Skip to main content

Συντάκτης: Μανίνα Φωτοπούλου

Ράνια Σβίγκου: Αριστερή απάντηση με σύγχρονα αιτήματα και εφαρμόσιμες προτάσεις – Καθήκον μας να αλλάξουμε και να δυναμώσουμε

Συντάχθηκε από Μανίνα Φωτοπούλου στις . Καταχωρήθηκε στο 5° Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ, Επικαιρότητα.

Ομιλία της Ράνιας Σβίγκου, Γραμματέα της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, στο 5ο Συνέδριο του Κόμματος

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Στεκόμαστε σε αυτήν τη συνεδριακή αίθουσα  για να σφραγίσουμε τη  μετάβαση σε μια νέα εποχή για τον ΣΥΡΙΖΑ‑Προοδευτική Συμμαχία. 

Σε ένα συνέδριο που γίνεται σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία, για τη χώρα μας και για όλο τον κόσμο.

Την ώρα που στη Γάζα συνεχίζεται αδιάκοπα ένα έγκλημα ιστορικών διαστάσεων.

Μια γενοκτονία σε ζωντανή μετάδοση, μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου, αλλά και με την ηχηρή και εγκληματική σιωπή και αδράνεια της διεθνούς κοινότητας.

Ορισμένες χώρες έχουν πάρει ήδη κάποιες σημαντικές πρωτοβουλίες, αλλά δεν είναι αρκετές.

Ο ΟΗΕ αρκείται να προειδοποιεί, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλοι διεθνείς οργανισμοί στέκονται απαθείς και αρνούνται την πολιτική και πολεμική απομόνωση του Ισραήλ.

Άγονται και φέρονται από τα βίαια σχέδια ορισμένων υπερδυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή μας, ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη παριστάνει τον τροχονόμο της γενοκτονίας στη Γάζα.

Όσο οι κυβερνήσεις καθυστερούν, ο χρόνος λιγοστεύει επικίνδυνα.

Και κάθε παιδί που λιμοκτονεί, που δεν έχει νοσοκομείο να λάβει βοήθεια, κάθε άνθρωπος που  χάνεται στη Γάζα, είναι μια ντροπή για όλη την ανθρωπότητα.

Γι’ αυτό, σε  αυτές τις ιστορικές, τις τραγικές στιγμές, όλοι κι όλες οφείλουμε να πάρουμε ξεκάθαρη θέση.

Δίπλα στον μαρτυρικό λαό της Παλαιστίνης, ή δίπλα στην κυβέρνηση Νετανιάχου, που διαπράττει ένα έγκλημα  κατά της ανθρωπότητας.

Με την ανθρωπιά, ή με την υπακοή στα βραχυπρόθεσμα συμφέροντα κάποιων μεγάλων δυνάμεων.

Με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας, ή με τη σιωπή και τη συνενοχή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει δώσει εδώ και καιρό την απάντησή του.

Και τη δώσαμε άλλη μια φορά, πριν από λίγες μέρες, με πράξεις.

Με  την παρουσία  του προέδρου μας, του Σωκράτη Φάμελλου, και αντιπροσωπείας του κόμματος στην Κατεχόμενη  Δυτική Όχθη και στα Ιεροσόλυμα.

Όχι μόνο για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη και την ολόπλευρη στήριξη στο λαό της Παλαιστίνης.

Αλλά και για να δηλώσουμε, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ότι η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν στοιχίζεται πίσω από τον Κ. Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του.

Δεν σιωπά, δεν συναινεί στη γενοκτονία, δεν μένει αμέτοχος  μπροστά στο αίμα των παιδιών και στον βομβαρδισμό νοσοκομείων, δεν θυσιάζει την ανθρωπιά του, απέναντι στους εκάστοτε ισχυρούς

Αγωνίζεται για ειρήνη, για δικαιοσύνη, για το σεβασμό του διεθνούς δικαίου

Γιατί, συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι,

Οι αξίες μας, οι ιδέες μας και τα ιδανικά μας είναι αυτά για τα οποία παλεύουμε, είναι αυτά που μας κρατήσανε ζωντανούς, το προηγούμενο διάστημα, όπως όλα αυτά τα χρόνια.

Κανένας δεν κατάφερε να τα ξεριζώσει.

Κανένας δεν κατάφερε να αλλάξει την ψυχή μας.

Με όλα τα λάθη, τις παλινωδίες, τις οπισθοχωρήσεις, κρατήσαμε όρθιο το κόμμα, κρατήσατε όρθιο το κόμμα.

Μείναμε εδώ,  δεν φύγαμε με τις πρώτες δυσκολίες παρά τους εκβιασμούς και τις συκοφαντίες από αυτούς που δεν ήθελαν να υπάρχει καν η Αριστερά στο όνομα αυτού του κόμματος.

Από αυτούς που τόλμησαν να αμφισβητήσουν τους αγώνες μας και την προσφορά του Αλέξη Τσίπρα, να συκοφαντήσουν την κυβέρνηση της Αριστεράς.

Σε τέτοιες δύσκολες στιγμές, για πολλούς και πολλές από εμάς, άνοιγαν δύο δρόμοι.

Ο δρόμος της παραίτησης, που συνεπαγόταν τον κίνδυνο για την ολοκληρωτική παράδοση του κόμματος.

Κι αυτός της μεγάλης προσπάθειας, για να διατηρηθεί η ενότητα και να αποφευχθεί η αποσύνθεση. Να συνεχίσει το κόμμα να λειτουργεί θεσμικά και συντεταγμένα, με σεβασμό στο καταστατικό, μακριά από πιέσεις και εκβιασμούς

Ως γραμματέας του κόμματος, θέση η οποία συνεπάγεται και έναν πολύ συγκεκριμένο ρόλο, πάνω από προσωπικές απόψεις, επέλεξα τον δεύτερο δρόμο.

Δεν ήταν μια εύκολη απόφαση. Κάποιες πολιτικές κινήσεις και αποφάσεις ήταν λαθεμένες. Και πρώτη είμαι εγώ που πρέπει να το αναγνωρίσω.

Ωστόσο όλες είχαν κίνητρο την ενότητα του κόμματος, ακόμα και όταν ο πρωταγωνιστής της έντασης έβαζε βόμβα στα θεμέλια της.

Γιατί τελικά η ψυχή του κόμματος παρέμεινε ζωντανή.

Ακόμα κι όταν κάποιοι προσπαθούσαν να την πουλήσουν στον διάβολο, μαζί με την ιστορία μας, τους αγώνες μας, τις ιδέες μας, στο βωμό κάποιας δήθεν βελτίωσης της απήχησης στον κόσμο.

Δεν τα κατάφεραν. Είμαστε ακόμα εδώ.

Κι ενώ άλλοι βρέθηκαν πλέον στην ευρωομάδα της κεντροδεξιάς του κ. Μακρόν

Εμείς  παλεύουμε από το ίδιο πάντα μετερίζι, αυτό του  αριστερού, προοδευτικού χώρου.

Η πραγματικότητα όμως δεν είναι καθόλου ευνοϊκή. Και τα νέα όργανα του κόμματος οφείλουν να τρέξουν το επόμενο διάστημα. Γιατί δεν  μπορούμε και δεν πρέπει να το  κρύψουμε: το τραύμα ήταν βαθύ· 

Μας στοίχισε κοινοβουλευτική δύναμη, πολιτικό κεφάλαιο, αλλά πάνω από όλα, μας στοίχισε στο πεδίο της εμπιστοσύνης και της αξιοπιστίας.

Ζήσαμε δύο διασπάσεις, με συνέπειες στο οργανωτικό πεδίο, που οδήγησαν πολλούς και πολλές στην απογοήτευση και την αποστράτευση.

Τα στελέχη μας, η ΚΟ μας, αλλά κυρίως τα μέλη του κόμματος σε όλη τη χώρα έδωσαν και δίνουν με αυταπάρνηση και σκληρή δουλειά έναν μεγάλο αγώνα, από τον περασμένο Νοέμβριο μέχρι και σήμερα.

Στη βουλή, στην κοινωνία, με προτάσεις, με παρεμβάσεις, με εκδηλώσεις, με μια μεγάλη πολιτική εξόρμηση.

Γι’ αυτό το λόγο πιστεύω ότι ο κόσμος της Αριστεράς και του προοδευτικού χώρου δεν θα συγχωρέσει νέες αποχωρήσεις και νέους  κατακερματισμούς.

Και αυτό το μήνυμα οφείλουμε να το δώσουμε στο συνέδριο μας.

Μπροστά μας, έχουμε πολλές και μεγάλες μάχες.

Απέναντί μας έχουμε μια κυβέρνηση που έχει εγκαταστήσει καθεστώς  αδιαφάνειας και καταστολής. 

Την είδαμε να σπεύδει να συγκαλύψει το εθνικό έγκλημα των Τεμπών, με εξεταστικές παρωδία, προανακριτικές που παραβίασαν κατάφωρα το Σύνταγμα, με ψεύδη, συκοφαντίες, και fake news για να θολώσει τα νερά.

Μια κυβέρνηση σκανδάλων και διαφθοράς, υποκλοπών και καταπάτησης του κράτους Δικαίου.

Που δίνει φορο‑ασυλία στα καρτέλ ενώ οι πολίτες πληρώνουν την  ακρίβεια με τον μισθό τους.

Που  διαλύει την δημόσια υγεία, ιδιωτικοποιεί την  παιδεία και εργαλειοποιεί τη δικαιοσύνη.

Σε ένα καθεστώς Μητσοτάκη, που θέλει να ανατρέψει, με την επικείμενη αναθεώρηση του Συντάγματος, εργασιακά και κοινωνικά κεκτημένα δεκαετιών, να καταργήσει οποιαδήποτε προστασία του περιβάλλοντος, των φυσικών πόρων, να δημιουργήσει έναν ασθενή αλλά πλήρως κομματοκρατούμενο δημόσιο τομέα, παραδίδοντας Παιδεία, Υγεία, υπηρεσίες και κρίσιμους τομείς στα ιδιωτικά συμφέροντα.

Αλλά όχι μόνο αυτό. Ο αγώνας μας δεν μπορεί να είναι απλώς και μόνο αμυντικός.  Πρέπει να αναπτύξουμε ένα νέο, αριστερό, προοδευτικό όραμα για μια άλλη κοινωνία. Με κοινωνική δικαιοσύνη, με δικαιώματα, με ένα άλλο, περιβαλλοντικά βιώσιμο αναπτυξιακό μοντέλο. Με ένα άλλο δημόσιο, προσανατολισμένο στον πολίτη, που να προσφέρει δωρεάν, ποιοτική Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια. 

Με συγκεκριμένες αιχμές και προτεραιότητες, όχι με ασαφείς διακηρύξεις.

Δεν μπορούμε και δεν θα γίνουμε ούτε ένα κόμμα καταγγελίας, ούτε κι ένα κόμμα διαχείρισης του συστήματος.

Δεν μπορούμε να γίνουμε ένα λίγο πιο κόκκινο ΠΑΣΟΚ.

Δεν μπορούμε να μπούμε σε συζητήσεις με την κυβέρνηση της καταστροφής,

Δεν μπορούμε να λειάνουμε τις απόψεις μας για να μην χαλάσουμε τις σχέσεις μας με το κατεστημένο.

Ούτε, όμως, και στο όνομα του τακτικισμού, να συνεργαστούμε με την ακροδεξιά για να χτυπήσουμε ευκαιριακά τον Μητσοτάκη.

Αλλά πρέπει να γίνουμε ξανά ένα κόμμα που αγωνίζεται για την πολιτική και κοινωνική αλλαγή, και συγκρούεται με κατεστημένες αντιλήψεις και πολιτικές, με ριζοσπαστικές προτάσεις και ές πολιτικές θέσεις

Με επίκεντρο, αυτό που είπε προχθές ο Μπέρνι Σάντερς,

Μια  πολιτική των «κοινών» αγαθών», στη στέγη, στην κοινωνική ασφάλιση, στον χρόνο εργασίας, στους μισθούς, παντού.

Ο αγώνας μας όμως, είναι και ιδεολογικός. Γιατί απέναντι  στην υπάρχουσα Ευρώπη των εξοπλισμών, της προετοιμασίας πολέμων, της τρομακτικής ανόδου των εθνικισμών, της μισαλλοδοξίας, του ρατσισμού, οφείλουμε να δώσουμε τον αγώνα της αλληλεγγύης, της ειρήνης, της άρσης των αποκλεισμών. Των αριστερών, προοδευτικών ιδεών.

Γιατί το μέλλον μας δεν μπορεί να είναι ο τραμπισμός, που κατεβάζει την εθνοφρουρά για να καταστείλει διαμαρτυρίες εναντίον της απέλασης μεταναστών. Που απειλεί και εκβιάζει ακόμα και ευρωπαϊκές χώρες. Μια κυβέρνηση από δισεκατομμυριούχους, για δισεκατομμυριούχους.  Και που έχει παντού υποστηρικτές, θαυμαστές και επίδοξους μιμητές ακόμα και στη χώρα μας. 

Το μέλλον μας δεν μπορεί να είναι μια ακροδεξιά, ρατσιστική, μισαλλόδοξη, που το παίζει αντισυστημική. Ενώ ταυτίζεται με την κεντροδεξιά, στην οικονομική πολιτική, την διάλυση των θεσμών και την συγκάλυψη των πραγματικών σκανδάλων.

Μια ακροδεξιά με σκληρά νεοφιλελεύθερη ατζέντα,  που συμμαχεί με τη δεξιά, και συγκυβερνά, μαζί της σε όλο και περισσότερες χώρες.

Ούτε όμως και η αντιπολιτική, η δημαγωγία, τα  μονοπρόσωπα, δήθεν αντισυστημικά  κόμματα, που επαγγέλλονται ότι η διάκριση Αριστεράς και δεξιά δεν έχει πια νόημα.  

Έχουμε χρέος να  δώσουμε τις μάχες ενάντια σε όλα αυτά τα βαθιά αντιδημοκρατικά φαινόμενα

Όχι με εύκολες υποσχέσεις, αλλά με έντιμες δεσμεύσεις· 

όχι με ξαναζεσταμένες  αφηγήσεις, αλλά με νέο όραμα.

