Σημεία από τη συνέντευξη του αναπληρωτή εκπροσώπου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Φοίβου Τσικλιά, στο Ράδιο Ενημέρωση 92,2FM και στον δημοσιογράφο Ηλία Χρυσικό

Για την αμυντική βοήθεια στην Κύπρο

Η Ελλάδα ως όφειλε, βοήθησε την Κυπριακή Δημοκρατία διότι είναι ένα χρέος εθνικό και ένα χρέος αλληλεγγύης. Ένα χρέος ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, διότι έσπευσαν και άλλα κράτη και έστειλαν βοήθεια. Την ίδια στιγμή όμως, στέλνει και η Τουρκία F16 στα κατεχόμενα, λέγοντας ότι το κάνει στα πλαίσια της ίδιας κινητοποίησης. Αυτό είναι κάτι απαράδεκτο, διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία, που είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι όλο το νησί, και το ελεύθερο και το κατεχόμενο από την Τουρκία μέρος του. Η Τουρκία λοιπόν δεν στέλνει βοήθεια για να ενισχύσει την Κύπρο. Στέλνει επιπλέον στρατό κατοχής στα κατεχόμενα από αυτήν εδάφη. Και εδώ μπαίνει ένα πολύ κομβικό ζήτημα και ένα σημείο όπου φαίνεται και η υποκρισία της Ευρώπης, η οποία αποδέχεται να έχει αυτή τη στιγμή την προεδρία της ΕΕ η μοναδική χώρα που έχει διχοτομημένη πρωτεύουσα στην Ευρώπη. Αυτό είναι ένα σημείο το οποίο δείχνει την υποκρισία της Ένωσης και ένα δείγμα ότι το Κυπριακό ζήτημα δεν μπορεί να πάψει ποτέ να είναι στην επικαιρότητα.

Η Ελλάδα ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος έχει δικαίωμα να υπερασπίζεται το έδαφός της και γι’ αυτό οφείλουμε να έχουμε εξοπλισμένες ένοπλες δυνάμεις, ικανές να αμυνθούν για τη χώρα μας και να υπερασπιστούν την εδαφική μας ακεραιότητα. Αυτή την εδαφική μας ακεραιότητα οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε, όχι να συμμετέχουμε σε πολεμικούς σχεδιασμούς τρίτων χωρών για τους οποίους δεν έχει λάβει γνώση η Ελλάδα, για τους οποίους δεν έχουν ενημερωθεί οι πολιτικοί αρχηγοί και η Βουλή και οι οποίοι γίνονται ερήμην. Άρα εμείς λέμε ναι στην άμυνα της χώρας, όχι στην εμπλοκή σε πολεμικούς σχεδιασμούς τρίτων, όχι στην εμπλοκή στον παράνομο πόλεμο Τραμπ και Νετανιάχου ενάντια στο Ιράν.

Για τον θάνατο εκπαιδευτικού στη Θεσσαλονίκη

Επειδή είμαι εκπαιδευτικός της τάξης, μπορώ να το πω μετά λόγου γνώσεως: βιώνουμε άσχημα περιστατικά εκ μέρους των μαθητών σε καθημερινή βάση. Η συνάδελφος που έχασε τη ζωή της είχε στείλει μία επιστολή προς τη διεύθυνση του σχολείου, στην οποία ανέφερε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τα περιστατικά εις βάρος της, το πώς της πετούσαν μπουκάλια, την είχαν λούσει με νερό, την απειλούσαν και την έβριζαν, έβγαζαν άναρθρες κραυγές ή κραυγές ζώων για να σταματήσουν το μάθημα και της έλεγαν ότι πρέπει να φύγει από το σχολείο. Σε αυτό το πλαίσιο μία γυναίκα δεν άντεξε. Σε πολλά σχολεία της χώρας, ειδικά σε λύκεια, που είμαστε στη φάση της εφηβείας, τέτοια περιστατικά τα βιώνουν οι εκπαιδευτικοί.

Δεν υπάρχει θεσμικό πλαίσιο προστασίας του εκπαιδευτικού από επιθετικές συμπεριφορές. Την ημέρα ευαισθητοποίησης για τον σχολικό εκφοβισμό, πριν μία εβδομάδα, μιλούσαμε στα παιδιά για το πώς πρέπει να καταγγέλλουν περιστατικά μπούλινγκ, και ευτυχώς υπάρχουν πλέον θεσμοί. Χρειαζόμαστε όμως παραπάνω βοήθεια. Χρειαζόμαστε ψυχολόγους στα σχολεία και ένα θεσμικό πλαίσιο αναφοράς για τέτοια περιστατικά. Κατέθεσαν προχθές βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ σχετική κοινοβουλευτική ερώτηση προς την υπουργό Παιδείας και αναμένουμε απάντηση.

Δεν πρέπει να καταδικάζουμε τα παιδιά, αλλά να βλέπουμε ότι κάθε παραβατική συμπεριφορά κάτι έχει από πίσω της. Πρέπει λοιπόν το Υπουργείο Παιδείας να θωρακίσει και τα παιδιά και τους εκπαιδευτικούς. Να τοποθετήσει σε όλα τα σχολεία ψυχολόγους. Χρειάζεται να υπάρχει ένας ειδικός, ο οποίος πίσω από μια παραβατική συμπεριφορά ενός παιδιού, πίσω από μια έκρηξη θυμού ή οργής, θα αναζητήσει τα βαθύτερα αίτια και θα βοηθήσει το παιδί να επανέλθει σε μια κατάσταση ομαλότητας. Και ταυτόχρονα να μπορεί ένας ψυχολόγος στο σχολείο να υποστηρίξει και τον εκπαιδευτικό ο οποίος δεν είναι υποχρεωμένος να ανέχεται και να αντέχει  επιθετικές συμπεριφορές εναντίον του. Ο εκπαιδευτικός, όπως και ο μαθητής, πρέπει να μπαίνει στην τάξη με χαρά.

Αλλά οφείλουμε να θυμόμαστε και το αρχαίο ρητό «στους γονείς οφείλομεν το ζην, στους δε διδασκάλους το ευ ζην». Για να μπορούν οι εκπαιδευτικοί να διδάξουν το ευ ζην, οφείλουν οι σχολικές κοινότητες να γίνουν κοινότητα. Εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές δεν είναι χωριστά στρατόπεδα που αντιμάχονται. Όλοι μαζί πρέπει να λειτουργούν ως μία ομάδα, μία ενότητα για να βοηθήσουν τα παιδιά να μάθουν και να προετοιμαστούν για να βγουν στην κοινωνία.