Συντάκτης: admin

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Είμαι της άποψης ότι στη ζωή οι ευκαιρίες δεν προσφέρονται αφειδώς. Κι αυτό εδώ το Συνέδριο είναι μία από τις ευκαιρίες που ούτε πρέπει, ούτε μπορούν να χαθούν. Είναι μια ευκαιρία που πρέπει να απαντήσει στις ανάγκες των καιρών: την ανάγκη να συζητήσουμε συλλογικά για το πώς δρούμε, ποιες προτεραιότητες θέτουμε, πώς ανταποκρινόμαστε στις απαιτήσεις της καθημερινότητας. Την ανάγκη να αναστοχαστούμε πάνω στις στρατηγικές μας και τη σχέση τους με τα οράματά μας. Την ανάγκη, τέλος, να θέσουμε σημεία αναφοράς της πορείας την οποία θέλουμε να χαράξουμε.

Όσοι επιλέξαμε να μείνουμε στο ΣΥΡΙΖΑ μετά την ήττα το περασμένο καλοκαίρι, αναλαμβάνοντας τη βαριά ευθύνη να κυβερνηθεί η χώρα, μακριά από ανέξοδες ρητορείες αλλά και από αφηγήσεις τύπου success story, αναλάβαμε ένα μεγάλο καθήκον : να αποδείξουμε πως η Αριστερά μπορεί να τα καταφέρει, πως όσα λέμε δεν είναι ουτοπίες αλλά οράματα που μπορούν να γίνουν πραγματικότητα. Αναλάβαμε την υποχρέωση, να αποδείξουμε ότι υπάρχει αριστερός δρόμος σε ένα διεθνές αλλά και εγχώριο εχθρικό περιβάλλον, με τον καπιταλισμό κυρίαρχο. Κι αυτή είναι μια προσπάθεια που γίνεται πρώτη φορά στην Ευρώπη.

Αναλάβαμε να επεξεργαστούμε το παρόν θέλοντας να επιτεθούμε στο μέλλον χωρίς σχεδόν να συνειδητοποιούμε τις δυσκολίες και χωρίς εμπειρία κυβερνησιμότητας. Βρεθήκαμε στο Μέγαρο Μαξίμου χωρίς να έχουμε προλάβει να διοικήσουμε δήμους ή περιφέρειες, ούτε καν ΜΚΟ δεν είχαμε διοικήσει. Βρεθήκαμε, ας είμαστε ειλικρινείς, απροετοίμαστοι, με ελάχιστα στελέχη επικεφαλής σε ένα δημόσιο σύστημα δομημένο πάνω στη γραφειοκρατία και τη διαφθορά, καλούμενοι να διαχειριστούμε μια οικονομία απορρυθμισμένη όχι μόνο εξαιτίας της κρίσης αλλά εξ αρχής σχεδόν χτισμένη σε σαθρά θεμέλια.

Κληθήκαμε να κάνουμε τη θεωρία πράξη, τις μαρξιστικές αναλύσεις εργαλείο αναδόμησης πια και όχι εργαλείο στείρας καταγγελίας.

Κι αυτό το στοίχημα είναι μεγάλο όπως μεγάλες είναι και οι απαιτήσεις από τους εαυτούς μας πρώτα, από το κόμμα μετά, από την κοινωνία εν τέλει. Μια κοινωνία συντηρητική, διαβρωμένη από τον ατομισμό, που μας ψήφισε όχι επειδή γινόταν πιο ριζοσπαστική, αλλά από φόβο μπροστά στα όσα της επέβαλε ο επελαύνων νεοφιλελευθερισμός. Κοντά σε αυτά συντριπτικός ο συσχετισμός δύναμης απέναντι στους ξένους.

Μπορέσαμε, μπορούμε να ανταποκριθούμε;

Σύντροφοι και συντρόφισσες

όποιος μηδενίζει τα όσα έγιναν αυτούς τους λίγους μήνες είναι κακόπιστος. Όποιος, από την άλλη, θεωρεί ότι όλα βαίνουν καλώς είναι, στην καλύτερη περίπτωση, αφελής.