Έχουμε χρέος να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία από τα ακροδεξιά  μορφώματα που σηκώνουν κεφάλι στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. 

Έχουμε χρέος να δείξουμε ότι η Αριστερά και ο προοδευτικός χώρος δεν είναι μουσειακό είδος,

Αλλά η πιο σύγχρονη απάντηση στις ανισότητες, στη συγκέντρωση πλούτου και εξουσίας στα χέρια λίγων και ισχυρών, στην περιστολή των δικαιωμάτων και της Δημοκρατίας.

H Αριστερά είναι η απάντηση. Με εκσυγχρονισμένα αιτήματα και εφαρμόσιμες προτάσεις για έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία

Είναι μια καθημερινή μάχη που θα κριθεί στο πεδίο της κοινωνίας,

Μια μάχη που οφείλουμε να δώσουμε ταυτόχρονα με μια άλλη, που αφορά τον κομματικό μας οργανισμό.

Γιατί χρειαζόμαστε έναν ΣΥΡΙΖΑ ανανεωμένο, ανασυγκροτημένο, ένα κόμμα που να μπορεί να πείθει, να  εμπνέει, να αγωνίζεται και να κερδίζει

Έναν ΣΥΡΙΖΑ που χωράει τις ελπίδες και τα όνειρα του ελληνικού λαού και μπορεί να  υλοποιήσει μια προοδευτική κυβερνητική πρόταση δικαιοσύνης και δημοκρατίας.

Έναν νέο ΣΥΡΙΖΑ, που θα βγει ακόμα πιο δυνατός και αποφασισμένος από το συνέδριό μας

Κάτι που υπηρετείται από τις προτεινόμενες καταστατικές αλλαγές, που θωρακίζουν το κόμμα μας, και δείχνουν ότι το πάθημα μας έγινε μάθημα

Γιατί χρειάζονται ασφαλιστικές δικλείδες για την προεδρική εκλογή, και ταυτόχρονα πρέπει να διατηρήσουμε το κεκτημένο της εκλογής των μελών της ΚΕ από τα μέλη μας, ώστε να υπάρχει και ισχυρή νομιμοποίηση της ΚΕ, και ο αποφασιστικός ρόλος της βάσης στην επιλογή του οργάνου.

Κανένα πισωγύρισμα από τις δημοκρατικές αποφάσεις του συνεδρίου του 2022 για το ρόλο των μελών και των οργανώσεων, την ισάριθμη αντιπροσώπευση των φύλων.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι,

Στην Ελλάδα του Κ. Μητσοτάκη, οι άνθρωποι ευημερούν και η οικονομία αναπτύσσεται μόνο στην καλοπληρωμένη προπαγάνδα της κυβέρνησης και των φιλικών της μέσων

Η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, που  βλέπει την αισχροκέρδεια, τους  λογαριασμούς και τα ενοίκια στα ουράνια, ζει στην αναμονή και περιμένει λύσεις, αναζητά απαντήσεις.

Και την ίδια ώρα, τα υπόλοιπα κόμματα του προοδευτικού χώρου κάνουν σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Κάποιοι στήνουν φραγμούς σε οποιαδήποτε συνεργασία, είτε γιατί βάζουν σε πρώτη προτεραιότητα το στενό μικροκομματικό τους συμφέρον, είτε γιατί περιμένουν, μήπως χρειαστεί να ράψουν υπουργικό κουστούμι σε μια συγκυβέρνηση με τη ΝΔ.

Κάποιοι άλλοι κάθονται στη γωνία, προβάλλοντας δικαιολογίες, προτάσσοντας μια δήθεν ιδεολογική καθαρότητα ή διαφοροποιήσεις στα επιμέρους.

Κι όλοι μαζί ποτίζουν το δέντρο της  πολυδιάσπασης του προοδευτικού χώρου, με μόνη ωφελημένη τη ΝΔ και τον Κ. Μητσοτάκη.

Όλοι μας κρινόμαστε από τις θέσεις μας και τις προτάσεις μας, από τη στάση μας απέναντι στα μεγάλα ζητήματα.

Να ξέρουν, όμως, ότι όσοι δεν ακούνε  τα αιτήματα των προοδευτικών πολιτών, θα τους προσπεράσουν οι εξελίξεις. 

Η δική μας θέση είναι και δημόσια, και ξεκάθαρη και κοινωνικά αναγκαία.

Η θέση μας για την ανάγκη  συνεργασίας του προοδευτικού χώρου, στη βάση μιας προγραμματικής συμφωνίας,  είναι και ορθή και κοινωνικά πλειοψηφική.

Όπως και η προτεραιότητά μας, για έναν ισχυρό ΣΥΡΙΖΑ, που θα επιβάλλει την συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων και θα απομονώσει όσους την υπονομεύουν.

Που μπορεί και πρέπει να εκπροσωπεί τους προοδευτικούς πολίτες που ανήκουν από τη ριζοσπαστική Αριστερά μέχρι το προοδευτικό κέντρο.

Γιατί ένας ισχυρός ΣΥΡΙΖΑ είναι η δύναμη ελπίδας για την προοδευτική αλλαγή.

Για αυτό, απευθυνόμαστε πάνω από όλα, και πρώτα από όλα

στον αριστερό, προοδευτικό κόσμο, που παλεύει να τα φέρει βόλτα, που αγωνιά, αγωνίζεται και αναζητά πρόοδο και προοπτική.

Αυτό τον κόσμο, τον  καλούμε σε συστράτευση και συμπόρευση.

Όλους κι όλες τους αριστερούς, προοδευτικούς ανθρώπους.

Τον κόσμο με τον οποίο αγωνιστήκαμε μαζί, όλα αυτά τα χρόνια.

Τον κόσμο που βγήκε στους δρόμους το 2010 ενάντια στα μνημόνια και τη λιτότητα.

Τον κόσμο που σταθήκαμε μαζί το 2015, που μας εμπιστεύθηκε και μας έφερε μέχρι την κυβέρνηση.

Τον κόσμο της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας που αποχώρησε από το μεταλλαγμένο, νεοφιλελεύθερο  ΠΑΣΟΚ,  έκανε ένα τολμηρό βήμα και συντάχθηκε μαζί μας.

Τον κόσμο που στήριξε την πρώτη αριστερή κυβέρνηση με τον Αλέξη Τσίπρα.

Αλλά κι αυτόν που ήρθε μαζί μας, μετά την ιστορική συμφωνία των Πρεσπών.

Όλες και όλους αυτούς που απομακρύνθηκαν, αποστασιοποιήθηκαν, διαφώνησαν, αποχώρησαν, απογοητεύτηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ το προηγούμενο διάστημα.

Αλλά και νέο, προοδευτικό κόσμο, τον κόσμο που πλημμύρισε τις πλατείες.

Που βλέπει την κοινωνική καταστροφή και την έλλειψη προοπτικής στην Ελλάδα του Κ. Μητσοτάκη.

Όλος αυτός ο κόσμος είναι μουδιασμένος, είναι απογοητευμένος, είναι σε αναμονή

Είναι στο χέρι μας να τον πείσουμε, ότι, όχι «δεν είναι όλοι ίδιοι».

Ότι έχει νόημα ο αγώνας και η συστράτευση με τον ΣΥΡΙΖΑ.

να τον ενεργοποιήσουμε, να τον τραβήξουμε από  τις σειρήνες της αποχής και της αντιπολιτικής.

Γιατί, συντρόφισσες και σύντροφοι,

Δεν έχουμε το δικαίωμα να αποτύχουμε.

Έχουμε το καθήκον να αλλάξουμε και να δυναμώσουμε.

Έχουμε την υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία, τον αριστερό, προοδευτικό κόσμο, αλλά και στην ίδια μας της ιστορία, να πορευτούμε με αξιοπιστία, σοβαρότητα, με ενότητα.

Όλοι κι όλες μας,  με υπευθυνότητα και συλλογικό πνεύμα. Διορθώνοντας τα λάθη μας, προχωρώντας μπροστά.

Για  να οργανώσουμε και να κερδίσουμε τη μεγάλη μάχη για την προοδευτική αλλαγή, για τη μεγάλη ανατροπή.

Ομιλία του αναπληρωτή Γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Γιώργου Βασιλειάδη στο 5ο Συνέδριο

Συντάχθηκε από Μανίνα Φωτοπούλου στις . Καταχωρήθηκε στο 5° Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ, Επικαιρότητα.

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Δεν έχω σκοπό στη σύντομη ομιλία μου να σας κάνω μάθημα. Δεν είμαι στο κάτω-κάτω ο κατάλληλος άνθρωπος γι’ αυτό. Τα περισσότερα λάθη άλλωστε, μαζί τα κάναμε.Και ξεκαθαρίζω, όπως είπε ο Νίτσε: «τα λάθη είναι δικά μου. Είναι κομμάτι τ μου. Κανείς δεν θα μου τα πάρει!».

Δεν μπορούμε όμως να μην ξεκινάμε κάθε προβληματισμό μας από την πραγματικότητα μέσα στην οποία είμαστε υποχρεωμένοι να δρούμε για να την αλλάξουμε.

Δεν κομίζω λοιπόν γλαύκα στην Αθήνα επαναλαμβάνοντας τη διαπίστωση ότι ο κόσμος αλλάζει σήμερα ραγδαία. Και όχι προς την κατεύθυνση της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης.

Ο καπιταλισμός που αμφισβητούμε γίνεται πιο επιθετικός, πιο κυνικός, πιο επικίνδυνος.

Και το φαιό κύμα της άκρας Δεξιάς αγκαλιάζει την Αμερική του Τραμπ, αλλά και την Ευρώπη της πολιτικής δειλίας.

Μέσα στη δυσοίωνη αυτή πραγματικότητα πλέει χωρίς ουσιαστική αντιπολίτευση και αντίσταση η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η κυβέρνηση της ολιγαρχίας, της αριστοκρατίας, της εξουθένωσης των πολλών εν ονόματι της παντοκρατορίας των λίγων. Με τον κυνισμό, το ψέμα, την εξαπάτηση, αλλά και τον αυταρχισμό να υπογράφουν την πολιτική και κοινωνική της ταυτότητα.

Ο κόσμος με δυο λόγια αλλάζει προς το χειρότερο – το πολύ χειρότερο.

Η Ελλάδα αλλάζει επίσης προς το χειρότερο – το πολύ χειρότερο.

Η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία βρίσκεται παγιδευμένη στην αποστροφή της πολιτικής, την ιδιώτευση του «τίποτα δε γίνεται» που αποτελεί το καλύτερο στήριγμα του καθεστώτος.

Κι εμείς, η Αριστερά που κατάφερε πριν λίγα χρόνια με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα να μετουσιώσει την ελπίδα σε πολιτική και κυβερνητική πράξη βρίσκεται στη χειρότερη στιγμή της διαδρομής της.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η συγκλονιστική κινητοποίηση των 2 εκ. συμπολιτών μας έγινε στην ίδια στιγμή που τα ποσοστά του συνόλου της αντιπολίτευσης είναι σε φάση απισχνανσης.

Τι να κάνουμε λοιπόν;

Τι πρέπει να κάνουμε;

Ορισμένοι σύντροφοι, καταφεύγουν στην αισιοδοξία της βούλησης. Από την οποία, κατά τη γνώμη μου, διατρέχεται και η εισήγηση, αλλά και πολλές από τις παρεμβάσεις.

Σωστό είναι αυτό. Δεν ταιριάζει στην Αριστερά το πένθος και η απαισιοδοξία. Σ’ αυτά δεν παραδόθηκε ούτε τις πιο μαύρες εποχές.

Η κοινωνική και πολιτική αισιοδοξία είναι η ψυχή μας.

Δεν αρκεί όμως η αισιοδοξία της βούλησης.

Σ’ αυτό πιστεύω θα συμφωνήσουμε όλοι.

Οφείλουμε αυτή την αισιοδοξία να τη συνδέσουμε με ό,τι ο Γκράμσι, ή ο Ρομέν Ρολάν εν πάση περιπτώσει -μη σταθούμε σ’ αυτό- ονόμασε απαισιοδοξία της νόησης.

Της σκέψης.

Με τη θαρραλέα ανάγνωση της πραγματικότητας, χωρίς ιδεοληψίες, προκαταλήψεις, αυταπάτες και βέβαια χωρίς ταπείνωση της αλήθειας σε μικροκομματικές σκοπιμότητες και κινήσεις.

Είδαμε πού οδηγηθήκαμε μετά το καλοκαίρι του 2023, όταν κινηθήκαμε σ’ αυτές τις συντεταγμένες.

Και επιτρέψτε μου στο σημείο αυτό να θέσω ορισμένα ερωτήματα, που απασχολούν τόσο εμένα, όσο φαντάζομαι και άλλα μέλη του κόμματος. Και για τα οποία δεν άκουσα καμιά απάντηση, ούτε καν νύξη, από την εισήγηση του προέδρου μας. Αλλά και από μια σειρά ομιλίες και δημόσιες τοποθετήσεις στελεχών μας.

Πώς και γιατί επιτρέψαμε να παρασυρθεί ένα κόμμα, όπως το δικό μας, στο βάλτο της γελοιοποίησης;

Γιατί, μετά από ένα εύλογο διάστημα, που είδαμε με τι έχουμε να κάνουμε, επιλέξαμε τη βολική σιωπή, ή ακόμα χειρότερα τη στήριξη;

Πώς μια πλειάδα στελεχών μας, που και σήμερα έχουν κεντρικό ρόλο στο κόμμα, εξουδετέρωσαν με το χειρότερο θα έλεγα τρόπο την πρόταση του ιστορικού μας προέδρου στο προηγούμενο τακτικό συνέδριο, που έβαζε το δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων και ζητούσε εκλογές για να αποφύγει ο ΣΥΡΙΖΑ τη διάλυση που έπρεπε να δούμε ότι επέρχεται; Και θα ήταν μια καθαρή λύση;

Πώς και γιατί τα ίδια στελέχη στάθηκαν απέναντί σε συντρόφισσες και συντρόφους, που τόλμησαν να συμφωνήσουν με την πρόταση Τσίπρα; Που ανέχτηκαν και χειροκροτούσαν όταν μας έδειχναν με το δάχτυλο, σε μια από τις μαύρες σελίδες της ιστορίας του χώρου μας?

