Τα Προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας δεν είναι ένα «ακίνητο προς αξιοποίηση». Είναι ένας ιστορικός τόπος μνήμης, ένας ζωντανός κοινωνικός χώρος και ένα κομμάτι της συλλογικής μας Ιστορίας.

Γι’ αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία ότι το Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας, με ευρεία πλειοψηφία, επέλεξε τον δρόμο του διαλόγου και ζήτησε τη διακοπή της επίμαχης σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής, καθώς και την αναστολή της απεργίας πείνας από την πλευρά των κατοίκων. Η στάση αυτή αναδεικνύει πόσο σημαντική είναι η Τοπική Αυτοδιοίκηση όταν βρίσκεται δίπλα στην κοινωνία, όταν αφουγκράζεται τις αγωνίες των πολιτών και λειτουργεί ως γέφυρα συνεννόησης, δημοκρατίας και κοινωνικής συνοχής.

Η κοινότητα των Προσφυγικών αποτελεί μια ζωντανή απόδειξη του πόσο ψηλά μπορεί να σταθεί η ανθρώπινη αξία. Σε μια εποχή που κυριαρχούν ο ατομισμός και ο αποκλεισμός, οι κάτοικοι των Προσφυγικών επέλεξαν την αλληλεγγύη, τη συνύπαρξη και τη φροντίδα για τον συνάνθρωπο. Δημιούργησαν μια κοινότητα ανοιχτή, όπου η διαφορετικότητα δεν αποτελεί εμπόδιο αλλά πηγή δύναμης και όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια βρίσκεται πάνω από κάθε άλλη σκοπιμότητα.

Απέναντι σε αυτή τη στάση ευθύνης και ανθρωπιάς, η Περιφέρεια Αττικής επιμένει σε μια λογική τετελεσμένων. Την ίδια στιγμή, η Νέα Δημοκρατία εμφανίζεται σήμερα να ανακαλύπτει την ανάγκη συνταγματικής προστασίας της κατοικίας. Αλήθεια, ποιος μπορεί να την πιστέψει; Όταν σε μια τόσο εμβληματική περίπτωση, όπως τα Προσφυγικά, η προστασία της κατοικίας, η κοινωνική συνοχή και η ιστορική μνήμη δοκιμάζονται στην πράξη, η κυβέρνηση επιλέγει τη σύγκρουση αντί για τον διάλογο.

Η προστασία της κατοικίας δεν είναι μια διακήρυξη για το μέλλον ούτε ένα άρθρο που θυμόμαστε μόνο όταν συζητάμε τη Συνταγματική Αναθεώρηση. Είναι καθημερινή πολιτική πράξη. Είναι ο σεβασμός στο δικαίωμα στη στέγη, στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Γιατί τελικά, η δημοκρατία δεν κρίνεται μόνο από όσα γράφονται στα συνταγματικά κείμενα. Κρίνεται από το αν η Πολιτεία ακούει την κοινωνία, προστατεύει τους ανθρώπους της και αναγνωρίζει ότι υπάρχουν κοινότητες, όπως αυτή των Προσφυγικών, που μας θυμίζουν καθημερινά ότι η αλληλεγγύη, η αξιοπρέπεια και η ανθρώπινη ζωή αξίζουν περισσότερο από κάθε σχέδιο που επιβάλλεται χωρίς συναίνεση.