Χωρίς αυτομαστιγώματα, πρέπει να μιλήσουμε για τα λάθη μας. Έχοντας τη συναίσθηση πως κάναμε και δεξιά και αριστερά λάθη. Και για να τα λιγοστέψουμε στο μέλλον, πρέπει να είμαστε σε θέση να ξεχωρίσουμε σε ποια κατηγορία ανήκουν. Πότε το λάθος ήταν εξαιτίας της ανεπάρκειάς μας – έχουμε και τέτοιες πολλές – πότε το λάθος ήταν επειδή δεν ήμασταν αρκετά τολμηροί και επίμονοι ώστε να επιχειρήσουμε την αναμέτρηση με τα κακώς κείμενα- γατί υπήρξαμε και σε τέτοια λάθος.

Σύντροφοι και συντρόφισσες

Για να αποφύγουμε, για να υπερβούμε και για να μην επαναλάβουμε τα λάθη χρειαζόμαστε συμμαχίες. Και δεν το εννοώ σε επίπεδο ηχηρών μεταγραφών. Το εννοώ σε κοινωνικό επίπεδο. Χρειαζόμαστε συμμαχίες με κοινωνικές τάξεις και μάλιστα με τις τάξεις εκείνες των οποίων και θέλουμε και μπορούμε να είμαστε εκφραστές. Υπάρχει μια αντίθεση κεφαλαίου εργασίας και ελλοχεύει σε κάθε έκφανση των κοινωνικών δομών. Στην αντίθεση αυτή πρέπει να παίρνουμε θέση ανά πάσα στιγμή. Πρέπει να είμαστε ταξικά μεροληπτικοί και όχι ταξικά ουδέτεροι. Δεν λέω… Ενδεχομένως, καμιά φορά, ίσως είναι απαραίτητο να το κρύβουμε στη δημόσια μας αντιπαράθεση αλλά στο μυαλό μας πρέπει να το έχουμε ξεκάθαρο. Και προφανώς δεν είναι η μόνη αντίθεση, υπάρχουν κι άλλες: η αντίθεση ανθρώπου και φύσης, ο κοινωνικός καταμερισμός στα φύλα, θέματα που άπτονται του δικαιωματικού πεδίου και τόσα τόσα άλλα..

Σε κάθε όμως περίπτωση, με αλλαγές στους θεσμούς, με ενίσχυση του κράτους δικαίου, με ενδυνάμωση της δημοκρατίας σε όλα τα επίπεδα και βεβαίως με την προσωπική μας στάση, πρέπει να προωθούμε βήμα προς βήμα τη ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας, δίνοντας έμφαση στην κοινωνική χειραφέτηση. Αυτός πρέπει να είναι ο ρόλος μας ως κόμμα, προς τα εκεί πρέπει να οδηγούμε τις επιμέρους κυβερνητικές αποφάσεις και επιλογές, έτσι θα ανοίγει ο δρόμος προς τον απεγκλωβισμό από τα μνημόνια, έτσι ο σοσιαλισμός του 21ου αιώνα θα μετουσιωθεί από ρομαντικός λόγος σε απτή δράση.

Είναι νομίζω ωραίος τίτλος αυτός: να δυναμώσουμε τη ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας. Πρέπει να μην μείνει ένα ακόμα ωραίο σύνθημα. Το κόμμα συνολικά, ο κάθε ένας και η κάθε μία στο χώρο δουλειάς και στον περίγυρό μας, πρέπει να το κάνουμε συγκεκριμένο, να το εξειδικεύουμε. Αλλιώς επιτυγχάνεται η ριζοσπαστικοποίηση στο χώρο της εκπαίδευσης, αλλιώς στον αγροτικό κόσμο, αλλιώς στους καλλιτέχνες, αλλιώς στους αστυνομικούς.