Και για να είμαι απόλυτος ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις μεταξύ μας καθώς δεν έχουμε αυτή την πολυτέλεια: Το θέμα δεν είναι να μαστιγώσουμε, ή να στενοχωρήσουμε κάποιους. Άλλωστε πολλά από αυτά αφορούν κι εμένα τον ίδιο ακόμα κι αν εγκαίρως παραιτήθηκα. Το θέμα είναι ότι, αν δεν διαβάσουμε θαρραλέα τα λάθη του χτες, τότε ετοιμάζουμε τα λάθη του σήμερα και του αύριο.

Ας επανέλθω όμως στο σήμερα.

Σε μια Ελλάδα που αλλάζει προς το χειρότερο, εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να αλλάξουμε προς το καλύτερο.

Σε μια Ελλάδα στην οποία η δημοκρατία και η δικαιοσύνη έχουν καταντήσει ανέκδοτο, εμείς πρέπει να πάψουμε να είμαστε αντικείμενο χλεύης και απαξίωσης.

Πρώτα και κυριότερα: Να βυθιστούμε, ή πιο σωστά να αναβαπτιστούμε, στα τέσσερα πέμπτα της κοινωνίας που χειμάζονται από τις πολιτικές της κυβέρνησης.

Να τραβήξουμε με τόλμη τη διαχωριστική γραμμή από το προνομιούχο ένα πέμπτο που με επιτελείο την κυβέρνηση της δεξιάς επιτίθεται σε όλα τα μέτωπα και λυμαίνεται όχι μόνο το δημόσιο χρήμα, αλλά και τα δημόσια αγαθά, όπως η Υγεία και η Παιδεία. Και τις συνειδήσεις με τη χειραγωγημένη ενημέρωση. Και το κράτος δικαίου, με την υποταγμένη κορυφή της Δικαιοσύνης.

Να στρέψουμε το ρεαλισμό μας σε ό, τι οι δυνάμεις του φιλελευθερισμού και της ασυδοσίας της αγοράς εμφανίζουν ως ανέφικτο. Ως αριστερά φληναφήματα, που είπε ο πολύς κύριος Σκέρτσος, σχολιάζοντας την πρόταση για φορολόγηση του μεγάλου πλούτου.

Να αναλύσουμε ξανά και έγκαιρα την νέα πραγματικότητα. Η Αριστερά δεν μπορεί να μείνει σιωπηλή μπροστά στον ψηφιακό και τεχνολογικό μετασχηματισμό που επιταχύνεται με την τεχνητή νοημοσύνη. Οι εφαρμογές της AI υπό το καθεστώς του ανεξέλεγκτου καπιταλισμού ήδη μετασχηματίζουν βίαια τις εργασιακές σχέσεις, επιτείνοντας την ανασφάλεια, τη μερική απασχόληση, την αντικατάσταση θέσεων εργασίας χωρίς κανάλια προστασίας. Για ακόμα μια φορά ο σωρευμένος πλούτος της οικονομικής ελίτ γιγαντώνεται εις βάρος των δυνάμεων της εργασίας. Η κοινωνική πλειοψηφία καλείται να πληρώσει το κόστος της «προόδου» ενώ οι τεχνολογικές ελίτ θεμελιώνουν μια αποδοτική δυστοπία, όπου τα υπερκέρδη βασίζονται στη διάλυση της εργατικής τάξης και την αποσάρθρωση των κοινωνικών δικαιωμάτων. Απέναντι σε αυτό το μέλλον, η δική μας ευθύνη είναι να παλέψουμε για ένα καθεστώς εγγυήσεων, συλλογικής προστασίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Να βάλουμε τα δικαιώματα των εργαζομένων και των λαϊκών τάξεων πάνω από την αγοραία αποδοτικότητα και τον «ανταγωνισμό» των μηχανών.

Αρκεί όμως μόνο η κοινωνική κριτική; Όχι. Οφείλουμε να τραβήξουμε ευδιάκριτες διαχωριστικές γραμμές με την κυρίαρχη ιδεολογία του τεχνοκρατικού κυνισμού, του «ουδετερόφρονα» εκσυγχρονισμού και της αγοράς ως πανάκειας. Να μην παίζουμε διαρκώς στο γήπεδο του αντιπάλου, αλλά να επαναφέρουμε με θάρρος το δικό μας πολιτικό πλαίσιο: αυτό της κοινωνικής ισότητας, του δημοκρατικού σχεδιασμού, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Να μιλήσουμε ξανά για δημόσιο έλεγχο σε κρίσιμες υποδομές, για τεχνολογία στην υπηρεσία της κοινωνίας και όχι της κυριαρχίας των λίγων. Να μιλήσουμε για την κλιματική αλλαγή, τα ταξικά της χαρακτηριστικά και την ανάγκη προστασίας της κοιωνικής πλειοψηφίας σε μια δίκαιη και αναγκαία πράσινη μετάβαση. Μόνο έτσι μπορούμε να εμπνεύσουμε και να συγκροτήσουμε πλειοψηφικά ρεύματα ελπίδας και ανατροπής.

Ταυτόχρονα βέβαια, να υπερασπιστούμε με τόλμη και αποφασιστικότητα το κυβερνητικό μας χτες, γιατί χωρίς αυτό δεν μπορούμε να έχουμε πλειοψηφικό αύριο.

Ωραία όλα αυτά, θα πει με το δίκιο του κάποιος.
Να διαμορφώσουμε από την αρχή τη στρατηγική, τις θέσεις και την τακτική μας.

Αλλά με ποιο κόμμα;

Με τι κόμμα;

Σε ένα κόσμο σε μετάβαση και σε μια Ελλάδα στη μεσοβασιλεία, ανάμεσα στον ακραίο νεοφιλελευθερισμό και την εταιρειοκρατία, θεωρώ λογικό να παραδεχτούμε επιτέλους ότι είμαστε ως κόμμα και ως πολιτικός και κοινωνικός χώρος της Αριστεράς σε μετάβαση.

Σε μετάβαση, συντρόφισες και σύντροφοι.

Είναι ολοφάνερο ότι πολλά, αν όχι όλα, θα πρέπει να τα αλλάξουμε με απαρχή το συνέδριο αυτό.

Δεν αναφέρομαι σε επικοινωνιακές ασπιρίνες κατάργησης των τάσεων, ή σε βολικές διευκολύνσεις για κατάργηση των μελών του δίευρου.

Αναφέρομαι σε μια ολική αναγέννηση, που θα συμπεριλαμβάνει όλες τις κομματικές εκδοχές της Αριστεράς, σε ένα νέο όραμα, ένα νέο κίνημα, μια νέα, επιτρέψτε μου να πω, έφοδο στον ουρανό.

Πριν από το κόμμα -εργαλείο της όποιας στρατηγικής- έρχεται ο πολιτικός μας χώρος. Ζυμωμένος με αγώνες, αγωνίες, αίμα, νίκες αλλά και ήττες.

Και πριν από τον πολιτικό μας χώρο έρχεται ο κοινωνικός χώρος που θέλουμε να εκφράσουμε. Και μας έχει γυρίσει την πλάτη.

Προφανώς να επιμείνουμε σύντροφοι και να μην υποκύψουμε στις σειρήνες της απογοήτευσης και τις Κασσάνδρες της διάλυσης.

Να επιμείνουμε όμως με τη βεβαιότητα ότι είμαστε σε μετάβαση και μετεξέλιξη.

Ως χώρος, ως κομματικός σχηματισμός, αλλά και ως πρόσωπα αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς.

Να επιμείνουμε στον καθημερινό αγώνα που διαμορφώνει τα αυριανά πρότυπα.

Να αντισταθούμε με όλα τα μέσα στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, αμφισβητώντας την παντοδυναμία της και διαμορφώνοντας κάθε μέρα όσο γίνεται πιο ευνοϊκούς συσχετισμούς.

Να επιμείνουμε ως ΣΥΡΙΖΑ που δεν παραδίνεται και δεν πετάει λευκή πετσέτα.

Και ως συλλογικότητα, ως συλλογικός διανοούμενος, όμως, που σκέφτεται, προβληματίζεται και τολμά να οραματίζεται μια μεγάλη, πολύχρωμη, πειθαρχημένη Αριστερά της εποχής μας. Ένα πολύχρωμο και πολύβουο ποτάμι, που δεν φοβάται και δεν δαιμονοποιεί την αντίθετη γνώμη.

Με το κατάλληλο για την εποχή μας κόμμα-εργαλείο της μεγάλης ανατροπής.

Που θα καταφέρει να συνενώσει, να εμπνεύσει και να νικήσει.

Κι αυτό είναι ένα ζητούμενο που δεν πρόκειται να μας χαριστεί.

Ούτε να προκύψει από σχέδια επί χάρτου.

Θα είναι το ώριμο τέκνο των καθημερινών μας αγώνων.

Παλεύουμε με δυο λόγια για το σήμερα. Το εδώ και τώρα. Γιατί χωρίς αυτό θα καταλήξουμε λέσχη συζητήσεων.

Αλλά προετοιμάζουμε το αύριο. Είμαστε ανοιχτοί σ’ αυτό. Γιατί αυτό που συνηθίσαμε, υπερασπιστήκαμε, ωριμάσαμε μαζί του και μας φαινόταν ή μας φαίνεται αιώνιο έχει ήδη αλλάξει.

Και οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε αυτή την αλλαγή.

Να συμβαδίσουμε μ’ αυτή και να της δώσουμε χώρο και σχήμα.

Αγαπητές συντρόφισσες και σύντροφοι

Ακριβώς με τις σκέψεις αυτές.

Χωρίς καμιά διάθεση απογοήτευσης και ιδιώτευσης.

Κι αφού ευχαριστήσω το κόμμα και όλους όσοι μου εμπιστεύτηκαν υπεύθυνες θέσεις τόσο στον ΣΥΡΙΖΑ όσο και στην κυβέρνηση Τσίπρα, σας ενημερώνω ότι δεν προτίθεμαι να είμαι υποψήφιος πάλι για την Κεντρική μας Επιτροπή.

Δεν ταιριάζει με όσα σας εξέθεσα η ανακύκλωση θέσεων, που την υπηρετούμε πιστά και με τις νέες καταστατικές αλλαγές.

Θα ήθελα να μου αναγνωρίσετε το δικαίωμα της μετάταξής μου στη θέση του απλού μέλους του κόμματος.

Με τη βεβαιότητα ότι θα είμαι παρών στα μέτωπα της πάλης.

Αλλά και στον προβληματισμό και την προσπάθεια για μια νέα αρχή.

Και όπως είχα ξαναπεί, πάλι από συνεδριακό βήμα, ας αφήσουμε επιτέλους τα λουλούδια να ανθίσουν.

Σας ευχαριστώ

Ομιλία της Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου, μέλους της Πολιτικής Γραμματείας και Εισηγήτριας των Πολιτικών Θέσεων του 5ου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Συντάχθηκε από Μανίνα Φωτοπούλου στις . Καταχωρήθηκε στο 5° Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ, Επικαιρότητα.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, ευχαριστούμε το Προεδρείο. Είναι μεγάλη χαρά να βρισκόμαστε ξανά όλοι και όλες μαζί. Να πούμε καλημέρα και στους συντρόφους και τις συντρόφισσες που είναι συνδεδεμένοι διαδικτυακά με το Συνέδριό μας, καθώς έχουμε υβριδική διαδικασία στο 5ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία.

Νομίζω ότι όλοι και όλες μας έχουμε έρθει με ένα πολύ ισχυρό αίσθημα ευθύνης σε σχέση με την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, σε σχέση με τη συγκυρία. Μια συγκυρία ιδιαίτερα δύσκολη, επικίνδυνη, με μια αντιδραστική ακροδεξιά που σηκώνει κεφάλι και στην Αμερική. Εκεί έχει και πλέον εμφανή πια τα αποτελέσματα της διοίκησης Τραμπ και στο εσωτερικό της Αμερικής, αλλά και διεθνώς και στην Ευρώπη. Αλλά και μετά από έξι χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας στη χώρα μας, με τις δραματικές συνέπειες που έχει πλέον όχι μόνο οικονομικές και κοινωνικές, αλλά για την ίδια τη δημοκρατία μας, για την αποδυνάμωση και τη διαστρέβλωση που υφίσταται καθημερινά ο πολίτης. Το έλλειμμα εμπιστοσύνης πια στο κράτος δικαίου και μια συνεχόμενη διαδικασία παρακμής, εξαιτίας της Νέας Δημοκρατίας, που έρχεται να δημιουργήσει πεδίο θολούρας σε σχέση με την εμπιστοσύνη τελικά στο ίδιο το πολιτικό σύστημα.

