Δήλωση Θεοδώρας Ακριώτου, Τομεάρχη Προσφυγικού – Μεταναστευτικής Πολιτικής, και Τμήματος Προσφυγικού – Μεταναστευτικής Πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ–ΠΣ

Ένα ακόμη ναυάγιο ανοικτά της Πύλου. Τουλάχιστον ένας άνθρωπος έχει επιβεβαιωμένα χάσει τη ζωή του, 25 παραμένουν αγνοούμενοι και 51 έχουν διασωθεί. Άνθρωποι που μεταφέρονται στην Κρήτη, σε μια χώρα που εδώ και μήνες βλέπει τις αφίξεις να αυξάνονται, χωρίς να έχει παρουσιάσει έναν ολοκληρωμένο και αξιόπιστο σχεδιασμό για το τι ακολουθεί.

Από την Πύλο και τη Γαύδο μέχρι τις αλλεπάλληλες τραγωδίες στη Μεσόγειο, το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται. Οι άνθρωποι χάνονται στη θάλασσα και η κυβέρνηση της ΝΔ τρέχει πίσω από τις εξελίξεις.

Στην Κρήτη, οι νέες αφίξεις συνεχίζονται, οι τοπικές κοινωνίες και οι αρχές πιέζονται και η κυβέρνηση αναζητά εκ των υστέρων χώρους και νέες δομές. Την ίδια στιγμή, ακόμη και στις ήδη υπάρχουσες δομές, τα περιστατικά έντασης αναδεικνύουν τα όρια ενός συστήματος που λειτουργεί χωρίς επαρκή σχεδιασμό, προσωπικό και υποδομές.

Και μέσα σε όλα αυτά, η Ελλάδα καλείται να παίξει τον ρόλο του δεσμοφύλακα της Ευρώπης: να διαχειρίζεται τις συνέπειες μιας ευρωπαϊκής πολιτικής που δεν δίνει πραγματικές λύσεις, ενώ οι άνθρωποι οδηγούνται σε έναν διαρκή εγκλωβισμό — από το ναυάγιο στη διάσωση, από τη διάσωση στη δομή και από τη δομή σε μια νέα αναμονή, χωρίς ασφαλή και νόμιμη διέξοδο.

Το νέο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι για τη συνέχιση αυτής της πολιτικής. Η Ευρώπη δεν μπορεί να μετατρέπει τις χώρες πρώτης υποδοχής σε χώρους μόνιμου εγκλωβισμού και τους ανθρώπους σε αριθμούς μιας ατελείωτης αναμονής.

Χρειάζονται ασφαλείς και νόμιμες οδοί, πραγματική πρόσβαση στο άσυλο, ουσιαστική ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και δίκαιη κατανομή της ευθύνης μεταξύ των κρατών-μελών. Χρειάζονται ανθρώπινες συνθήκες υποδοχής και μια πολιτική που θα προλαβαίνει τις εξελίξεις, αντί να μετρά νεκρούς και αγνοούμενους μετά από κάθε ναυάγιο.

Γιατί η Μεσόγειος δεν μπορεί να είναι ούτε νεκροταφείο ούτε φυλακή. Και η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι ο δεσμοφύλακας μιας Ευρώπης που αρνείται να μοιραστεί την ευθύνη και εγκλωβίζει ανθρώπους σε έναν αέναο κύκλο αναμονής.