Σύντροφοι και συντρόφισσες

Το κόμμα αυτή τη στιγμή είναι σε λήθαργο – πρέπει να ξαναγίνει ζωντανό κύτταρο και να έχει λόγο στις κυβερνητικές επεξεργασίες. Δεν είναι δυνατόν νομοθετήματα να έρχονται στη Βουλή χωρίς προηγουμένως τα υπουργεία να έχουν συζητήσει με τα αντίστοιχα Τμήματα του κόμματος ή με τις αρμόδιες κοινοβουλευτικές ΕΠΕΚΕ – και δεν εννοώ συζήτηση το ένα δίωρο με μέλη μας, στις 10 το πρωί για το νομοσχέδιο που συζητιέται στο κοινοβούλιο στις 12. Η άποψη των μελών του ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε χώρο δουλειάς είναι τόσο πολύτιμη όσο και του νομικού συμβούλου ή του ειδικού συμβούλου του κάθε Υπουργού. Βεβαίως και η τελική ευθύνη είναι της κυβέρνησης. Όμως η συζήτηση και η ζύμωση είναι απαραίτητα. Για αυτό και τα Τμήματα πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν, αναλαμβάνοντας όμως ευθύνες: να μην λειτουργούν συντεχνιακά αλλά αφουγκραζόμενα το σύνολο της κοινωνίας, να μην είναι χειροκροτητές αλλά και χωρίς την απαίτηση να πατρονάρουν. Να είναι σε επαφή όχι μόνο με το τι θέλουμε αλλά και σε σχέση με το τι μπορούμε.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Πρέπει να ξαναβρούμε το στόχο. Πρέπει να καταρρίψουμε, στην πράξη, τη λογική της «αριστερής παρένθεσης». Γιατί μπορεί εμείς να γνωρίζουμε ότι «δεν είμαστε ίδιοι με τους άλλους», αλλά αυτό πρέπει να είναι κάθε στιγμή κοινό κτήμα της ίδιας της κοινωνίας και οργανικό στοιχείο για να μείνει όρθια και να ανακτήσει την ελπίδα και τις προσδοκίες της. Σ΄αυτή την κατεύθυνση, συμπεριφορές που παραπέμπουν ευθέως σε πρακτικές του παρελθόντος – τότε που οι πελατειακές σχέσεις, οι σχέσεις διαπλοκής, ήταν το Α και το Ω για τα κόμματα εξουσίας – όχι μόνο δεν μπορούν να γίνονται αποδεκτές αλλά και όσοι/όσες τις υιοθετούν, να υφίστανται τις συνέπειες.

Δεν πρέπει συντρόφισσες και σύντροφοι να διαρραγούν οριστικά οι δεσμοί μας με την κοινωνία. Γι΄αυτό και ζητήματα όπως η επεξεργασία του παράλληλου προγράμματος, πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο της όσο το δυνατόν πλατύτερης εσωκομματικής διαβούλευσης. Όχι μόνο για να αισθανθούν όλοι πως έχουν λόγο στο σχεδιασμό αλλά γιατί πράγματι όλοι κάτι έχουν να συνεισφέρουν.

Αν σε αυτές τις προκλήσεις καθώς και σε άλλες που ανέφεραν προηγούμενοι ομιλητές καταφέρουμε να διεκδικήσουμε απαντήσεις, το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ έχει μέλλον. Αν αποτύχουμε στο ζωντάνεμα του κόμματος, είναι θέμα χρόνου η αποψίλωση των γραμμών μας, η μετάλλαξη όσων απομείνουν. Υπάρχουν άφθονα άλλοθι για να δικαιολογηθούν τα πάντα. Εμείς τι θέλουμε; Να δικαιολογήσουμε τις αποτυχίες μας, να μεμψιμοιρούμε ή να προσπαθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις να πετύχουμε; Εκτιμώ ότι η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι μονόδρομος. Το να πετύχουμε, είναι μονόδρομος.

Σημεία από τη Δευτερομιλία του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ

