Η συμπλήρωση τριών χρόνων από την τραγωδία ανοιχτά της Πύλου, με τους 82 νεκρούς και τους εκατοντάδες αγνοούμενους, μετά το ναυάγιο του αλιευτικού Adriana που μετέφερε περισσότερες από 700 ψυχές, υπενθυμίζει τόσο τις απερίγραπτες σκηνές θλίψης και πόνου μετά το ναυάγιο, όσο και την ανάγκη να σταματήσουν οι δολοφονικές πρακτικές «αποτροπής» στη θάλασσα, να υπάρξουν νόμιμες και ασφαλείς οδοί μετανάστευσης.

Θυμίζουμε ότι στις 13 Ιουνίου 2023 οι ελληνικές αρχές άφησαν επί 15 ώρες και 31 λεπτά ένα αναξιόπλοο σκάφος – φέρετρο να διασχίζει την ελληνική περιοχή έρευνας και διάσωσης, χωρίς να επιστρατεύσουν κατάλληλα μέσα για την περίπτωση ναυαγίου. Ότι έστειλαν ένα μόνο σκάφος του λιμενικού, ότι έδιωξαν παραπλέον πλοίο που θα μπορούσε να βοηθήσει, ότι υπάρχουν ηχητικά ντοκουμέντα από τον θάλαμο επιχειρήσεων, που αποδεικνύουν ότι η ελληνική πλευρά ήθελε να «διώξει» το πλοίο προς τα ιταλικά χωρικά ύδατα για να μην αναλάβει την ευθύνη.

Τρία χρόνια μετά, υπάρχουν υπουργοί που βγαίνουν χωρίς ντροπή και (ξανα)λένε δημόσια πως «οι βάρκες πρέπει να βυθίζονται», με αφορμή το νέο, κάκιστο και ακροδεξιάς έμπνευσης, νέο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση.

Η Πύλος, και οι τραγωδίες στο Αιγαίο υπό αντίστοιχες συνθήκες, όπως στη Χίο τον Φεβρουάριο με τους 15 νεκρούς, δοκιμάζουν την ανθρωπιά μας. Αποτελούν την τραγικότερη απόδειξη ότι η αντι-προσφυγική υστερία πρέπει κάποτε να τελειώσει.

Οι νεκροί της Πύλου ζητούν δικαίωση και απόδοση δικαιοσύνης, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται οι υπεύθυνοι.