Άρα λοιπόν, συντρόφισσες και σύντροφοι, οι ευθύνες μας είναι πολλαπλές, αλλά νομίζω και η αποφασιστικότητά μας. Όλοι και όλες που είμαστε εδώ, παρότι περάσαμε δύο πολύ δύσκολα χρόνια, που μας στοίχισαν, που μας τραυμάτισαν, που βλέπουμε ακόμα τις συνέπειες, πολλές φορές, με συντρόφους μας που έχουν απομακρυνθεί, με προοδευτικούς ανθρώπους που μας έχουν ψηφίσει και που είναι σε μια στάση αναμονής απέναντι μας. Όλα αυτά ενισχύουν την ανάγκη μέσα από αυτό το Συνέδριο, ένα Συνέδριο πραγματικά επανεκκίνησης, συσπείρωσης, συλλογικότητας και νέας πορείας, να μπορέσουμε να στείλουμε ισχυρό μήνυμα στην κοινωνική βάση του ΣΥΡΙΖΑ, μήνυμα ισχυρό στον ελληνικό λαό και στον προοδευτικό κόσμο ότι εμείς είμαστε εδώ με θέσεις, με μια νέα δημοκρατική συλλογική λειτουργία, όπως θα συζητήσουμε στην πορεία και στη συνέχεια με το καταστατικό, για να μπορέσουμε πάνω από όλα να υπηρετήσουμε τις ανάγκες και τις προσδοκίες του ελληνικού λαού και της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, σε αυτή τη φάση κινείται, μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου του 2024, που τα ίδια τα μέλη μας δώσανε με τη μαζική συμμετοχή τους -70.000 παλιά και νέα μέλη- δώσανε αυτή την νέα πνοή, αυτή την εμπιστοσύνη στον ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, με την εκλογή του Προέδρου, του Σωκράτη Φάμελλου, με την ενωτική στάση όλων των υποψηφίων προέδρων. Και σε αυτή την πρώτη φάση, σε αυτό το πρώτο εξάμηνο, ήδη πετύχαμε μια σειρά από πολύ σημαντικά πράγματα. Πετύχαμε την αποκατάσταση της σοβαρότητας, της αξιοπιστίας, μιας ισχυρής αντιπολιτευτικής παρουσίας στη Βουλή. Αλλά ταυτόχρονα μπορέσαμε να προετοιμάσουμε τις θέσεις μας και τις καταστατικές αλλαγές στο Συνέδριό μας, ώστε να μπορέσουμε συλλογικά, μέσα από την κορυφαία αυτή διαδικασία, μετά το Συνέδριο, με τα όπλα μας αυτά, με τα εφόδια μας αυτά, με επικαιροποιημένες τις πολιτικές μας θέσεις και προτεραιότητες και ταυτόχρονα τη νέα συλλογική μας λειτουργία, να κάνουμε ακριβώς αυτήν τη νέα επανεκκίνηση και επανασύνδεση με τα λαϊκά συμφέροντα, με την κοινωνική πλειοψηφία, με την ίδια την κοινωνία.

Άρα λοιπόν, είναι τέσσερις οι άξονες αυτής της συλλογικής μας προσπάθειας που υπηρετούμε και που μετά το Συνέδριο θα υπηρετήσουμε ακόμα πιο δυναμικά. Πρώτα απ’ όλα η δυναμική αντιπολίτευση στη Βουλή. Γιατί δεν ξεχνάμε ότι το 2023 ο λαός ψήφισε, η λαϊκή κυριαρχία ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αλλά ακόμα και τώρα, μετά τις αποχωρήσεις, τις παραιτήσεις, συνεχίζουμε να έχουμε ισχυρό ρόλο αντιπολίτευσης στη Βουλή, παρουσίας στην κοινωνία, στα κοινωνικά κινήματα, όπου χτυπάει ο παλμός της κοινωνίας, με ακόμα πιο ισχυρό τρόπο. Γιατί είναι αλήθεια ότι εκεί έχουμε πάρα πολύ δουλειά να κάνουμε ακόμα στους χώρους δουλειάς, στην αυτοδιοίκηση, στον αγροτικό κόσμο, στους επαγγελματίες, στις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας.

Είναι οπωσδήποτε η ανάγκη να επιβεβαιώσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία είναι ένα κόμμα της κυβερνώσας Αριστεράς. Δεν είμαστε απλώς για να κάνουμε αντιπολίτευση, ένα κόμμα διαμαρτυρίας. Είμαστε εδώ για να εκφράζουμε προτάσεις εναλλακτικού κυβερνητικού προγράμματος, που μπορούν πραγματικά να συσπειρώσουν και να δώσουν τη δυναμική μιας νέας προοδευτικής κοινωνικής πλειοψηφίας, η οποία να μπορεί να κάνει πράξη την αναγκαία σήμερα πολιτική και κοινωνική αλλαγή στη χώρα.

Ταυτόχρονα, ο τρίτος άξονας είναι προφανώς οι προοδευτικές συνεργασίες, κάτι το οποίο υπηρετούμε με πολύ συστηματικό τρόπο, παρότι βλέπουμε ότι υπάρχουν και δυσκολίες. Αναφέρθηκε και ο σύντροφος Πρόεδρος χθες στην ομιλία του στο πώς οι άλλες δυνάμεις ανταποκρίνονται, αλλά εμείς πιστεύουμε σε αυτή την ανάγκη. Πιστεύουμε ότι ο κατακερματισμός το μόνο που ωφελεί, είναι τελικά ακόμα και αυτή η κυβέρνηση Μητσοτάκη που είναι σε φθορά, σε αμφισβήτηση, από τη μεγάλη πλειονότητα του ελληνικού λαού, και αποδρομή, να μπορεί ακόμα να λέει ότι εγώ δεν έχω ορατό αντίπαλο, δεν έχω αυτή τη στιγμή εναλλακτική πρόταση που να με αμφισβητεί. Άρα λοιπόν ένας ισχυρός ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία -και αυτό είναι και ο βασικός και μεγάλος στόχος αυτού του Συνεδρίου- ένας ενδυναμωμένος ΣΥΡΙΖΑ σε άποψη θέσεων, σε άποψη λειτουργίας, πάνω απ’ όλα στην κοινωνική του αναφορά και διασύνδεση, μπορεί να είναι αυτός ο καταλύτης ο οποίος να δώσει τη δυναμική για να διαμορφωθεί αυτή η εναλλακτική προοδευτική πρόταση και η προοδευτική πλειοψηφία

Σε αυτό το πλαίσιο, θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα την Επιτροπή Θέσεων, η οποία λειτούργησε μέσα στο Πάσχα με πολύ δημιουργικό και συνθετικό τρόπο και μπορέσαμε να φτάσουμε εγκαίρως στην Κεντρική Επιτροπή με ένα σχέδιο θέσεων. Το έχετε όλοι λάβει επικαιροποιημένο και γι’ αυτό τον λόγο πέρασε και σχεδόν ομόφωνα από την Κεντρική Επιτροπή. Γιατί αυτό που επιχειρήσαμε ήταν πάνω απ’ όλα η προσπάθεια σύνθεσης. Άρα τι μας οδήγησε σε αυτό το κείμενο που έχετε μπροστά σας; Πρώτα απ’ όλα το αξιακό μας πλαίσιο, το οποίο αποτυπώνεται και στο προοίμιο μας. Οι αξίες μας, οι αρχές μας, είναι σταθερές. Σε έναν κόσμο που αλλάζει και αλλάζει επικίνδυνα, εμείς έχουμε βασικές αρχές και αξίες. Εμπνεόμαστε και πιστεύουμε στο όραμα του σοσιαλισμού με ελευθερία και δημοκρατία. Μιλάμε για την ανάγκη να κατοχυρωθεί και να ενισχυθεί και μέσα στις νέες προκλήσεις και ανάγκες η ισότητα, η ελευθερία, η δημοκρατία, η κοινωνική δικαιοσύνη, μαζί βέβαια με τις νέες προκλήσεις, όπως είναι η προστασία του περιβάλλοντος και η αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης. Άρα λοιπόν, αυτό είναι το αξιακό μας πλαίσιο.

Οι αναφορές μας: Οι αναφορές μας είναι και αυτές σταθερές μέσα σ’ αυτό το νέο περιβάλλον. Δηλαδή ότι εμείς θέλουμε να εκφράσουμε και να εκφράζουμε με τις θέσεις και τις προτάσεις μας μια ισχυρή κοινωνική πλειοψηφία. Τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας, του κόσμου της εργασίας, που υποφέρει κι έχει δει τα δικαιώματά του να καταλύονται συνεχώς ένα προς ένα, με αντισυνταγματικό τρόπο, από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Του κόσμου της παραγωγής, των μικρομεσαίων, που δεν έχουν πρόσβαση στοιχειώδη και στήριξη είτε στο Ταμείο Ανάκαμψης είτε στον τραπεζικό δανεισμό, είναι αποκλεισμένοι. Του αγροτικού κόσμου, που ζει μέσα σε αυτό το περιβάλλον είτε της εκμετάλλευσης των μεσαζόντων, είτε αυτά τα σκάνδαλα που βλέπουμε πλέον ότι είναι η καθημερινότητα για τον αγροτικό κόσμο, με τον ΟΠΕΚΕΠΕ και όλες τις άλλες αμαρτωλές πολιτικές που έχει ασκήσει η Νέα Δημοκρατία, χωρίς καμία ουσιαστική διαπραγμάτευση στις Βρυξέλλες, στο πλαίσιο της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής. Τους συνταξιούχους, που κυριολεκτικά δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με αυτή την πενιχρή σύνταξη και τη συνεχή μείωση της αγοραστικής τους δύναμης. Τους νέους ανθρώπους της πατρίδας μας, οι οποίοι ψάχνουν να βρουν το μέλλον τους σε μία χώρα και σε μια πατρίδα που δεν τους δίνει αυτές τις δυνατότητες, καθώς έχουμε μία κυβέρνηση που έχει επενδύσει στη φτηνή, ελαστική εργασία, χωρίς δικαιώματα και χωρίς προοπτική.

Άρα λοιπόν, με αυτές τις αξίες και με αυτές τις αναφορές μας, εμείς προχωράμε. Και θέλω επίσης εδώ να τονίσω ότι σε αυτή την προσπάθεια που έγινε τη συνθετική, είχαμε και δύο πολύ μεγάλες ανάγκες. Μία που αφορά τη διεθνή, ευρωπαϊκή και δική μας συγκυρία, στη χώρα μας, και μία που αφορά το κόμμα μας. Να ξεκινήσω από το δεύτερο. Μέσα από την περιπέτεια και την κρίση και όλα τα προβλήματα που ζήσαμε τα τελευταία δύο χρόνια, πρώτα απ’ όλα χάσαμε πολύτιμους συντρόφους και συντρόφισσες που αποστασιοποιήθηκαν, αλλά είχαμε και προβλήματα λειτουργικά. Έπρεπε, μετά τις εκλογές τις προεδρικές του Νοεμβρίου, να ξαναμπεί μπροστά ένας μηχανισμός κομματικός, να ξαναμπούν μπροστά τα τμήματα. Προφανώς οι βουλευτές μας κάνουν ό,τι μπορούν και με πολύ μεγάλη συνέπεια στους τομείς τους στη Βουλή. Το ζήσατε και εσείς από τις περιφέρειες σας. Έπρεπε να συμπληρωθούν τα όργανα. Το ίδιο αφορούσε όλες τις βαθμίδες του κόμματός μας. Άρα λοιπόν, μέσα από αυτή τη διαδικασία του προγράμματος υπήρξε και μια επανενεργοποίηση προγραμματική των τμημάτων του κόμματος και έτσι είχαμε και σημαντικές συμβολές. Και αυτό σίγουρα συνέβαλε πάρα πολύ και προφανώς μετά το Συνέδριο πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερο βάρος σε αυτό.

Σε αυτή την κατεύθυνση θέλω να ξεκαθαρίσω όμως κάτι. Επειδή, όπως είπε και η συντρόφισσα η Όλγα Γεροβασίλη, ως τις 6 υπάρχει και προθεσμία για τροπολογίες: οι θέσεις δεν είναι κυβερνητικό πρόγραμμα. Οι θέσεις έρχονται να θέσουν το θέμα, το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούμαστε. Έρχονται προφανώς να κάνουν αποτίμηση της περιόδου που διανύσαμε, με στοιχεία αυτοκριτικής, απολογισμού, αλλά και προτεραιότητες για τη νέα πορεία. Και προφανώς έχουν κι ένα μεγάλο προγραμματικό κομμάτι.

Το κυβερνητικό πρόγραμμα είναι κάτι άλλο. Είναι κάτι το οποίο θα πάρει αναφορά από τις θέσεις, όπως κι εμείς, εξάλλου, δεν ξεκινάμε από το μηδέν, παρά την περιπέτεια που έχουμε περάσει. Έχουμε πίσω μας και πέρα από τις αρχές και τις αξίες μας, έχουμε τις αποφάσεις των Συνεδρίων μας, έχουμε το κυβερνητικό μας πρόγραμμα στις εκλογές, και έχουμε και το κυβερνητικό μας έργο της κυβέρνησης Τσίπρα την περίοδο 2015-’19. Άρα ούτε από το μηδέν ξεκινάμε και προφανώς το κυβερνητικό πρόγραμμα που θα ακολουθήσει θα είναι και πιο αναλυτικό και μέσα από έναν συγκεκριμένο κοινωνικό και εσωκομματικό διάλογο, που θα γίνει η επεξεργασία του.

Η δεύτερη μεγάλη ανάγκη -και νομίζω ότι εδώ έχει γίνει μια προσπάθεια, προφανώς χρειάζεται να κάνουμε ακόμα περισσότερα βήματα και αναλύσεις και το Ινστιτούτο Πουλαντζά, που τώρα έχει ξαναενεργοποιηθεί και ανασυγκροτηθεί, θα συμβάλλει πάρα πολύ σε μια σειρά από θεωρητικές και αναλυτικές αναζητήσεις- είναι η επικαιροποίηση των θέσεων, γιατί προφανώς ζούμε σε έναν άλλο κόσμο. Να ξεκινήσουμε από το κομμάτι το διεθνές και ευρωπαϊκό. Είναι προφανές ότι αυτά που ζούμε είναι συγκλονιστικά. Είναι μια αντιδραστική Διεθνής που βλέπουμε παντού να αναπτύσσεται. Βλέπουμε αυτή τη στιγμή μια Ευρώπη με έλλειψη ηγεσίας, η οποία έρχεται να ταυτιστεί μόνο με την πολεμική οικονομία και χωρίς να μπορεί να δώσει ένα όραμα για τους λαούς της Ευρώπης και τις ανάγκες τους.

Βλέπουμε ταυτόχρονα -και εδώ δεν είναι απλή πρόκληση, είναι η πραγματικότητα που ζούμε- ότι αυτό που λέμε η 4η και 5η βιομηχανική επανάσταση, στην ουσία ο ψηφιακός μετασχηματισμός και η τεχνητή νοημοσύνη, δεν είναι κάτι θεωρητικό: είναι κάτι που ήδη παράγει αποτελέσματα τα οποία αφορούν τη δουλειά μας, τα προσωπικά μας δεδομένα, τη πιθανή χειραγώγηση, όταν δεν υπάρχει ο αντίστοιχος δημοκρατικός κι ανθρώπινος έλεγχος, την εργασία, την επιστήμη, όλα τα πεδία.