Σύντροφοι και Συντρόφισσες,

Το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ έγινε τόπος ενός γόνιμου διαλόγου και προβληματισμού. Αποτιμήσαμε την μέχρι τώρα πορεία μας. Κάναμε αυτοκριτική. Επιβεβαιώσαμε την δέσμευση μας στην υπόθεση του ριζοσπαστικού κοινωνικού μετασχηματισμού. Και ομολογώ ότι το τριήμερο αυτό συνειδητοποιήσαμε όλοι ότι το κλίμα και το επίπεδο του διαλόγου, οι ανησυχίες και οι προβληματισμοί μας είναι σε επίπεδο αντάξιο της μεγάλης ευθύνης που έχουμε αναλάβει.
Είμαστε όλοι και όλες βαθειά συνειδητοποιημένοι. Δε πετάμε στα σύνεφα. Γιατί γνωρίζουμε τις δυσκολίες και γνωρίζουμε τους περιορισμούς. Αλλά δεν είμαστε ούτε μελαγχολικοί ούτε απαισιόδοξοι. Είμαστε αποφασισμένοι. Και πιο έτοιμοι από ποτέ. Και με την αισιοδοξία της βούλησης να τα καταφέρουμε, είμαστε δυνατοί και έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε όλες τις προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας.
Είναι γεγονός ότι βρισκόμαστε στη πιο δύσκολη καμπή. Όλοι γνωρίζουμε ότι σε λίγο θα αρχίσει να χαράζει. Αλλά λίγο πριν χαράξει είναι πάντα το πιο βαθύ σκοτάδι.
Και εμείς που συνειδητά πήραμε δύσκολες αποφάσεις. Έχουμε μια μόνο επιλογή. Να δουλέψουμε σκληρά, αποφασιστηκά και με σχέδιο για να σηκώσουμε ξανά τον ήλιο πάνω απο την Ελλάδα. Να βγάλουμε τη πατρίδα μας απο την επιτροεπεία και απο το φαύλο κύκλο της κρίσης του χρέους, της ύφεσης και της λιτότητας.
Θα υπηρετήσουμε το σχέδιο και τις επιλογές μας μέχρι το τέλος με αποφασιστικότητα. Γιατί ήταν επιλογές ευθύνης. Ευθύνης απέναντι στον ελληνικό λαό. Ευθύνης απέναντι στην Αριστερά. Ευθύνης απέναντι στους ίδιους μας τους εαυτούς.
Για να μην επιτρέψουμε την παλινόρθωση του παλιού και χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος. Που αν γύριζε θα γύριζε για να πάρει εκδίκηση. Θα παλινορθωνόταν ιστορικά δικαιωμένο. Και αυτή θα ήταν η πραγματική στρατηγική ήττα.

Οι τρεις επόμενοι μήνες συντρόφισσες και σύντροφοι θα κρίνουν πολλά. Θα είναι τρεις δύσκολοι μήνες. Αλλά αυτό το κόμμα ξέρει από τα δύσκολα.Μεγάλωσε στα δύσκολα. Είναι για τα δύσκολα.
Έχουμε σήμερα όλα τα μέτωπα ανοιχτά. Τα εσωτερικά και τα εξωτερικά. Και αυτό όχι από λάθος ή από αμέλεια αλλά από πολιτική επιλογή.
Από επιλογή να μην γίνουμε διαχειριστές της μιζέριας. Αλλά να  δημιουργήσουμε και να αξιοποιήσουμε τις προϋποθέσεις για ένα ρεαλιστικό σχέδιο έξόδου από την κρίση. Με την κοινωνία όρθια. Ένα ρεαλιστικό σχέδιο εξόδου με κοινωνική δικαιοσύνη. Με ανακατανομή βαρών προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας και του μόχθου. Με αναδιανομή.
Γιατί η ανάκαμψη της οικονομίας πρέπει να έχει πρόσημο. Γιατί δεν μας αρκούν οι θετικοί δείκτες αλλά θέλουμε αυτοί να αντικατοπτρίζουν και την αλλαγή στις συνθήκες ζωής των ανθρώπων.
Ανοίξαμε όλα τα μέτωπα από επιλογή. Στο εσωτερικό, για να μη γίνουμε και εμείς κομπάρσοι και μαριονέττες της της εγχώριας ολιγαρχίας και της διαπλοκής. Όπως όλοι οι προηγούμενοι. Το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα που κατέστρεψε την χώρα και την κοινωνία.
Και έξω, γιατί είναι κρίσιμες οι επόμενες  διαπραγματεύσεις, γιατί το σχέδιο μας είναι συγκεκριμένο. Ολοκληρώσαμε την πρώτη αξιολόγηση βάζοντας τα δύσκολα μπροστά. Για να φτάσουμε μια ώρα αρχύτερα στη κρίσιμη συζήτηση για τα μέτρα για το χρέος και τη ποσοτική χαλάρωση.
Για να έρθουν μια ώρα αρχύτερα οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης που εμείς έχουμε σχέδιο να διαχειριστούμε με δικαισύνη. Προς όφελος των πολλών και όχι των λίγων, που πλούτισαν και παλιότερα και έβγαλαν τα λεφτά τους σε τράπεζες του εξωτερικού.
Και συνεχίζουμε να υλοποιούμε τη συμφωνία. Στοχεύουμε να ολοκληρώσουμε άμεσα την δεύτερη αξιολόγηση. Αλλά όπως τηρούμε εμείς τη συμφωνία το ίδιο περιμένουμε και από τους θεσμούς και τους εταίρους μας. Οι ολιγωρίες, η παρέλκυση και οι μεταθέσεις δεν μπορούν και δεν θα γίνουν ανεκτές. Διεκδικούμε άμεσα όσα η Συμφωνία προβλέπει.Ώστε η οικονομία τον επόμενο χρόνο όχι απλά να ανκάμψει αλλά να ξεπεράσει ακόμη και τις σημερινές θετικές προβλέψεις.
Και σε αυτό τον αγώνα δεν είμαστε μόνοι. Έχουμε καταφέρει να οικοδομήσουμε σταθερές συμμαχίες στην Ευρώπη. Με τη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Νότου κάναμε ένα ιστορικό βήμα. Όχι μόνο για την Ελλάδα. Αλλά για ολόκληρη την ήπειρο μας. Οι χώρες της περιφέρειας για πρώτη φορά συζητούν και συντονίζουν τον βηματισμό τους. Όλοι στην Ευρώπη αναγνωρίζουν ότι το ζήτημα του ελληνικού χρέους πρέπει να επιλυθεί. Το ίδιο και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Ο χρόνος της επίλυσης είναι όμως κρίσιμος. Είναι μέρος της στρατηγικής για την έξοδο απο τη κρίση. Η εταίροι μας στην Ευρώπη έχουν μέχρι σήμερα αντιμετωπίσει τις κρίσεις με μεγάλη αμηχανία και καθυστέρηση. Too little too late. Τις επιπτώσεις τις βιώνουμε όλοι. Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστα σε δραματικά αδιέξοδα. Η τακτική, λοιπόν, της διαρκούς μετάθεσης δεν μπορεί να συνεχιστεί.
Οι συμφωνίες είναι για να τηρούνται. Διαφορετικά δεν υπάρχουν συμφωνίες μεταξύ εταίρων αλλά διευθετήσεις υποταγής. Και αυτές οι διευθετήσεις είναι εύθραυστες. Εξαιρετικά εύθραυστες.

