Πολύ πριν μιλήσουμε για έμφυλη βία, γυναικεία χειραφέτηση και πατριαρχία, μια γυναίκα ύψωσε το ανάστημά της μέσα από τον ελληνικό κινηματογράφο. 

“Σκασμός εσύ, Αντωνάκη”. 

Με αυτή τη φράση, η Μάρω Κοντού έδωσε φωνή σε χιλιάδες γυναίκες που μεγάλωσαν μαθαίνοντας πως η σιωπή είναι αρετή, η υποταγή καθήκον και η ανοχή μοίρα.

Η Ελενίτσα δεν ήταν ένας κινηματογραφικός χαρακτήρας. Ήταν η γυναίκα που αργοπέθαινε μέσα σε μια κουζίνα που έβλεπε στον φωταγωγό, χωρίς δικαιώματα, χωρίς οικονομική ανεξαρτησία, χωρίς τη δυνατότητα να πει ένα «ως εδώ». Και όταν το είπε, δεν λύτρωσε μόνο τον εαυτό της. Χάρισε μια συμβολική νίκη σε όλες εκείνες που δεν μπορούσαν ακόμη να μιλήσουν.

Η Μάρω Κοντού δεν υπήρξε μόνο μια σπουδαία ηθοποιός. Έγινε, άθελά της ίσως, το πρόσωπο μιας μικρής προφεμινιστικής εξέγερσης που έμελλε να μείνει ζωντανή στη συλλογική μνήμη. Για αυτό η απώλειά της είναι και απώλεια ενός σπουδαίου πολιτιστικού συμβόλου. Τη θυμόμαστε με βαθιά συγκίνηση και ευγνωμοσύνη.