Και προφανώς φτάνουμε να βλέπουμε στην Αμερική την ολιγαρχία πια, γιατί συνηθίζουμε να μιλάμε μόνο για τους Ρώσους ολιγάρχες, βλέπουμε την ολιγαρχία της τεχνολογικής και ψηφιακής επιστήμης και της τεχνητής νοημοσύνης και τι επιρροή έχει τελικά στην ενημέρωση, στη διαμόρφωση των συνειδήσεων και στις παγκόσμιες εξελίξεις. Άρα λοιπόν, η μία επικαιροποίηση είχε να κάνει με τη συγκυρία και τα νέα δεδομένα που έχουμε.

Η δεύτερη επικαιροποίηση έχει να κάνει προφανώς με την κατάσταση στη χώρα μας κι έχουμε ειδικό κεφάλαιο γι αυτό. Γιατί αν από το 2019 μέχρι το ‘23, μέσα από αυτό που βίωσε ο ελληνικός λαός: Είδαμε να καταλύονται οι εργασιακές σχέσεις, να μειώνεται σταδιακά η αγοραστική δύναμη, να λειτουργεί η έννοια του ατομικισμού κι όχι της συλλογικής δράσης, της ατομικής ευθύνης ακόμα και στην πανδημία αλλά πολύ περισσότερο στους χώρους δουλειάς, ή στον αποκλεισμό των μικρομεσαίων, και να επικρατεί η λογική πρόσκαιρων επιδομάτων μέσα από μια πίτα που μοιράστηκε δισεκατομμυρίων από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, κονδυλίων ευρωπαϊκών, είτε της πανδημίας είτε του Ταμείου Ανάκαμψης, που πήγε προφανώς στα μεγάλα και ισχυρά κέντρα στην πλειονότητα, με πολύ μικρά κομμάτια που δόθηκαν με έκτακτες επιδοτήσεις και επιδόματα. Διαπιστώσαμε -και το γράφουμε μέσα αυτό αναλυτικά- ότι διαμορφώθηκε σταδιακά μια κοινωνία περιορισμένων προσδοκιών, χαμηλών προσδοκιών.

Όμως, συντρόφισσες και σύντροφοι, εδώ έχουμε φτάσει σε ένα άλλο σημείο πια από το ‘23 μέχρι σήμερα. Έχουμε φτάσει σε μια κοινωνία που έχει δύο όψεις: κοινωνία οργής και κοινωνία παραίτησης. Η κοινωνία παραίτησης φαίνεται πια και στις εκλογικές αναμετρήσεις. Το είδαμε και στις ευρωεκλογές, όπου είχαμε μία αποχή η οποία ξεπέρασε κάθε προηγούμενο στη Μεταπολίτευση, σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, που η πολιτική συμμετοχή ήταν κάτι βιωματικό για τον ελληνικό λαό. Αλλά έχουμε και την κοινωνία της οργής, η οποία εκδηλώθηκε με τα εκατομμύρια του κόσμου που βγήκαν στο δρόμο για τα Τέμπη ζητώντας δικαιοσύνη, ζητώντας απόδοση ευθυνών, όπου αφενός ήταν η οργή που ξεχείλισε για τη συγκάλυψη από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, δύο χρόνια μετά το έγκλημα των Τεμπών, αλλά ταυτόχρονα εξέφρασε μ’ αυτό τον οργισμένο και ισοπεδωτικό τρόπο και τη συσσωρευμένη οργή, απελπισία και επισφάλεια που ζει η ελληνική κοινωνία και ιδίως η νεολαία.

Άρα λοιπόν, εμείς απέναντι σε όλα αυτά, αφενός πρέπει να έχουμε σαφή πυξίδα, σαφείς θέσεις προγραμματικές, αλλά πρέπει να έχουμε και την αξιοπιστία ότι ακούμε, καταλαβαίνουμε και ανταποκρινόμαστε.

Και εδώ θέλω να τονίσω ότι κάνουμε και μια ειδική αναφορά μιλώντας για την πολιτική και κοινωνική συγκυρία, στο περίφημο δίλημμα που επιχειρείται αυτή τη στιγμή να παρουσιαστεί από διάφορα κέντρα ως το κυρίαρχο, ως η κυρίαρχη αντίθεση σήμερα στην κοινωνία και στις πολιτικές δυνάμεις: το περίφημο δίλημμα συστημικών και αντισυστημικών δυνάμεων. Αυτό, συντρόφισσες και σύντροφοι, είναι φανερό ότι είναι ένα δίλημμα το οποίο έρχεται να κάνει τα εξής: Πρώτα απ’ όλα να εκμεταλλευτεί την οργή και την αγανάκτηση του κόσμου και να μην θεωρήσει ότι η βασική διαχωριστική γραμμή που μπορεί να δώσει προοπτική, να αναζωογονήσει τη δημοκρατία και να δημιουργήσει συνθήκες αλλαγής στη χώρα, είναι προφανώς για εμάς Αριστερά – Δεξιά, πρόοδος – συντήρηση. Και για μας, αν κάτι είναι συστημικό σ’ αυτή τη χώρα, είναι η μάχη απέναντι στο κατεστημένο, βέβαια, το εκάστοτε κατεστημένο. Δεν είναι συστημικός όποιος έχει κυβερνήσει, ανεξάρτητα από το τι πρέσβευε όταν κυβέρνησε, πόσα χρόνια κυβέρνησε και τι αποτελέσματα είχε.

Αυτή η επιβολή, η προσπάθεια επιβολής -και βλέπουμε και την πληθώρα των δημοσκοπήσεων σε αυτή την κατεύθυνση, όπου πλέον δεν είναι απλώς αποτύπωση της στιγμής, είναι χειραγώγηση της συνείδησης του κόσμου και διαμόρφωσης εντυπώσεων- είναι ακριβώς μια θολούρα, η οποία τι κάνει; Πρώτον, ξεπλένει την ακροδεξιά. Δεν μιλάμε πια για ακροδεξιά, μιλάμε για «αντισυστημικές δυνάμεις». Έρχεται και αναγορεύει ως τιμητές της πολιτικής ζωής δυνάμεις που σου λένε «δεν υπάρχει δεξιά και αριστερά, εμείς εκφράζουμε και καταγγέλλουμε». Το είδαμε και στις προτάσεις που κατατέθηκαν για την Προανακριτική πως υπάρχει ο δίαυλος ανάμεσα στη θολούρα αυτή της ακροδεξιάς και δυνάμεων που θεωρούν ότι δεν υπάρχει διάκριση προοδευτικών και συντηρητικών δυνάμεων.

Αλλά πάνω απ’ όλα ένας ωφελείται: η κυβέρνηση Μητσοτάκη και τα κατεστημένα συμφέροντα που τη στηρίζουν. Γιατί προφανώς, όσο εμπεδώνεται μια τέτοια αντίληψη και καλλιεργείται, ο κόσμος είτε παραιτείται είτε δεν προσδοκά ή δεν παλεύει για την εναλλακτική προοδευτική πρόταση, αλλά έρχεται και συμβιβάζεται. Και εκεί θα ξαναμπεί η κινδυνολογία -μπαίνει ήδη από την πλευρά Μητσοτάκη: Εμείς, σου λέει ο Μητσοτάκης -παρά τη φθορά- και το χάος απέναντι.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, γι’ αυτό η ευθύνη μας είναι πολύ μεγάλη. Και στο κείμενο των Θέσεων δεν μένουμε μόνο στο προγραμματικό. Ερχόμαστε και λέμε πρώτα απ όλα ότι εμείς πιστεύουμε στην ανάγκη να υπάρχει μια απάντηση και σε ευρωπαϊκό και σε διεθνές επίπεδο. Απέναντι σε αυτό το αντιδραστικό δίκτυο της ακροδεξιάς, το οποίο πλέον μπαίνει και στις κυβερνήσεις, εμείς πιστεύουμε σε μια άλλη Ευρώπη. Δεν είναι η δική μας Ευρώπη η Ευρώπη του διευθυντηρίου, η Ευρώπη που είναι απομακρυσμένη από τους λαούς. Η Ευρώπη που από τα μνημόνια και μετά έχει παραμερίσει την κοινωνική Ευρώπη και την πραγματική οικονομική ανάπτυξη, με ένα διάλειμμα μόνο εξ’ ανάγκης την περίοδο της πανδημίας, το οποίο όμως δεν κράτησε πολύ, στο δημοσιονομικό σκέλος. Και πάνω απ’ όλα δεν μπορούμε να δεχτούμε και είναι σαφής η θέση μας απέναντι στο ReArm, απέναντι στη λογική μιας πολεμικής οικονομίας, η οποία μάλιστα στηρίζεται στο να παίρνει κονδύλια από τα ταμεία που είναι για την περιφερειακή και την κοινωνική ανάπτυξη και συνοχή.

Υπάρχουν δυνατότητες; Ναι, υπάρχουν δυνατότητες. Και η μάχη μας είναι και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, γιατί ούτε εμείς πιστεύουμε στην Ευρώπη, αλλά σε μια άλλη Ευρώπη. Ταυτόχρονα είναι σαφές ότι εμείς λέμε ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη, η οποία είναι προφανές ότι τη χώρα μας την έχει τελείως αποδυναμώσει από τα ερείσματά της, από τις συμμαχίες της και την έχει προσδέσει με τους πιο σκληρούς πυρήνες, που έχει τις συνέπειές του. Και αυτό το ζούμε καθημερινά. Το ζούμε από τη στάση Μητσοτάκη απέναντι στη γενοκτονία της Γάζας. Ένας από τους ελάχιστους Ευρωπαίους ηγέτες που δεν μίλησε, ενώ άλλοι Ευρωπαίοι πρωθυπουργοί πήραν πρωτοβουλία. Ενώ η Ελλάδα έχει -ειρωνεία αυτό- τη θέση της προεδρίας του Συμβουλίου Ασφαλείας αυτή την περίοδο, ως μη μόνιμο μέλος.

Εμείς μιλάμε για μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, που έχει πρόταγμα ειρήνης, συνεργασίας, κατοχυρώνει αποφασιστικά, αναδεικνύοντας τις κόκκινες γραμμές σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τα θέματα κυριαρχίας και κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Και όπως και με τη Συμφωνία των Πρεσπών, δίνει τη μάχη για να μπορεί, μέσα από αυτή την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, και τα εθνικά μας συμφέροντα να εξυπηρετεί και να δημιουργεί πλαίσιο ειρήνης, συνύπαρξης και συνεργασίας στον ευρύτερο γεωπολιτικό μας χώρο, που αυτή τη στιγμή πραγματικά ζει μαύρες στιγμές, με ιδιαίτερους κινδύνους στο μέλλον.

Είναι προφανές λοιπόν -και οι θέσεις μας είναι σαφείς σε όλα αυτά τα ζητήματα-, όπως επίσης εμείς με σαφήνεια λέμε ότι πρέπει να σταματήσει ο πόλεμος στην Ουκρανία. Εμείς καταδικάσαμε τη ρωσική εισβολή, γιατί προφανώς είμαστε με το διεθνές δίκαιο, παρότι αυτή τη στιγμή αμφισβητείται διεθνώς. Δεν μπορούμε να είμαστε με τη λογική του ισχυρού. Εμείς έχουμε το θέμα της Κύπρου. Είναι και θέμα αρχής για μας. Αλλά ταυτόχρονα λέμε ότι δεν μπορεί και να εργαλειοποιείται ένας πόλεμος και να παρατείνεται με τα συγκεκριμένα οικονομικά, βιομηχανικά και γεωπολιτικά συμφέροντα, σε αυτή την κατεύθυνση. Και όταν τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία, προφανώς πρέπει να δούμε -και αυτό το τονίσαμε με σαφήνεια στις Θέσεις- ένα άλλο σύστημα ευρωπαϊκής ασφάλειας, το οποίο θα πρέπει να περιλαμβάνει και τη Ρωσία τότε, αφού τελειώσει ο πόλεμος. Αυτό που λέμε μια μεγάλη ενωμένη Ευρώπη σε επίπεδο όχι Ευρωπαϊκής Ένωσης απλώς, αλλά που να μπορεί να βάλει ένα σύστημα συνεργασίας και ασφάλειας σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο. Αυτό που λέγαμε παλιά από τα Ουράλια στον Ατλαντικό.

Στο κομμάτι το προγραμματικό -και εδώ είναι μπροστά μου και ο σύντροφος ο Νίκος Παππάς, που δούλεψε πάρα πολύ σε αυτό το κομμάτι- εδώ έχουμε πολύ σαφείς τοποθετήσεις. Δεν θέλω να μακρηγορήσω. Είδα ότι ήρθε και ο σύντροφος, ο Κώστας Ζαχαριάδης, για το καταστατικό. Απλώς να πω τους βασικούς άξονες. Ούτως ή άλλως ο Πρόεδρος, ο Σωκράτης Φάμελλος, με τους 10 + 1 άξονες έχει παρουσιάσει τις μεγάλες δικές μας προτεραιότητες και μάλιστα και σε μια λογική ότι αυτές πρέπει να είναι και η βάση για μία συζήτηση προγραμματική με τις άλλες προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις. Γιατί βέβαια όταν εμείς μιλάμε για συνεργασίες, μιλάμε βάσει προγραμματικών συγκλίσεων. Γιατί μόνο έτσι έχει νόημα μια προοδευτική διέξοδος και μία εναλλακτική προοδευτική κυβερνητική πρόταση. Άρα προφανώς μιλάμε για παραγωγική ανασυγκρότηση. Προφανώς μιλάμε για το σπάσιμο των καρτέλ σε όλα τα επίπεδα. Προφανώς μιλάμε για έναν τραπεζικό χώρο που πρέπει να λειτουργεί για την ανάπτυξη της χώρας. Μιλάμε για την ανάγκη να υπάρχει αύξηση των μετοχών που ελέγχει το Δημόσιο στην Εθνική Τράπεζα, προκειμένου ακριβώς και η Εθνική Τράπεζα να παίξει τον ρόλο της, δημόσιο πυλώνα και με την Αναπτυξιακή Τράπεζα που πρέπει και αυτή να αναπτυχθεί περαιτέρω.