Σύντροφοι και συντρόφισσες,
Αυτό είναι το σχέδιο μας. Αλλά για να το υπηρετήσουμε πρέπει να το πιστεύουμε. Όλοι μας.
Μπορεί βεβαίως κάποιοι να έχουν αμφιβολίες. Να το φοβούνται ή να το αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό. Να θεωρούν ότι έχει ρίσκο. Έυλογα τα ερωτήματα. Και ανθρώπινα.
Αλλά ακούστε σύντροφοι και συντρόφισσες: Στη ζωή και στην πολιτική πρέπει να παίρνει κανείς ρίσκα. Και αποφάσεις. Και η στιγμή της απόφασης είναι πάντα μια βουτιά στην άβυσσο της αβεβαιότητας.
Γιατί όπως είπε και ο Ευκλείδης επικαλούμενος τον Κούντερα. Ποτέ  στη ζωή δεν υπάρχει εγγύηση ότι τα πράγματα θα πάνε καλά. Και όταν αναλάβαμε να δώσουμε τη μάχη για τη χώρα και το λαό, δεν είχαμε εγγύηση για τη νίκη. Καμία εγγύηση. Όποιος ψάχνει για εγγυήσεις ας περιμένει να αναλάβει στα εύκολα.Εμείς είμαστε εδω για τα δύσκολα. Για αυτό μας επέλεξε ο ελλληνικός λαός.
Και γιαυτό είμαστε εδώ. Για να αγωνιστούμε. Για να συνεχίσουμε τον αγώνα. Για το λαό μας, για την αριστερά, για τους ίδιους τους εαυτούς μας.
Το ίδιο ισχύει, συντρόφισσες και σύντροφοι και για το εσωτερικό μέτωπο. Διότι δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι από τις 30/8, την ημέρα της δημοπρασίας για τις άδειες ζούμε μια παρατεταμένη περίοδο δημοψηφίσματος. Έναν ολοκληρωτικό πόλεμο παραπληροφόρησης. Ένα διαρκές μιντιακό πραξικόπημα.
Αλλά το λέω για άλλη μια φορά. Δεν πρόκειται να κάνουμε πίσω. Δεν πρόκειται να υποχωρήσουμε. Θα χρησιμοποιήσω μια φράση του αήμνηστου Ηλία Ηλιού : Θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα. Και θα καταλάβουν καλά ότι οι μέρες της αφθονίας και της ασυδοσίας τους είναι παρελθόν. Στο εξής ολιγάρχες και καναλάρχες θα αντιμετωπίζονται όπως όλοι οι Έλληνες πολίτες. Καμία διευθέτηση κάτω από το τραπέζι. Καμία διακριτική μεταχείριση και κανέαν χατίρι. Τελεία και παύλα.
Και κάτι ακόμα: Οι πολιτικές πιέσεις αλλά και οι πιέσεις της οικονομικής ελίτ προς τους δικαστές να τελειώσουν εδώ. Να αφεθούν οι δικαστές να κάνουν την δουλειά τους. Και να ξέρουν όσοι το επιχειρήσουν ότι ούτε η δικαστική αλλά ούτε και η εκτελεστική εξουσία θα επιτρέψουν την θεσμική εκτροπή. Γιατί τα παιχνίδια με τους θεσμούς δεν αρμόζουν στην δημοκρατία.
Και το ίδιο ισχύει σε ότι αφορά την διαρκή άρνηση συγκρότησης του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης. Γιαυτόν ακριβώς το λόγο καλώ και από αυτό εδώ το βήμα τόσο τη ΝΔ όσο και τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης να συμβάλουν εποικοδομητικά στη νέα προσπάθεια για τη συγκρότησή του. Έτσι ώστε με πολιτική συναίνεση να υπάρξει μετάβαση στη νέα τηλεοπτική πραγματικόητα, των νόμιμων πλέον και αδειοδοτημένων τηλεοπτικών σταθμών.
Αλλά επίσης να γνωρίζει η αντιπολίτευση: Αν ακόμα και τώρα την ύστατη στιγμή επιχειρήσουν να ξαναμπλοκάρουν το ΕΣΡ αναλαμβάνουν πλήρως μια τεράστια πολιτική ευθύνη. Και επίσης να γνωρίζουν ότι η δημοκρατία ουτε μπλοκάρεται ούτε μπουκοτάρεται. Οι νόμοι του κράτους θα εφαρμοστούν.

