Οδικός χάρτης ή αδιέξοδο;

Αμέσως μετά τις ευρωεκλογές του 2024 είχα καταθέσει δημόσια την πρόταση ενός οδικού χάρτη για τη συγκρότηση μιας μεγάλης προοδευτικής εκλογικής συμμαχίας. Είχα προτείνει να ανοίξει χωρίς καθυστέρηση η συζήτηση ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις του προοδευτικού χώρου, με πρώτο και βασικό βήμα τη διαμόρφωση κοινού εκλογικού ψηφοδελτίου ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και το ΠΑΣΟΚ.

Ήταν η στιγμή κατά την οποία παγιωνόταν μια πολιτική εικόνα, η οποία παραμένει σχεδόν αναλλοίωτη μέχρι σήμερα: Ένα κόμμα να προηγείται καθαρά και οι προοδευτικές δυνάμεις να παλεύουν για τη δεύτερη θέση. Ήταν επίσης η στιγμή, που έπρεπε να αναζητηθεί μια απάντηση απέναντι στον κατακερματισμό και την αδυναμία του προοδευτικού χώρου να διαμορφώσει προοπτική κυβερνητικής αλλαγής.

Αν εκείνη η πρόταση είχε γίνει αποδεκτή, θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα σήμερα; Θα υπήρχε μια μεγάλη εκλογική συμμαχία που θα διεκδικούσε την πρωτιά στις δημοσκοπήσεις, θα δημιουργούσε κοινωνικό ρεύμα και θα έμπαινε στις επόμενες εκλογές με πραγματικές αξιώσεις νίκης;

Δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε. Η πολιτική δεν γίνεται με υποθέσεις και «αν».

Γνωρίζουμε, πάντως, το εξής. Δύο χρόνια μετά βρισκόμαστε ουσιαστικά στο ίδιο δημοσκοπικό και πολιτικό σημείο. Με περισσότερες διασπάσεις, περισσότερες αποσκιρτήσεις, περισσότερα σκαμπανεβάσματα και μεγαλύτερη αβεβαιότητα για τον προοδευτικό χώρο.

Την ίδια στιγμή, η κοινωνία βιώνει αλλεπάλληλα κύματα ακρίβειας, την εκτίναξη του κόστους στέγης και ενέργειας, τη συμπίεση των εισοδημάτων και τη διαρκή δυσοσμία που αφήνουν πίσω τους οι υποθέσεις και τα σκάνδαλα που απασχολούν τη δημόσια ζωή. Και όμως, ο κόσμος εξακολουθεί να μην βλέπει μια πειστική εναλλακτική πρόταση εξουσίας.

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να αφήσουμε αυτό το καθοδικό σπιράλ να εξελίσσεται μέχρι τις εκλογές και μετά από αυτές.

Υπάρχουν τόσο μεγάλες και ανυπέρβλητες διαφορές; Και πώς γίνεται πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες έχουν συνεννοηθεί και συνεργαστεί επανειλημμένα μέσα στη Βουλή, που έχουν πάρει κοινές πρωτοβουλίες και έχουν αναδείξει κοινές προτεραιότητες, να μην μπορούν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι; Να καταλήξουν στους βασικούς προγραμματικούς άξονες, και στη συνέχεια να δώσουν τον λόγο στους πολίτες της αριστερής και προοδευτικής παράταξης, ώστε οι ίδιοι να αποφασίσουν τη διάταξη μάχης και την ηγεσία της κοινής προσπάθειας;

Αυτή θα έπρεπε να είναι η απάντηση της εποχής.

Όχι η συνέχιση του κατακερματισμού. Όχι οι παροτρύνσεις για αποσκιρτήσεις, μοναχικές πορείες και προσωπικές διαπραγματεύσεις. Όχι οι αναδιπλώσεις και τα μεταξύ μας «ξεκαθαρίσματα». Όχι η ανακύκλωση ενός αδιεξόδου που δοκιμάστηκε και απέτυχε.

Η χώρα χρειάζεται ισχυρή προοδευτική εναλλακτική. Και αυτή θα προκύψει από τη συνεργασία συντεταγμένων δυνάμεων και την έγκαιρη ανάληψη ευθύνης.

Θα ρωτήσει κάποιος. Υπάρχει χρόνος; Ελάχιστος, αλλά υπάρχει. Υπάρχει πρόθεση; Μένει να αποδειχθεί.