Η μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε υποστηρικτή της κυβέρνησης είναι θνησιγενής

1. Ποτέ άλλοτε στη σύγχρονη Ιστορία δεν βρέθηκε ένα κόμμα και η κυβέρνησή του σε τόσο δεινή θέση, είτε εξαιτίας των αδυναμιών τους είτε ‒και κυρίως‒ εξαιτίας της δύναμης των άλλων. Αν τον περασμένο Αύγουστο-Σεπτέμβριο το συνέδριό μας θεωρείτο απαραίτητο, τώρα παίρνει υπαρξιακές διαστάσεις. Η επιρροή και η συμβολή του ΣΥΡΙΖΑ στη μέχρι σήμερα πανευρωπαϊκή συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης είναι πολλαπλάσιες των αντικειμενικών του δυνατοτήτων. Το επικείμενο συνέδριό μας οφείλει πρώτον να διορθώσει αυτή την ανωμαλία. Ταυτόχρονα, έχουμε ιστορική υποχρέωση οικοδομώντας το ανοιχτό, δημοκρατικό, αριστερό ριζοσπαστικό κόμμα του 21ου αιώνα, να οριοθετήσουμε τη σύγχρονη μορφή σχέσης του με την κυβέρνηση, με βασική συνισταμένη τη διαρκή μετατόπιση ισχύος από την άσκηση κυβερνητικής εξουσίας γραφειοκρατικού τύπου στη διαρκώς διευρυνόμενη συμμετοχή των κοινωνικών κινημάτων, της νεολαίας, της διανόησης, των γυναικών. Η επιλογή μετατροπής του κόμματος σε απλό υποστηρικτή της κυβέρνησής του στο σημερινό ελληνικό και ευρωπαϊκό πλαίσιο είναι απλά θνησιγενής.

2. Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία έχει βασική συνευθύνη για την επικράτηση του νεοφιλελεύθερου πολιτικοοικονομικού μοντέλου στην Ευρώπη. Ο Τόνι Μπλερ, πρώην πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας, όχι μόνο συνέχισε με πιο αποφασιστικό τρόπο το δόγμα της Θάτσερ, πρόσδεσε και τη χώρα του στο άρμα του Τζορτζ Μπους στον πόλεμο κατά του Αφγανιστάν και του Ιράκ διχάζοντας την Ευρώπη. Την ίδια περίοδο, στην άλλη ισχυρή χώρα και οικονομία της Ευρώπης, τη Γερμανία, ο καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ θα μείνει για δύο, κυρίως, λόγους στην Ιστορία: ως επικεφαλής της κυβέρνησης Σοσιαλδημοκρατών-Πράσινων συνέβαλε στον πόλεμο και στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και για το βασικό του έργο, την «Agenta 2010». Το πρόγραμμα ουσιαστικής αποδόμησης του κοινωνικού κράτους της Γερμανίας ανακοινώθηκε από τον ίδιο το 2003, και η διάδοχός του, η σημερινή καγκελάριος Μέρκελ, το συμπεριέλαβε το Νοέμβριο του 2005 στο δικό της κυβερνητικό πρόγραμμα, και έκτοτε το υλοποιεί με προτεσταντική προσήλωση. Σήμερα η σοσιαλδημοκρατία βιώνει τις συνέπειες της πλήρους εναρμόνισής της με το νεοφιλελεύθερο μοντέλο. Η στάση της δε απέναντι στη λεγόμενη «ελληνική κρίση» και ιδιαίτερα απέναντι στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έφερε την ίδια στα όρια της ύπαρξής της, με το φάντασμα της πασοκοποίησης, δηλαδή της εκλογικής και πολιτικής κατάρρευσης, να τη στοιχειώνει.

Οι απόπειρες των σοσιαλιστών ηγετών να προσεγγίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, αποσκοπούν κυρίως στη δικιά τους προσωπική και κομματική διάσωση. Το ΚΕΑ και κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ ‒η μόνη κυβέρνηση της Αριστεράς στην Ε.Ε.‒ οφείλουν να έχουν στρατηγική μετατόπισης της σοσιαλδημοκρατίας αποκλειστικά προς τα αριστερά, με κυβερνητικά έργα και όχι με απλές διακηρύξεις. Διαφορετικά, η άνοδος των λαϊκίστικων ακροδεξιών κομμάτων δεν απειλεί μόνο την ίδια αλλά και το μέλλον της Ευρώπης. Το ελπιδοφόρο παράδειγμα συνεργασίας Podemos-Ενωμένης Αριστεράς στην Ισπανία θα μείνει μισό εάν το PSOE δεν πάρει ουσιαστικό πολιτικό διαζύγιο από τις πολιτικές λιτότητας και τη σχέση του με το δεξιό Λαϊκό Κόμμα της Ισπανίας.

3. Κατά τη γνώμη μου, το Brexit, ένα ολοένα και πιθανότερο ενδεχόμενο μετά το δημοψήφισμα, μπορεί και να αποτελεί σχέδιο μερίδας των ευρωπαϊκών και διεθνών ελίτ. Θυμίζω ότι και το Grexit ήταν και παραμένει επίσης ένα τέτοιο σχέδιο, το οποίο διευκολύνει την απόπειρα δημιουργίας μιας Ε.Ε. περισσότερων ταχυτήτων. Συγκεκριμένα, έναν ισχυρό πυρήνα της ευρωζώνης, με επικεφαλής τη Γερμανία, ο οποίος θα διατηρεί σχέσεις διάφορων ταχυτήτων με τις υπόλοιπες οικονομίες και χώρες. Ένα τέτοιο σχέδιο διευκολύνει την εφαρμογή του νέου ευρωατλαντικού μοντέλου οικονομικής και πολιτικής συνεργασίας, της TTIP, σχέδιο που καθιστά συνταγματική την υπεροχή της αγοράς, των τραπεζών και των επιχειρήσεων έναντι των κοινωνιών, των χωρών και του περιβάλλοντος. Ο μετασχηματισμός, ακόμη και η διάλυση της Ε.Ε., πρέπει να γίνει με τους όρους της Αριστεράς, με γνώμονα το συμφέρον των λαών και όχι στη βάση του σχεδίου εκείνης της μερίδας του κεφαλαίου που στοχεύει στον περιορισμό της Δημοκρατίας, στην κατάργηση των κοινωνικών κατακτήσεων και στην Ευρώπη-«φρούριο».

*Ο Γιώργος Χονδρός είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