μείζονες προτεραιότητες για την κυβέρνησή: το περιβάλλον και το δημόσιο συμφέρον. Και η απάντησή μας στις αντιδράσεις που σημειώθηκαν είναι απλή και κατηγορηματική: Γι’ αυτό ακριβώς ο λαός μας εμπιστεύτηκε. Γιατί για μας οι εργαζόμενοι, η προοδευτική παραγωγική ανάπτυξη, το περιβάλλον και το δημόσιο όφελος, βρίσκονται πάνω απ’ όποια επιχειρηματικά συμφέροντα, όσο μεγάλα και αν είναι και όσες διασυνδέσεις και αν διαθέτουν.

 

Ο ρόλος του κόμματος στις νέες συνθήκες

Και στο παρελθόν είχαμε εντοπίσει ως σημαντικό ζήτημα το ρόλο του κόμματος μπροστά στις νέες ευθύνες, μπροστά στις μεγάλες προκλήσεις. Έγκαιρα είχαμε αναφερθεί στον αναντικατάστατο ρόλο του κόμματος, των χιλιάδων μελών του, στην ανάγκη συλλογικής λειτουργίας και συλλογικών αποφάσεων. Είναι γεγονός ότι σε αυτή την πορεία υπήρξαν κενά, προβλήματα, όχι με ευθύνη των Οργανώσεων Μελών. Στην προεκλογική περίοδο, κυρίως, όμως, στις πρώτες ημέρες διακυβέρνησης, το κόμμα ως συλλογικό υποκείμενο υποβαθμίστηκε στο όνομα της αναγκαίας ταχύτητας των αποφάσεων. Ήταν λάθος και η Κεντρική Επιτροπή στέκεται απέναντι σε αυτό με κριτικό και αυτοκριτικό πνεύμα. Αυτή η πραγματικότητα πρέπει τάχιστα να αλλάξει, να ανατραπεί. Όχι μόνο γιατί αυτό αποτελεί βασική αξιακή μας προσέγγιση, αλλά γιατί η ενιαία συνεκτική και δημοκρατική λειτουργία του κόμματος αποτελεί κρίσιμη προϋπόθεση, ώστε να λειτουργήσει δημιουργικά και προωθητικά η σύνδεσή μας με την κοινωνία, τους εργαζόμενους και τα κινήματα, για να κατακτηθεί εκείνη η ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία, που είναι απαραίτητη για να προχωρήσουμε σε σημαντικές ρήξεις και τομές, στην πορεία μετασχηματισμού της κοινωνίας. Σε αυτό το πλαίσιο, αποφασίζουμε τη συγκρότηση Επιτροπής Θεωρίας για την εκλαΐκευση βασικών στρατηγικών θέσεων του κόμματος.

Στο αμέσως επόμενο διάστημα τα όργανα του κόμματος θα πρέπει να δουλέψουν προς την κατεύθυνση της συλλογικής επεξεργασίας ενός ολοκληρωμένου πολιτικού σχεδίου. Ενός σχεδίου, το οποίο θα λαμβάνει υπόψη όλες τις πιθανές δυσκολίες που είναι δυνατόν να προκύψουν σε κάθε επιμέρους στάδιο της διαπραγμάτευσης με τους θεσμούς. Ενός σχεδίου, που θα αξιοποιεί όλα τα διαθέσιμα εργαλεία άσκησης κοινωνικής πίεσης σε εγχώριο και ευρωπαϊκό – διεθνές επίπεδο. Για το σκοπό αυτό θα πρέπει να στηρίξουμε και να στηριχθούμε σε ένα εναργές κίνημα στην ίδια τη χώρα μας που θα διατηρεί ζωντανή τη διεκδίκηση του στόχου της απελευθέρωσης από το σύνολο των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, που εξουθενώνουν την κοινωνία και θα φέρνει πιο κοντά το στόχο του σοσιαλισμού. Ταυτόχρονα, πρέπει να αναπτύσσουμε διαρκώς δυναμικές σχέσεις και συμμαχίες με τα κινήματα των λαών της Ευρώπης και του πλανήτη.

Αναμφισβήτητα, λόγω ακριβώς της πρωτόγνωρης κατάστασης, αλλά και της έλλειψης εμπειριών από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, είναι δύσκολο να περιγραφεί ο νέος ρόλος του κόμματος αλλά και της κοινοβουλευτικής ομάδας καθώς και οι σχέσεις τους με την κυβέρνηση και τα κινήματα. Ωστόσο, οφείλουμε να σκιαγραφήσουμε αυτούς τους ρόλους και να πάρουμε άμεσα όλες τις πολιτικές και οργανωτικές πρωτοβουλίες που θα αρχίσουν να τους δίνουν σάρκα και οστά.

Κάθε καθυστέρηση μπορεί να εκληφθεί ως υποτίμηση του ρόλου του κόμματος στην νέα φάση, τη στιγμή που η καθοριστική ενίσχυση του είναι αναγκαίο συστατικό για την διασφάλιση της επιτυχίας του πολιτικού μας σχεδίου και η απάντηση στην κρίση εκπροσώπησης που βιώσαμε τα προηγούμενα χρόνια.