Μιλάμε προφανώς για την αντιμετώπιση, αυτή τη στιγμή, του ιδιωτικού χρέους, που μαζί με όλα τα άλλα που ζει ο ελληνικός λαός -από τη μείωση της αγοραστικής δύναμης μέχρι την επισφάλεια την καθημερινή- δεν επιτρέπει ούτε στην ίδια την οικονομία ούτε στην κοινωνία να πάρει ανάσα. Μιλάμε για τη στήριξη μιας άλλης αντίληψης για την παραγωγή, για την μικρομεσαία επιχειρηματικότητα. Για τη βιομηχανική πολιτική της χώρας, να μιλήσουμε με όρους ανάπτυξης μιας νέας μεταποιητικής βιομηχανίας, με βάση και τις νέες τεχνολογίες και την ψηφιακή εποχή, σε συνδυασμό προφανώς με τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Μιλάμε για τη στήριξη της αγροτικής παραγωγής με σύγχρονους όρους, το οποίο είναι και θέμα που αφορά και την περιφερειακή ανάπτυξη αλλά και το δημογραφικό.

Μιλάμε για την πράσινη μετάβαση. Και εδώ ερχόμαστε και κάνουμε και μια σειρά καινοτομίες. Γιατί αφενός δεσμευόμαστε στις βασικές μας αρχές όσον αφορά την κλιματική κρίση και την περιβαλλοντική προστασία, αλλά ταυτόχρονα λέμε ότι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειες πρέπει και αυτές να λειτουργούν μέσα σ ένα πλαίσιο ρυθμιστικό, το οποίο να έχει ρόλο ένα χωροταξικό για τις ΑΠΕ και τις άδειες που δίνονται και σαφώς να έχει λόγο η τοπική κοινωνία, μέσω της αυτοδιοίκησης. Όπως επίσης ξεκαθαρίζουμε -και αυτό είναι κάτι που το έχουμε βρει παντού όπου πήγαμε, που υπάρχει αγροτική παραγωγή- ότι θα πρέπει και τα φωτοβολταϊκά να εξαιρούνται από τις περιοχές υψηλής αγροτικής παραγωγής, και ας πάρει και ένα μέρος αυτού του κόστους και η σχετική βιομηχανία.

Μιλάμε προφανώς για την κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων, ιδίως στον χώρο της εργασίας, ιδίως η εμπορευματοποίηση του Εθνικού Συστήματος Υγείας, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Όλα αυτά τα ζητήματα είναι σαφή για μας, με πολύ σαφείς θέσεις και για την εργασία, για τα δικαιώματα των εργαζομένων, για την κατοχύρωση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Για τη στεγαστική κρίση, για το κοινωνικό κράτος, για μια Παιδεία πραγματικά δημόσια, ισχυρή και σύγχρονη. Όπως επίσης και για ένα ισχυρό Εθνικό Σύστημα Υγείας, που σημαίνει όμως και την αντίστοιχη στήριξη στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Μιλάμε και για τον πολιτισμό και αυτό είναι κρίσιμο. Μιλάμε και για τον αθλητισμό. Και σε όλους τους τομείς που αφορούν μια προγραμματική δική μας εναλλακτική πρόταση, ερχόμαστε με πολύ συγκεκριμένες θέσεις.

Όλα αυτά -οι προγραμματικές μας θέσεις, η διασύνδεση ξανά με τον κόσμο, η σχέση εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας- προϋποθέτουν έναν ισχυρό ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία. Άρα το τελευταίο μας κεφάλαιο είναι ακριβώς αυτό: Πώς δηλαδή θα μπορέσει να προχωρήσει ο μετασχηματισμός του κόμματος μας σε ένα κόμμα πραγματικά δημοκρατικό, σύγχρονο, συλλογικό, φεμινιστικό. Ένα κόμμα που είναι κοντά στους νέους ανθρώπους. Ένα κόμμα που το ίδιο αξιοποιεί τις ψηφιακές δυνατότητες, σε μια περίοδο που βλέπουμε στις οργανώσεις μας ότι νέοι άνθρωποι οι οποίοι εργάζονται πάρα πολλές ώρες, νέες οικογένειες, δεν έχουν τη δυνατότητα πάντα να είναι με φυσική παρουσία, αλλά τους θέλουμε και αυτούς κοντά μας. Γι’ αυτό έχουμε σήμερα και την υβριδική αυτή διαδικασία, ώστε να μπορέσουμε και τη φυσική παρουσία να κατοχυρώσουμε, γιατί η πολιτική δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς φυσική συλλογικότητα, αλλά ταυτόχρονα να διευρύνουμε τη δυνατότητα συμμετοχής σε όλους και όλες που θέλουν να συμβάλλουν σε αυτή τη διαδικασία μέσα από τους χώρους που δραστηριοποιούνται στους χώρους δουλειάς, είτε την τοπική τους κοινωνία.

Άρα λοιπόν, συντρόφισσες και σύντροφοι, είναι σαφές ότι εμείς είμαστε για τα δύσκολα. Τα δύσκολα δεν μας πτόησαν. Έχουμε τις αρχές και τις αξίες μας και η παρουσία μας αυτό λέει. Έχουμε την αισιοδοξία της βούλησης, έχουμε την αυτοπεποίθηση των θέσεων και των απόψεών μας. Έχουμε το αίσθημα ευθύνης να μπορέσουμε με αξιοπιστία να στείλουμε ένα μήνυμα από αυτό το Συνέδριο θετικό όχι μόνο σε εμάς που είμαστε εδώ, αλλά κυρίως σε αυτούς που είναι απ’ έξω. Σε αυτούς που μπορεί να μην ήρθαν να γίνουν σύνεδροι, αλλά μας παρακολουθούν. Στην κοινωνική μας βάση, που μας ψήφισε και μας έδωσε νίκες στις εκλογές, η οποία μπορεί να μην έχει πάει σε άλλο κόμμα, αλλά είναι σε μια γενική παραίτηση και απογοήτευση. Και να τους πούμε: υπάρχει ελπίδα. Εδώ μπορούμε όλοι μαζί με τις αξίες μας, με τις αρχές μας, με τις πολιτικές μας θέσεις, να φτιάξουμε ακριβώς μια προοδευτική προοπτική ελπίδας. Να είμαστε ο καταλύτης σε αυτή τη διαδικασία για μια πραγματική και ουσιαστική νέα πολιτική και κοινωνική αλλαγή στη χώρα μας.

Καλό Συνέδριο, καλό αγώνα και καλή δύναμη!

N. Φαραντούρης: Προειδοποιεί με άμεση αναθεώρηση του ευρωπαϊκού πακέτου €4 δισ. προς την Αίγυπτο αν κλείσει η Μονή Σινά

Συντάχθηκε από Μανίνα Φωτοπούλου στις . Καταχωρήθηκε στο Δηλώσεις & Ανακοινώσεις Ευρωομάδας, Δηλώσεις, Παρεμβάσεις & Ερωτήσεις, Ευρωβουλή.

Ευθεία προειδοποίηση για αναστολή του πακέτου €4 δισ. αναπτυξιακή βοήθεια προς την Αίγυπτο απευθύνει ο ευρωβουλευτής και μέλος της Επιτροπής Προϋπολογισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Νικόλας Φαραντούρης.

Σε δήλωσή του που αναπαράγεται σε διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης κάνει λόγο για «ανησυχητικά νέα από την Αίγυπτο που χρήζουν άμεσης απάντησης απ’ την ΕΕ».

Όπως τονίζει : «Η απόφαση αιγυπτιακού δικαστηρίου, με την οποία ανοίγει ο δρόμος για τη διάλυση του ελληνορθόδοξου μοναστικού κέντρου του όρους Σινά, ενός διεθνούς και οικουμενικής σημασία χώρου ανά τους αιώνες, προκαλεί αποτροπιασμό. Εάν η απόφαση αυτή εφαρμοστεί, η Μονή θα κλείσει οριστικά, η περιουσία της θα περιέλθει στο αιγυπτιακό δημόσιο και οι μοναχοί θα διωχθούν».

Και συνεχίζει: «Η δικαστική απόφαση αποτελεί κατάφωρη παραβίαση των θρησκευτικών και ατομικών δικαιωμάτων στην Αίγυπτο και ταυτόχρονα, συνιστά ευθεία απειλή εναντίον ενός από τα πιο ιστορικά πολιτιστικά μνημεία της ανθρωπότητας. Πρόκειται για το παλαιότερο μοναστήρι σε αδιάλειπτη λειτουργία, από το 456 μ.Χ., με την ίδρυσή του απ’ τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό. Με την ιδιότητά μου ως μέλους της Επιτροπής Προϋπολογισμών ζητώ εξηγήσεις απ’ την Αιγυπτιακή Κυβέρνηση ενώ σκοπεύω να θέσω άμεσα στο Ευρωκοινοβούλιο ζήτημα αναθεώρησης του πακέτου 4 δις ευρώ προς την Αίγυπτο, που εγκρίθηκε πρόσφατα στο πλαίσιο της Βιώσιμης Αναπτυξιακής Στρατηγικής 2030 εάν η απόφαση δεν ακυρωθεί.

Εξάλλου, όπως αναφέρεται ρητά στο σχετικό Μνημόνιο Συνεννόησης, για την εκταμίευση των δόσεων θα εξετάζεται η πρόοδος που έχει κάνει η Αίγυπτος ως προς τον σεβασμό των δημοκρατικών μηχανισμών, του κράτους δικαίου και της εγγύησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», καταλήγει ο Νικόλας Φαραντούρης.

Απάντηση σε ερώτηση της Έλενας Κουντουρά: H Κομισιόν θα παραπέμψει την Ελλάδα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης εάν δεν αρθούν άμεσα οι εργασιακές διακρίσεις σε βάρος των αναπληρωτών εκπαιδευτικών

Συντάχθηκε από Μανίνα Φωτοπούλου στις . Καταχωρήθηκε στο Δηλώσεις, Παρεμβάσεις & Ερωτήσεις, Ερωτήσεις προς την Κομισιόν, Ευρωβουλή.

Ανεπαρκείς οι απαντήσεις των ελληνικών αρχών αναφέρει η απάντηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

Σε απάντησή της προς την Ευρωβουλευτή Έλενα Κουντουρά, η Κομισιόν τονίζει ότι θα εξετάσει την παραπομπή της Ελλάδας στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εάν μέχρι αρχές Ιουλίου δεν αρθούν οι διακρίσεις σε βάρος των εργαζομένων εκπαιδευτικών ορισμένου χρόνου.

Η Ευρωβουλευτής είχε υποβάλλει από τις 9 Απριλίου ερώτηση στην Κομισιόν για την παραβίαση του ενωσιακού δικαίου, λόγω των διακρίσεων  σε σχέση με τους μόνιμους υπαλλήλους,  στα εργασιακά και άλλα δικαιώματα που αντιμετωπίζουν  αναπληρωτές εκπαιδευτικοί που διαγιγνώσκονται με σοβαρές και δυσίατες ασθένειες.

Η παρέμβαση της Έλενας Κουντουρά έγινε αμέσως μετά τη δημοσιοποίηση εξοργιστικού περιστατικού στην χώρα μας, όπου καρκινοπαθής αναπληρώτρια εκπαιδευτικός αναγκάστηκε να επιλέξει εάν θα συνεχίσει τις θεραπείες της ή θα αναλάβει υπηρεσία στο σχολείο που είχε τοποθετηθεί.

Απαντώντας στην Έλενα Κουντουρά, η αρμόδια εκτελεστική Αντιπρόεδρος της Κομισιόν, Ροξάνα Μινζάτου,  επισήμανε ότι η Κομισιόν είναι ενήμερη για τους  λιγότερο ευνοϊκούς όρους απασχόλησης για τους εκπαιδευτικούς με συμβάσεις ορισμένου χρόνου που εργάζονται σε δημόσια σχολεία σε σύγκριση με τους μόνιμους εκπαιδευτικούς, μεταξύ άλλων και όσον αφορά την πρόσβαση σε αναρρωτική άδεια.

Αναφέρθηκε σε όλη τη διαδικασία που ακολουθήθηκε από πέρυσι, καθώς   από τις  25 Ιουλίου 2024 η Κομισιόν  αποφάσισε να κινήσει διαδικασία επί παραβάσει με την αποστολή προειδοποιητικής επιστολής στην Ελλάδα, επειδή δεν μετέφερε με ορθό τρόπο στο εθνικό της δίκαιο τη συμφωνία-πλαίσιο για την εργασία ορισμένου χρόνου, όπως ορίζεται στην οδηγία 1999/70/ΕΚ του Συμβουλίου, η οποία απαγορεύει τις διακρίσεις εις βάρος των εργαζομένων ορισμένου χρόνου.

Οι εξηγήσεις που δόθηκαν από τις ελληνικές αρχές, όπως τονίζεται στην απάντηση,  δεν θεωρήθηκαν ικανοποιητικές και, ως εκ τούτου, στις 7 Μαΐου 2025 η Επιτροπή αποφάσισε να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο της διαδικασίας επί παραβάσει και εξέδωσε αιτιολογημένη γνώμη προς την Ελλάδα, η οποία διαθέτει πλέον προθεσμία δύο μηνών για να απαντήσει και να λάβει τα απαραίτητα μέτρα.

«Η  Επιτροπή, αν δεν λάβει ικανοποιητική απάντηση, μπορεί να αποφασίσει να παραπέμψει την Ελλάδα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης», αναφέρεται χαρακτηριστικά.

