Δεν σκοπεύω να κουράσω με επανάληψη θέσεων ή αναλύσεων που κατατέθηκαν ήδη στον δημόσιο διάλογο για το συνέδριο. Όσο πιο συνοπτικά και με σεβασμό στον αναγνώστη, καταθέτω και τις δικές μου προτάσεις σε βασικά θέματα:
1. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ. Η κριτική που δεχόμαστε πολλές φορές, για τις αποφάσεις που έχουμε πάρει, εμπεριέχει (δικαίως για τον απλό πολίτη) διαμαρτυρίες για θέματα π.χ. ασφαλιστικού, υπερφορολόγησης, νοσοκομείων, μισθών κ.λπ. Αυτοί όμως που την ασκούν πρέπει να απαντήσουν σε ένα απλό ερώτημα. Υπήρχε δυνατότητα για άσκηση άλλης πολιτικής; Όχι σε λεπτομέρειες αλλά στα βασικά. Η πολιτική που ακολουθούμε είναι επιλογή μας ή πολιτική αναγκαιότητα; Και αν υποθέσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, πριν ένα χρόνο, δεν ακολουθούσε την πορεία που ακολούθησε. Θα δηλώναμε τότε στους πολίτες που εμπιστεύτηκαν την Αριστερά τον Σεπτέμβριο του 2015, «ευχαριστούμε για την ψήφο σας, αλλά δεν μπορούμε να διαχειριστούμε την κρίση και την κυβέρνηση»; Στα μικρά και στα μεγάλα που μας ασκούν κριτική, μπορεί να υπάρξει ΕΣΤΩ ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ότι τα πράγματα θα ήταν καλύτερα αν παρέμεναν στην κυβέρνηση Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ – Διαπλοκή;
2. Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ. Εάν αποτύχει η κυβερνητική μας πολιτική, δεν θα ακολουθήσει μια περίοδος χαλάρωσης και ψύχραιμης ανάλυσης. Θα ακολουθήσει μια επικίνδυνη για την Αριστερά περίοδος, γιατί το σύστημα εξουσίας που έχασε την κυβέρνηση (αλλά διατηρεί ισχυρές δυνάμεις στον κρατικό μηχανισμό, στα ΜΜΕ και σε διαπλεκόμενες ΑΚΟΜΗ καταστάσεις) θα επανέλθει στην κυβέρνηση και στην πλήρη εξουσία δικαιωμένο και βεβαίως για πολλά χρόνια ακλόνητο. Δεν έχουμε δικαίωμα να αποτύχουμε, όχι για τον ΣΥΡΙΖΑ, τα μέλη και τα στελέχη του, αλλά για την Αριστερά και τους αγώνες που προηγήθηκαν. Γιατί οφείλουμε να αποδείξουμε στον πολίτη ότι ΕΜΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ να δώσουμε λύσεις.
Τα προηγούμενα τα γνωρίζει απόλυτα το παλιό σύστημα εξουσίας, το οποίο συστηματικά, ανελέητα και με μεγάλες εφεδρείες επιτίθεται συνεχώς στην κυβέρνηση και σε ό,τι κάνουμε. Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο ελληνικής κυβέρνησης η οποία να έχει δεχτεί τόσο ισχυρή επίθεση, σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, από τόσες πολλές αντίθετες δυνάμεις. Δεν τα αναφέρω αυτά για να φοβηθούμε. Τα γράφω για να καταλάβουμε όλοι ότι πρέπει να αγωνιστούμε με κάθε δυνατότητα και να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της επίθεσης και την αναγκαιότητα να επιλέξουμε στρατηγικά τη δική μας στάση.
3. Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – Η ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ – Ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι υπουργοί δεν έχουν το πολιτικό δικαίωμα να χαράζουν πολιτική και να σύρουν την Κ.Ο. και το κόμμα σε τετελεσμένα. Να δεχτώ κάθε δικαιολογία και επιχείρημα για την προηγούμενη προβληματική κατάσταση. Να δεχτώ ότι δεν ήταν πολιτική επιλογή, αλλά πολιτικό λάθος. Είναι όμως ευθύνη της νέας ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ που θα εκλεγεί να καθορίσει τις σχέσεις ανάμεσα σε αυτούς τους τρεις πόλους εξουσίας. Και το κόμμα πρέπει να αποφασίσει αν θα γίνει το επίκεντρο της πολιτικής και οργανωτικής δουλειάς ή απλώς θα… παρίσταται. Συντονισμός – Δημοκρατία – Αξιοκρατία και Διαφάνεια σε κάθε πολιτική μας, ειδικά σε επιλογές προσώπων. Όσοι έχουμε ιδρύσει, χτίσει και προστατέψει τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ και τον ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζουμε τα λάθη που κάναμε με ορισμένα στελέχη και παραγοντισμούς που επιβλήθηκαν από ηγεσίες, αλλά μας πρόδωσαν όταν βρήκαν κάτι που εξυπηρετούσε την προσωπική τους διαδρομή ή τη διαδρομή της ομάδας τους.
4. ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΕΛΕΧΩΝ. Δεν είναι δυνατόν κόμμα που διεκδικεί εξουσία να μην έχει συγκεκριμένη πολιτική ανάδειξης στελεχών. Υπάρχει άμεση ανάγκη ανάδειξης νέων στελεχών (όχι μόνο σε ηλικία, αλλά και σε ιδέες και προσφορά) που θα εκφράσουν τη στροφή μας στις νέες γενιές και στην κοινωνία. Ας βοηθήσουν σε αυτό τα στελέχη που εκλέγονται για πολλά χρόνια σε κομματικά όργανα, Βουλή κ.λπ. Ας αποδείξουν με το παράδειγμά τους (δηλαδή στη διευκόλυνση να εκλεγούν νέα στελέχη) τι σημαίνει για τον Αριστερό η προσφορά και η ανιδιοτέλεια. Χωρίς λογική αποκλεισμών και ανθρωποφαγίας, ας προχωρήσουμε σε πολιτική ανάδειξης στελεχών, όχι με κριτήρια «παρεών», ισορροπιών τάσεων, ή άλλων παθογενειών του παρελθόντος. Αξιοκρατία – Κριτήρια και προηγούμενη προσφορά για την ανάδειξη σε κάθε θέση ευθύνης.