Σύντροφοι και συντρόφισσες,
Το επόμενο διάστημα έχουμε να διαχειριστούμε και άλλα πολύ σημαντικά και κρίσιμα θέματα. Η χώρα μας βρίσκεται ως τελευταίο οχυρό σταθερότητας σε μια ευρύτερα αποσταθεροποιημένη περιοχή. Πρώτα και κύρια το προσφυγικό. Που μέσα από τις δυσκολίες η Ελλάδα, η κυβέρνηση αλλά και το σύνολο του ελληνικού λαού θα συνεχίσει να υπερασπίζεται αρχές και αξίες. Θυμίζοντας διαρκώς ότι η προσφυγική κρίση δεν μπορεί να κουκουλωθεί. Δεν μπορεί να κρυφτεί στις γωνίες της Ευρώπης. Δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με φράχτες και κλειστά σύνορα. Οφείλει αντίθετα να αντιμετωπιστεί με όρους αλληλεγγύης και ανθρωπισμού. Με βάση τις αρχές και τις αξίες της δημοκρατικής ευρώπης. Όχι της άλλης ευρώπης: Του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας. Του ρατσισμού και των εςθνικισμών. Και αυτόν τον αγώνα είμαστε υποχρεωμένοι να τον σηκώσουμε εμείς στην πλάτη μας συντρόφισσες και και σύντροφοι. Και θα τον σηκώσουμε.
Έχουμε όμως μπροστά μας και τις συνομιλίες για το Κυπριακό. Είμαστε σταθερά υπέρ της λύσης και στηρίζουμε αταλάντευτα τις προσπάθειες της Κυπριακής Κυβέρνησης. Αλλά πρέπει να ξεκαθαρίσουμε: Δεν θέλουμε μια λύση για τη λύση. Θέλουμε λύση δίκαιη και βιώσιμη.
Γιατί το Κυπριακό, μην ξεχνιόμαστε, είναι ένα πρόβλημα παράνομης εισβολής και κατοχής των τουρκικών στρατευμάτων. Δεν είναι πρόβλημα διμερές. Αλλά πρόβλημα παραβίασης των αρχών του Διεθνούς Δικαίου.
Επομένως λύση με παραμονή των τουρκικών στρατευμάτων στο νησί δεν είναι λύση.