Συνοπτικά, βασικά στοιχεία του ρόλου του κόμματος στην νέα περίοδο μπορούν να είναι:

Α) Στις νέες, και πρωτόγνωρες συνθήκες, χρειάζεται να επαναπροσδιορίσουμε τους ρόλους του κόμματος, της κοινοβουλευτικής μας ομάδας σε σχέση με την κυβέρνηση θέτοντας από την αρχή τις «κόκκινες γραμμές», που δεν είναι άλλες από το ότι δεν επιθυμούμε την κομματικοποίηση του κράτους, ούτε φυσικά την απορρόφηση του κόμματος στους κρατικούς θεσμούς. Η καταστατική μας πρόβλεψη για την διατήρηση της «οργανωτικής και πολιτικής αυτονομίας του κόμματος έναντι της κυβέρνησης και του κράτους» πρέπει να μεταφραστεί σε καθημερινή πολιτική δουλειά με έμφαση: 1) τη συνέχιση της εκπόνησης του Προγράμματος –τόσο στα στρατηγικά ζητήματα του κοινωνικού μετασχηματισμού, όσο και στην επίλυση των άμεσων προβλημάτων που πρέπει η κυβέρνηση μας να αντιμετωπίσει. 2) το συντονισμό και την προωθητική αλληλεγγύη μεταξύ των οργάνων του κόμματος, της Κοινοβουλευτικής ομάδας, των Τμημάτων της ΚΕ και της κυβέρνησης. 3) ότι η συντροφική συλλογική λειτουργία στήριξης και ελέγχου να εξασφαλίζει τη βελτίωση τόσο της κυβέρνησης και του έργου της όσο και του κόμματος ως συλλογικού διανοούμενου και φορέα παραγωγής πολιτικής.

Ο κομματικός ιστός δεν μπορεί παρά να είναι οι «αισθητήρες» στις κοινωνικές διεργασίες και την ίδια στιγμή ο φορέας που πολιτικοποιεί την κοινωνική διαμαρτυρία σε δύναμη κοινωνικού μετασχηματισμού.

Β) η εκλαΐκευση, προβολή και «γείωση» των πρωτοβουλιών και μέτρων της κυβέρνησης στην κοινωνία και στα κινήματα μέσω διαδικασιών (ανοιχτές συζητήσεις, εκδηλώσεις, καμπάνιες ενημέρωσης, συνελεύσεις θεματικού χαρακτήρα κλπ) που θα στοχεύουν στην πρωτογενή συμμετοχή στην πολιτική, υπερβαίνοντας στο μέτρο του δυνατού την μονοσήμαντη διαμεσολάβηση των ΜΜΕ και αφετέρου διεκδικώντας όρους ιδεολογικής ηγεμονίας σε όλο και πλατύτερα στρώματα της κοινωνίας.

Γ) το άπλωμα της δημοκρατίας, η επανασυγκρότηση του συλλογικού μέσα στους κοινωνικούς χώρους μέσα από την διεύρυνση της συμμετοχής και η δημιουργία νέων θεσμών. Το κόμμα και τα μέλη του με επινοητικότητα και ενθάρρυνση των συλλογικών διαδικασιών πρέπει να δώσουν περιεχόμενο στον κοινωνικό έλεγχο του δημόσιου τομέα, να πρωταγωνιστήσουν στην αναζωογόνηση και τον εκδημοκρατισμού του συνδικαλιστικού κινήματος, να ωθήσουν στην δημιουργία νέων συλλογικοτήτων να μπολιάσουν το κοινωνικό με την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη και την άμεση δημοκρατία.

Ένα τέτοιο σχέδιο όσο δύσκολο και αν μοιάζει μέσα από την συντονισμένη λειτουργία κόμματος, κοινοβουλευτικής ομάδας και κυβέρνησης, με συμμετοχή μελών, στελεχών και βουλευτών και σε συνεργασία με την κυβέρνηση μπορεί να βοηθήσει καθοριστικά τόσο στην επιτυχία της κυβέρνησης σε στενή σύνδεση με την κοινωνία και τις ανάγκες της όσο και στην επιστροφή της πολιτικής και του ρόλου του κόμματος ως αναγκαίος θεσμός δημοκρατίας. Το σχέδιο αυτό με όλες τις πλευρές και τις παραμέτρους του θα συζητηθεί στη νέα σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής που θα συνεδριάσει το αμέσως επόμενο διάστημα.  

 

 

 

 ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ     03/03/2015

 

 

 

Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της διήμερης Συνόδου της Κεντρικής Επιτροπής (28/2-1/3/2015) του ΣΥΡΙΖΑ με την ψήφιση της πολιτικής απόφασης, της εκλογής Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής και της Πολιτικής Γραμματείας.

Το κείμενο απόφασης της ΚΕ εγκρίθηκε με μεγάλη πλειοψηφία. Γραμματέας της ΚΕ εξελέγη ο Τάσος Κορωνάκης, ενώ η νέα Πολιτική Γραμματεία απαρτίζεται από τους εξής:

Ηλιόπουλος Νάσος

Καλύβης Αλέκος

Λάμπρου Πάνος

Λεουτσάκος Στάθης

Μπουρνούς Γιάννης

Νταβανέλος Αντώνης

Παπαδόγιαννη Σόφη

Παπαδόπουλος Χριστόφορος

Ρήγας Παναγιώτης

Ρινάλντι Ρούντι

Σβίγκου Ράνια

 

Το Γραφείο Τύπου