Ακολουθούν η ερώτηση της Έλενας Κουντουρά και η απάντηση της Κομισιόν:

Ερώτηση με αίτημα γραπτής απάντησης E-001474/2025

προς την Επιτροπή

Άρθρο 144 του Κανονισμού

Έλενα Κουντουρά (The Left)

Θέμα: Παραβίαση της οδηγίας 1999/70/ΕΚ λόγω διακρίσεων σε βάρος αναπληρωτών εκπαιδευτικών στην Ελλάδα λόγω σοβαρής ασθένειας

Στην Ελλάδα υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες αναπληρωτές εκπαιδευτικοί που διαγιγνώσκονται με σοβαρές και δυσίατες ασθένειες αντιμετωπίζουν διακρίσεις ως προς τα εργασιακά και λοιπά δικαιώματα συγκριτικά με τους μόνιμους συναδέλφους τους. Αιτήματα για ηλεκτρονική ανάληψη υπηρεσίας και επιπλέον ημέρες αναρρωτικής άδειας κατά τη διάρκεια θεραπειών και ανάρρωσης απορρίπτονται από τις αρμόδιες αρχές του Υπουργείου Παιδείας, με την αιτιολογία ότι δεν προβλέπονται από το ισχύον θεσμικό πλαίσιο. Ως μοναδική λύση παρουσιάζεται η επιστροφή στην εργασία τους αμέσως με το πέρας του θεραπευτικού ή αναρρωτικού διαστήματος, χωρίς όμως να τους καταβάλλεται μισθός για το διάστημα αυτό.

Λαμβάνοντας υπόψιν το άρθρο 54 παρ. 1 και 3 του εθνικού νόμου 3528/2007 του Υπαλληλικού Κώδικα, την παράβαση του ενωσιακού δικαίου λόγω της μη ορθής μεταφοράς στο ελληνικό δίκαιο της οδηγίας 1999/70/ΕΚ του Συμβουλίου, η οποία απαγορεύει την εισαγωγή διακρίσεων σε βάρος των εργαζομένων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, αλλά και τη διαδικασία επί παραβάσει που κίνησε η Επιτροπή κατά της Ελλάδας [INFR(2024)4013], και το απάνθρωπο δίλημμα «μισθός ή θεραπεία» που τίθεται στους Έλληνες αναπληρωτές εκπαιδευτικούς σε περίπτωση που νοσήσουν σοβαρά, ερωτάται η Επιτροπή:

  1. Γνωρίζει για αυτές τις περιπτώσεις διακρίσεων μεταξύ των εργαζομένων όσον αφορά τις αναρρωτικές άδειες και τα λοιπά εργασιακά δικαιώματα, ανάλογα με το είδος της σύμβασης, στην Ελλάδα;
  2. Ποιες ενέργειες σκοπεύει να αναλάβει ώστε να διασφαλιστούν στην Ελλάδα ίσα

δικαιώματα στους σοβαρά νοσούντες εργαζομένους, ανεξαρτήτως συμβάσεως;

Κατάθεση: 9.4.2025

EL

E-001474/2025

Απάντηση της εκτελεστικής αντιπροέδρου κ. Mînzatu

εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

(23.5.2025)

Η Επιτροπή έχει ενημερωθεί ότι το ελληνικό δίκαιο προβλέπει λιγότερο ευνοϊκούς όρους απασχόλησης για τους εκπαιδευτικούς με συμβάσεις ορισμένου χρόνου που εργάζονται σε δημόσια σχολεία σε σύγκριση με τους μόνιμους εκπαιδευτικούς, μεταξύ άλλων και όσον αφορά την πρόσβαση σε αναρρωτική άδεια.

Για τον λόγο αυτό, στις 25 Ιουλίου 2024 η Επιτροπή αποφάσισε να κινήσει διαδικασία επί παραβάσει με την αποστολή προειδοποιητικής επιστολής στην Ελλάδα [INFR(2024)4013] (1) , επειδή δεν μετέφερε με ορθό τρόπο στο εθνικό της δίκαιο τη συμφωνία-πλαίσιο για την εργασία ορισμένου χρόνου που προσαρτάται στην οδηγία 1999/70/ΕΚ του Συμβουλίου (2), η  οποία απαγορεύει τις διακρίσεις εις βάρος των εργαζομένων ορισμένου χρόνου. Οι εξηγήσεις που δόθηκαν από τις ελληνικές αρχές δεν θεωρήθηκαν ικανοποιητικές και, ως εκ τούτου, στις 7 Μαΐου 2025 η Επιτροπή αποφάσισε να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο της διαδικασίας επί παραβάσει και εξέδωσε αιτιολογημένη γνώμη προς την Ελλάδα (3) , η οποία διαθέτει πλέον προθεσμία δύο μηνών για να απαντήσει και να λάβει τα απαραίτητα μέτρα. Η Επιτροπή, αν δεν λάβει ικανοποιητική απάντηση, μπορεί να αποφασίσει να παραπέμψει την Ελλάδα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

(1) https://ec.europa.eu/implementing-eu-law/search-infringement-decisions/?lang_code=en&langCod=EL&langCode=EL

(2) Οδηγία 1999/70/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1999, σχετικά με τη συμφωνία πλαίσιο για την εργασία ορισμένου χρόνου που συνήφθη από τη CES (Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Συνδικάτων), την UNICE (Ένωση Συνομοσπονδιών Βιομηχανίας και Εργοδοτών της Ευρώπης) και το CEEP (Ευρωπαϊκό Κέντρο Δημοσίων Επιχειρήσεων) (ΕΕ L 175 της 10.7.1999, σ. 43) — https://eur-lex.europa.eu/eli/dir/1999/70/oj/ell

(3) Περισσότερες πληροφορίες διατίθενται στον ακόλουθο σύνδεσμο:

https://ec.europa.eu/commission/presscorner/detail/en/inf_25_982

Αρβανίτης

Κ. Αρβανίτης για μεταφορά οδηγίας για τους εργαζόμενους στις πλατφόρμες: Ας μην θριαμβολογούν αυτοί που στάθηκαν απέναντι στους εργαζόμενους

Συντάχθηκε από Μανίνα Φωτοπούλου στις . Καταχωρήθηκε στο Δηλώσεις & Ανακοινώσεις Ευρωομάδας, Δηλώσεις, Παρεμβάσεις & Ερωτήσεις, Ευρωβουλή.

Δήλωση του επικεφαλής της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Κώστα Αρβανίτη, για τη σύσταση ομάδας εργασίας για ενσωμάτωση στο εθνικό δίκαιο της Οδηγίας (ΕΕ) 2024/2831, που αφορά τους εργαζόμενους σε πλατφόρμες

Μετά από χρόνια “ιδεολογικής” αδράνειας και καθυστερήσεων η ελληνική κυβέρνηση, υποχρεωμένη να ενσωματώσει στο εθνικό δίκαιο της Οδηγίας (ΕΕ) 2024/2831 για τη βελτίωση των όρων εργασίας των εργαζομένων στις ψηφιακές πλατφόρμες θριαμβολογεί για τη συγκρότηση σχετικής ομάδας εργασίας.
Είναι η ίδια κυβέρνηση που απέναντι στην εξαφάνιση των εργασιακών δικαιωμάτων που βιώνουν χιλιάδες εργαζόμενοι στη χώρα, χωρίς συμβάσεις, χωρίς ασφάλιση, χωρίς αποζημιώσεις, χωρίς καμία προστασία, όχι μόνο αντιτάχθηκε στη θέσπισή της Οδηγίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αλλά με τον νόμο Χατζηδάκη (ν. 4808/2021) είχε πράξει ακριβώς το αντίθετο: θέσπισε τεκμήριο μη εξαρτημένης εργασίας, επιτρέποντας στις πλατφόρμες να βαφτίζουν “freelancers” εργαζόμενους που ουσιαστικά τελούν σε εξαρτημένη σχέση εργασίας.

Η Οδηγία προβλέπει τεκμήριο υπέρ της εξαρτημένης εργασίας και μεταφέρει το βάρος της απόδειξης στις πλατφόρμες – ένα σημαντικό εργαλείο για την καταπολέμηση της ψευδούς αυτοαπασχόλησης και τη διεκδίκηση μισθολογικών, ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ από την πρώτη στιγμή είχε προειδοποιήσει και αντιδράσει. Τον Σεπτέμβριο του 2021 κατέθεσε τροπολογία για να αναγνωριστεί η σύμβαση των διανομέων σε πλατφόρμες ως εξαρτημένη εργασία – η κυβέρνηση την απέρριψε. Και τον Δεκέμβριο του 2024, μετά την επίσημη δημοσίευση της Οδηγίας, ζήτησε εκ νέου την άμεση ενσωμάτωσή της στην εθνική νομοθεσία, αναδεικνύοντας τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι στις πλατφόρμες.

Εμείς ως Ευρωπαϊκή Αριστερά δώσαμε τη μάχη από την πρώτη στιγμή μαζί με τους εργαζόμενους και τα Συνδικάτα στη διαμόρφωση και τελική έγκριση της Οδηγίας. Με επιμονή και συνεχή πίεση εντός και εκτός Ευρωκοινοβουλίου επιμείναμε να μπει τέλος στην ψευδή αυτοαπασχόληση και να κατοχυρωθεί η εξαρτημένη εργασία με δικαιώματα. Καταφέραμε να κρατήσουμε στο προσκήνιο την ανάγκη ρύθμισης της εργασίας στις πλατφόρμες και να αποσπάσουμε κρίσιμες πολιτικές μετατοπίσεις. Συνεχίζουμε – γιατί το αυτονόητο δικαίωμα στην αξιοπρεπή εργασία δεν είναι διαπραγματεύσιμο.

Η πολιτική συνέπεια έχει σημασία. Η προστασία των εργαζομένων δεν είναι αλά καρτ. Ο αγώνας για πλήρη εφαρμογή της Οδηγίας, για δικαίωμα συλλογικής εκπροσώπησης, για υγεία και ασφάλεια στην εργασία, συνεχίζεται.

Εκδήλωση της LEFT για τη στρατηγική αυτονομία της ΕΕ – Κ. Αρβανίτης: Οι προκλήσεις για την Αριστερά είναι μεγάλες

Συντάχθηκε από Μανίνα Φωτοπούλου στις . Καταχωρήθηκε στο Δηλώσεις & Ανακοινώσεις Ευρωομάδας, Δηλώσεις, Παρεμβάσεις & Ερωτήσεις, Ευρωβουλή.

Εκδήλωση με θέμα Η Ευρώπη σε σταυροδρόμι: Μια προοδευτική οικονομική ατζέντα σε αβέβαιους καιρούς”  διοργάνωσε στις Βρυξέλλες η πολιτικής ομάδα της LEFT. Στην εκδήλωση που συντόνισαν οι ευρωβουλευτές Κώστας Αρβανίτης (ΣΥΡΙΖΑ), Jussi Saramo (Αριστερή Συμμαχία Φινλανδίας), Pasquale Tridico (Κίνημα 5 αστέρων Ιταλίας) συμμετείχαν οικονομολόγοι και πανεπιστημιακοί από διάφορες χώρες. 

Ανάμεσά στους ομιλητές, ο πρώην Γραμματέας Στρατηγικών Επενδύσεων του Υπουργείου Ανάπτυξης επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, Λόης Λαμπριανίδης μίλησε για μια  προοδευτική πρόταση για τη στρατηγική αυτονομία της ΕΕ. Στην εισήγησή του επεσήμανε, μεταξύ άλλων, ότι “η εξοπλιστική κούρσα θέτει σε αμφισβήτηση της μακροχρόνια επιβίωσή μας. Στο εξής, οι στρατηγικές αποφάσεις δεν θα εδράζονται σε κοινές αξίες αλλά σε εμπορικές ισορροπίες, αμυντικούς προσανατολισμούς, πολιτική υποταγή” αναφέροντας ότι η  Ευρώπη έχει ένα ιστορικό δίλημμα. 

“Η στρατηγική αυτονομία θα πρέπει να γίνει πλήρες πλαίσιο πολιτικών, όχι μόνο με την άμυνα, αλλά με Κοινή εξωτερική πολιτική, βιομηχανικό προγραμματισμό δημόσιες επενδύσεις, ψηφιακες υποδομές και νομισματική διακυβέρνηση” είπε προσθέτοντας την ανάγκη απομάκρυνσης από τη λιτότητα.  

“Είναι θέμα πολιτικής αξιοπρέπειας αν η Ευρώπη θα διαμορφώσει το μέλλον της ή θα το κάνουν άλλοι” είπε και πρόσθεσε ότι η ΕΕ στο Ουκρανικό έχει παγιδευτεί σε ένα μονοπάτι κλιμάκωσης που δεν υπηρετεί τα ευρωπαϊκά συμφέροντα καθώς διακόπηκε η πρόσβαση σε φθηνή ενέργεια και η επένδυση κατευθύνεται στην αμυντική βιομηχανία, με πλήγματα γεωπολιτικά, κοινωνικά, οικολογικά”  Σχολιάζοντας την ένταση των επενδύσεων στην άμυνα, επεσήμανε τις ανισότητες και τον κίνδυνο η ΕΕ να γίνει στρατιωτικό μπλοκ και διερωτήθηκε αν αυτό είναι το όραμά μας για την Ευρώπη. 

Κώστας Αρβανίτης: Οι προκλήσεις για την Αριστερά είναι μεγάλες

Συνοψίζοντας τα συμπεράσματα της εκδήλωσης, ο Αντιπρόεδρος της LEFT, Κώστας Αρβανίτης, σημείωσε, μεταξύ άλλων, ότι τα κράτη μέλη της Νότιας Ευρώπης, και ιδίως η Ελλάδα, τα προηγούμενα χρόνια υπήρξαν τα πειραματόζωα της Ευρώπης, όμως η αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, κατάφερε να κάνει την ανατροπή και να βγάλει την χώρα από τα μνημόνια. 

“Τώρα βρισκόμαστε σε νέο περιβάλλον. Η πολιτική της κυρίαρχης Δεξιάς, που σέρνει και τη Σοσιαλδημοκρατία στο ΕΚ, είναι κάτι περισσότερο από ανησυχητική. Νέα μορφή του κυρίαρχου κεφαλαίου, οικονομία του φόβου, επίθεση στους αδύναμους, επικίνδυνοι “μικροί Χίτλερ και Γκέμπελς”. Όλα αυτά είναι πολύ έντονα σήμερα στην Ευρώπη.” σημείωσε στη συνέχεια ο Κώστας Αρβανίτης. 