Σύντροφοι και Συντρόφισσες,
Το ξαναείπα: Όλα τα μέτωπα είναι ανοιχτά. Εσωτερικά και εξωτερικά.
Το μέτωπο της διαπραγμάτευσης. Το μέτωπο των συγκρουόμενων κοινωνικών σχεδίων για το πρόσημο της ανάπτυξης. Το μέτωπο της διαπλοκής και της διαφθοράς. Αλλά σε όλα τα μέτωπα παλεύουμε με σθένος και κερδίζουμε σημαντικές μάχες.Όπως τη μάχη κατά της διαφθοράς στο ποδόσφαιρό, όπου η παράγκα πνέει τα λοίσθια μετά από τον ανυποχώρητο αγώνα μας.
Όπως τη μάχη της διαφθοράς στο πολιτικό σύστημα όπου έρχονται στο φως οι υποθέσεις των θαλασσοδανείων των κομμάτων αλλά και των ολιγαρχών. Όπως τη μάχη στη δημόσια διοίκηση όπου οι ντουλάπες του πελατειακού συστήματος των μιζών και των χαριστικών συμβάσεων έχουν πια ανοίξει. Αποκαλύπτοντας τους σκελετούς της διακυβέρνησης του πάλαι ποτέ δικομματισμού.
Και ο πόλεμος συνεχίζεται. Για να τον κερδίσουμε χρειαζόμαστε ένα κόμμα ισχυρό, μαζικό, οργανικά δεμένο με την κοινωνία. Τους αγώνες, τις αγωνίες και τις προσδοκίες της.
Και σε αυτό το πεδίο υπήρξε ένας γόνιμος προβληματισμός. Όλοι μας συνομολογήσαμε και συμεπαράναμε ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις παθογένειες. Γιατί έχουμε μπροστά μας τεράστιες προκλήσεις:
Την ανοικοδόμηση της νεολαίας μας. Που δίνει έναν γενναίο αγώνα με εντιμότητα και θάρρος. Και χρειάζεται την στήριξη μας. Πολιτικά και οργανωτικα. Την ισχυροποίηση των τοπικών οργανώσεων για να είμαστε έτοιμοι για τις περιφερειακές και αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019. Και εδώ χρειάζεται σχέδιο παρέμβασης και σχέδιο συμμαχιών. Να μην αποκλείσουμε δυνάμεις που θέλουν να συνταχτούν στο πλευρό μας και να μην επαναλάβουμε λάθη του παρελθόντος.
Έχουμε μπροστά μας, επίσης, τη μεγάλη μάχη στα εργασιακά. Που δεν είναι μόνο μάχη στη διαπραγμάτευση. Αλλά είναι μια καθημερινή μάχη στους χώρους εργασίας κόντρα στην αυθαιρεσία, την τρομοκρατία και τον εργοδοτικό συνδικαλισμό.
Θέλουμε λοιπόν κόμμα ανοιχτό. Κόμμα μαζικό.
 Γίνεται λοιπόν αυτό το μαζικό και ανοιχτό κόμμα να είναι ταυτόχρονα και αριστερό; Ε λοιπόν γίνεται. Να το κάνουμε όπως ο Κόρμπιν. Να συσπειρώσουμε στις τάξεις μας όλες τις ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας. Με εμπιστοσύνη στους πολλούς αλλά και με εμπιστοσύνη στις δικές μας δυνάμεις. Στο θεωρητικό και πολιτικό οπλοστάσιο της Αριστεράς. Στη δύναμή μας να πείθουμε. Στη δύναμη μας  να ξεχωρίζουμε τις σωστές από τις λανθασμένες ιδέες και να δίνουμε χώρο στις πρώτες.
Αλλά για να γίνουν αυτά χρειαζόμαστε Περισσότερη συλλογικότητα, Περισσότερη συντροφικότητα, Περισσότερη αλληλεγγύη, Λιγότερη αυτάρκεια, και λιγότερες βεβαιότητητες. Περισσότερη προσφορά και λιγότερες φιλοδοξίες.

Σύντροφοι και συντρόφισσες,
Ο αγώνας μας θα είναι μακρύς. Ο δρόμος είναι και θα είναι ανηφορικός. Αλλά είμαι βέβαιος ότι έχουμε τη δύναμη για να τον περπατήσουμε. Θα βρίσκουμε μπροστά μας διαρκώς όλο το παλιό. Όμως ο σκοπός που υπηρετούμε, είναι μεγαλύτερος από τη δύναμη τους.Και θα νικήσουμε.

