Με αιχμηρές τοποθετήσεις και στιβαρή επιχειρηματολογία παρενέβη στην Ολομέλεια της Βουλής ο Βουλευτής και Τομεάρχης Περιβάλλοντος και Ενέργειας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Μ. Ζαμπάρας, κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας για την ενσωμάτωση Ευρωπαϊκής Οδηγίας για τις ΑΠΕ, τις πολεοδομικές ρυθμίσεις, την περιβαλλοντική και δασική προστασία, καθώς και τη στελέχωση του ΥΠΕΝ και των εποπτευόμενων φορέων.

Η απουσία Ειδικού Χωροταξικού για τις ΑΠΕ εδώ και επτά χρόνια αποτελεί τη βασική αιτία της άναρχης ανάπτυξης έργων, της δίκαιης κοινωνικής αντίδρασης σε πολλές περιοχές της χώρας και τελικά της στρέβλωσης της ίδιας της ενεργειακής μετάβασης. Αντί για σχεδιασμό με κανόνες και ισορροπία μεταξύ περιβάλλοντος, κοινωνίας και οικονομίας, η κυβέρνηση επέλεξε την ανεξέλεγκτη εγκατάσταση έργων σε κορεσμένες περιοχές, χωρίς ουσιαστική διαβούλευση με τις τοπικές κοινωνίες και με μοναδικό συμφέρον το συμφέρον των μεγάλων συμφερόντων. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργείται κορεσμός δικτύων και να οδηγούμαστε σήμερα σε μαζικές περικοπές παραγωγής ενέργειας.

Οι περικοπές αυτές δεν αποτελούν τεχνικό ζήτημα. Αποτελούν πολιτική αποτυχία σχεδιασμού. Σύμφωνα με στοιχεία του κλάδου και σχετικές μελέτες, οι περικοπές ενέργειας από φωτοβολταϊκά εκτιμάται ότι το 2026 θα φτάσουν τις 3,5 TWh, δηλαδή ποσότητα ενέργειας που αντιστοιχεί περίπου στην κατανάλωση ενός εκατομμυρίου νοικοκυριών. Την ίδια στιγμή, οι απώλειες εσόδων για μικρομεσαίους παραγωγούς εκτιμάται ότι θα φτάσουν 40–50% έως το 2029, ενώ ήδη καταγράφονται απώλειες που ξεπερνούν το 60% την άνοιξη του 2026. Πρόκειται για συνθήκες οικονομικής ασφυξίας που οδηγούν χιλιάδες μικρές επενδύσεις σε απαξίωση και σε μεταβίβαση προς μεγαλύτερους ενεργειακούς ομίλους.

Και ενώ η παραγωγή ενέργειας περικόπτεται επειδή το σύστημα δεν σχεδιάστηκε σωστά, οι πολίτες συνεχίζουν να πληρώνουν πανευρωπαϊκά από τους υψηλότερους λογαριασμούς ηλεκτρικής ενέργειας. Η κυβέρνηση μιλά για χαμηλές τιμές στη χονδρική αγορά, όμως ο καταναλωτής δεν πληρώνει χονδρική — πληρώνει τιμολόγιο. Την ώρα που ενέργεια αγοράζεται ακόμη και σε μηδενικές ή αρνητικές τιμές (!!) φτάνει στον πολίτη με τιμές πολλαπλάσιες.

Ιδιαίτερα προβληματική είναι και η διάταξη του άρθρου 52, όπου η μείωση της διάρκειας της σύμβασης για net metering από 25 σε 10 χρόνια σημαίνει κάτι εγκληματικό: οι ΟΤΑ, οι ΤΟΕΒ και οι ΔΕΥΑΑ της Δυτικής Ελλάδας χάνουν σε βάθος 15ετίας 400 εκατομμύρια ευρώ! 

Όλα τα παραπάνω δεν συνιστούν ενεργειακή δημοκρατία αλλά ενεργειακή ολιγαρχία.