“Οι προκλήσεις για την Αριστερά είναι μεγάλες, το ίδιο όμως είναι και οι ευκαιρίες μας να κάνουμε τη διαφορά μέσα σε αυτό το δύσκολο περιβάλλον. Η προηγούμενη θητεία στο ΕΚ ήταν “παράδεισος” μπροστά σε αυτό που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Όμως έχουμε δείξει ότι η δική μας Αριστερά έχει δύναμη, έχει σκέψη. Πρέπει να τολμήσουμε.” ανέφερε μεταξύ άλλων ο επικεφαλής της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. 

Για την ανάγκη να υπάρξει, μια προοδευτική πρόταση στο κρίσιμο ερώτημα της στρατηγικής αυτονομίας της ΕΕ, μίλησαν οι Ευρωβουλευτές Jussi Saramo και Pasquale Tridico στις παρεμβάσεις τους. Στην εκδήλωση τοποθετήθηκαν με εισηγήσεις τους επίσης οι:

· Daniela Gabor (SOAS London)

· Francesco Saraceno (Sciences Po)

· Orsola Costantini (UNCTAD)

Δείτε όλη την εκδήλωση ΕΔΩ
Περισσότερες φωτογραφίες απο την εκδήλωση ΕΔΩ

Συνάντηση Ευρωβουλευτή Νικόλα Φαραντούρη με τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας Νίκο Δένδια 

Συντάχθηκε από Μανίνα Φωτοπούλου στις . Καταχωρήθηκε στο Δηλώσεις & Ανακοινώσεις Ευρωομάδας, Δηλώσεις, Παρεμβάσεις & Ερωτήσεις, Ευρωβουλή.

Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας υποδέχθηκε σήμερα στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας τον Ευρωβουλευτή και μέλος της Επιτροπής Ασφάλειας και Άμυνας και της Επιτροπής Προϋπολογισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Νικόλα Φαραντούρη.

Στη συνάντηση συζητήθηκαν οι τελευταίες εξελίξεις στην ευρωπαϊκή ασφάλεια και άμυνα στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής στρατηγικής RearmΕU. Ο κ. Φαραντούρης ενημέρωσε τον Υπουργό σχετικά με τις διαβουλεύσεις για το σχέδιο Κανονισμού του Συμβουλίου SAFΕ και για τις θέσεις και αντιρρήσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τόσο για την ουσία όσο και για την ακολουθούμενη διαδικασία θέσπισης του Κανονισμού.

Συζητήθηκαν επίσης οι εξελίξεις γύρω απ’ τη συμμετοχή τρίτων χωρών στα ευρωπαϊκά αμυντικά προγράμματα, τα πρόσθετα διαθέσιμα εργαλεία χρηματοδότησης και το επόμενο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο (MFF) της ΕΕ, αλλά και το αρνητικό ενδεχόμενο συμμετοχής της Τουρκίας στην νέα αρχιτεκτονική που προωθείται από συγκεκριμένους κύκλους και κράτη μέλη.

Η συνάντηση έγινε σε κλίμα συναντίληψης ως προς τις μεγάλες προκλήσεις της χώρας και της ΕΕ στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας και με κοινή πεποίθηση ότι στη νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας και άμυνας χωρούν μόνον χώρες που σέβονται και ασπάζονται το αξιακό πλαίσιο της ΕΕ.

Πρόταση Ν. Φαραντούρη για φιλοξενία ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων Ρωσίας-Ουκρανίας στον Άθω

Συντάχθηκε από Μανίνα Φωτοπούλου στις . Καταχωρήθηκε στο Δηλώσεις & Ανακοινώσεις Ευρωομάδας, Δηλώσεις, Παρεμβάσεις & Ερωτήσεις, Ευρωβουλή.

Ανοικτή πρόταση προς την Ελληνική Κυβέρνηση να φιλοξενήσει η Ελλάδα τις διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία απευθύνει ο Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και μέλος της Επιτροπής Ασφάλειας και Άμυνας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Νικόλας Φαραντούρης με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Όπως επισημαίνει, «η παράταση των εχθροπραξιών εντείνει την αστάθεια στην Ευρώπη και απειλεί την αρχιτεκτονική ασφάλειας που οικοδομήθηκε με κόπο τις τελευταίες δεκαετίες. Η ανάγκη για ειρηνευτική πρωτοβουλία είναι πιο επιτακτική από ποτέ».

Όπως υπενθυμίζει, την περασμένη εβδομάδα, ο Αμερικανός Πρόεδρος Donald Trump πρότεινε το Βατικανό ως πιθανό τόπο διεξαγωγής διαπραγματεύσεων, μετά από σχετική πρόταση του Πάπα Λεοντίου ΙΔ’. Ωστόσο, ο Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Sergei Lavrov, εξέφρασε επιφυλάξεις.

Σύμφωνα με τον Έλληνα ευρωβουλευτή «η Ελλάδα μπορεί επιτέλους να πρωταγωνιστήσει για την ειρήνη μεταξύ δύο ομόδοξων λαών. Ο τόπος διαπραγματεύσεων θα μπορούσε να είναι ο Άθως (Ουρανούπολη), ένας παγκόσμια αναγνωρισμένος πνευματικός τόπος με ισχυρούς συμβολισμούς ειρήνης, υπέρβασης και επανεκκίνησης και για τα δύο μέρη.

Η Ελλάδα σήμερα, ως κράτος-μέλος της Ε.Ε., μη-μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και υπερασπιστής του διεθνούς δικαίου, συγκεντρώνει τα εχέγγυα για να προσφέρει υπηρεσίες «διπλωματικού μεσολαβητή» μεταξύ δύο ομόδοξων λαών.

Η Ελλάδα δεν μπορεί πλέον να παραμένει θεατής των διεθνών εξελίξεων. Οφείλει να εξέλθει από τη γεωπολιτική οκνηρία και να αναλάβει ενεργό ρόλο στα πράγματα. Οι ραγδαίες αλλαγές που συντελούνται γύρω μας καθιστούν επιβεβλημένη την ενεργητική συμμετοχή μας στο διεθνές γίγνεσθαι. Διαφορετικά, τη θέση αυτή θα την καταλαμβάνουν σταθερά άλλοι –ανταγωνιστικοί προς τα ελληνικά συμφέροντα– με δυσμενείς συνέπειες για τη χώρα», σημειώνει ο Νικόλας Φαραντούρης και καταλήγει: «Τώρα είναι η στιγμή για μια τολμηρή, ουσιαστική και διεθνώς αναγνωρίσιμη ελληνική πρωτοβουλία για την ειρήνη».

Αρβανίτης

K. Aρβανίτης στην Ολομέλεια: Λευτεριά στην Παλαιστίνη – Η Ευρώπη δεν μπορεί να σιωπά

Συντάχθηκε από Μανίνα Φωτοπούλου στις . Καταχωρήθηκε στο Δηλώσεις, Παρεμβάσεις & Ερωτήσεις, Ευρωβουλή, Ομιλίες & Παρεμβάσεις.

Παρέμβαση του Κώστα Αρβανίτη στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κατά τη διάρκεια της συζήτησης   για την αντίδραση της ΕΕ στο σχέδιο της κυβέρνησης του Ισραήλ για κατάληψη της Λωρίδας της Γάζας και τη διασφάλιση αποτελεσματικής ανθρωπιστικής βοήθειας και της απελευθέρωσης των ομήρων.

Με σκληρή γλώσσα και σαφές πολιτικό μήνυμα ο επικεφαλής της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ παρενέβη στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τη συνεχιζόμενη ανθρωπιστική τραγωδία στα παλαιστινιακά εδάφη.

Ο Αντιπρόεδρος της ευρωπαϊκής Αριστεράς (LEFT)  κατήγγειλε τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, αποδίδοντας βαρύτατες ευθύνες στον Ισραηλινό Πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, τον οποίο χαρακτήρισε “εγκληματία πολέμου”. Στηλίτευσε την αδιαφορία της ηγεσίας της ΕΕ και ιδιαίτερα της Προέδρου της Κομισιόν Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν, κάνοντας λόγο για “σιωπή συνενοχής”.

“Σήμερα η Ευρώπη των αρχών, των αξιών, παρακολουθεί αδιάφορα την γενοκτονία. Τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από τον εγκληματία πολέμου, τον Μπενιαμίν Νετανιάχου” δήλωσε τονίζοντας την ντροπιαστική “αφωνία των Ευρωπαίων ηγετών και της κυρίας Φον ντερ Λάιεν συνένοχης στο έγκλημα”.

Η Παλαιστίνη έχει φωνή, έχει δικαιώματα, έχει μέλλον. Η Ευρώπη οφείλει να σταθεί στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων. Δεν υπάρχει ουδετερότητα όταν συντελείται γενοκτονία».

Ο Κώστας Αρβανίτης δεν δίστασε να καταλογίσει στην ευρωπαϊκή Δεξιά και την Άκρα Δεξιά, οι οποίες, όπως ανέφερε, επιχειρούν να “ξαναγράψουν την ιστορία, απόπειρα νομιμοποίησης των εγκλημάτων του Ισραήλ, εργαλειοποίηση του πολέμου και υποκρισία.

“Και προσπαθεί η Ακροδεξιά και η Δεξιά να ξαναγράψει την ιστορία: “Ώστε, όλα ξεκίνησαν πρόπερσι”. Όχι ότι έχουμε στρατό κατοχής και κατεχόμενα από το Ισραήλ εδάφη στην Παλαιστίνη. “Ώστε! Δεν έχουμε εκτοπισμένους στην Παλαιστίνη”. Και βεβαίως μιλάω για γενοκτονία, γιατί είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας” είπε χαρακτηριστικά.

Τη στιγμή που η συζήτηση για τις ευθύνες της Ε.Ε. κλιμακώνεται και η Ευρώπη καλείται να αποδείξει αν μπορεί, ακόμη, να υπερασπίζεται τις θεμελιώδεις αξίες της ανθρώπινης ζωής και του διεθνούς δικαίου, ο Κώστας Αρβανίτης κάλεσε το Ευρωκοινοβούλιο να σώσει, έστω και την ύστατη στιγμή, την αξιοπρέπεια της Ευρώπης και την ζωή των παιδιών στην Παλαιστίνη.

Ο αντιπρόεδρος της ευρωπαϊκής Αριστεράς (LEFT) απαίτησε άμεση αναστολή της Συμφωνίας Σύνδεσης ΕΕ Ισραήλ, απαγόρευση εξαγωγής όπλων στο Ισραήλ, άμεση κατάπαυση του πυρός, αναγνώριση του δικαιώματος ύπαρξης του Παλαιστινιακού κράτους, δίκαιη και βιώσιμη πολιτική λύση με βάση τα σύνορα του 1967.

Αναλυτικά, ολόκληρη η παρέμβαση του Κ. Αρβανίτη:

Σήμερα η Ευρώπη των αρχών, των αξιών, παρακολουθεί αδιάφορα την γενοκτονία. Τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από τον εγκληματία πολέμου, τον Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Και προσπαθεί η Ακροδεξιά και η Δεξιά να ξαναγράψει την ιστορία: “Ώστε όλα ξεκίνησαν πρόπερσι”. Όχι ότι έχουμε στρατό κατοχής και κατεχόμενα από το Ισραήλ εδάφη στην Παλαιστίνη. “Ώστε δεν έχουμε εκτοπισμένους στην Παλαιστίνη”. Και βεβαίως μιλάω για γενοκτονία, γιατί είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
Είναι ντροπιαστική η αφωνία των Ευρωπαίων ηγετών και της κυρίας Φον ντελ Λάιεν συνενοχής στο έγκλημα.

Το Ευρωκοινοβούλιο μπορεί να σώσει, έστω αυτή την ύστατη στιγμή, την αξιοπρέπεια της Ευρώπης και την ζωή των παιδιών.

Αναστολή τώρα της συμφωνίας σύνδεσης Ευρωπαϊκής Ένωσης- Ισραήλ! Εμπάργκο όπλων. Κατάπαυση του πυρός, βιώσιμη πολιτική επίλυση και βεβαίως να πάμε στα σύνορα του ‘67. Και φυσικά, δεν το συζητώ, απαγόρευση εξαγωγής όπλων στο Ισραήλ.

Μπορούμε να το πούμε δυνατά. Η Παλαιστίνη έχει φωνή και έχει δικαίωμα να υπάρχει. Λευτεριά στην Παλαιστίνη λοιπόν.

Εκδήλωση Ν. Φαραντούρη στις Βρυξέλλες: Η ΕΕ και η Κλιματική Δράση – Από την COP29 στο Μπακού προς την COP30 στο Μπελέμ

Συντάχθηκε από Μανίνα Φωτοπούλου στις . Καταχωρήθηκε στο Δηλώσεις & Ανακοινώσεις Ευρωομάδας, Δηλώσεις, Παρεμβάσεις & Ερωτήσεις, Ευρωβουλή.

Εκδήλωση με θέμα  «Η ΕΕ και η Κλιματική Δράση: Από την COP29 στο Μπακού προς την COP30 στο Μπελέμ» διοργανώνει την Πέμπτη 15 Μαΐου 2025 (18:30–20:00), στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (ASP 1G2 – «Μανώλης Γλέζος») ο Ευρωβουλευτής και μέλος της Επιτροπής Περιβάλλοντος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Νικόλας Φαραντούρης.  

Παρεμβαίνουν οι:

Jonas Szöstend, Ευρωβουλευτής, Συντονιστής Επιτροπής Περιβάλλοντος

Δημήτρης Τσέκερης, Aναλυτής Ενεργειακών και Κλιματικών Πολιτικών

Cheryl Novak, Αν. Διευθύντρια Έκδοσης στο ΒΗΜΑ International

Bασίλης Θεοχαρίδης, Mertens στη Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία στην ΕΕ

Συντονίζει ο Νικόλας Φαραντούρης

Θα υπάρξει μετάφραση EL-EN

Η εκδήλωση θα μεταδοθεί διαδικτυακά στον παρακάτω σύνδεσμο: https://ep.interactio.eu/pqbb-mmd-ii66-voy

Και στη σελίδα του Νικόλα Φαραντούρη στο FΒ: https://fb.me/e/2xSbnuVKL