Κλείνοντας τις εργασίες του 2ου Συνεδρίου -πριν τον πρόεδρο Αλέξη Τσίπρα- ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης μιλώντας από το προεδρείο του συνεδρίου, αφού θύμισε την κατάσταση που βρήκε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, τόνισε: «Έχουμε αρραγή ενότητα και είναι η εγγύηση ότι μέχρι το 2019 θα είμαστε στη διακυβέρνηση της χώρας» είπε.

Θυμίζοντας ότι «πριν τρία χρόνια μιλούσαμε για τα αχαρτογράφητα νερά και είχαμε να αρχίσουμε να μιλάμε και για τον πόλεμο» συμπλήρωσε: «Πρέπει σήμερα να δούμε τα στοιχεία αυτού του πολέμου για να μιλήσουμε για θέματα στρατηγικής και εμείς πρέπει να προετοιμαστούμε για να κερδίσουμε. Και αυτός είναι ο μόνος στόχος του Συνεδρίου μας και του κόμματός μας από τη Δευτέρα και έπειτα» σημείωσε με έμφαση ο πρόεδρος της Βουλής.

«Εμείς κάναμε πόλεμο θέσεων για να διαμορφωθεί η χώρα μας σε ένα σταθερό πόλο στην περιοχή με ενεργό παρουσία στην Ευρώπη, με την αλλαγή συσχετισμών στην Ευρώπη και εδώ, με την απόκτηση της ηγεμονίας. Αυτό θα πρέπει να μας απασχολεί» πρότεινε.

Αλλά «γιατί όμως πρόκειται περί ενός πολέμου; Υπάρχουν αντιρρήσεις μέσα στην Αριστερά εύλογες: Μπορεί άραγε η Αριστερά σε επίπεδο διακυβέρνησης; Και έγινε μια ολόκληρη συζήτηση για την Αριστερά της επίθεσης και την Αριστερά της ευθύνης».

Η ΝΔ, συνέχισε, λέει ότι δεν πρέπει η Αριστερά να είναι στη διακυβέρνηση της χώρας, διότι έρχεται από πάρα πολύ παλιά η πεποίθηση ότι όλα κρίθηκαν στον Εμφύλιο, ότι οι νικητές του Εμφυλίου μπορούν να κυβερνούν στο διηνεκές, το σύστημα του δικομματισμού, με την Αριστερά στο περιθώριο.

«Εμείς αγωνιζόμαστε» τόνισε παράλληλα ο Ν. Βούτσης «εμείς εργαζόμαστε για να ενώσουμε, όχι να διχάσουμε τους Έλληνες. Ακραία αντιδημοκρατική πρόκληση η θεωρία της αριστερής παρένθεσης. Εμείς ήρθαμε για να ενώσουμε».

Και θυμίζοντας «ένα σύνθημα που δεν είναι από την δική μας παράδοση: «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά». Δεν είναι από την δική μας παράδοση, αλλά σήμερα έχει σημασία με το μίσος και την εμπάθεια που βγάζουν από την άλλη πλευρά. Εμείς θα νικήσουμε και θα ενώσουμε το λαό» δήλωσε από το βήμα ο ομιλητής χειροκροτούμενος.

Από εκεί και πέρα: «Το πλεονέκτημα της διακυβέρνησης μπορούμε να το πετύχουμε. Ο λαός ξέρει ότι το αποτύπωμά μας μπορεί να έχει αριστερό αποτύπωμα για την κοινωνία και το μέλλον της χώρας».

«Το μνημόνιο είναι αποκρυστάλλωση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και αποδυναμώνει την δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία. Πλην, όμως, ο συμβιβασμός αυτός έχει ρωγμές και δεσμεύσεις για την άλλη πλευρά και πρέπει να απαιτήσουμε να υπάρξουν για να γίνει ρεαλιστική αντίληψη στο λαό η αποκατάσταση όσων έγιναν. Αυτή είναι η πρόκληση της κυβέρνησης» συμπέρανε.

«Η ηγεμονία είναι και συμπεριφορές και ύφος και ήθος. Είναι έναρξη μίας νέας εποχής. Μπορούμε να ξεκινήσουμε την εποχή της νέας μεταπολίτευσης που θα βρει την Ελλάδα του 2021 και να είναι η Αριστερά μπροστά με τις σημαίες της, 200 χρόνια μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας» κατέληξε.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, λίγο πριν την τοποθέτησή του ανέβηκε στην κερκίδα του γηπέδου, στο χώρο όπου κάθονται τα μέλη της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ.