Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Ο κ. Μητσοτάκης γνωρίζει πολύ καλά τον όρο gaslighting, δηλαδή τη μέθοδο χειραγώγησης με την οποία ο θύτης, μέσω άρνησης, παραπλάνησης, αντιφάσεων και ψευδών, επιχειρεί να αποσταθεροποιήσει το θύμα και να απαξιώσει τη λογική και τις πεποιθήσεις του. Αυτό ακριβώς έκανε και χθες, στη συνέντευξή του στον Αλ. Παπαχελά, πασπαλίζοντάς το με λίγο αλατοπίπερο δήθεν μετριοπάθειας και «αναγνώρισης λαθών», επιχειρώντας να παραπλανήσει την κοινωνία με αντιφάσεις και ψεύδη.

Για τη φωτογραφική «διάταξη Κεφαλογιάννη», αντί να απαντήσει επί της ουσίας, προσπάθησε να μας πείσει ότι πρόκειται για υπόδειγμα καλής νομοθέτησης. Κρατάμε την καταπληκτική φράση: «διαχωρίζω τη χρήση της διάταξης από τη διάταξη αυτή καθ’ εαυτή». Λες και οι διατάξεις γράφονται για να μπαίνουν σε κορνίζες και όχι για να εφαρμόζονται.

Για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ενώ έχει αποδειχθεί περίτρανα ότι πρόκειται για ένα πάρτι «γαλάζιων ακρίδων», ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπάθησε να βγει κι από πάνω, εμφανιζόμενος ανήξερος και σχεδόν θύμα, ισχυριζόμενος ότι φοβήθηκε τις «πολύ τολμηρές αλλαγές» για να μην κοπούν οι επιδοτήσεις. Μοναδικός του στόχος να εμφανιστεί άμωμος και άμεμπτος για το φαγοπότι στις επιδοτήσεις που ενορχήστρωναν κομματικά στελέχη του, εν γνώσει στενών συνεργατών του.

Για το φονικό εργατικό δυστύχημα της Βιολάντα με τις πέντε νεκρές εργάτριες, αφιέρωσε ελάχιστες λέξεις, αποδεικνύοντας ότι τα εργατικά δυστυχήματα δεν βρίσκονται ψηλά στην κυβερνητική ατζέντα. Επέλεξε, μάλιστα, να εμφανίσει ως κυβερνητικό επίτευγμα την έγκαιρη έκδοση πορίσματος από την Πυροσβεστική, μια αυτονόητη υπηρεσιακή λειτουργία, αποφεύγοντας κάθε αναφορά στις εγκληματικές παραλείψεις και, κυρίως, στο διάτρητο σύστημα κρατικών ελέγχων στους χώρους εργασίας για ζητήματα ασφάλειας. Όταν δεν αναγνωρίζεις ένα πρόβλημα ως σοβαρό, δεν μπορείς —και δεν θέλεις— να το λύσεις.

Για το σκάνδαλο των υποκλοπών, δεν είπε κουβέντα.

Εμφανίστηκε, επίσης, ανήξερος για το μπλακ άουτ στην εναέρια κυκλοφορία και, αντί να παραδεχτεί τη χρόνια ανεπάρκεια της κυβέρνησής του, κατέληξε να επιτίθεται ακόμη και στη διαφάνεια, επειδή —όπως άφησε να εννοηθεί— αυτή «καθυστερεί» και περιορίζει την ασυδοσία των ισχυρών επιχειρηματικών ομίλων.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, τέλος, δεν ξέχασε το διαχρονικό του μένος απέναντι στους δημοσίους υπαλλήλους. Με όχημα τη δήθεν αξιολόγηση, επανέφερε την επιδίωξη κατάργησης της μονιμότητας, συνεχίζοντας μια πολιτική στοχοποίησης των εργαζομένων στο Δημόσιο.

Το «συμβόλαιο» που επικαλείται ο ίδιος μπορεί να έχει τετραετή διάρκεια, όμως οι όροι του έχουν παραβιαστεί από τον ίδιο προ πολλού και κατ’ επανάληψη. Μπορεί να κάνει πως δεν το αντιλαμβάνεται. Όμως η κοινωνία βλέπει, θυμάται και σύντομα θα προχωρήσει στη δική της καταγγελία.